ตอนที่ 109 คนทรยศของหมู่บ้าน

ตอนที่ 109 คนทรยศของหมู่บ้าน

หลังจากได้รับข่าว ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นก็รีบออกจากหมู่บ้านมุ่งหน้าไปแนวหน้าด้วยความเร็วสูงสุด ตลอดทางเขาไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว สีหน้าเย็นชาอย่างน่ากลัว

อันบุสามคนที่ทำหน้าที่คุ้มกันอยู่ด้านข้างถึงกับรู้สึกหวั่น เพราะแม้แต่พวกเขาเองก็เพิ่งเคยเห็นฮิรุเซ็นมีสีหน้าแบบนี้เป็นครั้งแรก

ในที่สุด เมื่อออกพ้นพรมแดนแคว้นไฟ แนวหน้าก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า การมาถึงของโฮคาเงะถือเป็นเรื่องใหญ่ และพวกเขาก็ส่งข่าวล่วงหน้าไว้แล้ว

ตามปกติ ต่อให้เป็นแนวหน้า นินจาของโคโนฮะก็ควรออกมาต้อนรับ แต่ในค่ายแนวหน้า กลับไม่เห็นวี่แววของการต้อนรับเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นภาพนี้ สีหน้าของฮิรุเซ็นก็ยิ่งเย็นชาลง ในใจเริ่มเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี

“โฮคาเงะมาถึงแนวหน้าด้วยตัวเอง แต่กลับไม่มีใครออกมาต้อนรับเลยสักคน นินจาแนวหน้านี่มันเกินไปหรือเปล่า?”

อันบุคนหนึ่งพึมพำออกมา

ฮิรุเซ็นโบกมือเบาๆ อันบุคนนั้นก็ก้มศีรษะทันทีและไม่พูดอะไรอีก

ครู่ต่อมา ฮิรุเซ็นก็เดินอย่างสงบเข้าไปในค่ายแนวหน้า อันบุทั้งสามเดินตามเงียบๆ อยู่ด้านหลัง

หลังจากเข้าไปในค่าย ฮิรุเซ็นก็มุ่งตรงไปยังกองบัญชาการหลักทันที

ในวินาทีนั้น เขาแทบคิดว่าตัวเองเดินมาผิดที่ ราวกับหลงเข้ามาในค่ายแนวหน้าของคุโมะงาคุเระ

นินจาที่เดินผ่านไปมาหลายคนไม่ได้ให้สีหน้าดีๆ กับเขา เพียงทักทายอย่างเย็นชา

“โฮคาเงะสินะ มาถึงแนวหน้าแล้วเหรอ”

ในน้ำเสียง ไม่มีความตื่นเต้นแม้แต่น้อย

นี่ฉันเดินเข้าค่ายศัตรูหรือยังไงกัน?

ในตอนนั้น สีหน้าของซารุโทบิ ฮิรุเซ็นดำคล้ำราวกับจะหยดน้ำออกมาได้

เขาเดินอย่างสงบมาถึงหน้ากองบัญชาการ แล้วผลักประตูเข้าไปทันที

และในวินาทีที่ประตูเปิดออก รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาในทันที

การเปลี่ยนสีหน้าอย่างไร้รอยต่อ ราวกับเปลี่ยนหน้ากากอีกใบหนึ่ง

“นินจาแนวหน้าทุกคน ไม่ต้องสงสัยเลย พวกเธอล้วนเป็นวีรบุรุษของโคโนฮะ!”

“พวกเธอคือผู้สืบทอดเจตจำนงแห่งไฟ เผาผลาญตัวเองเพื่อปกป้องโคโนฮะ ในนามโฮคาเงะของโคโนฮะ ฉัน ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ขอขอบคุณทุกคน!”

ฮิรุเซ็นพูดออกมาอย่างสงบ รอยยิ้มบนใบหน้าไม่มีความขัดแย้งแม้แต่น้อย

เพราะนั่นก็เป็นเพียงหนึ่งในหน้ากากจอมปลอมมากมายของเขาเท่านั้น

ในเวลานี้ คนที่อยู่ตรงหน้าเขามีสี่คน

ฮิวงะ ฮิอาชิ อุจิวะ ชิบะ อุจิวะ อิทาจิ และอุซึมากิ คุชินะ

ยังคงเป็นคำพูดชุดเดิมเกี่ยวกับเจตจำนงแห่งไฟ

ชิบะกับอิทาจิมองฮิรุเซ็นอย่างสงบนิ่ง ส่วนคุชินะถึงกับกลอกตาใส่ฮิรุเซ็น แสดงความไม่พอใจออกมาชัดเจนบนใบหน้า

มีเพียงฮิวงะ ฮิอาชิ ที่ตอบสนองได้ในทันที เขายิ้มออกมาแล้วกล่าว

“ไม่คิดเลยว่าโฮคาเงะจะมาที่แนวหน้าด้วยตัวเอง ที่ไม่ได้ออกไปรับ ต้องขออภัยด้วย หวังว่าโฮคาเงะจะไม่ถือสา”

ฮิอาชิจัดที่นั่งให้ฮิรุเซ็นนั่งลง

และในตอนนั้น ฮิรุเซ็นก็ยืนยันได้แล้ว ฮิวงะ ฮิอาชิ ไม่ใช่ฮิอาชิคนเดิมอีกต่อไป

คนที่สามารถเป็นหัวหน้าตระกูลได้ ย่อมต้องมองเรื่องต่างๆ ได้อย่างชัดเจน

โดยเฉพาะเหตุผลที่เขามาแนวหน้าด้วยตัวเองในครั้งนี้

ฮิวงะเป็นตระกูลใหญ่ที่สุดของโคโนฮะ หากไม่นับอุจิวะในตอนนี้ ฮิรุเซ็นจึงไม่อยากผลักตระกูลฮิวงะไปอยู่ฝั่งเดียวกับอุจิวะ

ดังนั้น ถ้าฮิอาชิฉลาดพอ ในตอนที่เขาปรากฏตัวที่แนวหน้า ฮิอาชิก็ควรจะแสดงจุดยืนของตัวเอง

แต่สิ่งที่ฮิรุเซ็นได้รับ กลับเป็นเพียงการต้อนรับแบบขอไปที

สิ่งที่เขาต้องการคือแบบนี้หรือ?

ไม่ ฮิรุเซ็นไม่ได้ต้องการ

การไม่แสดงท่าที ก็คือการแสดงท่าทีอย่างหนึ่ง

ตระกูลฮิวงะ สุดท้ายก็ทำให้เขาผิดหวัง

แต่ถึงอย่างนั้น บนใบหน้าของซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ก็ยังคงมีรอยยิ้มอยู่

เขารู้ดีว่า การที่ตัวเองมาที่แนวหน้าด้วยตัวเองในเวลานี้ ย่อมทำให้นินจาแนวหน้าไม่พอใจ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังต้องฝืนแรงกดดันและมาที่นี่

“ฉันได้รับข่าวมา ดันโซ ที่ปรึกษาโฮคาเงะ ถูกคุโมะงาคุเระจับตัวไปแล้ว นี่เป็นเรื่องใหญ่ และก็เป็นเหตุผลหลักที่ฉันมาที่แนวหน้าในครั้งนี้”

ตอนนี้ ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นกำลังหาเหตุผล เหตุผลที่สมบูรณ์แบบ

“ในฐานะผู้บริหารระดับสูงของโคโนฮะ ดันโซรู้ความลับของหมู่บ้านมากมาย เพราะแบบนั้น เรื่องนี้เราต้องให้ความสำคัญอย่างยิ่ง เราจะปล่อยให้ดันโซอยู่ในมือคุโมะงาคุเระไม่ได้เด็ดขาด”

“ดังนั้น การเจรจากับคุโมะงาคุเระในครั้งนี้ ฉันในฐานะโฮคาเงะจะเป็นคนไปด้วยตัวเอง หวังว่าหัวหน้าตระกูลฮิอาชิจะเข้าใจ”

ฮิรุเซ็นพูดออกมาอย่างสงบ ปากบอกว่าเป็นห่วงความลับของโคโนฮะ แต่ความจริงแล้ว ต้องการช่วงชิงความดีความชอบทั้งหมดไป

ตามธรรมเนียมแล้ว การรบในแนวหน้า เมื่อชนะศึก ผู้บัญชาการแนวหน้าจะเป็นคนไปเจรจากับศัตรู นั่นคือเกียรติและผลงานที่มอบให้ตระกูลนักรบแนวหน้า ส่วนโฮคาเงะจะปรากฏตัวจริงๆ ก็ในตอนลงนามในสนธิสัญญา

การทำแบบนี้ก็เพื่อให้รางวัลและบทลงโทษชัดเจน นินจาแนวหน้าที่เสี่ยงชีวิตต่อสู้ ก็จะได้รับเกียรติและผลงานจากสงคราม เพื่อให้นินจาของโคโนฮะยิ่งเต็มใจปกป้องหมู่บ้าน

ตัวอย่างเช่น สงครามกับอิวะงาคุเระ ตอนนี้คนที่กำลังเจรจาอยู่ก็คือ นามิคาเสะ มินาโตะ

แต่ครั้งนี้ ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นกลับต้องการยึดผลงานทั้งหมดไป ทั้งที่รู้ดีว่าการทำแบบนี้จะทำให้ทุกคนไม่พอใจ

แต่เขาก็ยังฝืนแรงกดดันและมาที่นี่

เพราะเขาไม่สามารถปล่อยให้ตระกูลอุจิวะแข็งแกร่งขึ้นไปมากกว่านี้ได้อีก

ถ้าความดีความชอบจากการขับไล่คุโมะงาคุเระ ตกไปอยู่ที่ตระกูลอุจิวะจริง ๆ ชื่อเสียงที่อุจิวะจะได้รับจะมากขนาดไหน?

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นไม่กล้าจินตนาการ

ในฐานะโฮคาเงะ เขามีอำนาจที่จะทำแบบนี้ และเขาก็มีเหตุผลที่ชอบธรรม

“เพื่อปกป้องความลับของหมู่บ้าน”

ด้วยเหตุผลแบบนี้ ใครจะกล้าโต้แย้ง?

การเปิดเผยความลับของหมู่บ้าน เท่ากับการทรยศ

และความผิดฐานทรยศ ในกฎหมายถือเป็นอาชญากรรมร้ายแรง

ไม่มีใครรับผิดชอบไหว

ฮิรุเซ็นยิ้มอย่างสงบ สายตากวาดมองทั้งสี่คนอย่างผ่อนคลาย

แต่ในตอนนั้นเอง ก็มีคนหนึ่งก้าวออกมา

เมื่อเห็นภาพนั้น ฮิรุเซ็นก็อดนึกถึงเหตุการณ์หนึ่งในอดีตไม่ได้

ในการประชุม “ไว้อาลัยวีรบุรุษตระกูลอุจิวะ”

ตอนนั้นเอง ก็มีคนคนหนึ่งลุกขึ้นมา ทำให้เขาเสียหน้าอย่างยับเยินต่อหน้าทุกตระกูล

ยังคงผ้าดำปิดตา ยังคงถือไม้เท้า ยังคงเป็นคนเดิม

อุจิวะ ชิบะ

บนใบหน้าของฮิรุเซ็นยังคงมีรอยยิ้ม

“อุจิวะ ชิบะสินะ… นายมีคำถามอะไรหรือ?”

ชิบะก้าวออกมา ยืนอยู่ตรงหน้าฮิรุเซ็น แล้วพูดอย่างสงบ

“โฮคาเงะ ผมอยากจะแจ้งความคนคนหนึ่ง เขาใส่ร้ายพวกพ้องของโคโนฮะ และเป็นคนทรยศของหมู่บ้าน”

เมื่อได้ยินแบบนั้น สีหน้าของฮิรุเซ็นก็แข็งขึ้นเล็กน้อย

“ใคร?”

“ต่อหน้าคนทรยศ เราจะไม่ปรานีเด็ดขาด!”

ชิบะตอบทันที

“ที่ปรึกษาโฮคาเงะ ชิมุระ ดันโซ!”

(จบตอน)