บทที่ 15: อึ้งกิมกี่จนหน้าเอ๋อ

บทที่ 15: อึ้งกิมกี่จนหน้าเอ๋อ

จินอันพลันนึกถึงเรื่องหนึ่งที่เคยได้ยินคนเฒ่าคนแก่เล่าให้ฟัง

ว่ากันว่า...

ผู้ที่ตายอย่างไม่เป็นธรรม ตายโหง หรือตายด้วยความคับแค้นใจ

หลังจากสิ้นใจแล้ว จะมี ‘ปราณอัปมงคล’ ขุมหนึ่งอุดค้างอยู่ที่ลำคอไม่สลายไป

หากปราณอัปมงคลนี้ไม่ระบายออกจนหมดสิ้น

ศพนั้นก็จะเกิด ‘ไอพิฆาต’ และนำไปสู่การกลายเป็นศพปิศาจได้ง่าย

ในเวลาต่อมา เนื่องจากคนโบราณส่วนใหญ่ไม่รู้หนังสือ ผู้คนในยุคนั้นจึงอาศัยเพียงการบอกเล่าปากต่อปากในการจดจำเรื่องราวต่าง ๆ ซึ่งคำว่า ‘ยาง’ (殃 - อัปมงคล) กับคำว่า ‘ย่วน’ (怨 - ความแค้น) มีเสียงสัมผัสที่ใกล้เคียงกันในการพูด ดังนั้นนานวันเข้า ผู้คนจึงค่อย ๆ เล่าต่อกันไปว่านั่นคือ ‘ปราณแค้น’ (怨气) ขุมหนึ่งที่จุกอยู่ที่ลำคอจนตายก็ไม่อาจกล้ำกลืนลงไปได้

จินอันยังไม่ทันจะได้ขบคิดให้ลึกซึ้งไปกว่านั้น...

เขาก็ได้เห็นกับตา!

ทันทีที่ลำคอของศพหยางซิ่งเอ๋อร์พ่นลมหายใจนั้นออกมา

เหนือร่างของหยางซิ่งเอ๋อร์ กลับปรากฏร่างเงาสลัวคล้ายกลุ่มควันเบาบางลอยล่องขึ้นมา

เงาร่างนั้นประสานมือทำความเคารพกลางอากาศ คล้ายกับกำลังก้มกราบขอบคุณจินอันจากระยะไกล ก่อนจะสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ทว่าภาพเหตุการณ์นี้กลับมีเพียงจินอันเท่านั้นที่มองเห็น

คนอื่น ๆ หามองเห็นไม่

แต่จินอันนั้นไม่ได้รู้สึกแปลกใหม่กับสิ่งที่เกิดขึ้นเลย เพราะในตอนที่เขาไขคดี ‘คดีทัณฑ์สวรรค์ฟาดศพ’ เพื่อล้างมลทินให้แก่หลี่ไฉเหลียง เขาก็เคยเห็นเหตุการณ์ในลักษณะเดียวกันนี้เหนือร่างของหลี่ไฉเหลียงมาก่อนแล้ว

และเมื่อร่างเงาสลัวของหยางซิ่งเอ๋อร์ก้มลงกราบขอบคุณจินอัน

จินอันผู้ซึ่งกำลังบำเพ็ญวิชาสายเต๋า ก็พลันบังเกิดการหยั่งรู้ถึงวิถีแห่งมรรค ขึ้นมาในสภาวะกึ่งรู้แจ้ง

เขาบรรลุถึงบางสิ่งได้ในทันที!

นี่คือ ‘พลังบุญกุศลหนุนนำ’ ที่กำลังเข้าสู่ตัวเขา!

ในชั่วขณะที่ประกายปัญญาแล่นผ่านเข้ามาในจิต จินอันก็รีบใช้วิชาเพ่งปราณ ที่เขาเพิ่งเรียนรู้มาจากคัมภีร์ บันทึกสัมผัสสัมพันธ์แห่งก่วงผิงโย่ว เมื่อคืนนี้กับตัวเองทันที

“ผู้สร้างบุญกุศลลับย่อมได้รับผลบุญประจักษ์ ผู้ทำความดีเร้นลับย่อมมีชื่อเสียงปรากฏขจรขจาย” — (จากคัมภีร์ ‘ไหวหนานจื่อ’ บทเหรินเจียนซวิ่น)

ประเสริฐแท้!

ไม่ว่าจะเป็นผู้ออกบวชบำเพ็ญพรตสายเต๋า หรือพระสงฆ์ผู้บำเพ็ญตบะสายฌาน ต่างก็ให้ความสำคัญกับ ‘หยินเต๋อ’ (阴德 - บุญกุศลที่ทำโดยไม่หวังผลหรือไม่มีใครเห็น) ของตนเองอย่างถึงที่สุด

นั่นก็เพราะบุญกุศลประเภทนี้มีความเกี่ยวพันอย่างลึกซึ้งกับ ‘เหตุและผล’ และ ‘วิบากกรรม’

มนุษย์ทุกคนล้วนมีเหตุปัจจัยแห่งกรรม

ดังนั้น มนุษย์ทุกคนจึงล้วนมีบุญกุศลสะสมอยู่ในตัวทั้งสิ้น

บุญกุศล (阴德 - หยินเต๋อ) นั้นไร้รูปไร้ลักษณ์ ดวงตาเนื้ออันหยาบกร้านของปุถุชนธรรมดาย่อมมิอาจมองเห็นได้ มีเพียงผู้บำเพ็ญเพียรในวิถีแห่งเต๋าหรือวิถีแห่งพุทธเท่านั้น ที่จะมีเคล็ดวิชาเฉพาะตัวในการมองเห็นสิ่งนี้

จินอันมองเห็น ‘ปราณเร้นลับสีเหลือง’ ขุมหนึ่ง ซึ่งแฝงไปด้วยกลิ่นอายแห่งมหากุศลอันล้ำลึกประดุจผืนพสุธาที่โอบอุ้มสรรพสิ่ง ผ่านทางวิชาเพ่งปราณของเขา

ในใจของจินอันบังเกิดความหยั่งรู้ถึงตัวเลขขึ้นมา... แต้มบุญกุศล: สองร้อยห้าสิบแปด!

เขาช่วยล้างมลทินให้หลี่ไฉเหลียง ได้มา 100 แต้มบุญ

เขาช่วยล้างมลทินให้หยางซิ่งเอ๋อร์ ได้มาอีก 100 แต้มบุญ

ส่วนที่เหลือคือบุญกุศลที่จินอันสะสมมาได้ก่อนหน้านี้

และในวินาทีที่จินอันมองเห็นแต้มบุญกุศลนั้นเอง ท่วงทำนองแห่งสัจธรรมและสุรเสียงแห่งมรรค ก็พลันดังกึกก้องขึ้นในหัวของเขาประดุจเสียงสายฟ้าฟาดในวันฟ้าใสว่า

“ผนึก!” (ชื่อเฟิง)

ปรากฏการณ์อันอัศจรรย์เหนือธรรมชาตินี้ทำเอาจินอันสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ

ทว่าคนภายนอกกลับไม่มีใครได้ยินเสียงนั้นเลยแม้แต่คนเดียว

ในเวลานี้ ชาวบ้านที่มุงดูอยู่โดยรอบต่างอยู่ในอาการตื่นเต้นจนถึงขีดสุด ทั้งคดี ‘คดีทัณฑ์สวรรค์ฟาดศพ’ ทั้งคดี ‘พรายน้ำคร่าชีวิต’ ชาวเมืองอำเภอฉางต่างพากันปรบมือโห่ร้องสรรเสริญจินอันกันเกรียวกราว

นี่คือศรัทธามหาชนอย่างแท้จริง

ทุกคนต่างจ้องมองมาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเคารพและเลื่อมใส

“แม่จ๋า แม่... หนูอยากแต่งงานกับคนเก่ง ๆ แบบพี่จินอันจังเลย!”

ในกลุ่มฝูงชน มีเด็กหญิงวัยห้าหกขวบที่แก่แดด ตะโกนบอกแม่ออกมาด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ไร้เดียงสา

คำพูดใสซื่อของเด็กน้อย เรียกเสียงหัวเราะครืนจากบรรดาผู้ใหญ่ได้ทั้งแถว

ในเวลานั้น เจ้าหน้าที่มือปราบทั้งสอง หลังจากควบคุมตัวจ้าวหมู่หรงและพ่อแม่ที่มีใบหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย เรียบร้อยแล้ว ก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าจินอัน แววตาของพวกเขาในยามนี้เต็มไปด้วยความเคารพเลื่อมใสอย่างสูงสุด ทั้งคู่ต่างค้อมตัวลงคำนับจินอันอย่างนอบน้อม

“มนุษย์หวาดกลัวความเฮี้ยนของภูตผี แต่ผีนั้นเล่ากลับรู้ซึ้งถึงความอำมหิตของจิตใจมนุษย์ นับเป็นโชคดีของโลกหล้าที่มีคุณชายจินอันจุติมา”

นี่นับว่าเป็นคำสรรเสริญเยินยอที่สูงส่งยิ่งนัก แสดงให้เห็นว่าครั้งนี้จินอันได้ทำให้ผู้อื่นยอมสยบต่อความสามารถของเขาอย่างหมดใจจริง ๆ

“เอ๊ะ?”

“!”

แต่สำหรับจินอัน... ไอ้คำเยินยอที่ดูเหมือนหลุดมาจากบทละครจอมยุทธ์สุดเบียว แบบโจ่งแจ้งขนาดนี้ ทำเอาเขาถึงกับขนลุกซู่ไปจนถึงหนังหัวเลยทีเดียว

ทันใดนั้น ในหมู่ฝูงชนด้านนอกโรงหมอ จินอันเหลือบไปเห็นเงาร่างอันคุ้นตาของหญิงสาวผู้งามสง่าในชุดนักสู้สะพายกระบี่ท่องยุทธภพ นางคือบุตรสาวของผุ้ว่าการอำเภอจางนั่นเอง

ไม่รู้ว่านางมาปรากฏตัวอยู่แถวนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ และคงจะได้เห็นกระบวนการไขคดีของจินอันทั้งหมดแล้ว

นางพยักหน้าให้จินอันน้อย ๆ เป็นเชิงทักทาย

ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป

จินอันกล่าวอำลามือปราบทั้งสอง โดยอ้างว่ามีธุระด่วนกะทันหัน จากนั้นก็ประสานมือทักทาย ตามมารยาทกับชาวบ้านรอบ ๆ สองสามประโยค ก่อนจะรีบสาวเท้ากึ่งวิ่งกึ่งเดินตามหลังเงาร่างอันสูงโปร่งและงดงาม ที่มีช่วงขาเรียวยาวตั้งตรงและดูแข็งแรงมั่นคงนั้นไป

“เอ่อ... คือว่า...”

จินอันตั้งใจจะเอ่ยทักทาย แต่ในวินาทีนั้นเขากลับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า จนถึงป่านนี้เขายังไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร

ทำเอาเขาได้แต่อ้าปากค้าง จะเรียกก็เรียกไม่ถูก

จางหลิงหยุนเดินไปท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียดพลุกพล่าน ก่อนจะมาหยุดฝีเท้าลงตรงหน้าแผงขาย ‘กวั้นทังเปา’ (ซาลาเปาน้ำแกง) เงาร่างอันหมดจดงดงามนั้นกำลังหยิบถุงเงินประณีตออกมาเพื่อเตรียมจะจ่ายเงิน

ประจวบเหมาะกับในจังหวะนั้นเอง แสงอาทิตย์ด้านข้างตัวถูกบดบังด้วยร่างของใครคนหนึ่งที่ก้าวมายืนข้าง ๆ

เป็นจินอันนั่นเองที่เสนอหน้าเข้าไป ‘เลีย’ (พยายามเอาใจ) จางหลิงหยุนด้วยการชิงจ่ายเงินแทนให้ก่อน

กวั้นทังเปานั้นราคาไม่แพงเลย ไม่ถึงห้าอีแปะด้วยซ้ำ พ่อค้าส่งห่อซาลาเปาที่ห่อด้วยใบบัวและผูกด้วยเชือกฟางให้อย่างกระตือรือร้นพร้อมรอยยิ้มมายังมือของจินอัน

ในสมัยโบราณเวลาซื้อของแล้วจะห่อกลับบ้าน โดยปกติผู้ซื้อต้องเตรียมกล่องใส่อาหาร ตะกร้าไม้ไผ่ ถุงผ้า ไหโหล หรือเชือกฟางมาเอง แต่แน่นอนว่าก็มีการใช้ใบบัว ซึ่งเป็นวัสดุธรรมชาติที่ต้นทุนเป็นศูนย์มาใช้ห่อแทนเช่นกัน

ไอ้ประเภทที่เห็นในละครย้อนยุค ซื้อซาลาเปาแค่ไม่กี่ลูก ราคาไม่กี่อีแปะ แต่กลับฟุ่มเฟือยถึงขนาดใช้ ‘กระดาษไข’ มาห่อให้น่ะ บอกเลยว่านั่นคือฝีมือของพวกคนเขียนบทสมองนิ่มที่ไม่ใส่ใจความสมจริงเอาเสียเลย

ในสมัยโบราณ กระดาษนั้นมีราคาแพงมาก

การที่ร้านค้าจะเอากระดาษไขมาห่อซาลาเปาเนื้อไม่กี่ลูกให้เนี่ย มันก็เปรียบได้กับการซื้อก๋วยเตี๋ยวรสเด็ดแล้วคนขายใส่ถุง หลุยด์ มาให้ขยี้ตาดูยังไงยังงั้นแหละ... บาดตาจริง ๆ!

“คุณชายจินอัน มีเรื่องอันใดจะขอร้องข้าอย่างนั้นหรือ?”

จางหลิงหยุนนั้นเป็นสตรีที่เฉลียวฉลาดนัก นางปรายตาดูจินอันแวบหนึ่ง แววตาที่งดงามประดุจประกายคลื่นในฤดูใบไม้ร่วงนั้น แทบจะมองทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจชายหนุ่มได้ จินอันครั้นถูกมองออกถึงเจตนาจึงได้แต่เผยสีหน้าเก้อเขินออกมา

“มีเรื่องจะขอร้องจริง ๆ นั่นแหละ คือว่า... เอ่อ จนถึงตอนนี้ข้ายังไม่ทราบเลยว่าควรจะเรียกท่านว่าอย่างไรดี?”

“จางหลิงหยุน” หญิงสาวเอ่ยตอบสั้น ๆ ท่าทางเด็ดเดี่ยวเยือกเย็นประดุจกระบี่ในมือ และเป็นคนพูดน้อย

“ได้ยินมาว่าคุณหนูหลิงหยุนนั้นร่างกายอ่อนแอมีโรคเบียดเบียนมาตั้งแต่เด็ก ต่อมาจึงได้ฝากตัวเป็นศิษย์ในสำนักอาจารย์ที่มีชื่อเสียงเพื่อฝึกวิทยายุทธ์เสริมสร้างร่างกาย คุณหนูหลิงหยุนมีประสบการณ์กว้างขวางกว่าข้านัก ไม่ทราบว่าคุณหนูพอจะเคยได้ยินบ้างไหมว่า จะสามารถหาซื้อ ‘ใบสั่งยาพื้นฐาน’ ของเหล่านักพรตเต๋าได้จากที่ไหน? หรือจะเป็นพวก ‘ยาเม็ดทิพย์’ ของทางเต๋าก็ได้?”

จางหลิงหยุนส่ายศีรษะอันงดงามเบา ๆ “คนของลัทธิเต๋านั้นไม่เคยคลุกคลีกับชาวยุทธภพมาก่อน เรื่องนี้ข้าจึงไม่ทราบแน่ชัด”

ดูเหมือนการที่จินอันเพิ่งจะคลี่คลายคดีอยุติธรรมไปเมื่อครู่ จะทำให้จางหลิงหยุนมีความรู้สึกดีต่อจินอันขึ้นมาบ้าง เด็กสาววัยสิบหกสิบเจ็ดปีผู้เย็นชาผู้นี้จึงไม่ได้ปฏิเสธที่จะตอบคำถามของเขา

แววตาของจินอันฉายแววผิดหวังออกมา

ทว่าเขาไม่อยากจะปล่อยโอกาสในการติดต่อกับผู้คนในแวดวงยุทธภพให้หลุดลอยไปง่าย ๆ เช่นนี้ ดังนั้นจินอันที่รีบดึงสติกลับมาได้ในเวลาอันรวดเร็ว จึงได้เริ่มเอ่ยถามอีกคำถามหนึ่ง “เช่นนั้น ไม่ทราบว่าคุณหนูหลิงหยุนพอจะทราบไหมว่า จะสามารถหาซื้อหรือหาตำราวิทยายุทธ์ของชาวยุทธภพได้จากที่ไหนบ้าง?”

“จะเป็นวิชาดาบ วิชากระบี่ หรือวิชาลมปราก็ได้ทั้งสิ้น”

ความคิดของจินอันนั้นเรียบง่ายมาก...

ผืนป่ากว้างใหญ่ไพศาลออกปานนั้น

ทุ่งหญ้าก็กว้างขวางสุดลูกหูลูกตาถึงเพียงนี้

คนเราจะมายอมผูกคอตายบนต้นไม้แค่ต้นเดียวได้อย่างไร (人不能在一棵树上吊死 - สํานวนหมายถึง อย่าปิดกั้นโอกาสตัวเองอยู่กับทางเลือกเดียว)

ยามนี้ความเร็วในการบำเพ็ญวิชา ‘คัมภีร์ลับแห่งปัญจวิถี ช้าจนเกินไป อีกทั้งการดั้นด้นตามหา ‘ใบสั่งยา’ ของสายเต๋าก็ยังไม่เป็นผลสำเร็จเสียที ข้าจึงต้องหาทางเรียนรู้วิชาเอาตัวรอดด้านอื่น ๆ เพิ่มเติมไว้ก่อน เพื่อจะได้ไม่ต้องมีชีวิตประดุจต้นหญ้าที่ไร้ค่า ไร้ซึ่งกำลังจะปกป้องตนเองในโลกต่างมิติที่เต็มไปด้วยเรื่องราวประหลาดพิสดารแห่งนี้

...เงาเดียวดายกลางแม่น้ำอันหนาวเหน็บ สหายเก่าในยุทธภพ วาสนาพานพบไม่จำเป็นต้องเคยรู้จักกันมาก่อน (寒江孤影，江湖故人，相逢何必曾相识 - บทกลอนสื่อถึงอารมณ์จอมยุทธ์ผู้โดดเดี่ยว)

ในใจของบุรุษทุกคนล้วนมีความฝันแบบจอมยุทธ์... ความฝันที่ได้สะพายกระบี่ท่องไปสุดขอบฟ้า มีเพียงข้าที่สังหารผู้อื่นได้ มิอาจให้ผู้อื่นมาสังหารข้า ล้างแค้นด้วยดาบอันว่องไวตามใจปรารถนา!

จางหลิงหยุนเอ่ยถาม “ข้าขอถามคุณชายจินอันสักคำ เหตุใดท่านถึงนึกอยากจะเรียนวรยุทธ์ขึ้นมาล่ะ?”

“หากให้ข้ากล่าวตามตรง คุณชายจินอันอายุมากเกินไปแล้ว ร่างกายของท่านเติบโตจนคงที่ ล่วงเลยช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการฝึกยุทธ์มานานนัก”

“เกรงว่าภายหน้ายากจะประสบความสำเร็จในระดับสูงได้”

“ต่อให้ท่านมานะฝึกฝนอย่างหนักถึงสิบปี...”

“อย่างมากที่สุด ก็คงสังหารพวกโจรป่าธรรมดาสักห้าหกคนพร้อมกันได้เท่านั้น”

จินอันนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่แววตาของเขาจะทอดมองออกไปไกลแสนไกลราวกับจะทะลุผ่านขอบฟ้า แล้วพึมพำออกมาเบา ๆ ว่า “...ข้าแค่อยากหาทางกลับบ้าน”

ท่ามกลางตลาดที่คึกคักและเบียดเสียดด้วยผู้คน แผ่นหลังของจินอันกลับดูโดดเดี่ยวอ้างว้างเสียจนดูเหมือนรูปที่ถูกตัดต่อเข้าไปวางไว้

....

ทันทีที่จินอันกลับมาถึงโรงเตี๊ยม เขาก็รีบปิดประตูขังตัวเองอยู่ในห้อง เพื่อเริ่มศึกษาวิจัยเรื่องสุรเสียงแห่งมรรค ที่ดังกึกก้องอยู่ในหัวตอนอยู่ที่โรงหมอก่อนหน้านี้ ว่าแท้จริงแล้วมันคืออะไรกันแน่?

“ผนึก!”

จินอันพยายามเลียนแบบท่วงทำนองอันเกรียงไกรของสุรเสียงแห่งมรรคนั้น แล้วเริ่มพึมพำกับตัวเองราวกับคนสติไม่ดี

ทว่าหลังจากทดลองอยู่หลายครั้ง ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

จินอันครุ่นคิดอย่างจริงจัง จากนั้นเขาก็จดจ่อสายตาไปที่จุดเดียว โดยเพ่งสมาธิไปที่สมุนไพรบำรุงเลือดและเสริมปราณ หลายขนานที่วางอยู่บนโต๊ะ

“ผนึก!”

เขาเลียนแบบท่วงทำนองอันยิ่งใหญ่นั้นอีกครั้ง ทันใดนั้นคลื่นกระแสแห่งมรรคก็เข้าปกคลุมสมุนไพรบนโต๊ะ กลิ่นหอมสะอาดข้นคลักของตัวยาพลันอบอวลกระจายออกมา รุนแรงเสียจนทั่วทั้งห้องก็มิอาจกักเก็บกลิ่นนั้นไว้ได้

นี่คือ... สรรพคุณยาถูก ‘เบิกเนตร’ และเพิ่มความแข็งแกร่ง ขึ้นแล้วอย่างนั้นหรือ?

จินอันถึงกับอึ้งกิมกี่ ไปเลยทีเดียว!

(จบบท)