บทที่ 12 คนที่ซื่อสัตย์ต่อลีกที่สุด

บทที่ 12 คนที่ซื่อสัตย์ต่อลีกที่สุด

[เชี่ย! นี่มันพี่ใหญ่ตัวจริงนี่หว่า!]

[มีเงินขนาดนี้ทำไมไม่ไปจ้างเด็กเอนเตอร์เทนวะ มาเล่นกับสตรีมเมอร์ชายทำไมเนี่ย?]

[ฝีมือสตรีมเมอร์ก็ไม่เลวนะ ฉันมาดูดวิชาฟรีๆ ตั้งหลายวันแล้ว]

พอเห็นหัวไชเท้าโผล่ขึ้นมา ในช่องแชทที่เงียบเหงามาตลอดก็มีคอมเมนต์เด้งขึ้นมาสองสามข้อความในที่สุด

เหล่าลิ่วไม่สนจะเช็ดปาก เขากลืนน้ำลงคอ ดึงไมค์มาจ่อปาก รู้สึกตื่นเต้นนิดๆ แต่ก็ลำบากใจหน่อยๆ สรุปคือดูมีท่าทีอึกอักเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็พูดไม่ออก

[ต้าฮ่วนกวน: มีอะไรก็พูดมาสิ เป็นเด็กหรือไง? จะให้ฉันต้องมานั่งเดาใจนายอีก?]

เหล่าลิ่วขอบคุณสำหรับของขวัญก่อน แล้วกระแอมไอ ถามหยั่งเชิงด้วยความเกรงใจว่า "ลูกพี่? พี่จะเล่นนานแค่ไหนครับ? ถ้าแค่คืนเดียว งั้นก็ช่างเถอะ ผมจะคืนส่วนแบ่งที่ผมได้ให้พี่ไปละกัน กว่าผมจะไปจองที่หน้าสถานีรถไฟใต้ดินได้ ไม่ไปแค่วันเดียว ผู้ดูแลก็ยกที่ให้คนอื่นแล้ว"

พูดจบ เขาก็ทำหน้าหนักใจ ตัวเองสตรีมมาตั้งหลายวัน อย่าว่าแต่โต่วอินหมายเลขหนึ่งเลย แค่รถสปอร์ตยังไม่เคยเห็น นานๆ ทีจะได้สักครั้งแต่ต้องคืนไป มันช่างปวดใจเหลือเกิน!

ยิ่งได้ยินคำพูดตัวเองแล้ว เขายังรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นพวกสตรีมเมอร์เหลี่ยมจัดที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อพี่ใหญ่แบบไม่รู้จักพอ เขาขมวดคิ้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลดเสียงลงอธิบายต่อ "พี่ ผมไม่ได้หลอกฟันพี่จริงๆ นะ ประเด็นคือผมไม่คิดเลยว่าพี่จะส่งโต่วอินหมายเลขหนึ่งมาให้ หรือให้ผมคืนเงินให้พี่ดีกว่า"

[ต้าฮ่วนกวน: ไม่ใช่วันเดียวแน่นอน ฉันอยากขึ้นแกรนด์มาสเตอร์ชาเลนเจอร์โว้ย!]

"งั้น..." เหล่าลิ่วนึกถึงฝีมือการเล่นแจ็กซ์ของจ้าวเกาก่อนหน้านี้ ปรากฏว่าไม่มีอะไรน่าประทับใจเลย พอจะเดาทางออกแล้ว

พวกสายเกาะเบาะ ถ้าแบกให้ขึ้นมาสเตอร์น่ะยังพอดันไหว แต่ถ้าจะขึ้นแกรนด์มาสเตอร์ชาเลนเจอร์นี่ไม่ง่ายเลย ยกเว้นจะเปลี่ยนไปเล่นเซิร์ฟบ้านนอก ถึงไชน่าคอม 1 จะไม่มีพวกตัวท็อปเหมือนเทเลคอม 1 กับเซิร์ฟยอดเขา แต่ยอดฝีมือก็เยอะอยู่ดี ยิ่งไปกว่านั้น พอถึงแรงก์ชาเลนเจอร์แล้ว ก็ยังมีพวก 'ผู้กำกับ' รออยู่อีก

ที่ไอดีเทเลคอม 1 ของเขายังไม่ขึ้นชาเลนเจอร์สักที ก็เป็นเพราะเขาไม่ยอมร่วมมือกับผู้กำกับ แถมยังไม่มีปัญญาจ่ายค่าคุ้มครองด้วย

พอนึกถึงค่าเช่าบ้านที่อีกไม่กี่วันก็ต้องจ่ายแต่ยังไม่รู้จะหาจากไหน แถมพวกน้องๆ ก็ใกล้จะเปิดเทอมแล้ว เขาเลยตัดสินใจกัดฟัน เสนอราคาที่ตัวเองยังคิดว่าเวอร์เกินไป "พี่ กรณีของพี่เนี่ย อย่างน้อยๆ ก็ต้องสิบกว่าวัน เอาเป็นว่าเราคิดแค่เจ็ดวันก่อนได้ไหมครับ? หลังจากนี้กว่าผมจะหาที่ขายของใหม่ได้ก็ต้องใช้เวลาอีกหลายวัน แถมยังต้องเสียเงินอีก แต่ผมคิดแค่เจ็ดวันก็พอ พี่ต้องแถมคาร์นิวัลมาให้อีกสองอัน! หรือไม่พี่ก็แอดคอนแทคผมมาเลยดีไหม?"

[สตรีมเมอร์กล้าขอจังวะ!]

[พวกแกไม่รู้อะไร เขาเรียกว่าครึ่งปีไม่เปิดบิล พอเปิดทีก็กินรวบไปครึ่งปี]

[วันละ 1,000 ความจนมันจำกัดจินตนาการฉันจริงๆ]

[ความจนไม่ได้จำกัดจินตนาการแกหรอก แต่มันจำกัดความกล้าต่างหาก! ดูคนอื่นสิ กล้าอ้าปากขอกันดื้อๆ เลย]

คงไม่เปย์เพิ่มหรอกมั้ง? เหล่าลิ่วจ้องคอมเมนต์ เจ็ดวันเจ็ดพัน จ้างฉันมาเล่นเกมเนี่ยนะ?

คิดแล้วก็ตลกดี คอมเมนต์ก็พูดถูกแฮะ ถ้าโดนปฏิเสธ ก็แค่คืนเงินให้เขาไป แล้วก็ไปตั้งแผงขายของของตัวเองต่อ!

จ้าวเกาพอได้ยินเหล่าลิ่วบอกว่าสิบกว่าวันก็ขึ้นแกรนด์มาสเตอร์ชาเลนเจอร์ได้แล้ว ก็รู้สึกเหมือนเจอคนที่รู้ใจเข้าอย่างจัง!

หมอนี่ต้องเห็นแววในฝีมือการเล่นแจ็กซ์ของฉันก่อนหน้านี้แน่ๆ เลยคิดว่าฉันเป็นต้นกล้าที่ควรค่าแก่การปั้น! ไม่งั้นสิบกว่าวันจะขึ้นแกรนด์มาสเตอร์ชาเลนเจอร์ได้ยังไง คิดว่านี่เป็นนิยายอีสปอร์ตหรือไง?

ในใจก็ร้อนรุ่มขึ้นมาทันที แกรนด์มาสเตอร์ชาเลนเจอร์เชียวนะ! นั่นมันระดับที่ฉันไม่กล้าแม้แต่จะฝันเลยด้วยซ้ำ! ถ้าทำได้จริงๆ พอไปเจอไอ้หลานเวรสองตัวนั่น มันจะไม่ใช่การอวดเก่งแล้ว แต่มันคือการจุติเทพต่อหน้าประชาชีชัดๆ!

คาร์นิวัลสองอันเหรอ? ตราบใดที่ฉันไม่ได้เป็นโรคย้ำคิดย้ำทำที่ต้องการันตีว่าจะได้เงินคืน 100% จากยอดที่เปย์ไปละก็ เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร เปย์ให้เหล่าลิ่วไปก่อน แล้วเดี๋ยวค่อยไปเปย์คาร์นิวัลให้ซูซูที่ห้องเสี่ยวเซียนหนี่อีกสองอันก็จบเรื่องแล้ว

ส่วนเรื่องแอดคอนแทคน่ะเหรอ...

เขาเข้าใจทันที เพราะถ้าเปย์ในโต่วอิน เหล่าลิ่วก็จะได้ส่วนแบ่งแค่ครึ่งเดียว ขาดทุนแย่ สู้โอนเงินให้ตรงๆ เลยจะดีกว่า

แต่เขาจะเอาเงินที่ไหนไปโอนล่ะ

[ต้าฮ่วนกวนส่ง คาร์นิวัล *2]

[เชี่ย! พวกนายคบกันไปเลยเถอะ!]

[หึ ไปละ ห้องไลฟ์เกย์รับ น่าขยะแขยง]

[ฉันจะแคปจอไปบอกแม่ ใครบอกว่าเล่นเกมหาเงินไม่ได้วะ?]

[@พี่ต้าฮ่วนกวน จริงๆ หนูก็เก่งนะ ที่สำคัญหนูให้ความร่วมมือดีมากด้วยน้า]

[เฮ้อ นี่มันโลกของพวกคนรวยใช่ไหมเนี่ย?]

คราวนี้เหล่าลิ่วตกตะลึงไปจริงๆ!

นี่จะหมกมุ่นกับการไต่แรงก์อะไรขนาดนั้น? มีเงินขนาดนี้ จะจ้างเด็กเอนเตอร์เทนกี่คนก็ได้ไม่ใช่เหรอ? สตรีมเมอร์ตัวท็อปก็เลือกได้สบายๆ เผลอๆ จะไปดีลกับพวกทีมอีสปอร์ตอาชีพยังได้เลยมั้ง?

[ต้าฮ่วนกวน: เหล่าลิ่วเอ๊ย นายอาจจะยังไม่เข้าใจ แต่เจ็ดพันนี่ ฉันควักเงินสดจ่ายไปจริงๆ เลยนะเว้ย! ถ้าสอนฉันไม่ได้เรื่อง นายก็เตรียมตัวไปแขวนคอตายใต้ต้นไม้ได้เลย!]

เหล่าลิ่วบนหน้าจอพยักหน้ารัวๆ "ลูกพี่ ผมเข้าใจแล้วครับ ถ้าพี่ให้ผมถือเงินเจ็ดพันไว้ ผมคงช็อกตายตรงนี้แหละ! ขอบคุณลูกพี่มากๆ ครับ หรือจะให้ผมเปิดเพลงอะไรให้ฟังไหมครับ?... เอ๊ะ เรื่องนี้ผมก็ไม่มีประสบการณ์ซะด้วย จะเปิดเพลงอะไรดีล่ะเนี่ย?"

ยังจะต้องทำความเข้าใจอะไรอีก? คนปกติที่ไหนเขาเปย์รวดเดียวเจ็ดพัน แถมยังเปย์แค่เพื่อจ้างคนมาสอนเล่นเกมเนี่ยนะ?

"พี่ ผมดึงพี่ขึ้นไมค์เลยดีไหมครับ? พี่อยากฟังเพลงอะไรก็บอกผมมาได้เลย อ้อ จริงสิพี่ พี่ส่งวีแชทมาให้ผมหน่อยสิครับ เดี๋ยวผมแอดไป"

จ้าวเกาส่งไอดีวีแชทของตัวเองไป แล้วพิมพ์ต่อ

[ต้าฮ่วนกวน: เลิกวุ่นวายกับไอ้บีจีเอ็มกากๆ ของนายได้แล้ว ฉันแค่อยากได้ยินเสียง Victory กับ Aced เท่านั้นแหละ รีบเชิญฉันเข้าตี้เลย ใช้ไมค์เกมคุยกันก็พอ นายจะต้องไปกินข้าวอะไรหรือเปล่า?]

"ไม่เป็นไรครับพี่ ผมซัดสนิกเกอร์แท่งเดียวก็พอแล้ว กำลังคึกเลย!"

ทั้งสองคนเมินเฉยต่อคำเหน็บแนมของบรรดาคนดูในช่องแชทอย่างรู้กัน แน่นอนว่าในฐานะสตรีมเมอร์ เหล่าลิ่วก็ไม่ได้สั่งแบนพวกเขา สตรีมเมอร์ LOL หลายคนก็ดังได้เพราะโดนด่านี่แหละ เขาเองก็ได้ยินมาหลายคนแล้วเหมือนกัน

เชิญเข้าปาร์ตี้ เข้าสู่เกม จ้าวเกาเริ่มต้นชีวิตแห่งการเรียนรู้อย่างมีความสุข

อีกด้านหนึ่ง ซูซูที่โดนเปย์ให้เต้นระบำเรียกทรัพย์สิบรอบเต็มๆ แถมยังโดนทีมงานที่ได้ยินข่าวรีบรุดมานั่งจับเข่าคุยด้วยอีกครึ่งชั่วโมง สภาพจิตใจก็แตกสลายไปอย่างสมบูรณ์

ในฐานะเด็กใหม่ที่เต้นก็ไม่เก่ง เธอเป็นแค่จุดเล็กๆ ที่ไม่มีใครสนใจมาตลอด ปกติเวลามีเต้นเรียกยอดเธอก็ไม่ได้ขึ้น ตอนแข่ง PK ก็แค่โยกไปโยกมาเป็นไม้ประดับ ผ่านบททดสอบก็ตกรอบตั้งแต่รอบแรกไปซะส่วนใหญ่ นอกจากครูสอนเต้นที่กัดฟันกรอดๆ เวลาเห็นเธอ คนอื่นก็แทบจะทำเหมือนเธอมองไม่เห็น

ข้อได้เปรียบที่สุดของเธอ ก็คือขาสวย แต่เพราะตอนไลฟ์ต้องดึงฟิลเตอร์บีบขาให้เรียวยาวแถมยังปรับผิวให้ขาวจั๊วะ คนดูทั่วไปเลยมองไม่เห็นความแตกต่าง ยกเว้นแต่จะเป็นพวกคลั่งขาที่มีประสบการณ์โชกโชนเท่านั้น ถึงจะพอมองเห็นรายละเอียดพวกนี้ได้

แต่คนไร้ค่าอย่างเธอ เมื่อคืนกลับกวาดคะแนนไปได้เกือบแสน วันนี้เปิดฉากมาก็ได้รถสปอร์ตอีกสิบคัน เธอเลยเข้าไปอยู่ในสายตาของทีมงานอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

"ต้องได้! ฉันบอกว่าต้องได้! ต้องดึงต้าฮ่วนกวนมาเป็นพี่ใหญ่ขาประจำให้ได้!"

นี่คือคำสั่งเด็ดขาดจากทีมงาน แถมยังมอบหมายหน้าที่ให้เธอเป็นคนติดต่อจ้าวเกา เพื่อทำเอฟเฟกต์พิเศษเฉพาะตัวให้เขาด้วย

เอฟเฟกต์พิเศษก็คือให้พี่ใหญ่เลือกตัวละครที่ชอบ แล้วทางกิลด์จะสร้างเอฟเฟกต์เจ๋งๆ ให้ ทุกครั้งที่พี่ใหญ่ส่งของขวัญชิ้นใหญ่ เอฟเฟกต์ก็จะเด้งขึ้นมา โชว์ความยิ่งใหญ่แบบจัดเต็ม

อ้อ ใช่แล้ว ตอนที่ทีมงานมา เขายังเอาพลุกระดาษกลีบกุหลาบสีม่วงมาให้เธอลังหนึ่งด้วย สาวๆ คนอื่นมีสีต่างกันไป ในที่สุดเธอก็มีกับเขาบ้างแล้ว

ทู่ทู่เพิ่งชนะ PK หกรวดด้วยยอดเปย์ขั้นต่ำ แต่พอหลานจ่งมาเธอก็โดนน่าน่าสอยร่วง เธอเดินหลบออกมาจากหน้ากล้อง เห็นซูซูกำลังนั่งเหม่ออยู่บนโซฟาข้างๆ เลยเดินเข้าไปกอดอย่างสนิทสนม "เป็นไงบ้าง? ไหวไหม?"

"พี่ทู่ทู่ ไม่ไหวเลยสักนิด สิบรอบเลยนะ! แถมยังเป็นเวอร์ชันเต็มอีก!" ซูซูเห็นมีคนมาปลอบใจ ก็รีบระบายความอัดอั้นตันใจอย่างตื่นเต้น คิ้วโก่งแทบจะบินได้ "พี่ว่าไอ้ขันทีบ้านั่นก็ไปแล้ว ทำเป็นเต้นพอเป็นพิธีก็พอปะ! แต่เอ้อร์เหมานี่สิ จ้องฉันซะอย่างกับเป็นครูประจำชั้นเลย!"

จริงๆ แล้วซูซูอายุมากกว่าทู่ทู่อยู่ปีหนึ่ง แต่เข้าวงการมาช้ากว่า ในฐานะคนที่เข้ากลุ่มมาหลังสุด ซูซูเลยต้องเรียกทุกคนว่าพี่

พอทู่ทู่ได้ยินซูซูเรียกจ้าวเกาว่าไอ้ขันทีบ้า สีหน้าก็เปลี่ยนไปแวบหนึ่ง คิดในใจ: หรือว่าพี่ฮ่วนกวนจะชอบแนวนี้? มาโซคิสต์เหรอ?

"ก็ต้องจ้องอยู่แล้วสิ! กลุ่มเราน่ะเงียบเหงาจะตาย! ในหมวดไลฟ์กลุ่มก็มีอยู่ไม่กี่กลุ่ม แถมเรายังรั้งท้ายในการแข่งกิลด์ทุกเดือนอีก เอ้อร์เหมาน่ะถูกย้ายมาจาก ไห่ซ่างหมิงเยว่ เพื่อมาดูแลพวกเราโดยเฉพาะเลยนะ"

"ไห่ซ่างหมิงเยว่ เหรอ?" ซูซูถามด้วยความประหลาดใจ "กลุ่มที่ได้ที่หนึ่งในการแข่งกิลด์ตอนที่ฉันเพิ่งเข้ามาเมื่อเดือนที่แล้วน่ะเหรอ?"

"อื้อ! แต่ได้ยินมาว่าเอ้อร์เหมามีเรื่องขัดแย้งกับสตรีมเมอร์คนหนึ่งที่นั่น ก็เลยโดนบีบให้ย้ายมา กลุ่มเราน่ะเงียบจะตายไป ความจริงก็คือโดนเนรเทศมานั่นแหละ..."

ภูมิต้านทานเรื่องซุบซิบของพวกผู้หญิงมันเป็นศูนย์อยู่แล้ว พอได้ยินแบบนี้ ซูซูก็หายปวดเมื่อยเป็นปลิดทิ้ง กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

ทั้งสองคนซุบซิบกันอยู่พักหนึ่ง แล้วหันไปดูการแข่ง PK ระหว่างกั่วจื่อกับน่าน่าบนเวที ทู่ทู่กวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วแกล้งถามขึ้นมาลอยๆ "อ้อ จริงสิ เธอแอดวีแชทพี่ฮ่วนกวนไปหรือยัง พี่ใหญ่ระดับนี้ต้องคอยดูแลให้ดีๆ นะ!"

"แอดแล้ว!" พอได้ยินคำถามนี้ ซูซูก็ตอบแบบขอไปที กลับไปคุยเรื่องซุบซิบกันต่อเถอะ เรื่องผู้ชายงี่เง่าพวกนั้นมันน่าคุยตรงไหนล่ะ!

"คุยกันโอเคใช่ไหม? วันนี้เพิ่งเปิดไลฟ์เขาก็มาเปย์พานาเมร่าให้เธอตั้งสิบคัน"

"คุยดีอะไรล่ะ! ฉันทำตามที่อบรมมาเป๊ะๆ เลยนะ กระตือรือร้นสุดๆ! แต่เขาน่ะหยิ่งชะมัด! ทำเอาฉันดูเหมือนพวกเลียแข้งเลียขาไปเลย" ซูซูถอนหายใจอย่างน้อยใจ ถ้าอยู่ในโต่วอินเธออาจจะไม่ได้โดดเด่นอะไรนัก แต่ตอนอยู่มหาลัย เธอก็เป็นถึงระดับดาวเด่น มีคนต่อคิวจีบตั้งไม่รู้เท่าไหร่

ทู่ทู่ทำหน้าครุ่นคิด ซูซูน่าจะพูดความจริงล่ะมั้ง...

"พี่ทู่ทู่? คิดอะไรอยู่น่ะ! รีบเล่าต่อสิ ในกิลด์มีเรื่องซุบซิบอะไรอีก! พี่ว่าทีมงานของฉันมันโรคจิตหรือเปล่า? เขาสั่งให้ฉันส่งรูปพรรค์นั้นไปให้ไอ้ขันทีบ้านั่นด้วยนะ!" ซูซูลดเสียงลง กระซิบที่ข้างหูทู่ทู่

ยัยนี่พูดความจริงชัวร์! ทู่ทู่ถึงกับพูดไม่ออก

.....

"เชี่ยเอ๊ย น้องชาย นายนี่มันโคตรเก่งเลยว่ะ!" จ้าวเกาตะโกนด้วยความตกใจ

ในไฟต์แย่งวิญญาณมังกรเมื่อกี้ วูคองป่าของเหล่าลิ่วทำตัวประหนึ่งเทพสงคราม ใช้สกิลอัลติป่วนสวรรค์งัดศัตรูลอยขึ้นไปได้ถึงสี่คนรวด จากนั้นก็ชิงวิญญาณมังกรมาได้ต่อหน้าต่อตาเวลคอซกับคาซิกซ์ฝั่งตรงข้าม

ต้องรู้ก่อนนะว่าพลังโจมตีปิดฉากของเวลคอซกับคาซิกซ์รวมกันเนี่ย วูคองเทียบไม่ติดเลย

แต่ในเสี้ยววินาทีที่ลูกศรเจาะเกราะของเวลคอซพุ่งทะลุมังกร วูคองก็ชิงจังหวะสไมต์ตัดหน้าคาซิกซ์ คว้าวิญญาณมังกรไปครอง แล้วยังกวาดไปได้อีกสี่คิลในไฟต์นั้น

เหล่าลิ่วอารมณ์ดี ผ่อนคลายลงและกำลังจะโม้ว่าเป็นเรื่องพื้นฐานไม่ต้องชมให้มาก จู่ๆ ประตูห้องด้านหลังก็ถูกผลักเข้ามา

"พี่ พวกหนูเรียนพิเศษกลับมาแล้ว! จะแวะไปช่วย แต่ไม่เห็นพี่เลย พี่ไม่ได้ไปตั้งแผงขายของเหรอ!"

"อ้อๆ รับงานอื่นมานิดหน่อยน่ะ พวกแกหิวแล้วสิ? เดี๋ยวพี่ไปทำกับข้าวให้กินนะ" เหล่าลิ่วเห็นช่องแชทขึ้นว่าฝั่งตรงข้ามกดยอมแพ้แล้ว ก็ถอดหูฟังหันไปพูด แล้วก็หันกลับมาพูดใส่ไมค์ต่อ "ลูกพี่ เดี๋ยวผมไปทำกับข้าวให้น้องๆ ก่อน รอผมแป๊บนะครับ"

"ฟอร์มกำลังมา ทำกับข้าวอะไรกันเล่า?" จ้าวเกาเหลือบมองในจอกล้อง เห็นเด็กเมื่อวานซืนอายุสักสิบสามสิบสี่ขวบสองคน หน้าตาธรรมดาๆ ไม่มีอะไรโดดเด่น

พอสังเกตเห็นว่าเหล่าลิ่วถอดหูฟังออกไปแล้ว ก็รีบหยิบมือถือมาพิมพ์

[ต้าฮ่วนกวน: สั่งเดลิเวอรีสิวะ!]

พอเห็นเหล่าลิ่วทำท่าจะลุกขึ้น จ้าวเกาก็ร้อนใจ

[ต้าฮ่วนกวนส่ง โต่วอินหมายเลขหนึ่ง *1]

"พี่ ในคอมพี่มีตัวอะไรแวบๆ ผ่านไปน่ะ" เด็กหญิงพูดด้วยน้ำเสียงน่ารักน่าชัง

"โง่จังเลยเธอเนี่ย! เขารียกว่าโต่วอินหมายเลขหนึ่งโว้ย โคตรแพงเลยนะ!" เด็กชายเขกหัวน้องสาวไปหนึ่งที

เหล่าลิ่วได้ยินที่น้องๆ พูด ก็รีบหันขวับกลับมา เห็นของขวัญและคอมเมนต์ที่จ้าวเกาส่งมา ถึงกับยกมือขึ้นกุมขมับถอนหายใจอย่างพูดไม่ออก

"ลูกพี่ พี่นี่มันสุดยอดจริงๆ! พี่เป็นคนที่ซื่อสัตย์ต่อหุบเขาซัมมอนเนอร์ริฟต์ที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลย!"

"พี่ต้องขึ้นชาเลนเจอร์ได้แน่! จริงๆ นะพี่!" เหล่าลิ่วพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจสุดๆ