บทที่ 27 - ภารกิจสำเร็จ, เทเลพอร์ต

บทที่ 27 - ภารกิจสำเร็จ, เทเลพอร์ต

ข่าวสารแพร่กระจายไปบนโลกอินเทอร์เน็ตด้วยความเร็วที่เรียกได้ว่าเป็นปาฏิหาริย์

เมื่อเทียบกับผู้เล่นในเซิร์ฟเวอร์เมืองไร้นามที่เริ่มจะชาชินกันแล้ว บรรดากิลด์ใหญ่จากทั่วโลกต่างพากันแตกตื่น!

ผู้ดับสูญอีกแล้ว ทำไมถึงต้องเป็นผู้ดับสูญอีกแล้ว?

ตอนนี้พวกเขายังคลำหาทางเข้าดันเจี้ยนในหมู่บ้านเริ่มต้นของตัวเองไม่เจอเลยด้วยซ้ำ

ทำไมผู้ดับสูญไม่เพียงแต่จะหามันเจอ แต่ยังสามารถเคลียร์มันได้สำเร็จอีก?

มัตสึชิตะ อาเบะ: "บาก้า! ถ้าเจอกับไอ้ผู้ดับสูญเมื่อไร ฉันจะทำให้มันได้ไปลงนรกซะ!"

ไบลาซีเดน: "ฟัค! กำจัดไอ้ผู้ดับสูญซะ หลังจากนี้ความเป็นเจ้าโลกของพวกเราก็จะคงอยู่ตลอดกาล!"

พัคกึนบั้ง: "อาซีบัล! กล้ามาแย่งตัดหน้าพวกเราไปได้ไง พวกเรากะจะเอาไปจดทะเบียนมรดกโลกอยู่แล้วเชียว อ๊ากกก!"

......

กิลด์นาวาใบไม้เดี่ยวติดหนี้ก้อนโตในเกมกับฟางหานเข้าให้แล้ว

เพราะนอกจากค่าจ้างก้อนก่อนหน้านี้ เขายังขายอุปกรณ์สวมใส่ระดับธรรมดากับตำราสกิลที่ซ้ำกันให้กับเยี่ยฟางโจวด้วย ไม่สิ ต้องบอกว่าให้เชื่อแปะโป้งไว้ก่อนต่างหาก

ในโลกแห่งความเป็นจริง เยี่ยฟางโจวเป็นถึงคุณชายรุ่นที่ 7 ครอบครัวทำธุรกิจมาตั้งแต่รุ่นทวด เรียกได้ว่ามีฐานะร่ำรวยพอตัว

แต่ครอบครัวของเขาคงไม่มีทางยอมให้เขาทุ่มเงินก้อนโตลงทุนในเกมอย่างแน่นอน

ต่างจากหวงเซ่าเทียน ที่เป็นถึงคุณชายสายเปย์ระดับ N แถมยังเป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลอีกต่างหาก~

ในโลกความจริง ฐานะของทั้งสองคนเอามาเปรียบเทียบกันไม่ได้เลย

ดังนั้น เงินทุนก้อนแรกในการก่อตั้งกิลด์นาวาใบไม้เดี่ยว เยี่ยฟางโจวจึงต้องเป็นคนจัดการหามาด้วยตัวเองทั้งหมด

แต่เป็นเพราะสถานการณ์มันพัฒนาไปไกลเกินกว่าที่คาดคิดไว้ ทำให้ตอนนี้เงินทุนในโลกความเป็นจริงหมุนมาเป็นเงินในเกมไม่ทันแล้ว

เมื่อฟางหานจากไป พวกเขาก็ต้องระดมกำลังสมาชิกในกิลด์ให้ไปทำงานงกๆ เพื่อ "ใช้หนี้" แล้วล่ะ!

ในขณะเดียวกัน ฟางหานก็กำลังรีบเดินทางไปยังสถานที่แห่งหนึ่งด้วยอารมณ์เบิกบาน

【เมืองไร้นาม บ้านผู้ใหญ่บ้าน】

ฟางหานผลักประตูรั้วหน้าบ้าน แล้วเดินเข้าไปในบ้านหลังเล็กที่คุ้นเคยอีกครั้ง

ไม่นานเขาก็ได้พบกับผู้ใหญ่บ้านฮอยย์ที่กำลังทำหน้าอมทุกข์อยู่

ทว่าทันทีที่ฮอยย์เห็นฟางหาน เขาก็มีสีหน้าตื่นเต้นขึ้นมาทันที: "ผู้ถูกเลือก เจ้าทำงานที่ข้ามอบหมายให้สำเร็จได้รวดเร็วถึงเพียงนี้เลยรึ ช่างเป็นอัจฉริยะที่หาตัวจับยากเสียจริง!"

แหม ท่านก็ชมผมซะขนาดนี้ ผมก็เขินแย่สิครับ

"ไม่หรอกครับ ผู้ใหญ่บ้าน ท่านต่างหากที่เป็นผู้เสียสละที่ยิ่งใหญ่ที่สุด" ฟางหานตอบกลับอย่างถ่อมตัว

แต่เมื่อฮอยย์ได้ยินดังนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาเป็นปกติในพริบตา: "ผู้กล้าที่ยอดเยี่ยมย่อมต้องได้รับรางวัลที่ดีที่สุด นี่คือค่าตอบแทนของเจ้า"

【ติ๊ง คุณได้รับ "เครื่องรางคริติคอล", "หีบสมบัติทองคำ" *1, 1 เหรียญทอง】

ในที่สุดเครื่องรางคริติคอลขนาดกะทัดรัดก็ตกมาอยู่ในมือเขาแล้ว!

【เครื่องรางคริติคอล】 (ไอเทม)

【คุณสมบัติพิเศษ - คริติคอลพริบตา: การโจมตีครั้งแรกเมื่อเข้าสู่สถานะการต่อสู้ จะติดคริติคอลอย่างแน่นอน】

【คุณสมบัติพิเศษ - คริติคอลรุนแรง: เมื่อพกพา จะเพิ่มอัตราคริติคอล +20%】

แค่พกติดกระเป๋าไว้ก็สามารถใช้งานคุณสมบัติเหล่านี้ได้แล้ว แถมยังเพิ่มอัตราคริติคอลได้อย่างมหาศาลอีกต่างหาก

เรียกได้ว่าเป็นไอเทมที่ทรงพลังที่สุดในช่วงต้นเกมในหมู่บ้านเริ่มต้นเลยก็ว่าได้!

นี่แหละคือเหตุผลที่เขายอมสละเวลาเดินทางกลับมาจากนอกหมู่บ้านเริ่มต้น ไอเทมชิ้นนี้จะพลาดไม่ได้เด็ดขาด!

ลำพังแค่สเตตัสบนหน้าต่างของเขาก็มีอัตราคริติคอลสูงถึง 60% แล้ว น่ากลัวโคตรๆ

【ความประทับใจที่ฮอยย์มีต่อคุณ +40, ความประทับใจปัจจุบันถึงระดับ 100 แล้ว】

โอ๊ะ? นี่คือ NPC คนแรกที่มีความประทับใจต่อเขาถึงระดับ 100 เลยนะเนี่ย

ไม่คิดเลยว่าในชาตินี้ คนแรกที่ได้คะแนนเต็มร้อยจะเป็นผู้ใหญ่บ้านซะได้!

ฮอยย์หรี่ตาลงเล็กน้อย พลางกล่าวว่า: "ไอ้หนุ่ม เจ้าสนใจจะเรียนรู้พลังแห่งแสงสว่างให้มากขึ้นไหมล่ะ? ข้ามีคนรู้จักอยู่ในศาสนจักรแห่งรุ่งอรุณ ข้าสามารถแนะนำเจ้าให้พวกเขาได้นะ!"

นี่คือเนื้อเรื่องพิเศษ!

NPC บางคน เมื่อมีค่าความประทับใจถึงระดับ 100 ก็อาจจะกระตุ้นเนื้อเรื่องพิเศษบางอย่างขึ้นมาได้!

ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็กำลังจะหาทางไปติดต่อกับศาสนจักรแห่งรุ่งอรุณอยู่พอดีเลย

การแฝงตัวเข้าไปในฐานะคนดีที่น่าเชื่อถือ ถือเป็นเรื่องที่จำเป็นอย่างยิ่ง

ไม่ใช่เพราะพันธสัญญาของคาร์ลส์หรอกนะ

แต่เป็นเพราะเขามีหินประกายแสงอยู่ต่างหากล่ะ!

เพื่อไอเทมระดับโลกชิ้นนั้นแล้ว เขาคงต้องยอมเป็นสายลับสักครั้ง......

เขาไม่ได้เกลียดศาสนจักรแห่งนี้หรอก แต่มันคงเลี่ยงที่จะขัดแย้งกันซึ่งๆ หน้าไม่ได้แน่ๆ

ขืนเขาเดินดุ่มๆ เข้าไปบอกศาสนจักรแห่งรุ่งอรุณว่า: "เฮ้ ฉันมีหินประกายแสงอยู่นะ รีบบอกสถานที่เก็บซ่อนไอเทมระดับโลกมาเร็วเข้า ฉันจะไปเอามันมาเอง ไม่ต้องเกรงใจ~"

มีหวังพวกนั้นคงพุ่งเข้ามาแย่งหินประกายแสงไปเป็นอันดับแรก จากนั้นก็จะปั้นหน้าเป็นคนดีมีศีลธรรม แล้วก็ประณามว่าเขาเป็นคนขโมยสมบัติศักดิ์สิทธิ์ของศาสนจักรไปแน่ๆ!

ฟางหานแกล้งทำทีเป็นตื่นเต้นดีใจทันที: "จริงเหรอครับท่านผู้ใหญ่บ้าน ดีเลยครับ การที่ได้รับคำแนะนำจากท่าน ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งสำหรับผมเลยครับ"

ฮอยย์พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ผู้ถูกเลือกคนนี้โดดเด่นกว่าผู้ถูกเลือกคนอื่นๆ มาก

หากเขาตั้งใจศึกษาเล่าเรียนในศาสนจักร ไม่กี่ปีให้หลัง เขาจะต้องกลายเป็นนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ และสามารถช่วยเหลือผู้คนให้พ้นทุกข์ได้อย่างแน่นอน

แน่นอนว่า นั่นเป็นเพียงสิ่งที่ฮอยย์จินตนาการไปเองเท่านั้น

สิ่งที่ฟางหานคิดอยู่ในหัวก็คือ จะจับเสือมือเปล่าได้ยังไงต่างหากล่ะ

ไอเทมระดับโลก: "เสียงทอดถอนใจแห่งรุ่งอรุณ"

พ่อมาแล้วจ้า! o(￣︶￣)o!

ทั้งสองคนตกลงกันไว้ว่า หลังจากนี้อีกไม่กี่วัน หากมีคนจากศาสนจักรเดินทางมาถึง

ฟางหานก็สามารถติดตามอีกฝ่ายกลับไปศึกษาที่ศาสนจักรแห่งรุ่งอรุณได้สักระยะหนึ่ง

จากนั้น จะตัดสินใจเข้าร่วมหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับความสมัครใจของฟางหานเอง

...

"แอ๊ด~" ฟางหานปิดประตูก่อนจะเดินออกมา

ทั้งจิ้งจอกเฒ่า และจิ้งจอกน้อย ต่างก็เผยรอยยิ้มอันพึงพอใจออกมาพร้อมกัน

......

และสิ่งแรกที่ฟางหานทำหลังจากเดินออกมา ก็คือการเปิด "หีบสมบัติทองคำ"!

【ติ๊ง คุณได้รับ "ไม้เท้าธาตุ" *1, เชือกมัดอย่างดี *3, เหรียญเงิน *30, เหรียญทองแดง *500】

เมื่อเห็นไม้เท้าธาตุ เขาก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก

ในที่สุดไม้เท้าเหมันต์ก็จะได้ปลดระวางเสียที เพราะเมื่อสกิล "กระสุนเงาคลุ้มคลั่ง" ของเขามีคุณสมบัติลดความว่องไวแล้ว คุณสมบัติลดความเร็วของไม้เท้าเหมันต์ก็แทบจะหมดประโยชน์ไปเลย

【ไม้เท้าธาตุ】 (ระดับทองคำ)

【ตำแหน่ง: อาวุธในมือ】

【ข้อกำหนดอาชีพ: สายนักเวท】

【ข้อกำหนดเลเวล: lv5】

【สเตตัสพื้นฐาน: พลังโจมตี +50, มานา +500, เสน่ห์ +10】

【คุณสมบัติพิเศษ - ธาตุ: ความเสียหายที่เกิดจากสกิลธาตุจะคูณ 2】

【คุณสมบัติพิเศษ - อาบฟื้นฟู: ทุกครั้งที่ใช้สกิลธาตุครบ 10 ครั้ง จะช่วยฟื้นฟูพลังชีวิตสูงสุด 10% ให้กับผู้ร่ายเวท】

...

นี่มันเจ้าชายแห่งการดูดเลือด, สร้างเลือด และสูบเลือดในโลกมนุษย์ชัดๆ!

โดยเฉพาะคุณสมบัติ "ธาตุ" ที่โหดกว่า 【สะสมน้ำ】 เสียอีก

นั่นหมายความว่าทุกการโจมตีของฉัน คือการโจมตีด้วยความเสียหายสองเท่า

จะมัวรออะไรอยู่อีกล่ะ สวมใส่เลยสิ!

จากนั้น พลังโจมตีของเขาก็พุ่งไปแตะที่ 400 แต้มพอดีเป๊ะ ฟินสุดๆ ไปเลย......

ฟางหานเดินไปหาถ้ำลึกที่ไม่มีคนอยู่ จากนั้นก็หยิบ "หินเคลื่อนย้ายข้ามโลก" ออกมา

"ไปที่นั่นก่อนดีกว่า!"

เขากำหนดพิกัดสถานที่ที่รู้จัก จากนั้นก็เชื่อมโยงเข้ากับพิกัดปัจจุบัน แล้วกระตุ้นการทำงานของคริสตัลทรงสิบสองหน้า

【กำลังเทเลพอร์ต】

......

【เมืองรุ่งสาง】

ฟางหานเดินออกจากตรอกเล็กๆ มาโผล่ที่ถนนใหญ่

ผู้คนมากมายแต่งกายด้วยเสื้อผ้าหรูหรา รวมถึงมนุษย์ครึ่งสัตว์ต่างเดินขวักไขว่ไปมา บรรยากาศดูสงบสุขร่มรื่น

ความจริงแล้วสถานที่ที่ฟางหานเทเลพอร์ตมา ก็คือประเทศเดียวกับที่ตั้งของเมืองไร้นามนั่นเอง

—— "รัฐศาสนจักรพันธมิตรดารา"!

ประเทศนี้เปิดรับศาสนจักรนิกายต่างๆ มากมาย โดยมีศาสนจักรแห่งรุ่งอรุณเป็นผู้นำ และมีศาสนจักรแห่งจันทราตามมาเป็นอันดับสอง ดังนั้นศูนย์กลางของเมืองรุ่งสางจึงเป็นศูนย์กลางของศาสนจักรแห่งรุ่งอรุณด้วยเช่นกัน

ส่วนประเทศเพื่อนบ้าน ก็จะเป็นรัฐศาสนจักรที่นำโดยศาสนจักรแห่งจันทรา และมีศาสนจักรแห่งรุ่งอรุณเป็นอันดับสอง

เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างศาสนจักรกับประเทศต่างๆ น่ะเหรอ......

มันซับซ้อนเกินบรรยาย ใครเข้าใจก็เข้าใจแหละนะ

เมืองไร้นามเป็นเพียงเมืองเล็กๆ อันห่างไกลที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ แทบจะไม่มีโอกาสได้เห็นมนุษย์ครึ่งสัตว์เลย

ต่างจากเมืองรุ่งสางที่เป็นถึงเมืองหลวงของรัฐศาสนจักร สภาพแวดล้อมจึงแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

เมืองแห่งนี้ถือเป็นศูนย์กลางของกองกำลังท้องถิ่น ซึ่งไม่ได้ถูกนับรวมอยู่ในหมู่บ้านเริ่มต้นใดๆ ทั้งสิ้น

ดังนั้น ฟางหานจึงไม่ต้องกังวลว่าการมาที่นี่จะทำให้เกิดการรวมเซิร์ฟเวอร์ก่อนกำหนด

"แต่เดี๋ยวนะ ต่อให้เซิร์ฟเวอร์รวมกันแล้วมันจะมีผลกระทบอะไรวะ?" เขาเอามือเท้าคางพลางครุ่นคิด

นอกจากเขาแล้ว ผู้เล่นคนอื่นก็ไม่มีทางเทเลพอร์ตข้ามไปยังสถานที่อื่นได้เลยนี่นา

ส่วนการจะเดินเท้าด้วยรถเมล์สาย 11 (เดินด้วยเท้าสองข้าง) เพื่อไปสำรวจพื้นที่ที่ยังไม่ถูกค้นพบ มันต้องยากเย็นแสนเข็ญขนาดไหนกันล่ะ!

"เอาไว้รอเปลี่ยนอาชีพเสร็จก่อนก็แล้วกัน!" ยังไงซะ เนื้อเรื่องหลักและเงื่อนไขพิเศษที่สำคัญในเมืองไร้นาม เขาก็ได้สัมผัสมาหมดแล้ว ส่วนที่เหลือก็แค่ปล่อยให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์

มี "หินเคลื่อนย้ายข้ามโลก" ซะอย่าง ไม่ต้องกลัวว่าจะกลับไปไม่ทันหรอก

ฟางหานเดินตามถนนสายคุ้นเคย ทะลุเข้าตรอกอีกเส้น เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาอีกสองสามที

ในที่สุดเขาก็มาถึงหน้าร้านค้าที่ดูซอมซ่อแห่งหนึ่ง

"ที่นี่แหละ!"

(จบแล้ว)