ตอนที่ 43 การต่อสู้เป็นตายด้วยวิญญาณยุทธ์ · หมื่นหลิวทะลวงใจ!

"ฆ่ามัน! ฆ่ามัน! ฆ่ามัน! ฆ่ามัน!"

ทันทีที่หลี่เฟยมาถึงลานประลองวิญญาณยุทธ์เป็นตาย เขาก็ได้ยินเสียงตะโกนดังกึกก้อง

กลิ่นคาวเลือดข้างในนั้นรุนแรงมาก

ผู้ชมต่างก็ตื่นเต้นราวกับถูกฉีดอะดรีนาลีนเข้าไป

บางคนตะโกนจนตาแดงก่ำ

พวกเขาชินชากับการเห็นคนตายทุกวันไปแล้ว

นี่ก็เป็นหนึ่งในความสุขไม่กี่อย่างของคนกลุ่มนี้เช่นกัน

"ฉึก!"

พร้อมกับเสียงเชือดคอที่ดังขึ้น

เลือดสาดกระเซ็นเป็นสาย และผู้เข้าแข่งขันอีกคนก็ต้องหลับใหลไปตลอดกาล ณ ที่แห่งนี้

"คนเถื่อนสีเลือด! คนเถื่อนสีเลือด! คนเถื่อนสีเลือด!"

ทุกคนตะโกนชื่อนี้อย่างตื่นเต้น

บนเวทีประลองวิญญาณ ชายร่างยักษ์กล้ามโตชูขวานเปื้อนเลือดในมือขึ้นและหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเพื่อตอบรับเสียงเชียร์ของผู้ชม

ที่แทบเท้าของเขาคือคู่ต่อสู้ที่เพิ่งถูกเขาบั่นหัวจนขาดกระเด็น

บนชั้นสอง เด็กหนุ่มผมทอง หลี่เฟย เฝ้ามองฉากนี้อย่างเยือกเย็น เมื่อถูกกระตุ้นด้วยกลิ่นเลือด เขาก็เริ่มตั้งตารอว่าคู่ต่อสู้ของเขาจะเป็นใคร

ไม่ว่าจะเป็นใคร คนที่จะตายก็คืออีกฝ่าย ไม่ใช่ตัวเขาเอง

"ต่อไป ขอเชิญพบกับ หมาป่าอำมหิต ปะทะ คุณชายฉางชิง!"

"ทุกท่านโปรดทราบ! คุณชายฉางชิงผู้นี้คือผู้มาใหม่!"

ผู้จัดรายการที่ลอยอยู่กลางอากาศตะโกนใส่ไมโครโฟน

ทำให้บรรยากาศในงานร้อนระอุขึ้นมาอีกครั้ง

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เฟยก็ยกมุมปากขึ้น "ในที่สุดก็ถึงตาข้าที่จะได้เห็นเลือดซะที"

——

"คุณชายฉางชิงงั้นรึ? แค่ชื่อก็รู้แล้วว่าพึ่งพาไม่ได้!"

ชายวัยกลางคนร่างกำยำเดินขึ้นมาบนลานประลองวิญญาณ เผยให้เห็นสีหน้าดูถูกเหยียดหยาม

ร่างกายของเขาแผ่รังสีอำมหิตที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคนเถื่อนสีเลือดเสียอีก

หน้าจอแสดงให้เห็นว่านี่คือวิญญาจารย์ใหญ่สองวงแหวน ระดับ 28 ขั้นสูงสุด

สถิติของเขาคือชนะสิบเก้าครั้ง ไม่เคยแพ้เลย!

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ เขาฆ่าคนมาแล้วถึงสิบเก้าคน!

เขาแค่ต้องฆ่าคุณชายฉางชิงเพื่อทำสถิติชนะรวดเป็นครั้งที่ยี่สิบให้สำเร็จ ไม่เพียงแต่เขาจะได้รับเหรียญทองเป็นรางวัลอย่างงามจากลานประลองวิญญาณเท่านั้น แต่เขายังสามารถกลายเป็นหนึ่งในแขกวีไอพีของลานประลองวิญญาณได้อีกด้วย!

ภายในลานประลอง ไม่มีใครเข้าข้างผู้มาใหม่ที่ไม่เคยปรากฏตัวมาก่อนผู้นี้เลย

"คนอยู่ไหนล่ะ? หรือว่าจะกลัวจนไม่กล้าโผล่หัวมาซะแล้ว?"

"กล้าผิดสัญญาแบบนี้ เจ้านี่คงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วล่ะมั้ง ลานประลองวิญญาณต้องตามล่าและฆ่ามันแน่!"

"เกียรติยศของลานประลองวิญญาณไม่อาจล่วงละเมิดได้!"

หมาป่าอำมหิตมองลานประลองวิญญาณที่ว่างเปล่าแล้วพูดเยาะเย้ย

อย่างไรก็ตาม ในตอนนั้นเอง กิ่งหลิวสีทองก็ปรากฏขึ้นบนพื้นดินเบื้องหน้า

ภาพนี้ทำให้ผู้ชม หมาป่าอำมหิต และผู้จัดรายการถึงกับชะงักด้วยความประหลาดใจ

"นี่มันอะไรกัน? กิ่งหลิวสีทองงั้นรึ?"

ผู้จัดรายการพึมพำ

วินาทีต่อมา พวกเขาก็เห็นกิ่งหลิวสีทองจำแลงกายเป็นร่างของเด็กหนุ่มผมทอง

เด็กหนุ่มผมทองมีใบหน้าที่หล่อเหลาไร้ที่ติ!

ในสายตาของหมาป่าอำมหิต เขาก็เป็นแค่เด็กหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งเท่านั้นแหละ

"สมกับเป็นพวกหน้าตาดีจริงๆ วิธีเปิดตัวไม่เหมือนใครเลยนะ น่าเสียดาย คนอ่อนแอแบบนี้กำลังจะตายใต้กรงเล็บหมาป่าของข้าแล้ว!"

ดวงตาของหมาป่าอำมหิตเปล่งแสงสีแดงฉานขณะที่เขากล่าวอย่างเย็นชา

วินาทีต่อมา เขาก็กระทืบเท้าลงบนพื้น

วงแหวนวิญญาณสีขาวและสีเหลืองลอยขึ้นมาจากใต้เท้าของเขาตามลำดับ

ภาพลวงตาของหมาป่าเดียวดายที่แผ่ออร่าสีเลือดปรากฏขึ้นด้านหลังและเข้าสิงร่างของเขา

ร่างกายของเขาขยายใหญ่ขึ้น กล้ามเนื้อปูดโปน รูม่านตาเปลี่ยนเป็นตาหมาป่าสีเลือด และกรงเล็บของเขาก็กลายเป็นกรงเล็บหมาป่าอันแหลมคม

"ไปลงนรกซะ!"

โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาก็พุ่งพรวดออกไป กรงเล็บอันแหลมคมของเขาตวัดเข้าหาหลี่เฟย

เมื่อเผชิญหน้ากับเหตุการณ์นี้ หลี่เฟยกลับสงบนิ่งเป็นพิเศษ

กิ่งหลิวสีทองอันหนาทึบโผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน บล็อกการโจมตีของหมาป่าอำมหิตเอาไว้

ปัง!

กรงเล็บปะทะเข้ากับกิ่งหลิวสีทอง ทำให้เกิดประกายไฟจากการเสียดสี

อย่างไรก็ตาม กิ่งหลิวสีทองกลับไม่มีรอยขีดข่วนใดๆ เลย

พลังแห่งหยินและหยาง: พลังหยางเสริมการโจมตีและการป้องกัน ในขณะที่พลังหยินสลายการโจมตีและดูดซับพลังมาใช้เป็นของตัวเอง

สิ่งนี้ไม่จำเป็นต้องแสดงออกมาให้เห็นภายนอก กิ่งหลิวสีทองทุกกิ่งล้วนมีพลังนี้อยู่ภายในและจะทำงานด้วยตัวมันเอง

"อะไรนะ!?"

สีหน้าของหมาป่าอำมหิตเปลี่ยนไป

วินาทีต่อมา เขาก็ถูกกิ่งหลิวสีทองกิ่งนี้ฟาดกระเด็นไป

"บ้าเอ๊ย นี่มันพืชบ้าอะไรกันเนี่ย? ทำไมพลังป้องกันถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้ แถมพลังโจมตีก็รุนแรงด้วย?"

สีหน้าของหมาป่าอำมหิตตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย หลังจากการปะทะกันสั้นๆ เขาก็รู้ได้ทันทีว่าคุณชายฉางชิงผู้ลึกลับที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นไม่ได้อ่อนแออย่างที่เห็นภายนอก

"ทักษะวิญญาณแรก · กรงเล็บหมาป่าฉีกกระชาก!"

เมื่อเผชิญหน้ากับกิ่งหลิวสีทองที่ฟาดเข้ามาอีกครั้ง จู่ๆ เขาก็เปิดใช้งานทักษะวิญญาณแรกของเขา กรงเล็บหมาป่าของเขาค่อยๆ แข็งตัวขึ้นและฟาดออกไปอีกครั้ง

ปัง ปัง ปัง ปัง!

กรงเล็บหมาป่าฟาดเข้าใส่กิ่งหลิวสีทองอันหนาทึบอย่างรวดเร็ว แต่กลับไม่มีรอยขีดข่วนเลยแม้แต่น้อย กลับกัน แรงสั่นสะเทือนทำให้กรงเล็บของเขาชาไปหมด

"จับตัวหัวหน้ามันก่อน!"

"ทักษะวิญญาณที่สอง · หมาป่าลอบสังหาร!"

เมื่อตระหนักว่าเขายังคงรับมือไม่ได้ หมาป่าอำมหิตก็จ้องเขม็งไปที่หลี่เฟย เผยให้เห็นรอยยิ้มอันน่าเกลียดน่ากลัว และปลดปล่อยทักษะวิญญาณที่สองของเขาออกมา ร่างของเขาหายไปจากจุดที่ยืนอยู่อย่างรวดเร็ว

เมื่อเขาปรากฏตัวอีกครั้ง เขาก็มาถึงข้างกายหลี่เฟยแล้ว

"ไปตายซะ!"

หมาป่าอำมหิตยิ้มกริ่มอย่างชั่วร้าย ร่างกายของวิญญาจารย์สายพฤกษาต้องอ่อนแอมากแน่ๆ!

อย่างไรก็ตาม หลี่เฟยยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ สายตาของเขาสงบนิ่ง มุมปากของเขายกขึ้น และเขายังทำหน้าตาทะเล้นอีกด้วย

"ทำไมมันถึงไม่กลัวล่ะ?"

เมื่อเห็นเช่นนี้ หมาป่าอำมหิตก็งุนงงอยู่ในใจ

วินาทีต่อมา ขณะที่กรงเล็บของเขากำลังจะตะปบเข้าที่หน้าของหลี่เฟย มันก็ถูกบล็อกไว้ด้วยรูปแบบไท่เก๊กหยินหยาง

ปัง!

"อะไรนะ!?"

"นี่มันอะไรกันเนี่ย!?"

สีหน้าของหมาป่าอำมหิตเปลี่ยนไปอย่างมากอีกครั้ง

รูปแบบสีดำและสีขาวตรงหน้านี้มันแข็งมาก!

และพลังของเขาเองก็กำลังลดลงอย่างรวดเร็ว!

ไม่สิ พูดให้ถูกคือมันกำลังถูกดูดซับต่างหาก!

"ไอ้เด็กนี่มันประหลาดเกินไปแล้ว!"

"ตั้งแต่ต้นจนจบ มันยังไม่ได้ปลดปล่อยวงแหวนวิญญาณของมันออกมาเลยด้วยซ้ำ!"

เขาตั้งใจจะถอยไปตั้งหลักก่อน ในเวลานี้ ด้วยเหตุผลบางอย่าง เหงื่อเย็นๆ ก็ผุดซึมออกมาจากแผ่นหลังของเขาอย่างอธิบายไม่ถูก

อย่างไรก็ตาม ในตอนนั้นเอง กิ่งหลิวสีทองอันหนาทึบนับไม่ถ้วนก็โผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน กักขังเขาไว้ในพริบตา

คุกหมื่นหลิว!

"ไอ้บ้าเอ๊ย พังไปซะ!"

สีหน้าของหมาป่าอำมหิตเปลี่ยนไปในทันที และเขาใช้กำลังทั้งหมดที่มีโจมตีมัน

อย่างไรก็ตาม ด้วยพลังวิญญาณแค่ระดับ 28 ขั้นสูงสุด เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะฝ่าออกไปได้

วินาทีต่อมา กิ่งหลิวสีทองเรียวเล็กก็โผล่ออกมา พันธนาการมือและเท้าของเขา รัดพวกมันไว้แน่น

ไม่ว่าเขาจะดิ้นรนอย่างไร มันก็ไร้ประโยชน์

ในเวลานี้ เขาตื่นตระหนกอย่างแท้จริงแล้ว

สีหน้าของหลี่เฟยยังคงสงบนิ่งมาก

และเพราะเหตุนี้เอง เขาก็ยิ่งตื่นตระหนกมากขึ้นไปอีก

ตั้งแต่ต้นจนจบ หลี่เฟยไม่ได้ปริปากพูดอะไรออกมาเลยสักคำ

กิ่งหลิวสีทองอันแหลมคมปรากฏขึ้นในมือของหลี่เฟย

เขาค่อยๆ เดินเข้าไปหากรงขัง

เขาแทงมันเข้าไปตามช่องว่างของคุก

"ฉึก!"

กิ่งหลิวอันแหลมคมแทงทะลุหัวใจของเขา

เลือดสดๆ ค่อยๆ ซึมออกมาจากข้างในทีละน้อย

วิญญาณยุทธ์ของหมาป่าอำมหิตหายไป และพลังวิญญาณของเขาก็สลายไป

"เป๊าะ!"

หลี่เฟยปล่อยมือแล้วดีดนิ้ว

ทักษะวิญญาณคิดค้นเอง หมื่นหลิวทะลวงใจ เปิดใช้งาน

ฉึก! ฉึก! ฉึก!...

ภายในคุก กิ่งหลิวอันแหลมคมและหนาทึบแทงสวนออกมา แทงทะลุร่างของหมาป่าอำมหิตจนพรุนไปทั้งตัวในพริบตา เลือดสดๆ ย้อมกิ่งหลิวเหล่านี้จนแดงฉาน

หมาป่าอำมหิตตายสนิท

ราวกับอาชญากรที่กำลังรับโทษทัณฑ์ไม่มีผิด

หลังจากฆ่าคนเสร็จ หลี่เฟยก็หันหลังและค่อยๆ เดินออกไปนอกลานประลอง

บางทีอาจจะเป็นเพราะเคยใช้ชีวิตมาแล้วสองชาติ การฆ่าคนเป็นครั้งแรกจึงไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอะไรมากนัก

ไม่มีอาการอยากอาเจียนหรือรู้สึกคลื่นไส้เลยด้วยซ้ำ

บางทีอาจจะเกี่ยวข้องกับความจริงที่ว่าคู่ต่อสู้ของเขาเป็นคนบาปหนา หลังจากฆ่าเขาแล้ว ก็ถือว่าเป็นการทำหน้าที่แทนสวรรค์ จึงไม่มีความรู้สึกผิดใดๆ

ตอนนี้เขากำลังทำความดีอยู่ต่างหากล่ะ

หลังจากที่เขาจากไป กิ่งหลิวทั้งหมดก็หายไป

ศพของหมาป่าอำมหิตที่เต็มไปด้วยรูพรุนและเลือดนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น

การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ได้ดุเดือดเลยสักนิด แต่มันกลับนำมาซึ่งความเงียบงันและความเหน็บหนาวราวกับความตายที่ไม่เคยมีมาก่อนไปทั่วทั้งลานประลอง

คุณชายฉางชิง

ชื่อนี้ฟังดูเหมือนคุณชายผู้สูงส่ง แต่ผลลัพธ์กลับโหดร้ายเหลือเกินเมื่อเขาลงมือ

บ่อยครั้งที่คนแบบนี้แหละที่น่ากลัวที่สุด

"ข้าขอประกาศ คุณชายฉางชิงเป็นผู้ชนะ!"

ในตอนนั้นเอง ผู้จัดรายการถึงเพิ่งได้สติ เผยให้เห็นสีหน้าประหลาดใจ และตะโกนประกาศผล

จบตอน