(ฟรี)ตอนที่ 100 นายน้อยผู้เย่อหยิ่งแห่งพันธมิตรมังกร

“ฮ่า ๆ”

“ฉันสงสัยว่าใครกันที่กล้าพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้ต่อหน้าทุกคน ยั่วยุให้เกิดความขัดแย้งและดูถูกคนอื่น นั่นแหละแก หลินเซิน”

ขณะที่เหตุการณ์เงียบสงัดลงอีกครั้ง

ที่มุมหนึ่งของพื้นที่ประลอง ชายหนุ่มหล่อเหลาในชุดหรูหราเดินเข้ามา สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เหนือกว่าผู้อื่นทั้งหมด

ทันทีที่เขาเข้าไปในบริเวณสนาม เขามองลงไปที่หลินเซินด้วยความดูถูกเหยียดหยามและรอยยิ้มเยาะเย้ยจาง ๆ ปรากฏบนริมฝีปากของเขา ราวกับว่าคนตรงหน้าเขาไม่ใช่มนุษย์ที่ทัดเทียมกับเขาแต่เป็นเพียงทาสที่ต่ำต้อยสำหรับเขา

“นั่นคือฟู่เจวี๋ยหลง”

มีบางคนในหมู่นักเรียนใหม่และรุ่นพี่จำเขาได้และพูดด้วยความประหลาดใจว่า

“อะไรนะ ฟู่เจวี๋ยหลง ฟู่เจวี๋ยหลงที่เป็นนายน้อยของ พันธมิตรมังกรเหรอ”

“เขาได้ปลุกได้อาชีพอัศวินมังกรและทำให้มังกรระดับสูงเชื่องแล้ว ตอนนี้เขามีความสามารถที่เหนือกว่าเพื่อนร่วมรุ่นเสียอีก ไม่ใช่ว่าเขาถูกส่งไปยังเขตสงครามเพื่อฝึกฝนแล้วเหรอ ทำไมเขาถึงกลับมาที่สถาบันไท่ยี่ได้ล่ะ”

ฟู่เจวี๋ยหลง ?

มังกร ?

หลินเซินขมวดคิ้วกับการจ้องมองนี้

มันทำให้เขารู้สึกเดจาวู ซึ่งเป็นความรู้สึกเดียวกับที่เขามีเมื่อเขาเผชิญหน้ากับนายน้อยฮั่นเทียนจั้วในตอนนั้น

ฮั่นเทียนจั้วเป็นผู้รู้เรื่องโลหิตศักดิ์สิทธิ์และปรารถนาที่จะชิงมันไปจากเขา...

ความรู้สึกของฟู่เจวี๋ยหลง ผู้ดีที่ปฏิบัติต่อเขาในฐานะทาสทำให้เขารู้ว่าเพื่อนคนนี้มีปัญหากับเขา

“อย่าพูดกับเพื่อนร่วมชั้นด้วยน้ำเสียงแบบนั้น แกต้องการให้ฉันสอนมารยาทอีกครั้งหรือ”

ข้างหลังฟู่เจวี๋ยหลงมีชายหนุ่มอีกคนสวมแว่นตากรอบทองด้วยท่าทางที่ประณีตและดวงตาที่เย็นชา

เขาสวมสูทเรียบร้อยและมีรัศมีของผู้มีความสามารถ แต่เขาก็ยังแสดงออกถึงความเฉยเมยที่ทำให้ผู้คนรู้สึกอยู่คนระดับกับเขา เขามองไปที่ทุกคนรวมทั้งหลินเซินราวกับว่าเขากำลังมองดูคางคกที่ดิ้นรนบนถนนที่เต็มไปด้วยโคลน

“ขอโทษครับพี่...”

ฟู่เจวี๋ยหลงตัวสั่นภายใต้สายตาเย็นชาของพี่ชาย

อย่างไรก็ตาม ในวินาทีต่อมา

เขาจ้องมองที่หลินเซินด้วยสายตาที่น่ารังเกียจและระบายความไม่พอใจทั้งหมดที่มี

“หลินเซิน !”

“แกไม่ได้บอกว่าเด็กใหม่ทั้งหมดเป็นขยะเหรอ ?”

“เอาล่ะ วันนี้ฉันจะทำให้แกพิการและแสดงให้แกเห็นว่าใครกันแน่ที่เป็นขยะ !”

ฟู่เจวี๋ยหลงกระโดดขึ้นไปบนท้องฟ้าและยิ้มอย่างน่ากลัว

“ออกมามังกรหทัยทราม !”

มังกรตัวใหญ่พุ่งออกมาจากความว่างเปล่า

ลำตัวยาวประมาณร้อยเมตร

มันถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดแข็งสีดำและมีปีกที่น่ากลัวอยู่บนหลัง เขาของมันสูงตระหง่านและดวงตาสีเลือดของมันเผยให้เห็นความโหดร้ายและกระหายเลือด

ฟู่เจวี๋ยหลงลงมาจากท้องฟ้าและเหยียบบนหัวของมังกรหทัยทราม เขามองลงไปที่หลินเซินอย่างเหยียดหยามและเย้ยหยัน

“หลินเซิน”

“พวกเขาบอกว่าแกสามารถฆ่าสัตว์อสูรระดับทองคำดำได้มากกว่าสิบตัว แถมแกยังขับไล่ต้นกำเนิดของเทพโลหิตที่แข็งแกร่งพอที่จะทำลายล้างอารยธรรมทั้งหมด”

“ถ้าเป็นอดีตฉันอาจเชื่อมันไปแล้ว”

“แต่ตอนนี้ฉันไม่คิดอย่างนั้น”

ความโหดร้ายและความกระหายเลือดก็ปรากฏในสายตาของฟู่เจวี๋ยหลง เขี้ยวฉลามที่แหลมคมดูเหมือนจะปรากฏขึ้นในปากของเขา

“ฉันจะให้แกรู้ว่าการมีพละกำลังเทียบเท่าเทพหมายความว่าอย่างไร มีเพียงมังกรที่ฉันควบคุมเท่านั้นที่สามารถต่อกรกับเทพได้”

“อัศวินมังกรของฉันคือความหวังที่แท้จริงของมมนุษยชาติ”

“ยอมแพ้ซะ”

“ฉันอาจไม่ถือสาแกและปล่อยให้แกเป็นส่วนหนึ่งของพันธมิตรมังกรของเรา”

เมื่อรู้สึกถึงความต้องการของเจ้านาย มังกรหทัยทรามที่ดุร้ายและน่ากลัวก็คำราม

“นี่... นี่คือมังกรที่ถูกควบคุมโดยฟู่เจวี๋ยหลงหรือ ฉันเคยเห็นรังสีพลังนี้จากอาจารย์ของสถาบันไท่ยี่ แต่นั่นคืออาจารย์เลยนะ... ความแข็งแกร่งของมันอย่างน้อยก็ในระดับตำนาน”

นักเรียนบางคนตกใจ

“มังกรตัวใหญ่จะถูกควบคุมโดยฟู่เจวี๋ยหลงจริงหรือ ว่ากันว่ามันเป็นหนึ่งในอสูรที่ครอบครองสวรรค์พร้อมกับเทพและปีศาจ พวกมันจะตกเป็นทาสของมนุษย์เราได้อย่างไร”

“นั่นไม่ใช่มังกรที่แท้จริง”

นักเรียนที่มีความรู้อธิบายว่า “มังกรเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง พวกมันสามารถเปลี่ยนสิ่งมีชีวิตทั้งหมดให้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของพวกมันได้”

“บางชีวิตสูญเสียไประหว่างพิธีดูดกลืน และจึงกลายเป็นสัตว์อสูรที่มีสายเลือดมังกร พวกมันถูกเรียกว่าอสูรมังกร ความแข็งแกร่งและศักยภาพของพวกมันมีมากเกินกว่าสัตว์อสูรทั่วไป อย่างน้อยที่สุด พวกมันก็คงมีศักยภาพในระดับตำนาน มังกรหทัยทรามที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของฟู่เจวี๋ยหลงเป็นอสูรมังกรและระดับของมันก็มาถึงระดับตำนานแล้ว”

“อ่า... ฉันเข้าใจแล้ว”

นักเรียนพยักหน้า แต่พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะอิจฉาเช่นกัน

...

อสูรมังกร

แม้ว่ามันจะไม่ใช่มังกรในตำนานที่แท้จริง แต่มันก็ยังเป็นสัตว์เลี้ยงประเภทต่อสู้ที่หาได้ยากมากด้วยความแข็งแกร่งที่มากกว่า 99.9% ของผู้เชี่ยวชาญอาชีพสายต่อสู้

ด้วยอสูรมังกรเช่นนี้ บางครอบครัวของพวกเขาที่มีพื้นเพครอบครัวชนชั้นกลางจะกระโดดผ่านประตูมังกรและกลายเป็นส่วนหนึ่งของสังคมชนชั้นสูง

“มังกร...”

“เขาเป็นคนรวยและหล่อมากจริง ๆ เขาปลุกอาชีพนี้พร้อมกับพลังและอิทธิพลที่ท่วมท้น เขาเกิดมาเพื่อยืนอยู่บนจุดสูงสุดอย่างแท้จริง”

หลินเซินได้รับตระหนักรู้ ระลอกคลื่นปรากฏขึ้นในหัวใจของเขา

ชื่อ: ฟู่เจวี๋ยหลง

ระดับ: ตำนาน 1 (พร: มังกรหทัยทราม)

ร่างกาย: 3,158 (สืบทอดมาจากมังกรหทัยทราม 10%)

วิญญาณ: 3,586 (สืบทอดมาจากมังกรหทัยทราม 10%)

พลังจิต: 2,538 (สืบทอดมาจากมังกรหทัยทราม 10%)

ทักษะ: [อัศวินมังกร], [ทาสรัยใช้], [ยับยั้งมังกร], [มังกรแดงคลั่ง], [ปันระดับ], [หนึ่งเดียวกับมังกร]

ชื่อ: มังกรหทยทราม

ระดับ: ตำนาน 1

สายเลือด: วิญญาณที่แท้จริง

ร่างกาย: 31,589

วิญญาณ: 35,869

พลังจิต: 25,388

ทักษะ: [มังกรทมิฬ], [ลมหายใจมังกร], [หัวใจข่มขวัญ], [มังกรที่แท้จริง ไม่สมบูรณ์], [มังกรระห่ำ], [เวทย์ภาษามังกร]

ความโกรธพุ่งขึ้นในดวงตาของหลินเซิน

“แกเอาแต่เรียกฉันว่าไอ้หน้าโง่ แกคงสูงส่งมากแหละ”

“แกเป็นอัศวินมังกรแล้วอย่างไรล่ะ แกมีอิทธิพลและทรัพยากรที่ทรงพลัง แต่แกทำตัวสูงส่งและยิ่งใหญ่ แกคงไม่ต่อสู้กับเหล่าทวยเทพเพื่อคนอื่นหรอก”

“ทำไมแกไม่ลองทำตามฉันดูล่ะ”

ตู้ม !

หลินเซินใช้ทักษะทั้งหมดของเขา

กิ่งก้านของต้นไม้แห่งชีวิตคับบาลาห์ที่เติบโตจากความว่างเปล่า จากนั้น [ผู้ควบคุม] ก็ปล่อยให้พวกมันแตกตัวออกเอง ในตำแหน่งราวกับดาวทั้งเจ็ด พวกมันล้อมรอบมังกรหทัยทรามและฟู่เจวี๋ยหลง

“[ความเมตตา จักรพรรดิ์]”

ก่อนที่ทุกคนจะทันได้โต้ตอบ

หลินเซินใช้ทักษะเคลื่อนย้ายของเขาโดยตรงและทำให้ร่างโคลนทั้งเจ็ดของเขากระจากออกจากพื้นที่ประลองพร้อมกับฟู่เจวี๋ยหลงและมังกรหทัยทราม

ปลายทางของพื้นที่ว่างเปล่าไม่ไกลจากเมืองโม่ซึ่งมีชิ้นส่วนของต้นไม้แห่งชีวิตคับบาลาห์อยู่

“อะไรกัน เกิดอะไรขึ้น ?”

ฟู่เจวี๋ยหลงตกใจและมองไปรอบ ๆ ด้วยความกลัว เขาไม่มีเจตจำนงการต่อสู้ที่ผู้เชี่ยวชาญระดับตำนานควรมี

“เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นเหรอ”

หลินเซินหัวเราะเยาะ

“ฉันจะทำให้แกรู้ว่าใครคือขยะตัวจริง”

ตู้ม !

อุกกาบาตที่ทำจากไม้ขนาดใหญ่ตกลงมาจากท้องฟ้า

เป้าหมายอยู่ที่ฟู่เจวี๋ยหลง...