บทที่ 47 งานแสดงอาวุธ (4/4)

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

ที่ สนามทดสอบอาวุธของเมสันอินดัสทรีส์

นักวิเคราะห์ด้านการทหารและเจ้าหน้าที่จากกองทัพจำนวนมากนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่จัดเตรียมไว้อย่างสะดวกสบาย

ทุกคนต่างรอการปรากฏตัวของ คีน เมสัน

วันนี้คือวันของ งานแสดงสินค้าอาวุธ ของเมสันอินดัสทรีส์

เป้าหมายของงานนี้ชัดเจน: กองทัพสหรัฐฯ

"รายงานพิเศษ วันนี้เมสันอินดัสทรีส์จะสาธิตอาวุธใหม่ในสนามทดสอบของตัวเอง"

"จากข้อมูลที่เราได้รับจากแหล่งข่าวในกองทัพ อาวุธที่จะเปิดตัวในวันนี้อาจเหนือความคาดหมายของทุกคน"

"นี่คือการถ่ายทอดสดจาก The Washington Post เราจะพาคุณชมงานนี้แบบนาทีต่อนาที"

"เมสันอินดัสทรีส์ที่เงียบหายไปช่วงหนึ่ง ตอนนี้กลับมาสร้างความตื่นตาตื่นใจอีกครั้ง"

.....

ไม่ไกลจากสนามทดลองอาวุธ มีผู้สื่อข่าวจำนวนมากกำลังถ่ายทอดสดรายงานสถานการณ์กันอย่างคึกคัก

ถึงแม้ว่าผู้สื่อข่าวเหล่านี้จะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในสถานที่จัดงานนิทรรศการอาวุธด้านใน แต่ก็ไม่ได้ลดทอนความกระตือรือร้นของพวกเขาแม้แต่น้อย

เพราะไม่ว่าที่ไหนที่มีเมสันอินดัสตรีส์อยู่ ที่นั่นย่อมเป็นที่จับตามองเสมอ

รถยนต์ที่ประทับตราสัญลักษณ์ของเมสันอินดัสตรีส์ ค่อยๆ แล่นมาพร้อมกับขบวนรถคุ้มกันขนาดใหญ่

ผู้สื่อข่าวจำนวนมากรีบหันกล้องถ่ายวิดีโอและกล้องถ่ายรูปของพวกเขาไปยังรถคันดังกล่าว เสียงชัตเตอร์ดังระงมไปทั่ว

อัจฉริยะผู้โด่งดังที่สุดในสหรัฐฯ นักออกแบบอาวุธระดับแนวหน้า และผู้นำด้านเทคโนโลยีชีวภาพ คีน เมสัน ได้มาถึงแล้ว

"โห! การปรากฏตัวของบอสใหญ่นี่มันไม่ธรรมดาจริงๆ"

"พระเจ้า! บรรยากาศแบบนี้มันสุดยอดไปเลย!"

"ตอนนี้เมสันอินดัสตรีส์ได้กลายเป็นพื้นฐานของอุตสาหกรรมป้องกันประเทศของสหรัฐฯ ไปแล้ว!"

"คีน เมสัน ฉันรักคุณ!"

"หลบไป! คีนเป็นของฉัน!"

.....

เมื่อรถของคีน เมสัน ค่อยๆ จอดตรงหน้า เหล่าผู้เชี่ยวชาญทางการทหารและเจ้าหน้าที่ระดับสูงจากกองทัพที่นั่งอยู่ในงาน ต่างไม่ได้รู้สึกถึงความไม่เข้ากันแม้แต่น้อย

เหมือนกับว่าคีน เมสัน สมควรจะปรากฏตัวในช่วงเวลานี้โดยแท้

การที่พวกเขารอเขาอยู่ก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว

"ขอโทษที่ทำให้ทุกคนต้องรอนานนะครับ"

หลังจากลงจากรถ คีนกล่าวด้วยท่าทีสุภาพ

"ไม่เลยครับ ไม่เลย การที่คุณเมสันมาอยู่ที่นี่ ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งสำหรับพวกเราทุกคน"

พลเอกพาวเวลล์รีบกล่าวด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

ตอนนี้บทบาทระหว่างกองทัพสหรัฐฯ กับเมสันอินดัสตรีส์ได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง หากกองทัพยังต้องการรักษาความล้ำหน้าของอาวุธไว้ หรือแม้กระทั่งได้ใช้อาวุธที่ใช้งานได้สะดวกยิ่งขึ้น พวกเขาต้องทำทุกอย่างให้คีน เมสัน รู้สึกพอใจที่สุด

"พลเอกพาวเวลล์ พวกเราเป็นเพื่อนกัน ไม่ต้องพูดแบบนี้หรอกครับ"

"วันนี้ผมจะมาแสดงให้ทุกท่านได้เห็นอาวุธชิ้นใหม่ล่าสุดของเมสันอินดัสตรีส์ นั่นคือ จรวดมินิไซส์ ที่เราพัฒนาขึ้นมา"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เจ้าหน้าที่กองทัพและผู้เชี่ยวชาญทางการทหารทั้งหมดต่างลุกขึ้นยืน

คีนดีดนิ้วหนึ่งครั้ง ทันใดนั้นจอแสดงผลโฮโลแกรมก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน

ถึงแม้ว่ากองทัพจะได้สั่งซื้อจอแสดงผลโฮโลแกรมไปใช้งานในการวางแผนยุทธการแล้ว แต่ทุกครั้งที่ได้เห็นเทคโนโลยีอันน่าทึ่งนี้ พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะประทับใจ

ยิ่งไปกว่านั้น การที่คีน เมสัน เพียงดีดนิ้วครั้งเดียวแล้วจอแสดงผลโฮโลแกรมก็ปรากฏขึ้น ดูราวกับหลุดมาจากนิยายวิทยาศาสตร์

"มีคนกล่าวว่า จรวดเจริโคของสตาร์คอินดัสตรีส์คือสุดยอดแห่งประวัติศาสตร์ของจรวด แต่ผมไม่คิดเช่นนั้น"

"จรวดที่ใช้พลังงานเคมีแบบดั้งเดิม สุดท้ายแล้วจะถูกกวาดทิ้งไปในกองขยะของประวัติศาสตร์"

"ตอนนี้ ขอให้ผมแนะนำอาวุธชิ้นใหม่ล่าสุดจากเมสันอินดัสตรีส์ จรวดอารีส์ อย่างเป็นทางการ"

บนจอแสดงผลโฮโลแกรมที่ลอยอยู่ตรงหน้า แสดงภาพจำลองของจรวดอารีส์ทันที

เมื่อเห็นภาพดังกล่าว บรรดาผู้เชี่ยวชาญด้านอาวุธและการทหารในงานต่างก็ฮือฮาขึ้นทันที

"ไม่จริง นี่เป็นไปไม่ได้!"

"พระเจ้า นี่มันทำได้ยังไงกัน?"

"โอ้แม่เจ้า นี่มันลบล้างประวัติศาสตร์การออกแบบอาวุธโดยสิ้นเชิง"

"นี่เป็นไปไม่ได้ที่จะทำได้จริง"

"นี่มันอาวุธที่พระเจ้าอวยพรให้เลย!"

....

เจ้าหน้าที่ภาคสนามขนย้ายจรวดอารีส์เข้ามาไว้ตรงหน้าของทุกคน

บนจรวดมีสัญลักษณ์ของบริษัท SkyNet สลักอยู่ ตัวจรวดมีสีฟ้าสดใส ดูแตกต่างจากจรวดอื่นๆ โดยสิ้นเชิง

“จรวดอารีส์มีความยาว 30 เซนติเมตร เส้นผ่านศูนย์กลาง 10 เซนติเมตร น้ำหนักเพียงแค่ 15 กิโลกรัมเท่านั้น”

“สามารถใช้งานร่วมกับแท่นยิงได้หลากหลายประเภท”

คีนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“นี่จะกลายเป็นอาวุธสำคัญในการรักษาสันติภาพของโลก”

พลเอกพาวเวลล์ไม่สนใจเสียงอุทานของเหล่าผู้เชี่ยวชาญด้านอาวุธ เขาจ้องมองจรวดตรงหน้าด้วยดวงตาที่เป็นประกาย

สายตาของเขานั้นร้อนแรงยิ่งกว่าตอนที่เห็นหญิงสาวสวยเสียอีก

ในระยะไกลออกไปประมาณ 10 กิโลเมตร คือป้อมปราการจำลองที่เมสันอินดัสตรีส์สร้างขึ้นมาเพื่อทดสอบอานุภาพของอาวุธ

“ตอนนี้ ขอเชิญทุกท่านรับชมพลังของจรวดอารีส์”

คีนกล่าวด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะดีดนิ้วอีกครั้ง

แท่นยิงจรวดที่อยู่ข้างๆ เริ่มค้นหาเป้าหมายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยิงจรวดอารีส์ออกไป

วิถีของจรวดนั้นพุ่งออกไปด้วยความเร็วสูงมาก เกือบจะทันทีที่มันพุ่งไปถึงป้อมปราการจำลอง

ผ่านจอแสดงผลโฮโลแกรม พลเอกพาวเวลล์และคนอื่นๆ สามารถเห็นอานุภาพของอาวุธได้อย่างชัดเจน

จรวดสีฟ้าสดใสพุ่งชนเข้ากับป้อมปราการจำลองทันที แต่เหตุการณ์ที่ทุกคนคาดหวังไว้ว่าจะเกิดการระเบิด กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เกิดอะไรขึ้น?”

“หรือว่ามันทำงานผิดพลาด?”

“เมสันอินดัสตรีส์กำลังจะขายหน้าครั้งใหญ่แล้ว!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่น่าเชื่อว่าเมสันอินดัสตรีส์ก็มีวันที่ล้มเหลวแบบนี้!”

.......

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังเซ็งแซ่ขึ้นมาทันทีในงาน บางคนมองไปที่คีน เมสัน ซึ่งยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ด้วยท่าทีสะใจที่ได้เห็นสถานการณ์นี้ พวกเขาอยากรู้ว่าเขาจะหาทางออกจากเรื่องนี้อย่างไร

พลเอกพาวเวลล์มีสีหน้าวิตกอย่างเห็นได้ชัด เขามองไปที่คีนด้วยความกังวล โดยไม่รู้เลยว่าเกิดความผิดพลาดอะไรขึ้น

แต่คีน เมสัน ยังคงสงบนิ่ง ราวกับว่าเหตุการณ์ทุกอย่างยังคงเป็นไปตามแผนของเขา

ทันใดนั้น ภาพในจอแสดงผลโฮโลแกรมก็ขยับ

แสงสีน้ำเงินสดใสพุ่งลงมาปกคลุมป้อมปราการจำลอง แสงสีน้ำเงินเจิดจ้าจนต้องหรี่ตามองสะท้อนออกมาจากหน้าจอและสาดส่องไปยังใบหน้าของทุกคน

"นั่นมันอะไร?"

ทุกคนหรี่ตามองจอภาพด้วยความสงสัย

เมื่อแสงสีน้ำเงินหายไปในชั่วพริบตา สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปทันที

เพราะป้อมปราการจำลองที่เคยตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้น ได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับมันไม่เคยมีอยู่ในโลกนี้มาก่อน

"นี่มันเป็นไปได้ยังไง?"

"นั่นมันอะไรกันแน่?"

"นี่มันปาฏิหาริย์ชัดๆ!"

"นี่เป็นเทคโนโลยีอะไร?"

"พระเจ้า! นี่มันคืออาวุธของพระเจ้าโดยแท้!"

......

บรรยากาศในหมู่เจ้าหน้าที่กองทัพสหรัฐฯ เต็มไปด้วยเสียงฮือฮา

ไม่มีการระเบิด ไม่มีเสียงดังสนั่น ป้อมปราการจำลองนั้นกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย

"พลเอกพาวเวลล์ คุณพอใจกับอานุภาพของจรวดอารีส์หรือยังครับ?"

คีน เมสัน เอ่ยถามพลเอกพาวเวลล์ที่ยังคงตกตะลึงอยู่ด้วยรอยยิ้มบางๆ