ตอนที่ 326 กำลังจะมาถึง

ตอนที่ 326 กำลังจะมาถึง

“สงครามที่แท้จริง... กำลังจะมาแล้ว”

ชิบะสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนค่อยๆ ผ่อนออกมา

เซ็ตสึดำตัดสินใจเด็ดขาดกว่าที่เขาคิดไว้มาก

จากที่ชิบะรู้จักเซ็ตสึดำ ถ้าเป็นสถานการณ์แบบนี้ ปกติมันคงหดหัวไปนานแล้ว

อย่างตอนที่ชิบะเจอเซ็ตสึดำครั้งแรก มันเหมือนนกที่แตกตื่น แค่เจอฮาคิสังเกตที่กดดันของเขาก็หนีเตลิดไปแล้ว แถมยังไปแอบสืบในคิริกันอยู่อีกหลายปี

ขอแค่มีความเสี่ยง เซ็ตสึดำไม่มีทางโผล่มาเด็ดขาด

แต่ตอนนี้มันกลับออกมาเอง

เพราะเซ็ตสึดำคงรู้ดีว่า ถ้าครั้งนี้ยังไม่ลงมือ ต่อไปก็คงไม่มีโอกาสอีกแล้ว

นางาโตะที่ครอบครองเนตรสังสาระ ไม่ได้มีอำนาจกดข่มโลกนินจาอย่างที่มันเคยคิด

ไม่ใช่เพราะนางาโตะอ่อนแอ

แต่เป็นเพราะก่อนที่ชิบะจะเข้ามามีอิทธิพล โลกนินจาก็มีพวกแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นแล้ว

ในเนื้อเรื่องเดิม

ขีดสุดของนินจาแบบดั้งเดิมก็คือจิไรยะ

แล้วจิไรยะคนนั้นก็พ่ายแพ้อย่างยับเยินต่อเพน

เพราะงั้นในตอนนั้น นางาโตะจึงมีสถานะที่กดข่มโลกนินจาได้อย่างแท้จริง

ไม่อย่างนั้น นางาโตะก็คงไม่บุกโคโนฮะคนเดียวอย่างเปิดเผย แถมยังเกือบจะล้มโคโนฮะได้สำเร็จ

ถ้าไม่ใช่เพราะนารูโตะโหมดเซียนกลับมา โคโนฮะก็คงถูกนางาโตะกวาดคนเดียวหมดแล้ว

แต่ตอนนี้ ผู้แข็งแกร่งที่สู้กับนางาโตะได้ หรือกระทั่งเหนือกว่านางาโตะ มีอยู่ไม่น้อย

นามิคาเสะ มินาโตะ ที่เคยชนะเพนหกวิถีแบบเผชิญหน้าตรงๆ นับเป็นหนึ่งคน และชิบะก็นับเป็นอีกคน แม้ว่าเขาจะไม่เคยปะทะกับเพนตรงๆ ก็ตาม

แต่วิธีการของเขามีมากเกินไป ฮาคิสังเกตนั้นข่มนินจาแบบนางาโตะที่คอยบงการอยู่เบื้องหลังโดยตรง

ถ้าเป็นนางาโตะกับชิบะ แทบไม่มีทางสู้กันได้เลย

ไม่นับนามิคาเสะ มินาโตะกับชิบะ ตอนนี้นางาโตะยังถูกอุซึมากิ คุชินะ ฟุงาคุ และชิซุย ร่วมมือกันล้มไปแล้ว

เซ็ตสึดำรู้ดีว่า ถ้ายังปล่อยให้เนตรสังสาระอยู่กับนางาโตะต่อไป สักวันต้องเสียมันไปแน่

และที่สำคัญกว่านั้นคือ

ตอนนี้โลกนินจากำลังจะถูกรวมเป็นหนึ่งเดียว โคโนฮะกำลังจะกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลกนินจาทั้งหมด

ถ้าโลกนินจาถูกรวมเป็นหนึ่งจริงๆ พวกมันจะยังเก็บรวบรวมสัตว์หางได้อีกงั้นเหรอ

เป็นไปไม่ได้

ตอนที่ห้าแคว้นใหญ่ยังอยู่ โอบิโตะกับเซ็ตสึดำก็ยังไม่มีพลังขนาดนั้น ยังต้องพัฒนาแสงอุษาและคอยบั่นทอนกำลังของแต่ละหมู่บ้านก่อน แต่ถ้าถูกรวมเป็นหนึ่งแล้ว จะไปจับสัตว์หางจากที่ไหน

เกรงว่าจะโดนอัดเละจนไม่เหลือชิ้นดี

เพราะงั้น

เซ็ตสึดำเลยจำเป็นต้องเลือก

ถ้าจะพึ่งโอบิโตะกับกำลังที่มีอยู่ตอนนี้ เพื่อรวบรวมสัตว์หาง มันแทบเป็นไปไม่ได้แล้ว

มีแต่ต้องให้คนที่แข็งแกร่งกว่านี้ลงมือ

และคนนั้นก็คืออุจิวะ มาดาระ

แผนเดิมคือให้โอบิโตะรวบรวมสัตว์หางแทนอุจิวะ มาดาระ แล้วค่อยชุบชีวิตอุจิวะ มาดาระขึ้นมา

พออุจิวะ มาดาระฟื้นคืนชีพ ก็ให้รวมสัตว์หางกลายเป็น 10 หางทันที

นี่น่าจะเป็นวิธีที่มั่นคงที่สุด

ถึงแม้ว่าถ้าให้อุจิวะ มาดาระออกมารวบรวมเอง ความเร็วจะสูงมากก็ตาม

แต่ถ้าอุจิวะ มาดาระปรากฏตัวเมื่อไร มันจะกระตุ้นแรงต้านจากโลกนินจาทั้งหมดแน่นอน บางทีทั้งโลกนินจาอาจร่วมมือกันเล่นงานอุจิวะ มาดาระ และการรวบรวมสัตว์หางก็ต้องถูกขัดขวางแน่

ก็เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดสถานการณ์แบบนั้น จึงให้โอบิโตะค่อยๆ รวบรวมอย่างเงียบๆ

แต่ตอนนี้ ในเมื่อวิธีนั้นใช้ไม่ได้แล้ว

ก็มีแต่ต้องให้อุจิวะ มาดาระใช้กำลังเข้าบังคับเท่านั้น

ตอนนี้ เซ็ตสึดำสิงอยู่บนร่างของนางาโตะ มันจ้องอุซึมากิ คุชินะด้วยสายตาเย็นเยียบ

วิชาคืนชีพสังสาระได้ถูกใช้ไปแล้ว ตอนนี้อุจิวะ มาดาระฟื้นคืนชีพแล้ว

นางาโตะก็ไม่มีประโยชน์อีกต่อไป

สิ่งที่เซ็ตสึดำต้องทำตอนนี้ ก็คือปกป้องเนตรสังสาระเอาไว้ รอให้อุจิวะ มาดาระมาถึง

เจ้าของการเบิกเนตรเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาทั้งสองคนนั้น แทบจะหมดแรงกันแล้ว ไม่จำเป็นต้องกังวลมากนัก

มีแค่อุซึมากิ คุชินะตรงหน้าเท่านั้น ที่ทำให้เซ็ตสึดำรู้สึกว่าเป็นภัยคุกคาม

แต่ถึงอย่างนั้น ในสถานการณ์ตอนนี้ เซ็ตสึดำก็ยังไม่แตกตื่นเลยแม้แต่น้อย

“แกนั่น... เมื่อกี้ทำอะไรลงไปกันแน่”

อุซึมากิ คุชินะแค่นเสียง

เมื่อกี้เธอได้ยินเสียงของโคนันเหมือนกัน

คืนชีพสังสาระงั้นเหรอ นั่นคือวิชาชุบชีวิตใช่ไหม

แล้วไอ้ตัวดำๆ นั่นมันชุบชีวิตอะไรขึ้นมา

“ทำอะไรน่ะเหรอ”

“หึหึ เธอจำเป็นต้องรู้ด้วยงั้นเหรอ”

“ทุกอย่างมันจบแล้ว อีกไม่นานเธอก็จะตาย ทุกคนที่นี่ก็จะตาย โคโนฮะ... ก็จะหายไปด้วย”

“พอท่านผู้นั้นมาถึง พวกเธอทุกคนต้องตาย”

เซ็ตสึดำยิ้มเย็น

วินาทีถัดมา อุซึมากิ คุชินะพุ่งเข้าจู่โจมทันที จักระระเบิดออกอย่างรุนแรง

“งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นฉันจะจัดการแกก่อนนี่แหละ”

ได้ยินแบบนั้น เซ็ตสึดำก็ยิ้มเย็น แต่ไม่ลงมือ

นางาโตะถึงขีดจำกัดแล้ว

เมื่อกี้ไม่ใช่แค่ผ่านศึกหนักมา ยังใช้คืนชีพสังสาระอีก

ต่อให้เป็นนางาโตะแห่งตระกูลอุซึมากิ ก็ใกล้จะไม่ไหวแล้ว

และเซ็ตสึดำก็รู้ดี

เดี๋ยวจะมีคนปกป้องมันเอง

แน่นอนว่า การโจมตีของอุซึมากิ คุชินะยังไม่ทันถึงตัว

หอกกระดาษยักษ์ก็พุ่งฉีกฟ้าลงมาสังหารในพริบตา รวดเร็วอย่างน่ากลัว

ตูม!

การโจมตีสะเทือนฟ้านี้บีบให้อุซึมากิ คุชินะต้องถอยออกไปทันที และในตอนที่เธอยังคิดจะบุกต่อ จู่ๆ ก็พบว่ารอบตัวถูกล้อมด้วยคาถาระเบิดจำนวนมหาศาล แล้วก็ระเบิดขึ้นพร้อมกัน

อุซึมากิ คุชินะไม่มีทางเลือก นอกจากถอยหลบออกไป

และในตอนนั้นเอง โคนันบินมาจากที่ไกลๆ ด้วยสีหน้าที่น่ากลัวอย่างยิ่ง สายตาของเธอมืดหม่นจนชวนสะท้าน

“เซ็ตสึดำ”

“แก... ทำอะไรลงไปกันแน่”

“แกคิดจะฆ่านางาโตะหรือไง”

ได้ยินแบบนั้น เซ็ตสึดำยิ้มเย็น

“โคนัน อย่าวู่วาม”

“ตอนนี้ฉันยังออกจากร่างนางาโตะไม่ได้”

“ไม่ใช่แค่ใช้ดาราสวรรค์ระเบิดพิภพ แม้แต่คืนชีพสังสาระก็ยังใช้ไปแล้ว”

“ตอนนี้นางาโตะยังเหลือลมหายใจอยู่ได้ ก็เพราะฉันค้ำไว้ เธอจะลองเสี่ยงไหมล่ะ ถ้าฉันออกจากร่างเมื่อไร เขาตายทันทีแน่”

ชั่วขณะนั้น โคนันลังเล

ตอนนี้นางาโตะยังมีลมหายใจอยู่จริง

แต่ลมหายใจก็อ่อนลงเรื่อยๆ จักระเองก็กำลังจะดับลง

ถ้าเซ็ตสึดำออกจากร่างนางาโตะ เขาจะตายจริงๆ งั้นเหรอ

โคนันไม่แน่ใจ แต่ก็ไม่กล้าเดิมพัน

ถ้าสิ่งที่เซ็ตสึดำพูดเป็นความจริงล่ะ

“แก... ตกลงคิดจะทำอะไรกันแน่”

“ทำอะไรน่ะเหรอ”

เซ็ตสึดำหัวเราะเบาๆ

“ก็แค่ดำเนินแผนตามปกติเท่านั้น”

“บางเรื่อง ในฐานะหมาก เธอไม่ควรถามก็อย่าถาม รู้มากไปก็ไม่มีผลดีหรอก”

ตอนนี้ เซ็ตสึดำไม่คิดจะปิดบังอีกแล้ว เพราะไม่ว่าจะเสแสร้งแค่ไหนก็ไม่มีความหมายแล้ว

อุจิวะ มาดาระ กำลังจะมาถึง

และสิ่งที่มันต้องทำตอนนี้ ก็คือปกป้องเนตรสังสาระเอาไว้ อย่าให้คนพวกนี้ทำลายมันได้เด็ดขาด

(จบตอน)