บทที่ 750 - ตระกูลหยวน

บทที่ 750 - ตระกูลหยวน

“ลุกขึ้นเถอะ ข้าเพิ่งมาถึงที่นี่ ยังไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ของที่นี่สักเท่าไหร่ ถึงตอนนั้นยังต้องรบกวนให้พวกเจ้าช่วยสืบข่าวให้ ขอเพียงพวกเจ้าไม่รังเกียจความเหนื่อยยากก็พอ” จางเจี้ยวฮวากล่าว

หยวนสุยหู่เผยสีหน้าปีติยินดีในทันที เขารีบหยัดกายลุกขึ้น “เช่นนั้นขอเชิญท่านเซียนไปพำนักที่ตระกูลหยวนสักระยะเถิดขอรับ ลูกหลานตระกูลหยวนของข้าจะระดมกำลังกันออกไป เพื่อสืบข่าวให้ท่านเซียนอย่างสุดความสามารถ”

“ถ้าเช่นนั้นก็เอาตามนี้เถอะ” จางเจี้ยวฮวาพยักหน้ารับ

สมาชิกทีมล่าสัตว์ตระกูลหยวนแต่ละคนต่างก็ดีใจจนแทบเนื้อเต้น หยวนสุยหู่รีบหันไปตะโกนสั่งการ “ท่านเซียนอุตส่าห์เอ่ยปากแล้ว พวกเจ้ายังไม่รีบเก็บกวาดสัตว์ที่ล่ามาได้ แล้วรีบออกเดินทางอีก!”

ทีมล่าสัตว์ตระกูลหยวนรีบเก็บกวาดสัตว์ที่ล่ามาได้ก่อนหน้านี้อย่างรวดเร็ว แม้จะผ่านการต่อสู้อย่างดุเดือด ทว่าสัตว์ที่ล่ามาได้ของทีมล่าสัตว์ก็ไม่ได้เสียหายไปมากนัก

ไม่นานนัก ทีมล่าสัตว์ตระกูลหยวนก็เก็บข้าวของจนเสร็จเรียบร้อย และเตรียมตัวออกเดินทาง

ขณะที่จางเจี้ยวฮวากำลังจะออกเดินทางไปพร้อมกับคนตระกูลหยวน ราชันหมาป่าตัวนั้นกลับลุกขึ้นเดินตามมาด้วย

“เจ้าจะทำอะไร?” จางเจี้ยวฮวาหันกลับไปมองราชันหมาป่าตัวนั้น

ราชันหมาป่ารีบหมอบลงกับพื้นทันที พร้อมกับทำท่าทางวิงวอนขอความเมตตาต่อจางเจี้ยวฮวา

“เจ้าอยากจะติดตามข้างั้นหรือ?” จางเจี้ยวฮวาเอ่ยถาม

ราชันหมาป่าตัวนั้นกลับทำตัวราวกับสุนัข มันแกว่งหางเดินเข้าไปใกล้จางเจี้ยวฮวา แล้วแลบลิ้นเลียรองเท้าของเขา รองเท้าหนังที่จางเจี้ยวฮวาสวมอยู่ พอถูกราชันหมาป่าเลียเข้า ก็กลับเงาวับขึ้นมาทันที

“เอาล่ะ ต่อไปเจ้าก็ติดตามข้าก็แล้วกัน ส่วนในภายภาคหน้าเจ้าจะมีวาสนาเช่นใด ก็ขึ้นอยู่กับตัวเจ้าเองแล้วล่ะ” จางเจี้ยวฮวาเห็นว่าราชันหมาป่าตัวนี้เป็นสัตว์วิญญาณตัวแรกที่เขาพบหลังจากเข้าสู่แดนเซียน การบำเพ็ญเพียรของราชันหมาป่าตัวนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย จางเจี้ยวฮวาจึงตัดสินใจรับมันไว้เป็นสัตว์เลี้ยงวิญญาณ อันที่จริง ด้วยตบะบารมีของจางเจี้ยวฮวาในปัจจุบัน การรับสัตว์วิญญาณที่เพิ่งจะเข้าสู่ระดับหลอมปราณเป็นจิตขั้นต้นมาเป็นสัตว์เลี้ยง ก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรนักหรอก

คนตระกูลหยวนเห็นว่าราชันหมาป่าที่เกือบจะทำลายล้างทีมล่าสัตว์ตระกูลหยวนจนย่อยยับ กลับกลายมาเป็นสัตว์เลี้ยงวิญญาณของท่านเซียนผู้นี้ พวกเขาก็ยิ่งเคารพเทิดทูนจางเจี้ยวฮวาดุจดั่งเทพเจ้า

จางเจี้ยวฮวาพาราชันหมาป่ามาถึงถิ่นที่อยู่ของตระกูลหยวน เขาก็พบว่าสถานที่ที่ตระกูลหยวนอาศัยอยู่ แท้จริงแล้วคือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ตามธรรมชาติ พลังปราณวิญญาณหนาแน่นเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะบริเวณที่ตั้งของบ้านบรรพบุรุษตระกูลหยวน กลับเป็นเส้นชีพจรวิญญาณเลยทีเดียว น้ำพุวิญญาณของที่นี่ก็แทบจะทัดเทียมกับดินแดนลับบ่อน้ำพุร้อนอันลึกลับแห่งเหมยซานเลยก็ว่าได้

ทว่าสิ่งที่ทำให้จางเจี้ยวฮวารู้สึกแปลกใจเป็นอย่างยิ่งก็คือ เมื่ออยู่ในสถานที่ที่พลังปราณวิญญาณเปี่ยมล้นเช่นนี้ เหตุใดคนตระกูลหยวนถึงมีแต่ผู้ฝึกยุทธ์ แต่กลับไม่มีผู้บำเพ็ญเพียรปรากฏขึ้นมาเลยแม้แต่คนเดียวล่ะ?

จางเจี้ยวฮวาสงสัยว่าเรื่องนี้จะต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลอย่างแน่นอน ทว่าชั่วขณะหนึ่งก็ยังมองไม่ออก จางเจี้ยวฮวาเตรียมจะพำนักอยู่ในหมู่บ้านตระกูลหยวนก่อน เพื่อค่อยๆ สืบหาความลับที่ซ่อนอยู่ของตระกูลหยวน นอกจากนี้ยังอาศัยคนตระกูลหยวนไปสืบข่าวคราวเกี่ยวกับโลกใบนี้ด้วย

จางเจี้ยวฮวารู้ดีว่าโลกใบนี้จะต้องไม่สงบสุขอย่างที่ตาเห็นแน่ ในสถานที่ที่เขาไม่รู้ จะต้องมีอันตรายใหญ่หลวงแอบแฝงอยู่อย่างแน่นอน การผลีผลามบุกทะลวงไปทั่วในโลกใบนี้ ย่อมไม่ใช่ทางเลือกที่ชาญฉลาด

“ท่านเซียน อาหารเตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้วขอรับ ขอเชิญท่านเซียนไปรับประทานได้เลยขอรับ” หยวนสุยหู่ทำตัวราวกับเป็นคนรับใช้เมื่ออยู่ต่อหน้าจางเจี้ยวฮวา

“ได้สิ หยวนสุยหู่ วันข้างหน้าเจ้าไม่จำเป็นต้องนอบน้อมถึงเพียงนี้หรอกนะ ในช่วงสองสามวันนี้ ข้าจะคัดเลือกคนที่เหมาะสมในตระกูลหยวนของพวกเจ้า เพื่อถ่ายทอดเคล็ดลับวิชาบำเพ็ญเพียรให้ แต่จะฝึกสำเร็จหรือไม่ ตอนนี้ข้าก็ยังไม่กล้ารับรองหรอกนะ” จางเจี้ยวฮวากล่าว

“ท่านเซียนโปรดวางใจ หากลูกหลานตระกูลหยวนของข้าไม่มีวาสนาจะได้เป็นเซียน ลูกหลานตระกูลหยวนของข้าก็จะไม่เก็บเอามาโกรธแค้นเคืองใจอย่างเด็ดขาด พวกเรายังคงทุ่มเทกายใจรับใช้ท่านเซียนอย่างสุดความสามารถขอรับ” หยวนสุยหู่คุกเข่าหมอบกราบลงบนพื้นอีกครั้ง

จางเจี้ยวฮวาหัวเราะเบาๆ คนบนโลกใบนี้ช่างชอบหมอบกราบราบกับพื้นกันจริงๆ ทว่าจางเจี้ยวฮวากก็คร้านที่จะห้ามปราม เข้าเมืองตาหลิ่วก็ต้องหลิ่วตาตามก็แล้วกัน

คนตระกูลหยวนจัดเตรียมอาหารอันโอชะมื้อใหญ่มาต้อนรับจางเจี้ยวฮวา จางเจี้ยวฮวาพบว่าอาหารเหล่านี้ล้วนเป็นวัตถุดิบที่เปี่ยมล้นไปด้วยพลังปราณวิญญาณทั้งสิ้น ภูเขาเซียนจุติและบริเวณโดยรอบมีพลังปราณวิญญาณอุดมสมบูรณ์ แม้กระทั่งพืชพรรณในแถบนี้ก็ยังอัดแน่นไปด้วยพลังปราณวิญญาณอันเปี่ยมล้น ทว่าภายใต้เงื่อนไขเช่นนี้ ตระกูลหยวนกลับไม่มีผู้บำเพ็ญเพียรปรากฏตัวขึ้นเลยแม้แต่คนเดียว ช่างเป็นเรื่องที่ยากจะเชื่อจริงๆ

แม้ว่าก่อนหน้านี้ราชันหมาป่าจะเกือบวางแผนทำลายทีมล่าสัตว์ตระกูลหยวนจนสิ้นซาก และยังทำให้คนตระกูลหยวนหลายคนได้รับบาดเจ็บสาหัส ทว่านับตั้งแต่ที่มันกลายมาเป็นสัตว์เลี้ยงเซียนของจางเจี้ยวฮวา เมื่อมาถึงตระกูลหยวน สถานะของมันก็สูงส่งและได้รับการเคารพเป็นอย่างมาก คนตระกูลหยวนได้จัดเตรียมอาหารชั้นเลิศไว้ให้มันมากมาย ราชันหมาป่าก็ไม่ได้มีความเกรงใจเลยแม้แต่น้อย มันฟาดเนื้อสัตว์ที่คนเขานำมาให้จนเกลี้ยงเกลาภายในพริบตา หลังจากกินจนอิ่มหนำสำราญ มันก็วิ่งไปหมอบอยู่ข้างๆ จางเจี้ยวฮวา

จางเจี้ยวฮวาโบกมือเพียงครั้งเดียว ราชันหมาป่าก็อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย

วินาทีต่อมา ราชันหมาป่าก็ไปปรากฏตัวอยู่ในภาพบำเพ็ญเพียร

“ลูกหมาที่ไหนหลงเข้ามาเนี่ย?” พอเสือดาวเห็นราชันหมาป่า ก็กระโจนเข้าใส่ทันที

เสือดาวจำแลงกายเป็นมนุษย์ไปแล้ว แม้ว่ารูปลักษณ์จะยังคงเป็นเพียงเด็กน้อย ทว่าเมื่อไปยืนอยู่ต่อหน้าราชันหมาป่า มันกลับทำให้ราชันหมาป่าตกใจกลัวจนตัวสั่นงันงก

“เสือดาว เจ้านี่ข้ายกให้เจ้าจัดการก็แล้วกัน เจ้าจงสั่งสอนมันให้ดีๆ ในช่วงเวลานี้ ก็ปล่อยให้มันบำเพ็ญเพียรอยู่ข้างในนี้ไปก่อนเถอะ!” เสียงของจางเจี้ยวฮวาดังก้องกังวานไปทั่วผืนฟ้า

“เจี้ยวฮวา ท่านวางใจเถอะ ข้าจะสั่งสอนมันอย่างดีเลย” เสือดาวรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

แมวอ้วนในตอนนี้กลายเป็นเด็กน้อยอ้วนจ้ำม่ำ “เจี้ยวฮวา ข้าก็จะช่วยด้วย”

“ข้าก็จะช่วยด้วยนะ เจี้ยวฮวา” ลิงอ้วนก็รีบเอ่ยเสริมเช่นกัน

ทว่าจางเจี้ยวฮวากลับไม่ใส่ใจ ปล่อยให้เป็นไปตามวาสนาของราชันหมาป่าก็แล้วกัน

เพียงจางเจี้ยวฮวายกมือขึ้น สัตว์เลี้ยงวิญญาณตัวนั้นก็อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทำเอาคนตระกูลหยวนตกใจแทบสิ้นสติ นั่นมันสัตว์เลี้ยงวิญญาณเชียวนะ นึกจะให้หายไปก็หายไปดื้อๆ เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนธรรมดาอย่างพวกเขาเลย หากจางเจี้ยวฮวาเกิดบันดาลโทสะขึ้นมา เพียงแค่กระทืบเท้าครั้งเดียว ก็สามารถกวาดล้างตระกูลหยวนให้สิ้นซากได้แล้ว ชั่วขณะนั้น คนตระกูลหยวนทุกคนต่างก็เงียบกริบดั่งจักจั่นฤดูหนาว ยิ่งทำตัวระมัดระวังมากเป็นพิเศษเมื่ออยู่ต่อหน้าจางเจี้ยวฮวา

ทว่าหยวนสุยหู่กลับไม่รู้สึกเสียใจเลยแม้แต่น้อย หากจางเจี้ยวฮวาเป็นมารร้ายที่ฆ่าคนเป็นผักปลาจริงๆ เขาจะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือทีมล่าสัตว์ตระกูลหยวนทำไมกัน? สำหรับคนในทีมล่าสัตว์แล้ว ชีวิตของพวกเขาล้วนเป็นจางเจี้ยวฮวาที่เก็บกลับคืนมาให้ พวกเขาเคารพเทิดทูนจางเจี้ยวฮวาดั่งเทพเจ้า ต่อให้จางเจี้ยวฮวาสั่งให้พวกเขาไปตายตอนนี้ พวกเขาก็จะไม่ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียว

“พวกเจ้าจะเกร็งอะไรกันขนาดนั้น?” จางเจี้ยวฮวาเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ

คนตระกูลหยวนกลับยิ่งลุกลี้ลุกลนมากขึ้นไปอีก ทำเอาจางเจี้ยวฮวางุนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก เขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่า การกระทำตามอำเภอใจเมื่อครู่นี้ จะทำให้คนตระกูลหยวนหวาดกลัวได้ถึงเพียงนี้

หยวนสุยหู่รีบเอ่ยขึ้นว่า “พวกเจ้าถอยออกไปให้หมดเถอะ ทางฝั่งท่านเซียน ข้าจะเป็นคนคอยปรนนิบัติเอง”

คนตระกูลหยวนจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะรีบเร่งเดินจากไป

“ท่านเซียน ต้องการคนปรนนิบัติยามค่ำคืนหรือไม่ขอรับ?” หยวนสุยหู่เอ่ยถาม

คราวนี้จางเจี้ยวฮวาถึงกับทำตัวไม่ถูก “ไม่ล่ะๆ หยวนสุยหู่ เจ้าไม่ต้องไปสรรหาเรื่องที่ไม่จำเป็นพวกนี้มาหรอกนะ เจ้าก็ถอยไปพักผ่อนเถอะ หากต้องการอะไรข้าจะเรียกเจ้าเอง”

เมื่อหยวนสุยหู่เห็นจางเจี้ยวฮวากล่าวเช่นนั้น เขาก็รีบถอยออกไปทันที ทว่าเขาก็มองออกว่า จางเจี้ยวฮวาไม่ใช่มารร้ายที่ฆ่าคนเป็นผักปลาอย่างแน่นอน เพียงแต่เรื่องที่จางเจี้ยวฮวาสามารถทำให้ราชันหมาป่าตัวนั้นหายตัวไปได้ในพริบตา หยวนสุยหู่ก็ยังคงไม่ค่อยเข้าใจอยู่นั่นเอง

“ภูเขาเซียนจุติ ค่ายชุมนุมเซียน” จางเจี้ยวฮวาพึมพำกับตัวเองเบาๆ จางเจี้ยวฮวารู้สึกอยู่เสมอว่าชื่อสถานที่เหล่านี้มันชวนให้รู้สึกแปลกประหลาด การที่เขาเดินทางมาถึงสถานที่แห่งนี้ ไม่น่าจะเป็นเพียงความบังเอิญอย่างแน่นอน

ตระกูลหยวนเองก็แปลกประหลาดไม่เบา จางเจี้ยวฮวาเตรียมการไว้ว่า วันรุ่งขึ้นเขาจะเริ่มตรวจสอบสถานการณ์ของคนตระกูลหยวนดูสักหน่อย เพื่อดูว่าตกลงแล้วเป็นเพราะพวกเขาไร้ซึ่งพรสวรรค์จึงไม่สามารถบำเพ็ญเพียรได้ หรือว่าเป็นเพราะเหตุผลอื่นกันแน่

[จบแล้ว]