ตอนที่ 9 คำถามที่อาจไม่ได้รับคำตอบ

ตอนที่ 9 คำถามที่อาจไม่ได้รับคำตอบ

“เถ้าแก่ ยังเหลือห้องพักเหลืออยู่ใช่ไหม”

“ใช่ แต่มีเพียงห้องเตียงคู่ ค่าพัก 200 เหรียญทองแดงต่อคืนนี่อยู่ในช่วงโปรโมชั่น หากเป็นราคาเต็มจะอยู่ที่ 400 เหรียญทองแดง คุณต้องการอยู่กี่วัน?”

ฉู่เจียงเยว่ถามขณะเปิดหน้าจอเสมือนจริงที่แผนกต้อนรับ

“ผมของอยู่สัก 10 วันก่อน”

200 เหรียญทองแดงต่อคืนนั้นค่อนข้างแพง แต่เซี่ยซีหลินคิดอยู่พักหนึ่ง และตอบตกลง

เมื่อเขากลับไปหาคนอื่นมาช่วยหารค่าห้อง มันก็จะเป็นเพียง 100 เหรียญต่อคืนเท่านั้น ไม่น่าจะต้องกังวลอะไรมากนัก

ฉู่เจียงเยว่เลิกคิ้วเล็กน้อย และเปิดหน้าจอเสมือนจริงเพื่อชำระเงิน “รูดบัตรประจำตัวของคุณตรงนี้”

เซี่ยซีหลินหยิบบัตรประจำตัวออกมาจากกระเป๋าด้านในของเสื้อกันลมแล้วรูดไปตรงที่ฉู่เจียงเยว่ ชี้

[ เรียนคุณเซี่ยซีหลิน ยินดีต้อนรับสู่โรงแรมเจียงหลิน ระยะเวลาการเข้าพัก 10 วัน ค่าพัก 2,000 เหรียญทองแดง ชำระค่าบริการแล้ว ขอให้คุณมีความสุขในช่วงเวลาที่อยู่ในโรงแรมของเรา! ]

“ห้องของคุณคือ 0201 เดินไปทางนั้นขึ้นบันไดแล้วเลี้ยวขวา ห้องแรกทางขวามือ ใช้บัตรประจำตัวของคุณรูดแล้วประตูห้องจะเปิดออก”

เซี่ยซีหลินพยักหน้าแสดงว่าเขาเข้าใจ

อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้เดินจากไป แต่เขากลับมองไปที่ฉู่เจียงเยว่ และลังเลที่จะพูดบางอย่าง

“มีธุระอะไรอีกไหม ถ้าไม่มี ฉันจะไปกินข้าวแล้ว”

เวลาระหว่างเช็คอินเกือบทำให้อาหารของเธอเย็นชืดแล้ว

“เถ้าแก่ ทางโรงแรมมีขายสิ่งที่คุณกินในวันนี้ไหม?”

“สิ่งนี้ฉันทำเองไม่อาจขายให้คุณได้ แต่ก็เมนูใหม่ๆ มากมาย คุณสามารถไปเลือกดูที่ตรงนั้นได้”

ฉู่เจียงเยว่ชี้ไปที่เครื่องขายสินค้า และวันนี้มีอาหารใหม่ๆ มากมายบนชั้นวาง

ฉู่เจียงเยว่เคยคุยกับจิ้งจอกน้อยว่าวัตถุในครัวเมื่อนำมาทำอาหารแล้วสามารถขายให้กับคนอื่นได้หรือไม่ แต่จิ้งจอกน้อยก็ปฏิเสธอย่างชัดเจน

แขกของโรงแรมสามารถรับประทานได้เฉพาะอาหารที่ปลดล็อคแล้วเท่านั้น

เมื่อได้ยินคำปฏิเสธของฉู่เจียงเยว่ เซี่ยซีหลินก็ทรุดตัวลง สีหน้าของเขาดูไร้ชีวิตชีวาอย่างเห็นได้ชัด

จากนั้น เขาหันกลับไป และกวาดผ่านรายการอาหาร เมื่อเห็นขาหมูน้ำแดง ตาของเขาก็ลุกเป็นไฟ

“เถ้าแก่! โรงแรมของคุณยอดเยี่ยมจริงๆ!”

ขาหมูน้ำแดงไม่ใช่อาหารที่จะทำได้ง่ายๆ โดยเฉพาะในวันที่การขนส่งเป็นอัมพาต

“คุณสามารถซื้อไปมากเท่าไหร่ก็ได้ ฉันรับรองได้ว่ามันอร่อยอย่างแน่นอน”

เมื่อได้ยินคำพูดของฉู่เจียงเยว่ ดวงตาของเซี่ยซีหลินก็สดใสมากยิ่งขึ้น

“เดี๋ยวผมจะกลับไปเก็บข้าวของก่อนจะรีบกลับมาโดยเร็วที่สุด!”

หลังจากพูดจบ เขาก็รีบวิ่งออกไป หายลับตาไปอย่างรวดเร็ว

ฉู่เจียงเยว่ส่ายหัว เขาเป็นชายหนุ่มมีพลังล้นเหลือจริงๆ เต็มไปด้วยความชีวิตชีวา

เมื่อเซี่ยซีหลินจากไป เธอก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก ฉู่เจียงเยว่กลับไปที่โต๊ะอาหาร และกินอาหารเช้าของเธอต่อ

วิลล่าหมายเลขหนึ่ง

ปัง ปัง ปัง!

“พี่เสิ่น พี่ซู! พี่เจียง! พี่หลิน! นี่ผมเองเสี่ยวเซี่ย!”

เดิมทีเมื่อเสิ่นจื้อกุย และคนอื่นๆ ได้ยินเสียงใครบางคนเคาะประตู พวกเขาก็คิดว่าอยากเป็นคนโง่บางคนที่ต้องการสร้างปัญหา คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นคนรู้จักอย่างเซี่ยซีหลิน

หลินซวี่หยวนไปเปิดประตู และรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของเซี่ยซีหลินที่ยิ้มแย้มแจ่มใสด้วยความดีใจ

"เกิดอะไรขึ้น?"

“ผมไปที่โรงแรมเจียงหลินเพื่อจองห้องพัก มีอาหารจานใหม่หลายจานบนชั้นวาง ซึ่งบางจานไม่ได้กล่าวถึงในประกาศ พวกพี่ก็พักที่โรงแรมนั้นเหมือนกันใช่ไหม ขอผมเดินทางไปด้วยได้หรือเปล่า?”

เซี่ยซีหลินกล่าวถึงจุดประสงค์ของเขาอย่างชัดเจน และรวดเร็ว ไม่เช่นนั้นอีกฝ่ายอาจจะคิดว่าเขามาร้าย

“ก็ได้อยู่ แต่ถ้านายตกอยู่ในอันตราย เราก็ไม่อาจช่วยได้ทุกครั้งไป”

“ไม่เป็นไร ผมจะรับผิดชอบความปลอดภัยของตัวเอง ผมแค่รู้สึกปลอดภัยมากขึ้นหากตามพวกพี่ไปด้วย ผมเก็บสัมภาระมาจนครบแล้ว”

เซี่ยซีหลินรู้สึกตื่นเต้นมากที่ได้เดินทางร่วมกับทีมของเสิ่นจื้อกุย และตอนนี้มันสามารถช่วยรับประกันความปลอดภัยของเขา

เสิ่นจื้อกุย และคนอื่นๆ ไม่ได้พูดอะไรอีก พวกเขาต่างหยิบข้าวของของตนออกมา ให้เซี่ยซีหลิน เดินอยู่ตรงกลาง และรีบมุ่งหน้าไปที่โรงแรมเจียงหลิน

ซอมบี้ที่พุ่งเข้าหาพวกเขาไม่สามารถเข้าใกล้ได้เกินกว่าระยะสองเมตร พวกมันถูกจัดการด้วยพลังวิเศษหรืออาวุธทั่วไป

ซอมบี้ระดับต่ำเหล่านี้ยังไม่สามารถคุกคามเสิ่นจื้อกุย และคนอื่นๆ ได้

แต่เสิ่นจื้อกุยไม่เคยลืมคำพูดของฉู่เจียงเยว่ที่เคยบอกเขาหากพบซอมบี้ระดับหนึ่งให้เก็บแก่นคริสตัลมาด้วย

หากมีซอมบี้ระดับหนึ่งก็ต้องมีซอมบี้ระดับสอง ซอมบี้ระดับสาม หรือแม้แต่ซอมบี้ระดับสี่ด้วย

เพื่อความปลอดภัยของทุกคนในทีม เสิ่นจื้อกุยจึงได้เริ่มวางแผนสำหรับอนาคตแล้ว

ฉู่เจียงเยว่ไม่รู้ว่าเสิ่นจื้อกุยจะคิดมากเพราะคำพูดของเธอ

แต่เธอก็แปลกใจเล็กน้อยที่เห็นพวกเขาเข้ามาพร้อมกับเซี่ยซีหลิน

“มาด้วยกันเหรอ?”

“ใช่แล้ว พี่เสิ่น และคนอื่น ๆ แข็งแกร่งมาก พวกเขาจัดการซอมบี้ได้รวดเร็วจนผมไม่มีโอกาสได้ทำอะไรเลย!”

นี่คือความรู้สึกปลอดภัยที่บอสใหญ่มอบให้! สุดยอดจริงๆ!

ฉู่เจียงเยว่เดาะลิ้นเบาๆ ชายคนนี้ยังคงไร้เดียงสาเกินไป

“ห้องของพวกคุณทั้งหมดอยู่ที่ชั้น 1 ใช้บัตรประจำตัวเป็นคีย์การ์ดเพื่อเข้าพักได้เลย”

เสิ่นจื้อกุยพยักหน้าแสดงว่าเขาเข้าใจ

มีกันอยู่ 5 คน และมีเพียงห้องของเซี่ยซีหลินเท่านั้นที่อยู่บนชั้นสอง

“พี่เสิ่น ผมขอตัวขึ้นไปบนชั้นบนก่อน ถ้ามีอะไรพี่มาหาผมได้ตลอดเวลา!”

หลังจากพูดจบ เซี่ยซีหลินก็ยกกระเป๋าเดินทางของตนขึ้นไปชั้นบน

เสิ่นจื้อกุย และอีกสี่คนก็เดินไปหาห้องของตัวเองด้วย

เสิ่นจื้อกุยพบห้องของตนอย่างรวดเร็ว ส่วนคนอื่นๆ ยังไม่รีบร้อนไปหาห้องของตัวเอง พวกเขาต้องการดูก่อนว่าภายในห้องเป็นยังไง

เมื่อประตูเปิดออก และภาพภายในก็ปรากฏให้เห็น

“ถึงจะไม่ใหญ่ แต่ก็สะอาดมาก!”

“ของที่จำเป็นต้องใช้ก็มีครบครัน”

ซูจู้เฉิง และคนอื่นๆ แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับห้องนี้

กล่าวอีกนัยหนึ่ง หลังวันสิ้นโลก ห้องที่สะอาดแบบนี้หาได้ยากจริงๆ

เจียงเหอยกมือขึ้น และดันแว่นตา "เถ้าแก่คนนั้นไม่ธรรมดาเลยจริงๆ"

เห็นได้ชัดว่าไม่มีสัญญาณของการถูกโจมตีโดยซอมบี้ที่โรงแรมเจียงหลิน และห้องพักก็สะอาด และเป็นระเบียบเรียบร้อย สอดคล้องกับสถานการณ์ต่างๆ ที่ระบุไว้ในใบปลิว

“อย่าคิดมาก ถ้าอุณหภูมิสูงขึ้นอย่างที่เธอคาดการณ์จริงๆ เมื่อพักอยู่ในโรงแรมนี้ เราจะได้มีที่พักหายใจ”

เขาไม่รู้ว่าจะอยู่รอดได้อย่างไรในที่อื่นหากไม่มีโรงแรมเจียงหลิน

ฉู่เจียงเยว่ก็ไม่ได้บอกอะไรมากนัก

"ไปกินข้าวกันก่อนเถอะ"

ไม่มีประโยชน์ที่จะพูดอะไรมากกว่านี้ แม้ว่าพวกเขาจะถาม ฉู่เจียงเยว่ก็อาจจะไม่บอกอะไรมากนัก

"ตกลง!"

เมื่อพวกเขาได้ยินเรื่องการกินหลายคนก็ตาสว่างขึ้น พวกเขารู้สึกตื่นเต้นเมื่อมีโอกาสได้กินอาหารอร่อยๆ