ตอนที่ 47 ออกจากโรงเรียน

ตอนที่ 47 ออกจากโรงเรียน

“สวัสดี ผมชื่อซ่งเฉิงจุน ผู้บัญชาการทีมลาดตระเวนฐานผู้ลี้ภัยในเมือง B มีผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ ในโรงเรียนอีกบ้างไหม?”

เป็นเรื่องยากสำหรับคนอื่นที่จะออกหน้า ซ่งเฉิงจุนซึ่งเป็นสมาชิกของกองทัพอย่างเป็นทางการจึงก้าวออกมาอย่างมีสติ

เมื่อพวกเขาได้ยินซ่งเฉิงจุนพูดว่าตนมาจากฐานผู้ลี้ภัยในเมือง B ดวงตาของครู และนักเรียนหลายคนก็เปล่งประกาย

แม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้ยินชื่อฐานผู้ลี้ภัย แต่ดูเหมือนเป็นสิ่งที่ทางรัฐบาลจัดตั้งขึ้น

นี่ไม่ใช่ทีมกู้ภัยที่พวกเขารอคอยมานานหรอกเหรอ?

“ยังมีคนอื่นๆ อยู่ หลังจากที่ไวรัสซอมบี้แพร่ระบาด เราได้รวบรวมผู้รอดชีวิตทั้งหมดไว้ในโรงอาหารของโรงเรียน”

“ตอนนี้มีนักเรียนประมาณหนึ่งหรือสองร้อยคนในโรงอาหาร พวกคุณมาที่นี่เพื่อช่วยเหลือเราใช่หรือไม่”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ซ่งเฉิงจุนก็เงียบไป

พวกเขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อช่วยเหลือโดยเฉพาะ

อาจกล่าวได้ว่าหากไม่ได้รับเชิญจากฉู่เจียงเยว่ และเสิ่นจื้อกุย พวกเขาอาจจะไม่ผ่านมาที่นี่ในวันนี้

แม้ว่าความจริงจะโหดร้าย แต่เขาไม่ต้องการหลอกลวงใคร

เมื่อเห็นซ่งเฉิงจุนเงียบไป ครูและนักเรียนหลายคนก็เข้าใจ แม้เขาจะไม่พูดตรงๆ ก็ตาม

ถึงแม้จะเศร้าใจเล็กน้อย แต่พวกเขาก็เข้าใจได้

ก่อนวันสิ้นโลก โรงเรียนนี้มีครู นักเรียน และเจ้าหน้าที่คนอื่นในตำแหน่งงานต่างๆ กัน รวมกันมากถึงสองถึงสามพันคน แต่มีเพียงหนึ่งหรือสองร้อยคนที่รอดชีวิตมาจนถึงวันนี้ได้

ด้วยซอมบี้กลุ่มใหญ่เช่นนี้ การตัดสินใจเข้ามาช่วยเหลือมีความเสี่ยงเป็นอย่างมาก

แต่นอนนี้ ผลลัพธ์สุดท้ายก็ออกมาดี พวกเขาจึงไม่สนใจในเรื่องอื่นๆ อีก

“ไว้ไปพูดคุยกันที่อื่นเถอะ ในโรงเรียนยังมีซอมบี้อีกเยอะ ถ้าเรายังอยู่ที่นี่ต่อ ซอมบี้พวกนั้นจะแห่กันมาแน่”

แม้ว่าแก่นคริสตัลซอมบี้จะสามารถฟื้นฟูพลังวิเศษได้ แต่พวกเขาก็ยังมีอาการเหนื่อยล้า และไม่สามารถต่อสู้เป็นเวลานานๆ ได้

“พวกคุณพูดถูก เชิญตามผมมา เมื่อกลับไปรวมตัวกับคนที่เหลือแล้ว เราจะรีบออกจากที่นี่กัน”

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้างนอกนั่น แต่การได้ออกจากโรงเรียนนี้ก็ถือเป็นเรื่องดีสำหรับพวกเขาแล้ว

ฉู่เจียงเยว่ และกลุ่มของเธอได้เดินตามครูและนักเรียนกลุ่มนั้น ขณะที่พวกเขามุ่งหน้าไปยังโรงอาหาร

เนื่องจากกลัวการโจมตีของซอมบี้ ประตูโรงอาหารจึงปิดอยู่

แต่ตอนนี้ซอมบี้ด้านนอกถูกกำจัดออกไปแล้ว จึงจะไม่มีซอมบี้มารวมตัวกันที่นี่อีกในเวลาอันสั้น นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดที่จะออกจากโรงเรียน

เมื่อครูและนักเรียนกลุ่มนั้นมาถึงหน้าประตูโรงอาหาร และเคาะประตูโดยใช้รหัสลับ ไม่นานก็มีเปิดประตูออกจากด้านใน

“ครูหลู่ คุณกลับมาแล้ว!” ครูอีกคนด้านในเอ่ยปากถาม

“รีบเรียกนักเรียนที่เหลือให้มารวมตัวกัน เราจะต้องออกไปกันแล้ว!”

หลู่ฮวนพูดอย่างเร่งรีบก่อนที่ประตูทุกบานจะถูกเปิดเสียอีก

"หา?"

ครูที่มาเปิดประตูยังยืนนิ่ง สมองของเธอดูเหมือนจะคิดตามไม่ทัน

“เร็วเข้า จากโรงอาหารจนไปถึงประตูหน้าของโรงเรียนไม่มีซอมบี้เหลืออยู่แล้ว ตอนนี้เป็นเวลาที่ดีที่สุดสำหรับเราที่จะออกจากที่นี่ ถ้าไม่รีบคงจะออกไปได้ยากขึ้นเมื่อซอมบี้กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง”

เมื่อเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น หลู่ฮวนไม่คิดว่าซ่งเฉิงจุน และคนอื่นๆ จะต่อสู้เพื่อพาพวกเขาออกไป

“เอาล่ะ ฉันจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้!”

แม้ว่าเธอจะยังไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่เธอก็เชื่อใจหลู่ฮวน และเริ่มเรียกคนที่เหลือในโรงอาหารให้เข้าแถว และเตรียมตัวออกเดินทาง

ครูและนักเรียนคนอื่นๆ ก็สับสนเช่นกันเมื่อได้ยินสิ่งที่เธอพูด โชคดีที่นักเรียนทุกคนยังเชื่อฟังคำสั่งเป็นอย่างดี เมื่อถูกบอกให้เข้าแถว พวกเขาก็ทำได้อย่างรวดเร็ว

ส่วนครูคนอื่นๆ ก็แค่ต้องเดินตามนักเรียนออกมาเท่านั้น

"เราจะไปกันแล้วเหรอ!"

“ครู เฉิงหยู่ และคนอื่นๆ กลับมาแล้วเหรอ?”

นักเรียนบางคนถามด้วยความสงสัย

“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาพูดเรื่องนั้น เงียบเสียงแล้วออกจากที่นี่กันก่อน!”

ครูสาวคนนั้นก็ไม่ทราบเช่นกันว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้น แต่เธอก็ยังทำตามที่หลู่ฮวนพูด

เมื่อครูและนักเรียนทุกคนออกมาจากโรงอาหาร และเห็นหลู่ฮวน ฉู่เจียงเยว่ และกลุ่มของเธอ ดวงตาของพวกเขาก็สดใสขึ้นมาทันที

หากต้องอยู่ในโรงอาหารต่อไป แม้จะอีกเพียงไม่กี่วัน พวกเขาก็คงจะหมดหวัง

เมื่อมีคนบอกพวกเขาว่าสามารถออกจากที่นี่ได้ หลายคนก็รู้สึกตื่นเต้น

เมื่อเห็นว่าทุกคนออกมาแล้ว ซ่งเฉิงจุน และคนอื่นๆ ก็แยกตัวกันไปอยู่ตรงด้านหน้า ตรงกลาง และด้านหลังของกลุ่มเพื่อปกป้องทุกคนที่อยู่ในวงล้อม

อย่างไรก็ตาม จำนวนคนที่มาในครั้งนี้ก็ยังน้อยเกินไป จุดที่พวกเขาปกป้องได้จึงมีจำกัด ดังนั้นหลู่ฮวน และนักเรียนที่ปลุกพลังแล้วจึงต้องมาช่วยด้วย

ภารกิจของฉู่เจียงเยว่ในการรวบรวมแก่นคริสตัลให้ครบ 100 ก้อนได้เสร็จสิ้นไปนานแล้ว เมื่อเห็นทั้งสองร้อยคนที่เดินออกจากโรงอาหาร เธอก็ไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรมากนัก

ในกลุ่มครูและนักเรียน ก็มีหลายคนที่สังเกตเห็นการมีอยู่ของฉู่เจียงเยว่ อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครถามอะไร และเธอขี้เกียจเกินกว่าจะอธิบาย

“เถ้าแก่ ผมขอพาพวกเขาไปที่โรงแรมเจียงหลินเพื่อหาที่ปักหลักสักพักจะได้ไหม?”

ตามที่หลู่ฮวนกล่าว มีมากถึงสองร้อยคนที่นี่ และพวกเขาก็อยู่ไกลจากฐานผู้ลี้ภัยในเมือง B เมื่อเทียบกับโรงแรมเจียงหลินแล้ว มันใกล้กว่ามาก

ยิ่งไปกว่านั้น ซ่งเฉิงจุนยังรู้สึกว่าตราบใดที่พวกเขาได้อาศัยอยู่ในโรงแรมเจียงหลิน พวกเขาคงไม่ต้องการที่ย้ายไปอยู่ที่ฐานผู้ลี้ภัย

ท้ายที่สุดแล้ว ชีวิตที่ฐานย่ำแย่ว่าในโรงแรมเจียงหลินไม่น้อย

“ทางโรงแรมมีห้องพักไม่เพียงพอที่จะรองรับคนมากถึงขนาดนี้ได้”

เนื่องจากซ่งเฉิงจุนพากลุ่มคนจากฐานผู้ลี้ภัยมาด้วยในการเดินทางรอบนี้ ตึกหนึ่งของโรงแรมจึงเต็ม และคนที่พักในตึกสองก็มีไม่น้อย

ก่อนที่โรงแรมจะมีห้องพักใหม่ เธอไม่สามารถรองรับคนจำนวนมากพร้อมๆ กันได้

ซ่งเฉิงจุนรู้สึกเสียใจเล็กน้อยหลังจากได้ยินคำพูดของฉู่เจียงเยว่

“ไม่เป็นไรเถ้าแก่ มันถึงตอนนั้นก็ขึ้นอยู่กับตัวพวกเขาเองแล้ว”

หากเป็นไปได้ ซ่งเฉิงจุนก็หวังว่าทุกคนจะสามารถเข้าพักที่โรงแรมเจียงหลินได้ แต่น่าเสียดายที่สถานการณ์ในตอนนี้ไม่เอื้ออำนวย

จากนั้น พวกเขาจึงนำทั้งสองร้อยคนเดินไปที่ประตูหน้าของโรงเรียนโดยเร็วที่สุด

ในบางครั้งก็ซอมบี้หนึ่งหรือสองตัวก็กระโจนเข้ามาหา แต่เสิ่นจื้อกุย และคนอื่นๆ ก็จัดการได้อย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็น ครูและนักเรียนหลายคนก็มองมาที่พวกเขาด้วยสายตาชื่นชม แม้พวกเขาจะเคยเห็นพลังของเพื่อนนักเรียนคนอื่นๆ มันก็ไม่ได้ทรงพลังถึงขนาดนี้

“พี่ชาย ฉันอยากกลับบ้าน คุณช่วยพาฉันกลับบ้านหน่อยได้ไหม”

จู้หลานหลานเดินเข้ามาอยู่ข้างๆ ซ่งเฉิงจุน ถามคำถามด้วยเสียงหวาน และร้องขอด้วยความนุ่มนวล

"บ้านของคุณอยู่ที่ไหน?"

หากอยู่ในเส้นทางเดียวกับโรงแรมเจียงหลิน เขาก็จะไม่ปฏิเสธที่จะช่วยส่งเธอกลับบ้าน

อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่รู้ว่าครอบครัวที่เธอพูดถึงจะยังรอดชีวิตอยู่หรือไม่

“บ้านของฉันอยู่ที่อ่าวจินหยู่ โปรดพาฉันกลับไปที่นั่นที ฉันไม่อยากพักในโรงแรม!”

เมื่อเห็นว่าซ่งเฉิงจุนไม่ปฏิเสธ จู้หลานหลานก็เร่งเร้ามากยิ่งขึ้น และขอให้เขาพาเธอกลับบ้านโดยตรง

ซ่งเฉิงจุนขมวดคิ้วเล็กน้อย อ่าวจินหยู่และโรงแรมเจียงหลินไม่ได้อยู่ทางเดียวกันเลย อยู่ตรงข้ามกันเลยด้วยซ้ำ

“บ้านที่คุณอยู่ๆ คนละทางกับโรงแรมที่ผมจะไป ต้องขอโทษด้วย คุณควรตามเรากลับไปที่โรงเรียนเจียงหลินก่อนแล้วค่อยตัดสินใจว่าจะทำยังไงต่อ”

เป็นไปไม่ได้ที่ซ่งเฉิงจุนจะทิ้งคนอื่นๆ ไว้ข้างหลังเพียงเพื่อเด็กสาวคนนี้เพียงคนเดียว

จู้หลานหลานก็คิดไม่ถึงว่าจะถูกปฏิเสธ นั่นทำให้เธอกลั่นน้ำตาไว้ไม่อยู่

เธออยากกลับบ้านจริงๆ เธอไม่เคยต้องทนทุกข์ทรมานเช่นนี้มาก่อนในชีวิตนี้

“พี่ชาย ช่วยไปส่งฉันหน่อยเถอะ ตราบใดที่คุณส่งฉันกลับถึงบ้าน พ่อแม่ของฉันจะตอบแทนคุณด้วยเงินจำนวนมากอย่างแน่นอน!”