ตอนที่ 163 หนีไปไหนไม่ได้หรอก!
ตอนที่ 163 หนีไปไหนไม่ได้หรอก!
ตอนที่ 163 หนีไปไหนไม่ได้หรอก!
“ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น…นายรู้ไหม”
“ความลับนี้ คิริงาคุเระต้องยอมจำนนแบบไม่มีเงื่อนไข ถึงจะแลกให้ฉันพูดออกมา!”
“แล้วนายคิดว่า นายมีสิทธิ์อะไร ถึงจะมารู้เรื่องนี้?”
ชิบะเผชิญหน้ากับฮิรุเซ็นตรงๆ ไม่มีท่าทีหวั่นไหวแม้แต่น้อย
“แล้วอีกอย่าง นายคิดจริงๆเหรอ ว่าฉันจำเป็นต้องอธิบายอะไรให้นายฟังมากขนาดนั้น?”
“อุจิวะ ชิบะ ระวังคำพูดของแกหน่อย!”
ในตอนนั้น โคฮารุ ที่ยืนอยู่ด้านข้าง จ้องเขาอย่างเย็นชา ก่อนจะตวาดออกมา
“อย่าคิดว่าแค่สร้างผลงานเล็กๆน้อยๆที่แนวหน้า แล้วจะได้ใจจนลืมตัว!”
“ถ้านายไม่พูดว่าทำไมถึงทำให้สามหางอาละวาดได้ ก็แปลว่าตระกูลอุจิวะของพวกนายมีอะไรปิดบัง!”
ฟิ้ว—
เพียงเสี้ยววินาที!
เร็วเกินไป…เร็วเสียจนไม่มีใครในที่นั้นทันตั้งตัว
แม้แต่มินาโตะ ยังอดตกตะลึงกับฝีมือชักดาบของชิบะไม่ได้
แสงดาบวาดเส้นโค้งเย็นเยียบกลางอากาศในพริบตา
แล้วก็—
ในวินาทีนั้นเอง ใบหน้าของโคฮารุพลันซีดขาว!
ความเจ็บปวดบิดเบี้ยวใบหน้าของเธอในทันที เธอกุมมือขวาของตัวเองแน่น ก่อนจะล้มลงดิ้นพล่านอยู่กับพื้น!
“มือ…มือของฉัน!!”
“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก—!!!”
เสียงกรีดร้องแหลมบาดหูจนแม้แต่ฮิรุเซ็นยังสะเทือนใจ
ต่อให้เป็นการทรมานเชลย ก็ไม่เคยมีภาพที่โหดร้ายขนาดนี้มาก่อน
ต่อให้ชิบะฟันมือของโคฮารุขาดจริงๆ ก็คงไม่ต่างกันมาก!
แต่—สิ่งที่ฮิรุเซ็นเห็นด้วยตาตัวเองคือ มือของโคฮารุ…ยังคงสมบูรณ์ไร้บาดแผลใดๆ!
ในชั่วพริบตา สีหน้าของซารุโทบิ ฮิรุเซ็นก็เปลี่ยนเป็นคมกริบอย่างน่ากลัว
“อุจิวะ ชิบะ แกทำอะไรเธอ!?”
“ทำอะไรน่ะเหรอ? นายคิดว่าไงล่ะ?”
“ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย”
ชิบะตอบอย่างสงบนิ่ง
“แต่ที่น่าสงสัยคือ เธอจะเกินไปหน่อยไหม?”
“ฉันว่าเธออาจจะตั้งใจใส่ร้ายฉันก็ได้ เรื่องแบบนี้ไม่ควรจัดการหน่อยเหรอ?”
สิ่งที่ถูกฟัน ไม่ใช่ร่างกายของโคฮารุ แต่เป็นวิญญาณ
ดาบฟันวิญญาณ…คืออาวุธที่ตัดวิญญาณโดยแท้จริง
แม้มันจะสามารถฟันร่างกายได้ แต่พลังที่แท้จริง คือการฟันวิญญาณ
สำหรับชิบะแล้ว การฟันวิญญาณโดยไม่ทำให้ร่างกายเกิดบาดแผล เป็นเรื่องง่ายเกินไป
“ฉันเห็นนายชักดาบ!”
ฮิรุเซ็นจ้องเขาอย่างเย็นชา
“แล้วฉันฟันโดนเธอจริงไหมล่ะ?”
…ไม่ บนร่างของโคฮารุ ไม่มีบาดแผลใดๆเลย
ถ้าไม่ใช่เพราะอาการเจ็บปวดทรมานที่เธอแสดงออกมา ฮิรุเซ็นเองก็คงคิดว่าเธอแกล้ง
โดยไม่รู้ตัว สายตาของเขาเลื่อนลงไปที่ดาบของชิบะ
…เป็นเพราะดาบเล่มนั้นงั้นเหรอ?
ก่อนหน้านี้ ดันโซเคยบอกว่าอยากได้ดาบของชิบะ
อาวุธที่ทำให้ดันโซยอมเสี่ยง…มันต้องไม่ธรรมดาแน่นอน
เขาเริ่มรู้สึกเสียดาย ที่ตอนนั้นไม่ได้ถามรายละเอียดให้มากกว่านี้
“งั้นเหรอ ถ้าแบบนั้น ฉันจะไม่เอาเรื่องนี้ก็ได้”
“แต่—นายยังไม่ได้ตอบคำถามของฉัน”
“พูดมา นายทำให้สามหางอาละวาดได้ยังไง ฉันจะใช้คำตอบของนายตัดสินว่า ตระกูลอุจิวะบริสุทธิ์หรือไม่”
เมื่อได้ยินแบบนั้น ชิบะก็หัวเราะเยาะออกมาเบาๆ
“นายเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า?”
“อะไรนะ?”
“ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความบริสุทธิ์ของตระกูลอุจิวะ ต้องให้ฉันเป็นคนพิสูจน์?”
“แล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ที่การที่อุจิวะควบคุมสามหาง กลายเป็น ‘ข้อเท็จจริง’ ไปแล้ว?”
“นายมีหลักฐานหรือเปล่าล่ะ?”
ฮิรุเซ็นส่ายหน้า
“ฉันไม่มีหลักฐาน แต่คนที่สามารถควบคุมสัตว์หางได้ มีเพียงเนตรวงแหวนเท่านั้น!”
“น่าขำจริงๆ นายคิดว่านั่นเรียกว่าหลักฐานงั้นเหรอ?”
“ถ้าคนที่ควบคุมสัตว์หางได้มีแค่เนตรวงแหวน…”
“งั้นคิลเลอร์บีของคุโมะ ก็ต้องเป็นคนตระกูลอุจิวะด้วยงั้นเหรอ?”
เมื่อได้ยินแบบนั้น ฮิรุเซ็นก็จ้องชิบะอย่างเย็นชา
“นั่นมันจินจูริกิ จะเอามาเทียบกันได้ยังไง?”
“ก็แปลว่า นายไม่มีหลักฐานอะไรเลยสินะ”
เมื่อได้ยินแบบนั้น ฮิรุเซ็นก็รู้ว่า ไม่จำเป็นต้องเถียงกับชิบะต่อแล้ว
ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร อีกฝ่ายก็สามารถสวนกลับได้ทั้งหมด
“ถ้านายไม่ยอมพูด ก็ไม่มีทางเลือกแล้ว!”
“งั้นก็ต้องจับตัวพวกนายกลับไป แล้วค่อยๆ สอบถามเอา!”
พูดจบ ฮิรุเซ็นก็หยิบม้วนคัมภีร์ออกมา ก่อนจะเอ่ยอย่างเรียบเฉย
“นี่คือคำสั่งที่ออกโดยอำนาจของผู้ช่วยโฮคาเงะ และที่ปรึกษาโฮคาเงะ!”
“เพื่อความปลอดภัยของหมู่บ้าน เราจะทำการจับกุม อุจิวะ ชิบะ อุจิวะ อิทาจิ อุจิวะ ชิซุย และ อุจิวะ ฟุงาคุ!”
“โดยจะนำตัวไปสอบสวนกรณีสามหางอาละวาดที่คิริงาคุเระ!”
“นี่คือคำสั่งระดับสูงสุดที่ผู้บริหารหมู่บ้านสามารถออกได้!”
ในอดีต ฮิรุเซ็นก็เคยใช้คำสั่งลักษณะนี้กดมินาโตะ ทำให้โฮคาเงะอย่างเขา แทบขยับตัวไม่ได้
แต่ในตอนนั้นเอง มินาโตะก็ก้าวออกมา
เมื่อเห็นแบบนั้น ฮิรุเซ็นก็ขมวดคิ้ว
“มินาโตะ เป็นอะไรไป? หรือว่าในฐานะโฮคาเงะ นายคิดจะขัดคำสั่งสูงสุดของหมู่บ้าน?”
แต่มินาโตะเพียงส่ายหน้าอย่างสงบ
“ไม่ใช่แบบนั้น”
“ฉันแค่อยากจะบอกว่า ตั้งแต่เมื่อวาน นายไม่มีอำนาจแทนชิมูระ ดันโซ ในการใช้อำนาจผู้ช่วยโฮคาเงะอีกต่อไปแล้ว”
พูดจบ เขาก็หยิบม้วนคัมภีร์อีกฉบับออกมา
เอกสารนั้น มีตราประทับของไดเมียวแห่งแคว้นไฟ
เมื่อเห็นแบบนั้น สีหน้าของฮิรุเซ็นก็ยิ่งตึงเครียด
“นั่นมันอะไร?”
“นี่คือเอกสารแต่งตั้งผู้ช่วยโฮคาเงะคนใหม่ที่ออกโดยไดเมียวแห่งแคว้นไฟ”
“และผู้ช่วยโฮคาเงะคนใหม่นั้นคือ—”
“คือฉัน”
เสียงทุ้มหนักดังขึ้นจากด้านข้าง
หัวหน้าตระกูลอุจิวะ…อุจิวะ ฟุงาคุ เดินออกมาอย่างสงบนิ่ง!
เขามองซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างสงบ
“ผู้ช่วยโฮคาเงะรุ่นที่สี่…คือฉัน—อุจิวะ ฟุงาคุ!”
ในตอนนั้น ฮิรุเซ็นถึงกับชะงัก
เขามองมินาโตะ…แล้วก็มองฟุงาคุ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เป็นครั้งแรก…ที่สีหน้าของเขาแสดงถึงความสั่นคลอน
“เป็นไปไม่ได้!”
“ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้!”
มินาโตะเดินเข้ามา ก่อนจะพูดต่อ
“ทันทีที่สงครามกับคิริงาคุเระจบลง ฉันก็ส่งคำร้องแต่งตั้งผู้ช่วยโฮคาเงะ พร้อมกับสนธิสัญญาสันติภาพสองฉบับที่ลงนามในนามของอุจิวะ ไปยังไดเมียวแห่งแคว้นไฟแล้ว”
“หลักฐานชัยชนะถึงสองสงคราม นายคิดว่าไดเมียวจะไม่แต่งตั้งตระกูลอุจิวะงั้นเหรอ?”
“ตอนนี้ นายไม่มีสิทธิ์ใช้อำนาจผู้ช่วยโฮคาเงะอีกต่อไปแล้ว”
“ดังนั้น คำสั่งจับกุมนี้ ใช้ไม่ได้!”
ในวินาทีนั้น ฮิรุเซ็นถึงกับนิ่งงันไปโดยสิ้นเชิง
แล้วคำคำหนึ่ง…ก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา
แย่งอำนาจ!
มินาโตะ…กำลังแย่งอำนาจจากเขา!
เขาไม่เคยคิดเลยว่า เด็กหนุ่มที่ยิ้มสดใสเหมือนแสงอาทิตย์คนนั้น จะใช้วิธีที่เฉียบคมแบบนี้…ก้าวเข้ามาแย่งอำนาจ
ในตอนนั้นเอง ชิบะก็ยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินเข้าไปตรงหน้าฮิรุเซ็นอย่างสงบ แล้วหยิบม้วนคัมภีร์ในมือของเขามา
จากนั้น…ก็ฉีกมันต่อหน้าต่อตา
“ขอโทษนะ ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น”
“คนที่ไม่มีอำนาจผู้ช่วยโฮคาเงะ ก็เป็นแค่ผู้ใหญ่ที่เกษียณแล้วเท่านั้น”
“เกษียณแล้ว ยังจะเข้ามายุ่งกับการแย่งชิงอำนาจอีกทำไม?”
“ใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบๆ มันไม่ดีกว่าหรือไง?”
“ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น เป็นคน อย่าลืมตัวเองสิ”
พูดจบ ชิบะก็ใช้ไม้เท้านำทาง เดินเข้าไปใกล้ฮิรุเซ็น
ในวินาทีนั้น…แม้ดาบในมือจะยังไม่ถูกชักออกมา แต่ฮิรุเซ็นกลับรู้สึกได้ถึง “ความสั่นสะท้านของวิญญาณ”
มันน่ากลัวเกินไป
ดาบของชิบะ…มีบางอย่างผิดปกติจริงๆ
ชิบะก้มลงเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยเสียงที่มีเพียงฮิรุเซ็นเท่านั้นที่ได้ยิน
“ถ้านายยอมเกษียณดีๆ ตั้งแต่แรก เรื่องมันคงไม่บานปลายแบบนี้”
“แต่ในเมื่อนายเลือกจะก้าวออกมา ก็แปลว่าเรื่องมันเลยเถิดไปแล้ว”
“ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น นายรู้ไหม ว่าทำไมดันโซถึงยอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่ออยากได้ดาบของฉัน?”
“เพราะมันกระหายวิญญาณ”
“วิญญาณที่สกปรก”
“ลองฟังดูสิ…มันกำลัง ‘กระซิบ’ อยู่”
ในวินาทีนั้น ฮิรุเซ็นถึงกับตัวสั่น ราวกับว่าเขาได้ยินเสียงดาบกำลังพึมพำอยู่จริงๆ
มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น
“เพราะงั้น—”
“ฟันนี้…ฉันจะเก็บไว้ให้นาย ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น”
“วิญญาณของนาย…หนีไปไหนไม่ได้หรอก!”
(จบตอน)