บทที่ 120 (ฟรี)พวกแกจะต้องได้รับผลกรรม

บทที่ 120 พวกแกจะต้องได้รับผลกรรม!

"อย่าไปนะ..." กลิ่นที่คุ้นเคยหายไป หนิวฮุ่ยซินที่กำลังสะลึมสะลือละเมอออกมาเบาๆ

เจ้าสำนักตบหลังนางเบาๆ การกระทำนั้นทำให้หนิวฮุ่ยซินตื่นขึ้นมาอย่างเต็มตา

นางลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือซากปรักหักพัง

เพื่อนร่วมสำนักที่คุ้นเคยนอนเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น สำนักโหยวชุนเกือบจะถูกลบหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์แล้ว

นางรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่

ตั้งแต่ตื่นขึ้นมา นางก็พบว่าไม่สามารถควบคุมร่างกายของตัวเองได้ และยังได้ยินเสียงของอีกคนดังมาจากข้างใน

ช่วงเวลาที่ร่างกายถูกครอบงำโดยหนิวตงเหมย นางทำได้แค่มองดู "ตัวเอง" ค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้น แล้วก็ไปทำร้ายคนรอบข้าง

"ท่านเจ้าสำนัก"

ดวงตาของหนิวฮุ่ยซินกระจ่างใส ไม่มีไอความเย็นชาแม้แต่น้อย ในความทรงจำของเจ้าสำนัก นางช่างดูโดดเดี่ยวและผลักไสทุกคนให้ห่างไกล

เจ้าสำนักตอบรับ "อืม" เบาๆ เขาอยากจะถามว่านางไปไหนมา ทำไมถึงหายไปนานขนาดนี้ แต่เมื่อคำพูดมาถึงปากก็กลืนกลับลงไปในใจ

เขาเห็นรอยแดงถลอกที่ข้อมือของหนิวฮุ่ยซิน และนึกถึงคำพูดที่ผู้อาวุโสสองเคยเล่าเรื่องผู้อาวุโสสามให้ฟัง ความจริงทุกอย่างก็กระจ่างแจ้ง

"ลำบากเจ้าแล้ว"

หนิวฮุ่ยซินส่ายหน้า ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเล่าความผิดปกติของผู้อาวุโสสามให้เจ้าสำนักฟังอย่างละเอียด

"ผู้อาวุโสสามถูกสิ่งสกปรกสิงสู่ เกรงว่าคงจะเจอเรื่องร้ายมากกว่าดีแล้วค่ะ"

เจ้าสำนักไม่รู้สึกประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย เขาสั่งการให้ศิษย์ที่เหลืออยู่สิบกว่าคนช่วยกันซ่อมแซม

"ข้ารู้แล้ว"

รู้แล้วจะทำอะไรได้ล่ะ?

การที่ไม่พูด ไม่สน ก็เพราะเขาไม่มีสิทธิ์พูด ไม่มีสิทธิ์สน

สถานการณ์ของสำนักโหยวชุนว่าย่ำแย่แล้ว สำนักหงสุ่ยกลับต้องเผชิญกับหายนะครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์จนถึงขั้นล่มสลาย

ศิษย์สำนักปี้ซีบุกเข้ามาเหมือนฝูงตั๊กแตน กวาดล้างทรัพยากรอันล้ำค่าของสำนักหงสุ่ยไปจนเกลี้ยง แม้แต่หญ้าวิญญาณที่ขึ้นอยู่ทั่วไปก็ไม่เว้น

"พวกแกจะต้องได้รับผลกรรม!"

ศิษย์สำนักหงสุ่ยที่ยังคงยืนหยัดต่อสู้ตะโกนด่าทอด้วยความโกรธแค้น

"ผลกรรมงั้นเหรอ ตอนนี้ใครกันแน่ที่กำลังรับกรรมอยู่ล่ะฮะ?" ศิษย์สำนักปี้ซีแสยะยิ้มชั่วร้าย

เพื่อปกป้องสายเลือดสุดท้ายของสำนักหงสุ่ย คนที่เพิ่งพูดจบก็พุ่งตัวเข้าไปในกลุ่มศิษย์สำนักปี้ซีที่มีคนมากที่สุด และในขณะที่ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัว เสียง "ตู้ม——" ก็ดังขึ้น ร่างของเขากลายเป็นแอ่งเลือดในพริบตา

แรงสั่นสะเทือนจากการระเบิดตัวเองระลอกแรกยังไม่ทันจางหาย ระลอกที่สองก็ดังขึ้นตามมาติดๆ

ศิษย์สำนักหงสุ่ยคนอื่นๆ ก็พุ่งตัวเข้าใส่พวกปีศาจที่คิดจะดับเปลวไฟแห่งความหวังของพวกเขาเช่นกัน

ตามมาด้วยเสียงระเบิด เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว และเสียงสบถด่าทอไม่ขาดสาย

ยิ่งอยู่ใกล้ ความเสียหายจากการระเบิดตัวเองก็ยิ่งรุนแรง

ผู้บ่มเพาะพลังขั้นสร้างรากฐานระเบิดตัวเอง สามารถสร้างความเสียหายไปถึงผู้บ่มเพาะพลังขั้นปราณทองคำได้เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงศิษย์ขั้นกลั่นปราณจำนวนมหาศาลของสำนักปี้ซีที่อยู่ที่นี่

พวกเขาพากันวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน พลางสาดคาถาหรือปาของวิเศษไปด้านหลังไม่หยุดหย่อน

สถานการณ์พลิกกลับในพริบตา ศิษย์สำนักหงสุ่ยที่เหลือรอดอยู่ต่างก็ลากศัตรูไปลงนรกด้วยกันอย่างน้อยคนละสองคน

เมื่อเสียงระเบิดครั้งสุดท้ายสงบลง ทุกอย่างก็เงียบสงัดลงอย่างประหลาด

ที่นี่ไม่มีเสียงฝึกวิชาที่ควรจะดังขึ้นในยามนี้อีกต่อไป

"บัดซบเอ๊ย ไอ้งั่งพวกนี้"

ศิษย์สำนักปี้ซีคนหนึ่งผลักร่างของเพื่อนร่วมสำนักที่เขาดึงมาบังหน้าเพื่อรับแรงกระเบิดแทนเมื่อครู่ออก

ศิษย์สำนักปี้ซีอีกคนแค่นเสียงเย็นชา "ระเบิดตัวเองแล้วได้อะไรขึ้นมา?"

ถึงแม้ว่าศิษย์สำนักหงสุ่ยจะใช้ร่างกายของตัวเองเพื่อแลกกับการถอยทัพชั่วคราวของศัตรู แต่พวกศัตรูมีจำนวนมากเกินไป

ตอนนี้ถึงเวลาที่สำนักปี้ซีจะกอบโกยของรางวัลแล้ว

สำนักหงสุ่ย!

พินาศ!

ต่อจากนี้ไป จะไม่มีสำนักระดับสามที่ชื่อว่าสำนักหงสุ่ยอีกต่อไป

ท่านเจ้าสำนักที่ประจำการอยู่ที่สำนักปี้ซีจ้องมองตะเกียงวิญญาณที่ดับลงทีละดวงๆ ใบหน้าของเขามืดทะมึนราวกับน้ำครำ

"ทำไมศิษย์ที่ไปสำนักโหยวชุนถึงไม่มีใครรอดกลับมาเลยสักคน?!"

สัญชาตญาณบอกเขาในทันที

สำนักโหยวชุนต้องมีแผนสำรองซ่อนอยู่แน่!

แต่ถึงแม้สำนักโหยวชุนจะเอาตัวรอดมาได้อย่างหวุดหวิด ก็คงทนการโจมตีระลอกสองของพวกเขาไม่ไหวหรอก

ในขณะที่ท่านเจ้าสำนักกำลังครุ่นคิดว่าจะรอให้พวกเขาพักฟื้นที่สำนักโหยวชุนเสร็จก่อนแล้วค่อยโจมตีดีหรือไม่ จู่ๆ ศิษย์คนหนึ่งก็วิ่งเข้ามารายงานด้วยความลนลาน

"ท่านเจ้าสำนัก! ท่านเจ้าสำนัก! ผู้อาวุโสสามของสำนักโหยวชุนมาที่นี่ แล้วก็เรียกหาหวังเจวี๋ยขอรับ!"

ท่านเจ้าสำนักไม่แม้แต่จะปรายตามองเขา สายตายังคงจับจ้องไปที่ตะเกียงวิญญาณที่ยังคงลุกโชนอยู่ แล้วเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า "ไอ้แก่หนังเหนียวนั่นน่ะรึ? เรียกหน่วยลับไปจัดการสักสองสามคนก็พอแล้ว"

ศิษย์คนนั้นตัวสั่นเทายิ่งกว่าเดิม "นายท่านจากหน่วยลับไปแล้วขอรับ แต่... แต่ว่า..."

"มีอะไรก็รีบๆ พูดมา!"

ศิษย์คนนั้นหลับตาปี๋ รวบรวมความกล้าพูดออกไป "นายท่านจากหน่วยลับตายหมดแล้วขอรับ!"

"อะไรนะ!" ท่านเจ้าสำนักหันขวับมามองเขา สายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "หน่วยลับมีเป็นสิบคน เจ้าบอกว่าตายหมดเลยรึ?"

ศิษย์คนนั้นโขกศีรษะลงกับพื้นดัง "ปึ้ก" ตัวสั่นงันงก "ศิษย์ไม่ได้พูดปดเลยแม้แต่น้อยขอรับ ท่านเจ้าสำนัก!"

ท่านเจ้าสำนักกำหมัดแน่นจนกระดูกลั่นกรอบแกรบ

เป็นไปได้อย่างไร?

เขาจำได้ว่าสายลับเคยรายงานมาว่า ผู้อาวุโสสามของสำนักโหยวชุนมีระดับพลังแค่ขั้นสร้างรากฐานช่วงปลาย อย่างเก่งก็แค่ขั้นสร้างรากฐานทะลวงสมบูรณ์เท่านั้น

แต่หน่วยลับมีผู้บ่มเพาะพลังขั้นสร้างรากฐานทะลวงสมบูรณ์คุมกำลังอยู่ถึงสองคนเชียวนะ!

ถึงแม้จะถูกฝังหนอนกู่ไว้ในตัว ทำให้ไม่สามารถแสดงพลังได้เต็มที่ แต่จำนวนคนที่มากกว่าก็เพียงพอที่จะบดขยี้เขาได้สบายๆ

เว้นเสียแต่ว่าระดับพลังของผู้อาวุโสสามคนนี้จะอยู่เหนือกว่าขั้นสร้างรากฐาน!

ถ้าเป็นแบบนี้ก็ฟังดูมีเหตุผล มิน่าล่ะ ศิษย์ที่ส่งไปสำนักโหยวชุนถึงไม่มีใครรอดกลับมาเลยสักคน

ท่านเจ้าสำนักไม่รอช้า รีบมุ่งหน้าไปยังเขาหลังสำนัก เคาะประตูถ้ำของผู้อาวุโสที่ทำหน้าที่เฝ้าดูแล

"ท่านผู้อาวุโส หยวนชุนหัว เจ้าสำนักรุ่นที่สี่สิบห้าแห่งสำนักปี้ซี ไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวน แต่มีคนผู้หนึ่ง..."

หยวนชุนหัวยังพูดไม่ทันจบ ประตูถ้ำก็เปิดกว้างออก ชายชราหลังค่อมเดินกะเผลกออกมา

ดูเหมือนว่าถ้าเขาผลักเบาๆ ชายชราคนนี้ก็คงล้มลงไปกองกับพื้นลุกไม่ขึ้นแน่ๆ

แต่หยวนชุนหัวไม่ทำเรื่องโง่ๆ แบบนั้นหรอก เพราะระดับพลังของชายชราคนนี้ เมื่อร้อยปีก่อนเขาก็มองไม่ออก ตอนนี้เขาก็ยังคงมองไม่ออกเหมือนเดิม

ชายชราคนนี้มีระดับพลังถึงขั้นปราณทองคำ

ถ้าให้เขาออกโรง ก็ไม่เชื่อหรอกว่าจะจัดการผู้อาวุโสสามของสำนักโหยวชุนไม่ได้

ชายชราไม่ได้มองหยวนชุนหัว แต่หยวนชุนหัวรู้ดีว่าเขากำลังพูดกับตัวเองอยู่

"ระดับเสวียนขั้นสูง"

หางตาของหยวนชุนหัวกระตุก โอสถระดับเสวียนขั้นสูง เขามีอยู่แค่สองเม็ดเท่านั้น ข่าวรั่วไหลไปถึงหูไอ้แก่หน้าเลือดนี่ได้ยังไงกันนะ

อุตส่าห์เลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดีมาตลอด พอถึงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานกลับมาขูดรีดกันซะได้

แต่หยวนชุนหัวก็หมดหนทาง ทำได้เพียงกัดฟันพยักหน้ารับ

"เมื่อเรื่องจบลง ข้าจะนำมามอบให้ท่าน"

ชายชรารับคำตอบของเขาแล้ว จึงค่อยๆ ปล่อยเทพสัมผัสออกไป ค้นหาผู้บุกรุก และมุ่งหน้าไปยังจุดที่มันอยู่

ก็แค่ขั้นสร้างรากฐานทะลวงสมบูรณ์ สำนักปี้ซีสิ้นไร้ไม้ตอกแล้วหรือไง? แค่ผู้บ่มเพาะพลังขั้นสร้างรากฐานทะลวงสมบูรณ์คนเดียวยังจัดการไม่ได้!

ชายชรารู้สึกไม่พอใจในใจ น้ำเสียงจึงเยือกเย็นและดุดันยิ่งขึ้น

"ไอ้หนู ทำอะไรก็อย่าให้มันอวดดีนักเลย"

หนิวตงเหมยที่กำลังดำเนินแผนการ "ยอมฆ่าผิด ดีกว่าปล่อยคนร้ายลอยนวล" เมื่อได้ยินเสียงก็หันไปมองผู้มาเยือน

เป็นชายชราคนหนึ่ง กลิ่นอายบนตัวอันตรายมาก

แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะสู้ไม่ได้

ร่างกายนี้ใกล้จะเน่าเปื่อยเต็มทีแล้ว ถึงเวลานั้นนางคงต้องหาร่างใหม่ที่เหมาะสม ซึ่งมันยุ่งยากมาก

ด้วยความสามารถของนาง คงไม่ง่ายนักที่จะหาผู้บ่มเพาะพลังที่มีระดับพลังสูง และบังเอิญใช้ใช้วิชาต้องห้ามจนอายุขัยใกล้จะสิ้นสุดแบบนี้ได้อีก

ดังนั้น การถอยหนีจึงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

หนิวตงเหมยจ้องมองชายชรา พลิกฝ่ามือคว่ำลง ของเหลวสีดำข้นหนืดค่อยๆ ไหลรินออกมา

เมื่อร่างของหน่วยลับระดับสร้างรากฐานทั้งสิบเอ็ดคนที่สัมผัสกับของเหลวสีดำ ก็ลุกขึ้นมายืนอีกครั้ง แต่ละคนถืออาวุธวิเศษ พุ่งเข้าโจมตีชายชรา

การควบคุมของตาย ย่อมง่ายกว่าการควบคุมของเป็นอยู่แล้ว