บทที่ 006 อลิซ่าเพื่อนบ้าน มาริน
บทที่ 6: อลิซ่าที่นั่งข้างๆ กับมาริน
บทที่ 6: อลิซ่าที่นั่งข้างๆ กับมาริน
[ตัวละคร: คุโจ อลิซ่า]
[ศักยภาพ: บี]
[ความชื่นชอบ: 57]
[สถานะ: คาดหวัง]
คาดหวังงั้นเหรอ?
คาดหวังอะไรล่ะ?
เสิ่นไป๋คิดไม่ออก แต่มุมพระเอกก็โดนแย่งไปแล้ว
เขาจึงยอมถอยมาเลือกสิ่งที่ดีรองลงมาและนั่งลงข้างๆ อลิซ่า
คนที่อยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสมกว่าย่อมได้เปรียบ
ในเมื่อมีตัวละครจากสารบบอยู่ที่นี่ เขาก็ต้องอยู่ใกล้ชิดเธอเข้าไว้
"สวัสดี ฉันชื่อเสิ่นไป๋นะ"
"คุโจ อลิซ่า"
คำตอบนั้นสั้นกระชับมาก และน้ำเสียงของเธอก็แฝงไปด้วยความเย็นชา ราวกับต้องการรักษาระยะห่างจากผู้คนนับพันลี้
แต่เสิ่นไป๋เห็นว่าสถานะของอลิซ่ายังคงเป็น 'คาดหวัง' ชัดเจนว่าเธอกำลังหวังที่จะได้พูดคุยกันต่อ
ทว่าด้วยท่าทีแบบนี้ ก็ยากที่จะไม่ทำให้สงสัยว่าเธออาจจะรู้สึกแย่กับความพยายามในการชวนคุยของเขา
"อลิซ่าเหรอ? เธอเป็นชาวต่างชาติใช่ไหม?"
"ผมสีขาว ดวงตาสีฟ้า แถมผิวยังขาวเนียนมากอีกด้วย เธอสวยจังเลยนะ เหมือนกับตุ๊กตาเลย"
ริมฝีปากของอลิซ่ายกขึ้นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น "ฉันเป็นลูกครึ่งรัสเซียกับประเทศหมู่เกาะ ส่วนชื่อเสิ่นไป๋ของนายก็ไม่ค่อยเหมือนชื่อของคนประเทศหมู่เกาะเหมือนกันนะ"
"ใช่ แต่ฉันโตที่นี่ มันก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอก"
"ฉันได้ยินมาว่าคนรัสเซียชอบดื่มชาดำมาก..."
"แล้วก็ ตุ๊กตาแม่ลูกดกของรัสเซียมีหลายชั้นขนาดนั้นจริงๆ เหรอ?"
นี่บังเอิญเป็นหัวข้อที่อลิซ่าถนัดพอดี และเสิ่นไป๋ก็ตอบสนองทางอารมณ์ได้อย่างยอดเยี่ยม
ท่ามกลางคำชมเชยที่หลั่งไหล สถานะของอลิซ่าก็เปลี่ยนเป็น 'เบิกบานใจ' และความชื่นชอบของเธอก็พุ่งสูงขึ้นถึงเจ็ดสิบ
อย่างไรก็ตาม สีหน้าของเธอยังคงเหมือนกับเครื่องตอบคำถามไร้อารมณ์ ที่แผ่ซ่านความเย็นชาออกมาโดยธรรมชาติ
ไม่แปลกใจเลยที่เธอได้รับฉายาว่าราชินีน้ำแข็ง
แต่เมื่อคิดว่าราชินีน้ำแข็งคนนี้จะมีสภาพเป็นอย่างไรหลังจากผ่านการฝึกฝนของเขา การหลงใหลและเร่าร้อนเพื่อเขาเพียงคนเดียว
ความรู้สึกประสบความสำเร็จอย่างเปี่ยมล้นก็เอ่อท้นขึ้นในใจของเสิ่นไป๋
ผมสีขาว ถุงเท้ายาวเหนือเข่าสีขาว และไฟหน้าที่สูสีกับสึโอ ยูมิ
เขาชักอยากรู้แล้วสิว่าถ้าได้ฝึกฝนเธอ มันจะรู้สึกยังไงกันนะ
"เอ๊ะ? ฤดูหนาวในรัสเซียหนาวขนาดนั้นเลยเหรอ? ถึงขั้นต้องดื่มวอดก้าเลยเนี่ยนะ?"
"อืม! คนรัสเซียแปดสิบเปอร์เซ็นต์ดื่มมัน ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงอยู่รอดไม่ได้หรอก"
"เอ๊ะ แล้วอลิซ่าดื่มมันด้วยหรือเปล่า?"
เมื่อได้ยินชื่ออลิซ่า เธอก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเชิดคางขึ้นและเอ่ยเป็นภาษารัสเซีย "เจ้าเล่ห์นักนะ"
"คุณอลิซ่า เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ?"
"ฉันบอกว่าไม่ได้ดื่ม"
เสิ่นไป๋เชี่ยวชาญหลายภาษา และรู้แน่ชัดว่าอลิซ่ากำลังพูดอะไร
ด้วยการได้ยินเสียงบ่นพึมพำและหน้าต่างสถานะที่มองเห็นได้ การพิชิตใจก็จะกลายเป็นเรื่องง่ายขึ้นมาก
ดังนั้นเขาจึงไม่คิดที่จะเปิดเผยความลับนี้
รอจนกว่าจะเกิดการเชื่อมโยงทางร่างกายเสียก่อนเถอะ... ฮี่ฮี่
"ขอโทษนะคะ ตรงนี้มีใครนั่งหรือเปล่า?"
เด็กสาวผมบลอนด์ที่ใส่คอนแทคเลนส์สีแดงเดินเข้ามาหาอลิซ่า
"ไม่มี!"
คำตอบของอลิซ่าตรงไปตรงมามาก ราวกับลมกระโชกแรงในฤดูหนาวที่เหน็บหนาวจนแทบจะแช่แข็งเส้นผมทั้งหมดของคิตากาวะ มารินให้หลุดร่วง
ภาพที่เธอเพิ่งเห็นเมื่อครู่นี้มันไม่ได้เป็นแบบนี้นี่นา!
หรือว่าฉันจะเข้าหาเธอผิดวิธีกันนะ?
แต่เธอสวยเกินไปจริงๆ นะ ถ้าเธอแต่งคอสเพลย์ล่ะก็ เธอจะต้องดังเปรี้ยงปร้างในวงการคอสเพลย์ทันทีอย่างแน่นอน
ไม่สิ ต่อให้ไม่ได้แต่งคอสเพลย์ แค่เธอสวมชุดสไตล์โกธิค เธอก็คงถูกแมวมองทาบทามทันทีแล้ว
"ฉันจะต้องเป็นเพื่อนกับเธอให้ได้ แล้วก็คนข้างๆ เธอด้วย"
คิตากาวะ มาริน นั่งลงตรงหน้าอลิซ่าด้วยความมุ่งมั่นอันสวยงาม
"ฉันชื่อคิตากาวะ มาริน! เรียกฉันว่ามารินก็ได้นะ"
คิตากาวะ มารินเป็นคนที่มีบุคลิกร่าเริงสดใส ไม่มีใครเกลียดเธอลงหรอก
และด้วยความที่ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมของประเทศหมู่เกาะมาตั้งแต่เด็ก แถมยังคลุกคลีอยู่กับการแต่งคอสเพลย์และการเป็นนางแบบ คิตากาวะ มารินจึงโพสท่าระหว่างการแนะนำตัวด้วย
นิ้วของเธอชูสองนิ้วไว้ข้างดวงตาที่เปิดปรือครึ่งหนึ่ง พร้อมกับรอยยิ้มซุกซนเล็กน้อยที่ประดับบนริมฝีปาก
เธอดูมีชีวิตชีวาและเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงาน
เธอช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับอลิซ่าในตอนนั้น และความแตกต่างนี้ก็เห็นได้ชัดเจนมาก
ตัวละคร: คิตากาวะ มาริน
ศักยภาพ: เอ
ความชื่นชอบ: 60
สถานะ: ตื่นเต้น
เมื่อเห็นข้อความนั้น เสิ่นไป๋จึงเป็นฝ่ายแนะนำตัวบ้าง "ฉันชื่อเสิ่นไป๋ เรียกฉันว่าไป๋เฉยๆ ก็ได้นะ"
"รับทราบจ้ะ คุณไป๋"
"ห้องเรามีชาวต่างชาติเยอะจัง! มาริน ผมสีทองของเธอสวยมากเลยนะ ดูมีออร่าเหมือนนางแบบเลย"
"คุณไป๋ก็พูดเก่งเกินไปแล้ว ฉันจะไปเทียบกับนางแบบในนิตยสารได้ยังไงกัน แล้วคุณไป๋เองก็ดูดีไม่เบาเลยนะ ฉันมั่นใจเลยว่าต้องมีแมวมองมาทาบทามแน่ๆ"
"ไม่หรอกๆ ฉันยังไม่มีแฟนเลยด้วยซ้ำ โสดมาตั้งแต่เกิดเลยล่ะ"
"เอ๊ะ เป็นไปไม่ได้น่า!"
"เอ๋!"
ทั้งคิตากาวะ มารินและอลิซ่าต่างก็ได้ยินคำพูดของเสิ่นไป๋
คิตากาวะ มารินเอ่ยขึ้น "ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ!"
เสิ่นไป๋ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ "อะไรที่ไม่น่าเป็นไปได้ล่ะ? ถ้าของอย่างสัตว์ประหลาด ปีศาจ แล้วก็วิญญาณคำสาปยังปรากฏตัวออกมาได้ ฉันว่าอะไรก็เป็นไปได้ทั้งนั้นแหละ"
"นั่นก็จริงนะ ฉันได้ยินมาว่ามีสัตว์ประหลาดออกอาละวาดแถวบ้านฉันด้วย ช่วงนี้ฉันก็เลยต้องระวังตัวเป็นพิเศษ"
คิตากาวะ มารินไม่ได้หมกมุ่นอยู่กับหัวข้อเรื่องแฟน แต่เปลี่ยนมาคุยเรื่องของตัวเองแทน
"เธอต้องระวังตัวให้ดีจริงๆ นะ สัตว์ประหลาดพวกนั้นอันตรายมาก"
เสิ่นไป๋แสดงความเป็นห่วง "ว่าแต่ เรามาแลกอีเมลกันเถอะ เผื่อมีอะไรเกิดขึ้นจะได้ช่วยเหลือกันได้"
เสิ่นไป๋หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา และคิตากาวะ มารินก็หยิบของเธอออกมาเช่นกัน
"ขอฉันร่วมด้วยสิ" อลิซ่าเอ่ยขึ้นเป็นภาษารัสเซีย
ตั้งแต่ที่คิตากาวะ มารินปรากฏตัว หัวข้อการสนทนาก็เปลี่ยนไป
อลิซ่าเพิ่งย้ายมาจากรัสเซียและยังไม่คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม เธอจึงไม่สามารถเข้าร่วมวงสนทนาได้
และด้วยนิสัยของเธอ เธอก็คงไม่สามารถแทรกบทสนทนาขึ้นมาได้อยู่ดี
ทว่าเสิ่นไป๋คอยให้ความสนใจเธออยู่ เขาจึงยื่นโทรศัพท์ให้เธอเป็นคนแรก
"อลิซ่า เธอเองก็มาแลกกันเถอะ อ้อ อย่าลืมถ่ายรูปด้วยล่ะ ฉันจะเอาไปใช้เป็นรูปโปรไฟล์"
เมื่อได้ยินคำว่าถ่ายรูป ดวงตาของคิตากาวะ มารินก็เป็นประกาย
"อลิซ่า ฉันด้วย ฉันด้วย..."
ทั้งสามคนแลกเปลี่ยนที่อยู่อีเมลกันอย่างพึงพอใจ
ในตอนนั้นเอง ตัวละครที่ไม่คาดคิดก็นั่งลงตรงที่นั่งด้านหน้าของเสิ่นไป๋
เธอวางกระเป๋านักเรียนลง มีดาบไม้เล่มหนึ่งตั้งอยู่ข้างที่นั่ง และมีออร่าแห่งความแข็งแกร่งแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอ
ตัวละคร: บุซุจิมะ ซาเอโกะ
ศักยภาพ: เอส
ความชื่นชอบ: ???
สถานะ: ลังเลใจ
บุซุจิมะ ซาเอโกะงั้นเหรอ?
เป็นไปไม่ได้น่า!