ตอนที่ 38 โสมแห่งการกำเนิด
ตอนที่ 38 โสมแห่งการกำเนิด
“ฉันบอกให้หยุด หูหนวกหรือไง”
เขารู้สึกว่าศักดิ์ศรีของเขากำลังถูกท้าทาย ชายวัยกลางคนจากหน่วยรักษาความสงบจ้องมองด้วยความโกรธ เขาดึงกระบี่ยาวและฟันลงไปลงมาอย่างดุดันโดยไม่สนใจว่าหลินเซินจะเป็นหรือตาย
“แกร้องขอเองนะ”
ใบหน้าของหลินเซินเปลี่ยนเป็นเย็นชา เขาเหวี่ยงกำปั้นขวาอีกครั้ง [ต้านทานผิวหนัง] และ [การป้องกันระดับกลาง] เมื่อรวมกับค่าร่างกายที่สูงเกือบเจ็ดพันจุดของเขาทำให้ใบมีดแตกเป็นเสี่ยง ๆ และกระแทกเข้าที่ใบหน้าของชายคนนั้นโดยตรง
แรงที่พลุ่งพล่านไหลออกมาและส่งชายวัยกลางคนกระเด็นไปชนเข้ากับกำแพงจนร่างกายของเขาทะลุเข้าไปในกำแพง
“แกกล้าโจมตีหน่วยรักษาความสงบได้อย่างไร”
“แกอยากตายใช่ไหม”
“แจ้งทีมสาม แจ้งทีมสาม อาชญากรปรากฏตัวในเขตพลเรือนห้าสิบห้า โปรดให้การสนับสนุนทันที โปรดให้การสนับสนุนทันที !”
สมาชิกคนอื่น ๆ ของหน่วยรักษาความสงบมีปฏิกิริยาและมองหลินเซินทันทีราวกับว่าเขาเป็นปีศาจ
พวกเขาดึงอาวุธออกมาและจ้องมองไปที่หลินเซินอย่างหวาดระแวง
คนจากหน่วยรักษาความสงบที่ดูเหมือนหัวหน้าทีมถึงกับหยิบโทรศัพท์ออกมาเรียกกำลังเสริมจากทีมอื่น
เพื่อนบ้านที่ชั่วร้ายถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ในสายตาของพวกเขา หลินเซินที่สร้างความขุ่นเคืองให้กับหน่วยรักษาความสงบก็เท่ากับการตายไปแล้วครึ่งหนึ่ง
เดิมทีพวกเขาคิดว่าพวกเขาจะต้องทนกับความโกรธแค้นไปตลอดชีวิต คาดไม่ถึงเลยว่าหลินเซินจะขุดหลุมฝังตัวเอง
สวรรค์นั้นไม่ได้ตาบอด
หลินเซินตอบสนองเพียงแค่ขยับนิ้วเล็กน้อย
ในพริบตาเดียว กิ่งก้านสีดำแปลกประหลาดจำนวนนับไม่ถ้วนงอกออกมาจากความว่างเปล่าและพันธนาการสมาชิกทั้งหมดของหน่วยรักษาความสงบ
เขาไม่ได้ออกแรงสักนิดเขาก็สามารถเอาชนะกลุ่มผู้เชี่ยวชาญระดับทองแดงที่นำโดยผู้เชี่ยวชาญระดับเงินของหน่วยรักษาความสงบ
ตั้งแต่วินาทีที่หัวหน้าทีมวัยกลางคนเหวี่ยงดาบของเขาด้วยความโกรธจนถึงตอนที่หลินเซินจัดการกับพวกเขาโดยใช้ไม่กี่กระบวนท่า
มันเร็วมากจนหลิวเซียงเซียงไม่มีเวลากังวล หลินเซินก็แก้ไขทุกอย่างได้เรียบร้อย
“ไม่เป็นไรนะพี่สาว”
ระหว่างรอหวังเหยียนหรันรับโทรศัพท์ หลินเซินยิ้มและปลอบหลิวเซียงเซียง
“ในฐานะเจ้าของฟาร์ม ฉันเลยสามารถปลูกและเลี้ยงต้นไม้”
“ฉันไม่ได้คาดคิดว่าหน่วยรักษาความสงบจะอ่อนแอขนาดนี้ พวกเขาไม่สามารถแม้แต่จะเอาชนะต้นไม้ที่ฉันเลี้ยงได้”
“แก”
สมาชิกของหน่วยรักษาความสงบโกรธมาก แต่พวกเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ด้วยซ้ำ
“ฮ่า ฮ่า”
หลิวเซียงเซียงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ แต่แล้วเธอก็กังวล
“หลินน้อย เราทำให้คนจากหน่วยรักษาความสงบไม่พอใจ ในอนาคตเราจะ...”
“ไม่เป็นไรพี่สาว ฝากเรื่องนี้ไว้กับฉันได้เลย”
“หน่วยรักษาความสงบ ฉันจะจัดการเอง”
เสียงขี้เล่นของหวังเหยียนหรันมาจากโทรศัพท์
“อาจารย์ ในที่สุดคุณก็เต็มใจที่จะเรียกศิษย์ผู้น่าสงสารและโดดเดี่ยวของคุณ”
สถานการณ์เงียบลงและทุกคนได้ยินเสียง
สมาชิกของหน่วยรักษาความสงบหน้าซีดในทันที เขามองไปที่หลินเซินด้วยความตกใจและหวาดกลัว
“ฉันมีอะไรอยากจะถาม”
หลินเซินไม่ได้เบี่ยงประเด็น เขาพูดอย่างเฉยเมยว่า
“ถ้าฉันกวาดล้างหน่วยรักษาความสงบ จะมีผลกระทบอะไรกับเขตปลอดภัยคานาอันหรือไม่”
“อาจารย์ คุณล้อเล่นหรือเปล่า”
เสียงของหวังเหยียนหรันแข็งเล็กน้อย
“มันจะดีมากถ้าคุณพูดเล่น พ่อของฉันลงทุนเงินจำนวนมากกับพวกเขา อาจารย์ หากคุณกวาดล้างหน่วยรักษาความสงบจริง ๆ เขาคงจะต้องขาดทุนครั้งใหญ่”
“นี่ไม่ใช่เรื่องตลก ฉันกำลังพูดเรื่องนี้กับคุณอย่างจริงจัง”
ไม่มีความผันผวนในน้ำเสียงของหลินเซิน
หลังจากมีเรื่องกับพวกเพื่อนบ้านเสร็จพวกนี้ก็เข้ามาทันที
ฉันอาจจะต้องถอนรากถอนโคน
“เดี๋ยวก่อน อาจารย์ พวกตาบอดหน่วยรักษาความสงบได้ยั่วยุท่านหรือ”
หวังเหยียนหรันตกตะลึงไปครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะตอบสนอง
“อาจารย์ ใจเย็นก่อน พักเรื่องการกำจัดหน่วยรักษาความสงบก่อน ปล่อยคนที่ทำให้คุณขุ่นเคืองไว้กับฉัน ฉันรับประกันว่าฉันจะสั่งสอนบทเรียนให้พวกมันเอง”
หลังจากหนีออกจากดันเจี้ยนได้ พ่อบ้านฟู่ถงได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวกับศัตรูที่พวกเขาพบให้เธอฟัง
ราชาสัตว์อสูรระดับทองหลายตัวและสัตว์อสูรที่ไม่รู้จักซึ่งคาดว่าเป็นสัตว์อสูรระดับทองดำก็ถูกสังหารโดยอาจารย์ของเธอ
หวังเหยียนหรันผู้ซึ่งตระหนักดีว่าหน่วยรักษาความสงบนั้นไร้ความสามารถเพียงใด เธอรู้ได้ทันทีว่าหากหลินเซินตัดสินใจกำจัดพวกเขาจริง ๆ มันก็สามารถทำได้จริง ๆ อย่างง่ายดาย
“ฟู่ถง มานี่เร็วเข้า”
หลินเซินวางสาย
เขาชำเลืองมองไปยังสมาชิกของหน่วยรักษาความสงบซึ่งใบหน้าค่อย ๆ ซีดลงก่อนที่จะอุ้มหลิวเซียงเซียงเบา ๆ และเดินกลับบ้าน
ครั้งนี้ไม่มีคนไหนกล้าหยุดเขาอีก
เมื่อสมาชิกหน้าใหม่ของทีมหน่วยรักษาความสงบและเพื่อนบ้านที่ชั่วร้ายเห็นสิ่งนี้ ก็เกิดคำถามขึ้นในใจของพวกเขา
เป็นไปได้ไหมว่าที่คนผู้นี้จะกวาดล้างหน่วยรักษาความสงบเรียบร้อยแล้ว
คำถามของพวกเขาได้รับคำตอบอย่างรวดเร็ว
เมื่อหลินเซินปิดประตู เขาได้ยินเสียงคำรามกึกก้องจากโทรศัพท์ของสมาชิกหน่วยรักษาความสงบคนหนึ่ง
“ฟู่ว”
หลินเซินหายใจออก
การขู่ว่าจะกำจัดหน่วยรักษาความสงบนั้นเป็นการพูดเกินจริงของหลินเซิน
แม้ว่าเขาจะทำได้จริง ๆ แต่เมื่อเขาทำลายหน่วยรักษาความสงบต่อหน้าทุกคน ชื่อเสียงของเขาจะก็จะเสียหาย
ยิ่งกว่านั้น ประเทศเซี่ยและแม้แต่สังคมมนุษย์ทั้งหมดก็มีกฎหมายที่ห้ามสังหารผู้เชี่ยวชาญอาชีพสายต่อสู้
เมื่อหลินเซินทำแบบนั้นนั่นก็แปลว่าเขาจะไม่สามารถเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยใด ๆ ได้เลย
หวังเหยียนหรันทักมาหาหลินเซินทันที “อาจารย์ เรื่องหน่วยรักษาความสงบได้แก้ไขแล้ว ฟู่ถงได้สั่งปรับพวกเขาอย่างสูงเสียดฟ้าสำหรับการใช้อำนาจในทางที่ผิด อนาคตของพวกเขาจบลงแล้ว”
หลินเซินตอบกลับ “อืม ขอบคุณ ฉันจะถือว่าฉันติดหนี้บุญคุณเธอแล้วกัน”
หวังเหยียนหรันตอบทันทีหลังจากที่หลินเซินส่งไป “ฮิฮิ ฉันดีใจที่ได้ช่วย”
หลินเซินวางโทรศัพท์ลงและพูดกับหลิวเซียงเซียงที่ประหม่า
“ไม่เป็นไรแล้วนะพี่ เรื่องนี้ได้รับการแก้ไขแล้ว”
หลินเซินถอนหายใจด้วยความโล่งอกและทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา
“ฉันคิดว่าฉันต้องขายบ้านเพื่อประกันตัวนายจากหน่วยรักษาความสงบแล้วเชียว ฉันไม่ได้คิดเลยว่านายจะแก้ปัญหาได้ด้วยตัวเอง หลินน้อย”
ดูเหมือนเธอจะนึกอะไรบางอย่างออก
หลิวเซียงเซียงวางคางของเธอไว้บนแขนทั้งสองข้างของเธอและพูดด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย
“หลินน้อย บอกฉันเกี่ยวกับเด็กสาวที่เรียกนายว่าอาจารย์เมื่อกี้ได้ไหม”
หลินเซินกลอกตาและพูดอย่างหมดหนทางว่า
“ฉันพบเธอที่ภูเขาร้อยพันและบังเอิญไปช่วยเธอ พี่สาวอย่าคิดมาก”
เพื่อป้องกันไม่ให้พี่สาวของเขานินทา หลินเซินหยิบสร้อยคอลายไม้สีเขียวมรกตจากคลังในฟาร์มระดับพระเจ้าและสวมให้หลิวเซียงเซียง
“พี่สาว สร้อยคอเส้นนี้สำหรับคุณ มันสามารถปกป้องคุณได้เมื่อคุณตกอยู่ในอันตราย”
“จริงเหรอ ฉันจะทะนุถนอมมันแน่นอน”
หลิวเซียงเซียงรู้สึกประหลาดใจในขณะที่เธอเล่นสร้อยคอไม้อันนี้ รอยยิ้มอบอุ่นผุดขึ้นบนใบหน้าของเธอ
หลินเซินยิ้มเช่นกัน ด้วยโสมแห่งการกำเนิดเขาไม่กลัวอีกต่อไปว่าจะมีใครใช้ประโยชน์จากการที่เขาไม่อยู่เพื่อรังแกพี่สาวของเขา
ชื่อ: โสมแห่งการกำเนิด
ระดับ: ทองคำดำ