บทที่ 130 - ดินแดนเร้นลับภูเขาซีอี้ มลายสูญสิ้น!
บทที่ 130 - ดินแดนเร้นลับภูเขาซีอี้ มลายสูญสิ้น!
บทที่ 130 - ดินแดนเร้นลับภูเขาซีอี้ มลายสูญสิ้น!
พริบตาเดียว!
มวลธาตุในอากาศพลันปั่นป่วนโกลาหล พลังธาตุหลากหลายชนิดทะลักทลายออกมาพร้อมกัน แผ่ซ่านกลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว!
วงแหวนมวลธาตุควบแน่นขึ้นกลางอากาศ เปล่งประกายรัศมีหลากสีสัน กลิ่นอายพลังม้วนตัวหมุนวนหลอมรวมเข้าด้วยกัน อานุภาพพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว
ธาตุทองอันเฉียบคมห้ำหั่น!
ธาตุไฟอันร้อนแรงบ้าคลั่ง!
ธาตุน้ำอันอ่อนโยนโอบอ้อม!
ธาตุไม้อันเปี่ยมล้นด้วยพลังชีวิต!
ธาตุดินอันหนักแน่นมั่นคง!
ธาตุสายฟ้าอันเกรี้ยวกราดน่าสะพรึง!
ธาตุลมอันคลุ้มคลั่งโบกสะบัด!
ธาตุมืดอันเป็นตัวแทนแห่งความมืดมิด
ธาตุแสงอันเป็นตัวแทนแห่งความสว่างไสว
...
สารพัดธาตุเบ่งบานพร้อมพรั่ง บัฟพลังส่งเสริมซึ่งกันและกัน อานุภาพทวีคูณขีดสุด!
สีสันหลากตาเริ่มกลืนเป็นเนื้อเดียว วงแหวนแปรเปลี่ยนเป็นสีเงินยวง ภายในอัดแน่นไปด้วยขุมพลังแห่งการทำลายล้างโลก!
ภายใต้แรงกดดันจากวงแหวน โลกมิติที่เปราะบางอยู่แล้วยิ่งง่อนแง่นหนัก รอยแยกแห่งกาลเวลาปรากฏขึ้นรอบทิศทางเป็นระยะ
นี่คือลางบอกเหตุของโลกที่กำลังจะแตกสลาย
เดิมทีดินแดนเร้นลับขนาดเล็กก็ไม่ค่อยจะเสถียรอยู่แล้ว
ยิ่งโดนกู้เหวินปู้ยี้ปู้ยำซ้ำเติมขนาดนี้ ในที่สุดมันก็ใกล้จะถึงคราวหมดอายุขัย!
กู้เหวินจ้องมองวงแหวนกลางเวหา สัมผัสได้ถึงพลังจิตในร่างที่เหือดหายไปอย่างรวดเร็ว พลังอันน่าสะพรึงที่อัดแน่นอยู่ในวงแหวนนั้น ทำเอาเขาถึงกับใจสั่นสะท้าน!
วิชาธาตุดับสูญบทนี้...
เกรงว่าต่อให้เป็นผู้ใช้กู่ระดับหกก็คงโดนระเบิดตายคาที่!
ในขณะเดียวกัน
หมีร่างยักษ์ใต้ดินดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความไม่ปลอดภัย มันเริ่มกระสับกระส่ายและดิ้นรนตะเกียกตะกายหวังจะปีนขึ้นมาจากใต้ดินให้เร็วที่สุด แต่ด้วยขนาดตัวที่มโหฬารเกินไป
ร่างของมันจึงติดแหง็กอยู่ในรอยแยก การจะปีนขึ้นมาในเวลาอันสั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย!
ทุกครั้งที่มันขยับตัว โลกทั้งใบก็จะสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
กู้เหวินมองภาพนั้นโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
เขาเร่งพลังขับเคลื่อนวงแหวนกลางอากาศทันที
อานุภาพของธาตุดับสูญ เพียงพอแล้ว!
ชั่วอึดใจ วงแหวนเกิดการระเบิดออก สาดแสงสว่างจ้าบาดตา ราวกับแสงชำระล้างโลกทั้งใบให้บริสุทธิ์!
วินาทีนี้!
ทั่วทุกสารทิศของโลกมิติแห่งนี้ ไม่หลงเหลือสีสันใดๆ อีกนอกจากแสงสว่าง
ทุกสรรพสิ่งล้วนถูกชำระล้าง
แม้แต่ก้อนหินหรือผืนดิน ก็หลอมละลายและสูญสลายไปอย่างรวดเร็ว
ธาตุดับสูญ สมชื่อของมัน
สามารถทำให้สรรพสิ่งมลายสูญ!
การระเบิดของวงแหวนไร้ซึ่งสุ้มเสียง เงียบงันไร้ร่องรอย ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยอานุภาพไร้ขีดจำกัด และเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายอันเงียบงัน!
ในที่สุดดินแดนเร้นลับก็ทนรับไม่ไหว มันปริแตกออกอย่างบ้าคลั่ง!
กระแสปั่นป่วนแห่งมิติเวลาปรากฏขึ้นอย่างไร้ที่สิ้นสุด!
ภาพทิวทัศน์ภายนอกโลกมิติปรากฏให้เห็นเลือนราง พื้นที่ตรงนั้นคือกระแสน้ำวนที่บ้าคลั่ง เต็มไปด้วยเศษหิน และอบอวลไปด้วยพลังแห่งกาลเวลาและพื้นที่มิติ!
ตราบใดที่ร่วงหล่นลงไปในกระแสปั่นป่วนห้วงมิติ
ต่อให้เป็นผู้ใช้กู่ระดับเก้า โอกาสรอดตายก็มีเพียงหนึ่งในสิบ!
อาศัยจังหวะชุลมุนนี้ กู้เหวินรีบกระตุ้นจุดเชื่อมต่อเวลาของกู่พริบตา พาร่างตัวเองย้อนกลับมายังจุดทางเข้าดินแดนเร้นลับภูเขาซีอี้ทันที
ส่วนเบื้องหลังของเขา
โลกที่กำลังพังทลายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้
ดินแดนเร้นลับยังคงพังครืนลงมาอย่างรวดเร็ว
กู้เหวินไม่รอช้า พุ่งพรวดออกจากดินแดนเร้นลับในพริบตา!
ก่อนออกมา
เขารู้สึกได้เลือนรางว่ามีรังสีอำมหิตล็อคเป้ามาที่เขา! อุ้งเท้าหมีขนาดยักษ์บดบังแผ่นฟ้า ฟาดตูมลงมาจากกลางอากาศหมายจะตะปบเขาให้แหลกคาที่
แต่โชคดี
เขาชิงหนีออกมาจากดินแดนเร้นลับได้ทันเวลา!
เสี้ยววินาทีที่เขาก้าวพ้นออกมา ดินแดนเร้นลับก็ไม่อาจทนรับแรงกระแทกมหาศาลได้อีกต่อไป มันระเบิดออกทันที ทุกสิ่งทุกอย่างมลายกลายเป็นเถ้าธุลี!
ดินแดนเร้นลับภูเขาซีอี้ สูญสลายไปนับแต่นี้!
หลังจากพุ่งพรวดออกมา กู้เหวินก็แปรสภาพร่างเป็นธาตุลม เขามองดูทางเข้าดินแดนเร้นลับที่ระเบิดกระจาย มุมปากกระตุกยิ้มกว้าง
ปฏิบัติการครั้งนี้ ยากลำบากกว่าที่เขาคิดไว้พอสมควร
เดิมทีเขากะจะเข้ามาฆ่าแค่ราชันย์ลิงระดับห้า แล้วก็เชือดพวกสัตว์ดุร้ายข้างในทิ้งนิดหน่อย แต่ใครจะไปคิดว่าจับพลัดจับผลู เขาจะเล่นลบดินแดนเร้นลับภูเขาซีอี้ทิ้งทั้งแผนที่แบบนี้
แต่ก็ถือเป็นเรื่องดี
จิ๊
แค่คาดไม่ถึง
ว่าในดินแดนเร้นลับนี่จะซุกซ่อนราชันย์หมีเอาไว้ตัวหนึ่ง
เผลอๆ อาจจะระดับเจ็ดขึ้นไปซะด้วยซ้ำ!
หวังว่าไอ้ราชันย์หมีนั่นจะหลงทางอยู่ในกระแสปั่นป่วนห้วงมิติตลอดกาล อย่าได้โผล่หัวออกมาอีกเลย!
บริเวณทางเข้าดินแดนเร้นลับ
หลิวฮ่าวมองดูทางเข้าที่เพิ่งระเบิดตูม รูม่านตาของเขาขยายกว้าง
"ดินแดนเร้นลับภูเขาซีอี้... ถูกทำลายราบคาบแล้วจริงๆ... เพราะอุกกาบาตตกเนี่ยนะ"
มุมปากของเซียวเซ่อกระตุกยิกๆ
"มันจะแฟนตาซีเกินไปไหมวะ"
โจวเจี้ยนพยักหน้า
"ก็แฟนตาซีไปหน่อย แต่ผมว่าเป็นเรื่องดีนะ ต่อไปพวกเราจะได้ไม่ต้องเปลืองกำลังคนส่งเข้าไปสำรวจในภูเขาซีอี้อีก..."
หลิวฮ่าวมองทางเข้า พึมพำเสียงแผ่ว
"เป็นเรื่องดีจริงๆ นั่นแหละ... ภายใต้พลังทำลายล้างระดับโลกแตกแบบนั้น ต่อให้เป็นสัตว์ประหลาดระดับห้า ก็คงทำได้แค่กลืนเลือดตายตกตามดินแดนเร้นลับไปเท่านั้น"
อารมณ์ของทั้งสามคนค่อนข้างสับสนปนเป
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย
ภารกิจเดิมของพวกเขาคือการมาปิดผนึกทางเข้า แต่ตอนนี้คงไม่ต้องเปลืองแรงปิดผนึกแล้วล่ะ
เซียวเซ่อเอ่ยขึ้น
"หัวหน้า งั้นพวกเราก็แยกย้ายไปปฏิบัติงานอิสระได้แล้วใช่ไหม ได้ข่าวมาว่าพวกลูกหมาดินแดนสุขาวดีเข้ามาก่อกวน..."
เซียวเซ่อเลียริมฝีปาก แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร!
โจวเจี้ยนขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนเอ่ย
"หัวหน้า ผมก็ขออนุญาตนำทีมไปไล่ล่าพวกดินแดนสุขาวดีเดี๋ยวนี้เลยครับ!"
หลิวฮ่าวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าทันที "ตกลง พวกนายสองคนรีบกลับไปรวมทีม แล้วพาลูกน้องไปไล่ล่าดินแดนสุขาวดีซะ!"
เซียวเซ่อเบ้ปาก
"ต้องหอบพวกตัวถ่วงนั่นไปด้วยเหรอ จริงๆ ฉันอยากฉายเดี่ยวมากกว่า น่าจะจบงานไวกว่าเยอะ"
หลิวฮ่าวหน้าดำทะมึน
"พูดถึงลูกน้องในทีมตัวเองแบบนี้ได้ไง บังคับว่าต้องพาไป! ถ้าเกิดพวกดินแดนสุขาวดีมีผู้ใช้กู่ระดับสูงโผล่มา แล้วลูกน้องนายตายขึ้นมาจะทำไง"
เซียวเซ่อสวนกลับทันควัน
"ก็ต้องจัดงานศพให้ยิ่งใหญ่สิครับ ได้กินเลี้ยงโต๊ะจีนอีกแล้ว"
แต่พอเห็นสายตาอาฆาตของหลิวฮ่าว เซียวเซ่อก็รีบกระแอมไอแก้เก้อ "อะแฮ่มๆ หมายถึงว่า... ผมคงเสียใจแย่เลย"
"รับรองว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จ ผมจะรีบพาลูกน้องหน่วยที่สองไปล่าหัวพวกดินแดนสุขาวดีเดี๋ยวนี้แหละ!" หลิวฮ่าวโบกมืออย่างอ่อนใจ
"ไปๆ! ไปได้แล้ว!"
กู้เหวินที่ลอยตัวดูละครอยู่ข้างๆ อดขำไม่ได้
ลูกน้องหน่วยที่สองนี่ดวงซวยจริงๆ ดันมาเจอหัวหน้าหน่วยสันดานแบบนี้
โชคดีที่เขาอยู่หน่วยที่หนึ่ง
หลี่เหลิ่งยังไงก็ดีกว่า
แม้เมื่อกี้จะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมากมาย แต่กู้เหวินก็ลงมือจัดการได้รวดเร็วมาก เวลาเพิ่งผ่านไปแค่สามนาทีเท่านั้น ระยะเวลาแสดงผลของกู่ธาตุยังเหลืออีกตั้งสองนาที
กู้เหวินมองดูกู่ธาตุพลางยิ้มบาง
"เหลือเวลาอีกสองนาที งั้นฉันจะใช้ประโยชน์จากแสงสุดท้ายของนายให้คุ้มค่าที่สุดก็แล้วกัน!"
กู้เหวินมุ่งหน้าไปยังใจกลางพื้นที่สีแดง เขามองดูฝูงสัตว์ดุร้ายที่ยั้วเยี้ยหนาแน่น ก่อนจะกระตุ้นพลังกู่ธาตุอย่างรุนแรง
"ธาตุไฟ... ฝนอุกกาบาตเพลิง!"
ตูม!
เมฆเพลิงปรากฏขึ้นเต็มท้องฟ้า ลูกอุกกาบาตไฟร่วงหล่นลงมานับไม่ถ้วน ถล่มใส่ฝูงสัตว์ดุร้ายจนพวกมันงงเป็นไก่ตาแตก
เกิดมาพวกมันยังไม่เคยเจอเหตุการณ์บรรลัยกัลป์แบบนี้มาก่อนเลย!
อย่าว่าแต่พวกมันเลย
กู้เหวินเองยังรู้สึกโคตรสะใจตอนลงมือฆ่า!
ความรู้สึกที่ได้เห็นลูกไฟนับไม่ถ้วนร่วงหล่นจากฟากฟ้า มันสะใจยิ่งกว่าตอนใช้ฝนวารีเพลิงเสียอีก!
จิ๊
น่าเสียดาย...
น่าเสียดายที่กู่ธาตุมีเวลาจำกัด...
พอได้ลองใช้ของเล่นชิ้นนี้แล้ว ให้กลับไปใช้กู่น้ำไฟอีก เขาคงรู้สึกเขินๆ อายๆ ยังไงชอบกล
กู่น้ำไฟคืออะไร
ใครจะไปอยากใช้!
ขืนเอาของพรรค์นั้นออกมาใช้ มีหวังคนอื่นได้หัวเราะเยาะหาว่าเขาไม่มีปัญญาใช้กู่ดีๆ แน่!
เฮ้อ...
น่าเสียดาย!
น่าเสียดายจริงๆ!
[จบแล้ว]