ตอนที่ 12 ชุดคนเลี้ยงแกะศักดิ์สิทธิ์ อุปกรณ์ที่สามารถปลูกได้ หญ้าดาบ

ชื่อ: จระเข้ไททัน

ระดับ: เงิน 5

สายเลือด: หัวหน้า

ร่างกาย: 2,658

วิญญาณ: 1,869

พลังจิต: 3,568

ทักษะ: [สายเลือดยักษ์]: ทักษะติดตัว; ขนาดร่างกายโตขึ้น ในขณะเดียวกันร่างกายและพลังงานจิต +50

[ปากเหว]: ทักษะติดตัว; ปากและกระเพาะอาหารหลั่งน้ำย่อยที่เป็นกรดเข้มข้นออกมาตลอดเวลา สามารถย่อยสลายสสารทั้งหมดให้เป็นสารอาหารที่จำเป็น

[กัดระดับสูง]: ทักษะใช้งาน; เมื่อกัดศัตรู ใช้พลังจิต 20 จุด และเพิ่มแรงกัด 100%

[ลมหายใจแห่งการทำลายล้าง]: ทักษะใช้งาน; สามารถพ่นลมหายใจที่มีกรดรุนแรงมีฤทธิ์กัดกร่อนออกไปได้ไกลถึงร้อยเมตร

[ความแหลมคมระดับสูง]: ทักษะติดตัว; เพิ่มความแหลมคมในทุกส่วนของร่างกาย การโจมตีทั้งหมดไม่สนใจ 30% ของการป้องกันของศัตรู

[เกราะจระเข้ระดับสูง]: ทักษะติดตัว; เพิ่มการป้องกันของผิว ผิวเปรียบได้ดั่งกับเพชร ไม่สนใจความแข็งแกร่งทางกายภาพ 2,000 จุดและการโจมตีของศัตรูหากไม่มีทักษะ [ความแหลมคมระดับสูง]

แขร่งแกร่ง ทรงพลัง แรงเหลือล้น

เมื่อมองไปที่แผงค่าสถานะของจระเข้ยักษ์ หลินเซินก็กัดฟันแน่น สีหน้าของเขาดุร้ายอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ในขณะนี้เขามีคำถามในใจของเขา

นี่เป็นเพียงกลางของภูเขาร้อยพันเท่านั้น จะมีสัตว์ประหลาดหรือปีศาจที่แข็งแกร่งกว่านี้ในส่วนลึกอีกหรือไม่

หากสัตว์ร้ายแห่งเทือกเขาร้อยพันเหล่านี้โจมตีที่เขตปลอดภัยของคานาอัน ผู้เชี่ยวชาญด้านสายต่อสู้และผู้เชี่ยวชาญระดับทองในเขตปลอดภัยของคานาอันจะสามารถหยุดพวกมันได้จริงหรือ

ในอดีตเขตปลอดภัยของคานาอันได้ทำการกวาดล้างภูเขาร้อยพันจริง ๆ หรือ

“บ้าหน่า พี่สาวของฉันและฉันอาศัยอยู่ในสถานที่อันตรายมาตลอดหลายปีมานี้เหรอ”

“หรือผู้เชี่ยวชาญระดับทองที่มีความสามารถอันทรงพลังที่ฉันไม่รู้กำลังป้องกันเขตปลอดภัยของคานาหรือ”

ไม่มีใครสามารถตอบคำถามของหลินเซินได้

ในขณะนี้ เขาถูกล้อมรอบด้วยกิ่งก้านของต้นไม้แห่งชีวิตคับบาลาห์

ทักษะ [ปากเหว] ของจระเข้ยักษ์ทำให้ปากของมันเต็มไปด้วยเมือกที่มีฤทธิ์กัดกร่อนสูง

หลินเซินไม่มีเกราะป้องกันตัวเอง มีแต่ทักษะ [ต้านทานผิวหนัง]

นอกจากนี้ยังเป็นเรื่องยากมากที่จะทำซ้ำกลยุทธ์การฆ่าจากภายในเหมือนเมื่อตอนที่เขาพบงูยักษ์ปฐพี

ท้องและปากของจระเข้ยักษ์นั้นลื่นมากเพราะมีเมือกทำให้กิ่งก้านของต้นไม้แห่งชีวิตคับบาลาห์ไม่สามารถเจาะและหยั่งรากได้

โชคดีที่ต้นไม้แห่งชีวิตคับบาลาห์ยังสามารถดูดซับพลังจิตย่างช้า ๆ เพื่อเติมเต็มการใช้งานเป็นเวลานานโดยไม่ทำลายร่างกายของมัน

ถ้าเขาฝืนอดทนไว้เจ็ดถึงแปดวัน เขาก็สามารถทำให้จระเข้ยักษ์หมดแรงจนตายได้

“ถ้าแกไม่เคี้ยวฉันและกลืนฉันเข้าไป แกจะต้องเสียใจไม่ช้าก็เร็ว”

หลินเซินถอนหายใจออก ใบหน้าของเขามืดมน

เขาไม่เต็มใจที่จะเสียเวลาเจ็ดถึงแปดวันที่นี่

ยังเหลือเวลาอีกแค่หกวันจนกว่าจะมีการทดสอบในเขตปลอดภัยของคานาอัน หากล้มเหลวในการกลับไปยังเขตปลอดภัยภายในหกวันนี้ พี่สาวของเขาคงจะต้องเป็นบ้าอย่างแน่นอน

แต่เขายังมีไพ่ตายสุดท้ายอยู่

“ฟาร์มระดับพระเจ้ากำลังย่อยปุ๋ย การย่อยจะเสร็จสิ้นภายในหกชั่วโมงและฟาร์มจะได้รับการอัพเกรด”

“ฉันหวังว่าจะมีบางอย่างที่ช่วยให้ฉันหลุดพ้นจากสถานการณ์นี้ได้”

หลินเซินกล่าวอย่างนุ่มนวล

ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง ดวงอาทิตย์ที่ร้อนแรงร่วงหล่นลงในค่ำคืนอันยาวนานอีกครั้ง

จระเข้ยักษ์ได้จมลงสู่ก้นทะเลสาบแล้ว มันสัมผัสได้ว่าสิ่งเล็ก ๆ ที่มันกลืนเข้าไปตอนเที่ยงนั้นเหนียวแน่นมาก และกำลังวางแผนที่จะนอนเพื่อย่อยอาหาร

จระเข้พายุกำลังทำความสะอาดสนามรบนอกทะเลสาบ

ศพของสหายนับว่าเป็นอาหารชั้นดีที่ทำให้ความแข็งแกร่งของจระเข้ที่รอดตายเพิ่มขึ้น

พระอาทิตย์กำลังตกดิน มันเป็นฉากที่สงบ นี่คือความเงียบสงบที่เป็นของสัตว์ดุร้าย

ทันใดนั้นแสงดาบที่พร่างพราวก็โผล่ขึ้นมาจากก้นทะเลและทะลุขึ้นไปในเมฆ

ในทะเลสาบที่กว้างใหญ่และลึก ร่างใหญ่โตของจระเข้ยักษ์เริ่มเดินเตร่อย่างดุร้ายและรุนแรงด้วยเหตุผลบางอย่าง

น้ำในทะเลสาบกระเซ็นขึ้นสู่ท้องฟ้า 100 เมตร และแม้แต่จระเข้พายุก็ถูกพัดพาจากหายนะครั้งนี้ด้วยเช่นกัน

จระเข้ยักษ์ย้ายร่างทั้งหมดออกจากทะเลสาบด้วยความเจ็บปวด ด้วยความยาวเกือบ 300 เมตร มันเหมือนกับยักษ์ที่กวนต้นไม้

จระเข้พายุหนีไปด้วยความกลัว พวกมันไม่รู้ว่าทำไมหัวหน้าของพวกมันถึงบ้าอย่างนั้น พวกมันรู้เพียงว่าถ้ามันไม่หลบหนีในตอนนี้ มันจะต้องถูกฆ่าอย่างแน่นอน

“ดูเถิด แกกินอย่างไม่ระมัดระวัง แกกลืนกินใครก็ตามที่แกเห็น ตอนนี้แกถึงเวลาได้รับผลกรรมแล้ว”

แสงดาบผ่าท้องจระเข้ยักษ์ เผยให้เห็นเนื้อสีแดงสด

หลินเซินกระโดดลงจากมัน

เมื่อมองย้อนกลับไปที่จระเข้ยักษ์ ซึ่งพลังจิตกำลังถูกกิ่งก้านของต้นไม้แห่งชีวิตคับบาลาห์กลืนกินอย่างรวดเร็ว เขาก็รู้สึกพึงพอใจที่ได้แก้แค้น

ในตอนเย็น ฟาร์มระดับพระเจ้าได้รับการอัปเกรดสำเร็จ

ทำให้เขาพลิกเกมได้โดยรางวัลภารกิจของเขา

ดิง !

“ขอแสดงความยินดีโฮสต์ ฟาร์มระดับพระเจ้าได้รับการอัพเกรดเรียบร้อยแล้ว”

“ฟาร์มระดับพระเจ้าได้รับการอัปเกรดเป็นระดับ 2 เครื่องมือการเกษตรพร้อมให้ใช้งานแล้ว”

“โฮสต์ได้รับอุปกรณ์ทำฟาร์มระดับทอง ชุดคนเลี้ยงแกะศักดิ์สิทธิ์, พืชระดับทอง หญ้าดาบ (ปลูกได้) x1”

ชื่อ: [ชุดคนเลี้ยงแกะศักดิ์สิทธิ์]

คุณภาพ: ทอง

ทักษะ: [ทุ่งหญ้า]: ทักษะใช้งาน; ใช้พลังจิต 10% เพิ่มสถานะ [แกะ] ให้กับสิ่งมีชีวิตทั้งหมดภายในรัศมี 100 เมตรเป็นเวลา 5 วินาที สิ่งมีชีวิตที่มีสถานะนี้ไม่สามารถเป็นศัตรูกับผู้ใช้อุปกรณ์ได้ ยิ่งเป้าหมายมีค่าวิญญาณต่ำสถานะ[แกะ] จะอยู่ได้นานขึ้น สูงสุด 30 วินาที

[ผู้เลี้ยง]: ทักษะติดตัว; เพิ่มค่าสถานะทั้งสาม 500 จุด หากได้รับทักษะ [การป้องกันระดับกลาง] จะได้รับภูมิคุ้มกันต่อความเสียหายที่ต่ำกว่าอาวุธปืนหนัก

[คำแนะนำ]: ทักษะติดตัว; ทุก ๆ ชั่วโมง ผู้สวมใส่สามารถต้านทานความเสียหายได้หนึ่งครั้ง

ชุดคนเลี้ยงแกะศักดิ์สิทธิ์เป็นชุดเกราะสีขาว

เสื้อคลุมยาวที่มีรูปร่างเหมือนนักบวชชาวตะวันตก มีชายกระโปรงที่เป็นสัญลักษณ์ของความแข็งแกร่ง

อย่างไรก็ตาม มันยังเปล่งแสงแวววาวอย่างกับโลหะแข็งออกมาด้วย

ไม่เพียงแต่ดูสง่างามเท่านั้นแต่ยังมีเจตนาฆ่าของนักรบอีกด้วย

ถ้าไม่ใช่เพราะเขามีจอบ คราด เคียว ขวาน และอุปกรณ์ทำนาอื่น ๆ ที่ไม่ธรรมดา

หลินเซินสงสัยจริง ๆ ว่าระบบให้รางวัลผิดหรือเปล่า

นอกจากอุปกรณ์ชุดนี้แล้ว ยังมีรางวัลพิเศษที่ทำให้หลินเซินตื่นเต้นมาก

ชื่อ: หญ้าดาบ

คุณภาพ: ทอง (เติบโตได้)

ทักษะ: [พืชสงคราม]: ครอบครองทั้งรูปแบบพืชและอาวุธ เมื่ออยู่ในรูปพืช รากพืชจะเติบโตในดินและดูดซับสารอาหารเพื่อเพิ่มคุณภาพอย่างช้า ๆ เมื่ออยู่ในรูปอาวุธ รากจะเปลี่ยนเป็นด้ามดาบและใบคอจะเปลี่ยนเป็นใบมีดที่ทำลายไม่ได้

[หญ้า]: ทักษะใช้งาน; กลายเป็นพืช

[ดาบ]: ทักษะใช้งาน; กลายเป็นอาวุธ

[สวรรค์สังหาร]: ทักษะติดตัว; เชี่ยวชาญในการโจมตีสิ่งมีชีวิต มันไม่สนต่อการป้องกันของสิ่งมีชีวิตใด ๆ ที่ต่ำกว่าระดับทอง มันจะสูญเสียผลกระทบต่อสิ่งมีชีวิตที่ตายแล้ว ดาบสามารถปล่อยลำแสงดาบยาวกว่าร้อยเมตรได้

ใบหญ้าสีเขียวเข้มปรากฏขึ้นบนนิ้วของหลินเซิน เขายิ้ม

“ถ้าไม่ใช่เพราะทักษะ [สวรรค์สังหาร] ของแก ฉันคงไม่สามารถรอดจากท้องจระเข้ยักษ์ได้”

ใบหญ้าเล็ก ๆ ดูเหมือนจะมีชีวิตของมันเอง มันแกว่งใบสีแดงเล็กน้อยเพื่อแสดงความดีใจและเขินอาย

“ต่อไปก็ถึงเวลาชำระแค้น”

“จระเข้ยักษ์”