บทที่ 33 ฉีกหน้าชะนีหน้าเงิน - 1

บทที่ 33 ฉีกหน้าชะนีหน้าเงิน - 1

ภายในห้างสรรพสินค้าแวนด้า จ้าวเกามองทู่ทู่ที่แปลงร่างเป็นกระต่ายจริงๆ กระโดดโลดเต้นไปตามเคาน์เตอร์แบรนด์ต่างๆ อย่างพูดไม่ออก

"พี่คะ ดูสร้อยข้อมือเส้นนี้สิ!"

ทู่ทู่เขย่งปลายเท้าเกาะตู้กระจกหน้าเคาน์เตอร์ Tiffany ชายกระโปรงสีชมพูอ่อนพลิ้วไหวตามแรงขยับ เผยให้เห็นข้อเท้าเรียวเล็ก

เธอชูสร้อยข้อมือแพลตตินัมฝังเพชรเม็ดเล็กล้อแสงไฟ ประกายแสงระยิบระยับส่องสะท้อนบนใบหน้าขาวเนียนราวกับกระเบื้องเคลือบของเธอ "เหมือนเอาดวงดาวมาสวมไว้บนมือเลยมั้ยคะ?"

เมื่อมองดูท่าทางร่าเริงสดใสของเธอ จ้าวเกาก็เหม่อลอยไปชั่วขณะ จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกหลุมรักขึ้นมานิดๆ

"พี่เหม่ออะไรอยู่คะ?" ทู่ทู่กัดหลอดชานมไข่มุกเดินเข้ามาใกล้ ลมหายใจกลิ่นพีชเป่ารดติ่งหูของเขา

พวงกุญแจตุ๊กตาหมาน้อยสีขาวที่ห้อยอยู่บนกระเป๋าผ้าแคนวาสของเด็กสาวแกว่งไปมา ชนเข้ากับหลังมือของจ้าวเกา

"ตกลงกันแล้วนี่นาว่าวันนี้จะเดินช้อปปิ้งเป็นเพื่อนหนูให้จุใจ! คงไม่ได้คิดจะเบี้ยวหรอกใช่มั้ยคะ?" เธอแกล้งทำเป็นระแวงแล้วทุบแขนจ้าวเกาเบาๆ

ยังไม่ทันที่จ้าวเกาจะอ้าปากตอบ เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังกังวานเป็นจังหวะเนิบนาบก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลังเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกที่คุ้นเคยโชยมาแตะจมูก ในชั่วพริบตานั้น จ้าวเการู้สึกได้เลยว่ากล้ามเนื้อแผ่นหลังของตัวเองหดเกร็งขึ้นมาทันที

เขาไม่ต้องหันกลับไปมองก็รู้ได้ทันทีว่าคนที่เดินมาคือใคร ผู้หญิงที่เคยทำให้เขาต้องจมปลักอยู่ในความเจ็บปวดอย่างไม่มีที่สิ้นสุดคนนั้น หลิ่วซี!

"จ้าวเกา?" เป็นไปตามคาด น้ำเสียงหวานเลี่ยนแต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังเข้าหูเขา

"ไม่ได้เจอกันตั้งนาน นึกไม่ถึงเลยนะว่าตอนนี้นายจะหัดควงสาวน้อยมาเดินห้างแล้ว? จุ๊ๆๆ...ฉันล่ะอยากจะเห็นหน้าชัดๆ ซะหน่อย ว่าแม่หนูคนนี้เรียนอยู่คณะไหนในมหาลัยเราเนี่ย? เป็นไงล่ะ นายกลับไปรับบทไอ้ลูกหมาเลียรองเท้าอีกแล้วเหรอ? คงไม่ได้เต็มอกเต็มใจเอาเงินมาประเคนให้เขาผลาญเล่นอีกหรอกใช่มั้ย? ฮ่าๆ"

เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้ สีหน้าของจ้าวเกาก็มืดครึ้มลงจนดูแทบไม่ได้

เขากัดฟันกรอด ไม่ยอมหันหน้าไปมองแม้แต่หางตา ถึงกระนั้น เขาก็ยังสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังกำลังเดินคุกคามเข้ามาใกล้เขาทีละก้าว

หลิ่วซีสวมรองเท้าส้นสูงสิบเซนติเมตรเดินเข้ามาใกล้ ชุดสูทสีม่วงอ่อนรัดรูปอวดทรวดทรงองค์เอวโค้งเว้าได้รูป เพื่อนสาวคนสนิทที่อยู่ข้างๆ ป้องปากหัวเราะคิกคัก "ซีซี ดูสิ กระเป๋าก๊อปเกรดเอใบนี้ด้ายลุ่ยหมดแล้วอะ" นิ้วที่ทาเล็บสีแดงสดชี้ตรงไปที่กระเป๋า Gucci Dionysus บนไหล่ของทู่ทู่

ตอนนี้ทู่ทู่หรี่ตาลงเล็กน้อย ลอบมองประเมินผู้หญิงสองคนที่เพิ่งเดินออกมาจากร้านสตาร์บัคส์ข้างๆ ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเงียบๆ จู่ๆ ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมานิดๆ...

นี่...กำลังจะเปิดศึกฉีกหน้ากันแล้วใช่มั้ย? ตื่นเต้นจังวุ้ย!

เธอสังเกตสีหน้าของจ้าวเกาอย่างถี่ถ้วน...

แล้วก็บรรลุสัจธรรมในพริบตา บนใบหน้าแย้มรอยยิ้มหวานหยดย้อย หันไปออดอ้อนจ้าวเกา "ที่รักคะ คุณป้าสองคนนี้เป็นใครเหรอคะ? ไม่มีมารยาทเอาซะเลย!"

คนที่เดินมาหยุดชะงักอยู่ด้านหลังจ้าวเกาทันที แม้จะไม่ได้หันไปมอง แต่จ้าวเกากลับได้ยินเสียงพวกเธอกัดฟันกรอดอย่างชัดเจน

เด็กสาวดึงตัวจ้าวเกาให้หันกลับมา ผมหางม้าสะบัดเป็นเส้นโค้งน่ารักสดใสกลางอากาศ เธอเอียงคอ จ้องมองหลิ่วซีด้วยความสนใจ แล้วยิ้มร่าพูดเจื้อยแจ้ว "คุณป้าแต่งหน้าเก่งจังเลยนะคะ โบกสกินแคร์ทับรองพื้นหนากว่าสีโป๊วกำแพงบ้านหนูซะอีก" พูดจบก็จงใจแกว่งถุงช้อปปิ้งในมือไปมา ถุงสีส้มของแอร์เมสส่งเสียงกรอบแกรบ

นี่คือของที่ทู่ทู่ใช้เงินที่หามาได้ในช่วงหลายวันนี้ซื้อให้เป็นรางวัลตัวเองเมื่อตะกี้นี้

สีหน้าของหลิ่วซีเขียวปัด จ้าวเกาเพิ่งจะสังเกตเห็นว่ากระเป๋าที่เธอถือเป็นคอลเลกชันเก่าของปีที่แล้ว

ความทรงจำในฤดูร้อนปีที่แล้วพลันวาบเข้ามาในหัว เขาประคองสร้อยคอคริสตัลสวารอฟสกี้ที่กู้เงินมาซื้อไว้ในมือ แต่กลับเห็นหลิ่วซีควงแขนรุ่นพี่ลูกเศรษฐีมุดขึ้นรถมาสด้าไปต่อหน้าต่อตา

[ติ๊งต่อง! ตรวจพบว่าโฮสต์อยู่ในสถานการณ์พิเศษ ทริกเกอร์ภารกิจพิเศษ: ความทรงจำที่ถูกปิดผนึก]

[เงินทุนสำหรับภารกิจชั่วคราว 1.2 ล้านหยวน โอนเข้าบัญชีแล้ว]

[หลังจากเหตุการณ์สิ้นสุดลง จะทำการมอบรางวัลอย่างเป็นทางการโดยประเมินจากความผันผวนทางอารมณ์ของบุคคลที่เกี่ยวข้อง - หลิ่วซี]

[ยืนยันประเภทรางวัล: เงินสด]

[โปรดทราบ: รางวัลอย่างเป็นทางการครอบคลุมถึงจำนวนเงินของภารกิจชั่วคราว หากยอดเกิน จะถูกหักออก หากยอดไม่พอ โฮสต์ต้องชำระคืนส่วนต่างภายใน 3 ชั่วโมง]

เสียงแจ้งเตือนจากระบบเรียกสติจ้าวเกากลับคืนมา

ในที่สุดภารกิจรับรางวัลก็มาอีกแล้ว!

แม่งเอ๊ย ครั้งก่อนนู้นก็ตั้งแต่ตอนผูกระบบใหม่ๆ ได้เงินรางวัลจากการใช้จ่ายครั้งแรกมาแค่ 1,000 หยวนเอง

แต่ทว่าภารกิจครั้งนี้...

เขายื่นมือไปโอบเอวคอดบางของทู่ทู่ ซุกหน้าลงสูดดมความหอมจากเส้นผมนุ่มสลวยของเด็กสาว กลิ่นพีชอ่อนๆ ช่วยปัดเป่ากลิ่นน้ำหอมฉุนกึกออกไป เขาขบกัดติ่งหูเธอเบาๆ "คนน่ารำคาญน่ะ แกล้งให้กระอักเลือดตายไปเลย"

ใบหน้าขาวอมชมพูของทู่ทู่ซับสีเลือดฝาดอย่างน่ามอง สองขาหุบเข้าหากันแน่นโดยสัญชาตญาณ เธอหยิกเอวเขาด้วยความเขินอาย แล้วพยักหน้าหงึกๆ

ให้เธอจัดการเรื่องพรรค์นี้ จ้าวเกาวางใจหายห่วงได้เลยล้านเปอร์เซ็นต์

เรื่องอื่นยังไม่ขอพูดถึง แต่ถ้าเป็นเรื่องเปิดศึกฉีกหน้าผู้หญิงด้วยกันเนี่ย ในบรรดาคนทั้งหมดที่เขารู้จัก ไม่มีใครตัวแม่ไปกว่าทู่ทู่อีกแล้ว

ต้องรู้ไว้นะว่า ซูซูที่สูบยอดเปย์จากเขาไปตั้งมากมาย ยังโดนยัยนี่เหน็บแนมจนต้องบล็อกเขาหนีไปเลย ส่วนกวนกวนยิ่งไม่ต้องพูดถึง แค่โดนเสียงครางหงุงหงิงๆ กรอกหูไม่กี่ทีก็ควันออกหูไปแล้ว...

ทางด้านหลิ่วซีที่เพิ่งเดินมาเห็นฉากสวีทหวานแหววของทั้งคู่ ก็เลิกคิ้วเรียวยาวขึ้น สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าสวยหวานหมดจดและเรือนร่างโค้งเว้าได้สัดส่วนของทู่ทู่ ความอิจฉาริษยาอันรุนแรงพวยพุ่งขึ้นมาในใจ

เมื่อมองดูจ้าวเกาที่ตนมองว่าเป็นแค่ไอ้ลูกหมาเลียรองเท้าส่วนตัวมาโดยตลอด กำลังพลอดรักกับคนอื่นอย่างไม่อายฟ้าดิน แถมผู้หญิงคนนี้ยังเหนือกว่าเธอทุกด้านไม่ว่าจะรูปร่างหรือหน้าตา เธอก็รู้สึกเหมือนมีลูกไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวไร้ที่มาแผดเผาอยู่กลางอกจนทรมานไปหมด

เธอแค่นเสียงเย็นชา ก่นด่าในใจ: ของถูกๆ ตัวขาดทุนเอ๊ย! ไอ้กระจอกพรรค์นี้ยังลดตัวไปคว้ามาทำหลัวได้ ตาบอดไปแล้วหรือไง!

"แม่หนูนี่หน้าตาก็สวยดีนะ เสียดายที่ตาบอด ไอ้สวะตัวนี้เมื่อก่อนมันเคยร้องห่มร้องไห้จะเป็นจะตายอ้อนวอนฉันแทบแย่ เธอยังจะกล้าคว้ามาทำแฟนอีกเหรอ?"

เพื่อนสาวคนสนิทที่อยู่ข้างหลิ่วซีแกล้งทำเป็นป้องปาก หัวเราะเสียงแหลมปรี๊ดบาดหู "แหมๆ ดูสิว่านี่ใคร? นี่มันไอ้ขี้แพ้ที่เคยจะตายให้ได้เพราะซีซีของเรานี่นา! นึกไม่ถึงเลยนะว่าขยะเปียกแบบนี้ ยังจะมีคนเก็บเอาไปทำพันธุ์อีก! ฮ่าๆๆๆๆ!"

ทู่ทู่ไม่ได้โกรธ เพียงแต่มองผู้หญิงสองคนตรงหน้าด้วยความแปลกใจนิดๆ

จากนั้น เธอก็สัมผัสได้อย่างฉับไวว่าลมหายใจของจ้าวเกาที่อยู่ข้างๆ เริ่มหนักหน่วงขึ้น วงแขนที่โอบเอวเธอหลวมๆ ในตอนแรกก็เริ่มรัดแน่นขึ้น เพิ่มแรงบีบมากขึ้น

"พี่สาวคะ สติกเกอร์ตาสองชั้นมันเผยอออกมาแล้วนะคะ" ทู่ทู่ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุของเรื่องราว แต่เธอรู้ดีว่าตอนนี้อารมณ์ของผู้ชายของตัวเองกำลังเดือดปุดๆ ได้ที่เลยล่ะ

เธอกอดเขาแน่นๆ ที่คาดผมหูต่ายขนปุกปุยเสียดสีกับปลายคางของเขาเบาๆ

"ยังไงก็ต้องขอบคุณคุณป้าที่ยอมละเว้นพี่ชายของหนูนะคะ ไม่งั้นหนูคงไม่มีโอกาสมายืนอยู่ตรงนี้หรอกค่ะ" พูดพลาง เด็กสาวก็ชูถุงช้อปปิ้งในมือแกว่งไปมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหวานเจี๊ยบ "พี่เขาดีกับหนูม้ากมากเลยล่ะค่ะ!"

เพื่อนสาวที่อยู่ข้างๆ ชะงักไปเล็กน้อย สายตาจดจ้องไปที่ถุงช้อปปิ้งในมือของทู่ทู่อย่างไม่วางตา ลอบประเมินดูอย่างละเอียด ก่อนจะขยับเข้าไปกระซิบข้างหูหลิ่วซีเสียงเบา "ของแบรนด์เนม ราคาสองสามหมื่น"

หลิ่วซีปั้นหน้าเรียบเฉย แต่เล็บของเธอจิกเข้าไปในฝ่ามืออย่างแรงจนแทบจะห้อเลือด

ในใจกรีดร้อง: ของพวกนี้มันควรจะเป็นของฉันสิ!