ตอนที่ 206 สำเร็จลุล่วงอย่างสมบูรณ์

ตอนที่ 206 สำเร็จลุล่วงอย่างสมบูรณ์

การตายของซารุโทบิ ฮิรุเซ็น และการหายไปของยมทูต ได้ปิดฉากเรื่องของคืนนี้ลงอย่างสมบูรณ์แบบ

ตอนนี้ อุจิวะ ชิบะ เก็บดาบฟันวิญญาณของตัวเองเข้าฝัก แล้วส่งสัญญาณออกไปถึงทั้งสี่คนที่อยู่นอกเขตม่าน

หลังได้รับข่าวจากชิบะ ม่านเพลิงม่วงสี่ทิศก็สลายหายไปในลานเล็กๆ ของซารุโทบิ ฮิรุเซ็นทันที

และในเสี้ยววินาทีที่เขตอาคมหายไป อุจิวะ ชิซุยก็ทรุดเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นทันควัน เอามือกดตาทั้งสองข้างไว้แน่น

ความเจ็บปวดที่มาจากเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา เป็นอะไรที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยจริงๆ

"ทรมานมากใช่ไหม"

เวลานั้นเอง ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร ชิบะมาอยู่ด้านหลังอุจิวะ ชิซุยแล้ว และเอ่ยอย่างสงบนิ่ง

"ดวงตานี่ นายได้มันมาตั้งแต่เมื่อไร"

การเบิกเนตรของเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา ต้องอาศัยคลื่นอารมณ์ที่รุนแรง

และสำหรับตระกูลอุจิวะ คลื่นอารมณ์แบบนั้นมักหมายถึงการสูญเสีย

อุจิวะ ชิซุย สูญเสียอะไรที่สำคัญไปหรือเปล่า

ชิบะไม่รู้

และต่อให้ชิบะถาม อุจิวะ ชิซุยก็ไม่ตอบ

มองออกเลยว่า ตอนนี้ความเจ็บปวดในใจมันรุนแรงกว่าความเจ็บที่ดวงตาเสียอีก

ในใจของอุจิวะ ชิซุย ความทรงจำที่ไม่ควรถูกนึกถึงถูกแตะต้องเข้า

แล้วชิบะก็เข้าใจ เขาพยักหน้าเบาๆ

"งั้นเหรอ ฉันรู้แล้ว"

ตอนนั้น อุจิวะ ชิซุยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ ผ่อนออก

ความเจ็บที่ดวงตาลดลงไปมากในทันที ชิซุยค่อยๆลุกขึ้น ยืนให้มั่น แล้วพูดอย่างสงบ

"ชิบะคุง นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันใช้พลังของมัน"

ได้ยินอย่างนั้น ชิบะก็ยิ้มเล็กน้อย

"งั้นเหรอ มีความคิดอะไรไหม"

ชั่วขณะนั้น ชิซุยลังเลนิดหนึ่งก่อนจะเอ่ย

"ในเสี้ยวนาทีนั้น ฉันรู้สึกว่าฉันทำได้ทุกอย่าง"

พลังของซูซาโนโอะ แข็งแกร่งจนทำให้ชิซุยแทบหายใจไม่ออก

นั่นคือพลังของเทพที่ทั้งรุกและรับในหนึ่งเดียว

และอุจิวะ ชิซุยรู้ดีว่า พลังนี้เป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็งของความสามารถเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาของเขาเท่านั้น

แต่แค่ยอดภูเขาน้ำแข็งนี้ ในสภาพที่ยังถูกเขตอาคมกดไว้ ก็ยังมากพอจะผลักโอโรจิมารุ หนึ่งในสามนินจาในตำนานแห่งโคโนฮะ ให้ถอยกลับได้

และถ้าไม่ใช่เพราะความสามารถเอาตัวรอดของโอโรจิมารุขึ้นชื่อว่าแข็งแกร่งมาแต่ไหนแต่ไร

ก่อนหน้านี้ ทั้งวิชาลวงตาและลูกศรของซูซาโนโอะก็มากพอจะสังหารโอโรจิมารุได้ในพริบตาแล้ว

นั่นมันโอโรจิมารุ หนึ่งในสามนินจาในตำนานแห่งโคโนฮะเชียวนะ

ถ้าไม่ใช้พลังของเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา ชิซุยจะเป็นคู่มือของโอโรจิมารุได้ไหม

เป็นไปไม่ได้

ชิซุยในตอนนี้ ยังห่างจากโอโรจิมารุอีกมาก

แต่ถ้ามีซูซาโนโอะ ชิซุยก็ทำได้

"นอกจากซูซาโนโอะนี่ นายรู้ไหมว่าเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาของนายยังมีความสามารถอื่นอีกหรือเปล่า"

สำหรับคำถามนี้ อุจิวะ ชิซุยส่ายหน้า ถึงเขาจะรู้ว่าเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาทำให้พลังเนตรของเขาพุ่งขึ้นแบบก้าวกระโดด

แต่การใช้ความสามารถของเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาจริงๆ ก็มีแค่ซูซาโนโอะเท่านั้น

"หรือความสามารถของเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาก็คือซูซาโนโอะไม่ใช่เหรอ"

ชิซุยย้อนถาม

ซูซาโนโอะนี่ ในสายตาเขามันแข็งแกร่งพออยู่แล้ว

หรือในเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา ยังซ่อนพลังอื่นไว้อีก

ชั่วขณะนั้น ชิบะชะงักไปนิดหนึ่ง

ในเรื่องเดิม อุจิวะ อิทาจิบอกว่า ซูซาโนโอะคือความสามารถประเภทที่สามของเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา

และหลังจากอุจิวะ ซาสึเกะเบิกเนตรเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา เขาก็มาเข้าใจซูซาโนโอะเป็นอย่างสุดท้าย

แต่พอมาถึงชิซุย กลับเป็นการตื่นขึ้นครั้งแรกเป็นซูซาโนโอะของตาสองข้าง ไม่ใช่เทพต่างสวรรค์ของตาข้างเดียวอย่างนั้นหรือ

ตอนนั้น ชิบะนิ่งไปอีกครั้ง

เขานึกถึงความเป็นไปได้หนึ่งขึ้นมา

เทพต่างสวรรค์ของอุจิวะ ชิซุย คือวิชาลวงตาที่แข็งแกร่งที่สุดจนบิดเบือนเจตจำนงของผู้อื่นได้

แต่ตัวอุจิวะ ชิซุยเองนิสัยสงบ เขาจะอยากทำเรื่องบิดเบือนเจตจำนงของคนอื่นจริงๆ เหรอ

หรือเพราะนิสัยของชิซุย จนถึงตอนนี้เขาจึงยังไม่สามารถใช้พลังของเทพต่างสวรรค์ได้อย่างแท้จริง

เนตรวงแหวน คือดวงตาที่สะท้อนจิตใจ

ลวดลายและความสามารถของเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาที่เกิดขึ้น สามารถสะท้อนหัวใจของผู้เบิกเนตรได้

อุจิวะ โอบิโตะเห็นรินถูกฮาตาเกะ คาคาชิ ใช้ตัดสายฟ้า (ไรคิริ) ทะลุอกจนตาย ตัวเขาทั้งคนบิดเบี้ยวไปแล้ว

ดังนั้นลายเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาของคามุยจึงเป็นสัญลักษณ์ที่บิดเบี้ยว และผลของคามุยก็คือวังวนที่บิดงอขึ้นจากความว่างเปล่า

เขารู้สึกว่าตัวเองจมอยู่ในความมืด อยากหนีจากโลกนี้ จึงเกิดการทำให้กายเป็นมิติว่าง

พร้อมกันนั้น เขาก็อยากทำลายโลกที่มืดมิดนี้ เพื่อสร้างโลกอีกใบที่มีรินอยู่ จึงเกิดคามุยที่ฉีกกระชากโลกได้

ในเรื่องเดิม วิชาเนตรของเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาของอิทาจิคือ เทวีสุริยา และอ่านจันทรา

เทวีสุริยา คือเปลวไฟสีดำที่ไม่มีวันดับ

มันหมายถึงว่าอิทาจิมีเจตจำนงแห่งไฟ แบกความมืดของหมู่บ้านแล้วเดินต่อไปโดยไม่เสียใจแม้แต่น้อย อย่างที่อิทาจิเคยพูด ไม่ว่าหมู่บ้านจะมืดแค่ไหน ฉันก็ยังเป็นอุจิวะ อิทาจิแห่งโคโนฮะ

คืนก่อนการฆ่าล้างตระกูล อิทาจิก็พยายามยื้อเวลาอยู่ตลอด แต่ช่วงเวลาสุดท้ายยังไงก็ต้องมาถึง เขาอยากมีเวลามากกว่านี้เพื่อแก้ปัญหาเหลือเกิน

ดังนั้นเขาจึงให้กำเนิดวิชาเนตรที่สอง อ่านจันทรา ที่สามารถควบคุมเวลาได้อย่างอิสระ

เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาของซาสึเกะเป็นลายดาวหกแฉก บ่งบอกถึงร่างจุติของบุตรแห่งหกวิถี

หลังรู้ความจริงเรื่องการล้างตระกูลจากโอบิโตะ ซาสึเกะตั้งเป้าจะทำลายโคโนฮะ แล้วก้าวเข้าสู่ความมืดทีละขั้น ความแค้นเต็มอกกลายเป็นไฟโทสะของการล้างแค้น จึงกำเนิดเปลวไฟเทวีสุริยาที่ไม่มีวันดับ เปลวเพลิงแห่งการแก้แค้น

ศึกหุบเขาเมฆสายฟ้า ทีมเหยี่ยวสู้กับคิลเลอร์ บี อย่างดุเดือด

ซาสึเกะถูกคิลเลอร์ บี ทำร้ายหนัก ซุยเก็ตสึ คาริน จูโกะ ทั้งสามคนเพื่อช่วยซาสึเกะก็ได้รับบาดเจ็บหนัก

คารินยังโดนเปลวไฟเทวีสุริยาลามใส่ ซาสึเกะเพื่อพวกพ้อง จึงตื่นขึ้นเป็นวิชาเนตรที่สามารถควบคุมเทวีสุริยาได้อย่างอิสระ วิชาธาตุไฟ—คางุซึจิ

ส่วนเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาของอุจิวะ มาดาระ เครื่องหมายโทโมเอะสามอันเชื่อมต่อหัวท้ายกันเป็นวง บ่งบอกว่าชีวิตของเขาก็เหมือนถูกวางแผนไว้ เป็นคนที่โชคชะตาเลือก

แต่ไม่ว่าจะดิ้นรนยังไงก็หนีไม่พ้น เพราะอย่างนั้น เขาจึงเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุดในการร่ายอ่านจันทรานิรันดร์

และสำหรับความสามารถเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาของอุจิวะ มาดาระ เรื่องเดิมไม่เคยบรรยายตรงๆ เลย

แต่ชายผู้ไร้เทียมทานอย่างอุจิวะ มาดาระ กลับไม่เคยเอาชนะเซ็นจู ฮาชิรามะได้อย่างแท้จริง และเพราะเหตุนี้ ความสามารถของเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาของเขาน่าจะเป็นการเสริมพลังและวิชานินจาแบบรอบด้าน

เพราะมีแค่อย่างนั้น เขาถึงจะปะทะกับร่างเซียนของเซ็นจู ฮาชิรามะได้ตรงๆ

อุจิวะ มาดาระไม่ได้โหยหาสันติภาพเท่านั้น เขายังโหยหาพลังด้วย

ส่วนพลังเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาของอิซึนะ ข้อมูลที่รู้ยิ่งน้อยกว่าเดิม

แค่รู้ว่า ลวดลายเนตรของเขาคล้ายพวงมาลัยเรือ บ่งบอกว่าเขาเป็นคนที่กุมทิศทางการเดินหน้าของตระกูลอุจิวะ

หรือเพราะอย่างนั้น จนถึงวาระสุดท้าย เขายังเตือนพี่ชายให้ระวังตระกูลเซ็นจูอยู่ตลอด

แล้วอุจิวะ ชิซุยล่ะ

เทพต่างสวรรค์ของเขาเป็นวิชาลวงตาที่แข็งแกร่งที่สุดถึงขั้นบิดเบือนเจตจำนงของผู้อื่นได้ แล้วการบิดเบือนเจตจำนงนั้นมาจากไหนกัน

บางที อาจมาจากความขัดแย้งระหว่างหมู่บ้านกับตระกูลอุจิวะก็ได้

ในตระกูลอุจิวะ ได้กำเนิดชิซุยที่มีความคิดก้าวข้ามกรอบของตระกูล สำหรับตระกูลอุจิวะแล้ว เขาคือพวกแปลกแยก

ลวดลายเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาของเขายังทำลายเส้นทางการวิวัฒนาการของเนตรจากสามโทโมเอะกลายเป็นรูปดาวกระจายสี่มุมที่แตกต่าง

เขาวิ่งวุ่นเพื่อขจัดรอยร้าวระหว่างตระกูลอุจิวะกับหมู่บ้าน แต่พึ่งแค่ตัวเขาเองก็ทำไม่สำเร็จ

เพราะงั้น วิชาเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาของเขาจึงถือกำเนิด นั่นคือวิชาลวงตาขั้นสุดยอดที่ควบคุมคนอื่นโดยไม่รู้ตัว เทพต่างสวรรค์

ดังนั้น เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาของชิซุย จริงๆแล้วควรจะเปิดมาตั้งนานแล้วใช่ไหม

อย่างน้อยก็ในช่วงที่ความขัดแย้งระหว่างผู้มีอำนาจระดับสูงของโคโนฮะกับอุจิวะยังมีอยู่ ก็ควรจะมีแล้ว

และเทพต่างสวรรค์ ควรจะเป็นตอนที่ความขัดแย้งระหว่างผู้มีอำนาจระดับสูงของโคโนฮะกับอุจิวะพุ่งถึงจุดสูงสุด ชิซุยถึงจะได้หยั่งรู้

แต่ความจริงคือ ตอนนี้รอยร้าวระหว่างโคโนฮะกับอุจิวะถูกลบไปแล้ว

ดังนั้น เทพต่างสวรรค์ถึงยังไม่ปรากฏ

แม้กระทั่งพลังที่สามของเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาอย่างซูซาโนโอะยังปรากฏแล้ว แต่เทพต่างสวรรค์ก็ยังไม่ยอมออกมา

เพราะตอนนี้ อุจิวะ ชิซุย ไม่ได้ต้องการพลังที่บิดเบือนเจตจำนงของคนอื่นอีกแล้ว

นี่แหละเนตรวงแหวน

ดวงตาที่สะท้อนจิตใจ

ตอนนี้ ชิบะเดินไปยืนตรงหน้าเขา ยกมือขึ้นตบไหล่ชิซุยเบาๆ แล้วพูด

"เนตรวงแหวน คือดวงตาที่สะท้อนจิตใจ"

"เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาจะให้กำเนิดวิชาเนตรที่ทัดเทียมกับหัวใจของนาย"

"แต่ดูเหมือนว่า นายจะไม่ต้องการพลังแบบนั้นแล้ว"

"แบบนี้ก็ดี"

ชิบะยิ้มเล็กน้อย

ชิซุยตอนนี้ ไม่จำเป็นต้องใช้พลังประเภทบิดเบือนเจตจำนงเพื่อแก้ปัญหาระหว่างโคโนฮะกับตระกูลอุจิวะอีกแล้ว

เพียงแต่ วิชาเนตรของอุจิวะ ชิซุย จะยังเป็นเทพต่างสวรรค์อยู่ไหม

มันไม่ปรากฏเพราะชิซุยไม่อยากใช้ หรือว่าพลังที่เดิมควรเป็นของเทพต่างสวรรค์ ได้กลายเป็นวิชาเนตรแบบอื่นไปแล้ว

ชิบะไม่รู้

ทุกอย่าง ปล่อยให้เวลาเป็นคนพิสูจน์ก็พอ

ตอนนั้นเอง สามนินจาที่เดิมประจำอยู่ในอีกสามทิศของเขตอาคมก็รีบมาถึง

ชิบะรับรู้ภาพตรงหน้าแล้วก็ยิ้ม ก่อนจะชูนิ้วโป้งให้ทุกคน

"นี่เป็นครั้งแรกที่หน่วยลับของเราออกภารกิจร่วมกัน"

"ตอนนี้ ฉันในฐานะหัวหน้าหน่วยลับของโฮคาเงะรุ่นที่สี่ ขอประกาศ ณ ที่นี้"

"ภารกิจร่วมครั้งแรกของพวกเรา สำเร็จลุล่วงอย่างสมบูรณ์"

(จบตอน)