บทที่ 30 เอาของวิเศษระดับเทพมาเลี้ยงสัตว์? พ่อที่เป็นถึงเทพยุทธ์โกรธจัด

บทที่ 30 เอาของวิเศษระดับเทพมาเลี้ยงสัตว์? พ่อที่เป็นถึงเทพยุทธ์โกรธจัด

ยามเช้าตรู่ แสงอรุณรุ่งสาดส่องเจิดจ้าอาบไล้ตึกระฟ้าที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกลลิบ

วันนี้เจียงอี้เฉินตื่นขึ้นมาเองตามธรรมชาติ เขายกนาฬิกาขึ้นดูเวลา ก็พบว่าเลยหกโมงเช้ามาแล้ว

ดูเหมือนว่านาฬิกาชีวิตของเขาจะเริ่มปรับตัวได้ดีขึ้นเรื่อยๆ เมื่อร่างกายและจิตใจได้รับการพักผ่อนอย่างเต็มที่

การใช้ชีวิตแบบ 'ปลาเค็มนอนราบ' นี่มันช่างอิสระและมีความสุขเสียจริง

"ติง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ระดับพลังบรรลุ 'ขั้นสี่ ระดับเจ็ด' และการเจริญเติบโตของป๋ายเจ๋อแตะ '14%'"

ผลจากการบ่มเพาะแบบนอนกินนอนใช้ก็มาถึงแล้ว ช่างเป็นเช้าที่สดใสอะไรเช่นนี้

ถ้าเขาสามารถทะลวงระดับย่อยได้ภายในเวลาเพียง 10 ชั่วโมง งั้นก่อนถึงวันทดสอบจบการศึกษา เขาจะไม่บรรลุถึงขั้นปรมาจารย์ระดับห้าเลยงั้นหรือ?

ระดับสูงสุดของบัณฑิตมหาวิทยาลัยหัวจงและมหาวิทยาลัยอื่นๆ ปกติจะอยู่ที่ปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นสี่เท่านั้น แบบนี้มันคือเกมไล่บี้ตบเกรียนชัดๆ!

เจียงอี้เฉินบิดขี้เกียจอย่างสบายอารมณ์ มุมปากประดับรอยยิ้มบางๆ ขณะเดินไปล้างหน้าแปรงฟัน

หลังจากจัดการธุระส่วนตัวและแต่งตัวเสร็จ เขาก็เดินออกไปที่ห้องนั่งเล่น

ซูหลินอวี่นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารเหมือนเช่นเคย สองมือประคองกล่องข้าวกล่องหนึ่งไว้ พลางชะเง้อคอมองซ้ายมองขวาอย่างคาดหวัง

ทันทีที่เห็นเขาเดินออกมาจากห้อง ริมฝีปากบางก็คลี่ยิ้มหวานหยาดเยิ้มออกมาทันที

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ พี่อี้เฉิน วันนี้หล่อจังเลยนะเนี่ย~" ซูหลินอวี่เอ่ยชมเสียงหวานหยดย้อย

เจียงอี้เฉินอดไม่ได้ที่จะยิ้มตอบ เขานั่งลงจัดการกับอาหารเช้าที่เธอเป็นคนเตรียมให้ด้วยตัวเอง ซึ่งรสชาติก็ยังคงถูกปากเขาอย่างไร้ที่ติ

ซูหลินอวี่ยกมือขึ้นเท้าคาง สองขาแกว่งไกวไปมาอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหยิบถุงผ้าใบใหญ่ที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมา

"พี่อี้เฉิน เมื่อวานพี่บอกว่าอยากไปตกปลาไม่ใช่เหรอคะ? ฉันเตรียมเบ็ดตกปลากับเหยื่อมาให้แล้ว... ฉันไม่รู้ว่าพี่ชอบแบบไหน ก็เลยเหมามาให้ทุกแบบเลยค่ะ"

"แล้วก็ยังมีนี่อีก..."

เธอหยิบแผนที่ออกมาแผ่นหนึ่ง กางมันลงตรงหน้าเขา แล้วชี้ไปที่แม่น้ำหลายสายที่ถูกวงกลมสีแดงเอาไว้

"เมื่อคืนฉันไปหาข้อมูลมา แถมยังลงพื้นที่ไปสำรวจดูด้วยตัวเองว่าปลาแถวไหนชุมบ้าง สามที่นี้มีปลาหลากหลายสายพันธุ์ที่สุดเลยค่ะ พี่อี้เฉิน เราจะไปที่ไหนกันดีคะ?"

เห็นดังนั้น เจียงอี้เฉินก็ถึงกับชะงักไปชั่วครู่ สายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่รอยคล้ำใต้ตาจางๆ ของซูหลินอวี่

เขาแค่พูดเปรยๆ ขึ้นมาเล่นๆ แต่ยัยเด็กนี่ถึงขั้นลงทุนไปกว้านซื้ออุปกรณ์ตกปลามาทั้งคืน แถมยังไปสำรวจจุดตกปลาด้วยตัวเองอีกงั้นเหรอ?

เจียงอี้เฉินยอมแพ้ใจเธอจริงๆ เขาไม่อยากให้ความพยายามของเธอสูญเปล่า จึงชี้ไปที่ 'แม่น้ำชิงหลิน' ซึ่งเป็นหนึ่งในสามแม่น้ำที่เธอวงไว้

"โอเคค่ะ ตามใจพี่อี้เฉินเลย"

ซูหลินอวี่ไม่ขัดข้องแม้แต่น้อย เธอรับคำอย่างว่าง่าย

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ เจียงอี้เฉินทอดสายตามองคฤหาสน์ที่ยังคงอยู่ระหว่างการต่อเติมแก้ไขเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

"ลุงเฟิง วันนี้พวกเราจะไปตกปลากัน รบกวนลุงช่วยดูพวกช่างเขาทำงานด้วยนะครับ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ลุงเฟิงที่มีใบหน้าเหี่ยวย่นตามกาลเวลาก็พยักหน้ารับ "ครับ นายน้อย ขอให้... เที่ยวให้สนุกนะครับ"

ลุงเฟิงไม่ได้บ่นจู้จี้เหมือนอย่างเคย แววตาของเขาฉายแววจำนนอย่างเห็นได้ชัด

เจียงอี้เฉินไม่ได้ใส่ใจอะไร เขายื่นยันต์เคลื่อนย้ายระดับหกให้ซูหลินอวี่แผ่นหนึ่ง ก่อนจะโคจรพลังปราณ แล้วร่างของทั้งคู่ก็อันตรธานหายไปจากตรงนั้นทันที

วิธีนี้มันสะดวกกว่านั่งรถเป็นไหนๆ

ลุงเฟิงมองดูจุดที่นายน้อยหายตัวไปแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ "นายน้อย เมื่อไหร่ท่านจะโตเป็นผู้ใหญ่สักทีนะ?"

เมื่อวาน เขาผลาญเงินไปกว่า 3 หมื่นล้านเพื่อซื้อบริการไร้สาระพวกนั้น โดยอ้างว่าอยากจะ 'ใช้ชีวิตเป็นปลาเค็ม'

วันนี้ เขาก็ดันชวนกันไปตกปลา ไม่ยอมใส่ใจกับการบ่มเพาะพลังเลยแม้แต่น้อย

มะรืนนี้ก็ถึงวันทดสอบจบการศึกษาแล้ว หากผลการประเมินออกมาไม่เป็นที่น่าพอใจ ตระกูลคงต้องทอดทิ้งเขาอย่างแน่นอน

แล้วนี่เขายังพกคุณหนูซูที่มีพรสวรรค์ด้านวรยุทธ์ระดับ SSS ไปเที่ยวเล่นด้วยอีก หากทางตระกูลซูรู้เข้า การถอนหมั้นคงเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้แน่

ลุงเฟิงได้แต่กลัดกลุ้มใจ ทว่าเขาก็ไม่อาจทำอะไรนายน้อยได้ เขาทำได้เพียงนั่งลงบนม้านั่งใกล้ๆ อย่างหมดอาลัยตายอยาก จมปลักอยู่กับความรู้สึกผิดที่ดูแลนายน้อยได้ไม่ดีพอ

เวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง พระอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้าเต็มดวง จู่ๆ บอดี้การ์ดคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหา

"พ่อบ้านเฟิง นายท่าน คุณชายฉู่แห่งตระกูลฉู่ และคุณชายถังแห่งตระกูลถังมาถึงหน้าประตูแล้วครับ พวกเขาบอกว่ามาหานายน้อย"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของลุงเฟิงก็เปลี่ยนไปทันที เขารีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกไปที่ประตูคฤหาสน์

"นายท่าน คุณชายฉู่ คุณชายถัง"

ณ ประตูทางเข้าคฤหาสน์ ลุงเฟิงโค้งคำนับทั้งสามคนด้วยความเคารพ

ทว่าสีหน้าของเจียงเจิ้นเทียนกลับถมึงทึง เขากวาดสายตามองไปด้านหลังของลุงเฟิง "เจียงอี้เฉินอยู่ไหน? วันนี้คุณชายฉู่กับคุณชายถังอุตส่าห์มาช่วยชี้แนะแนวทางการบ่มเพาะพลังให้ถึงที่ ทำไมมันถึงไม่ออกมาต้อนรับด้วยตัวเองฮะ?!"

ลุงเฟิงลอบมองฉู่ซิงเฉินที่มีกระบี่เหน็บอยู่ข้างเอว ท่วงท่าสง่างามแผ่กลิ่นอายแห่งคุณธรรม และถังหลงที่มีรูปร่างอ้วนท้วนพร้อมกับรอยยิ้มเป็นมิตรบนใบหน้า สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความลำบากใจ

"นายท่าน นายน้อย... ไม่อยู่ครับ"

"หืม?"

เจียงเจิ้นเทียนขมวดคิ้ว "มันไปไหน?"

"...นายน้อยพาคุณหนูซูไปตกปลาครับ" ลุงเฟิงตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

"ไอ้ลูกทรพี!"

เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงเจิ้นเทียนก็เดือดดาลขึ้นมาทันที คลื่นพลังปราณระเบิดออกมาจากร่าง ซัดกระแทกประตูคฤหาสน์จนพังครืน เกิดประกายไฟสว่างวาบ

"มะรืนนี้ก็จะถึงวันทดสอบจบการศึกษาแล้ว มันยังมีกะจิตกะใจไปตกปลาอีกเหรอ? มันช่างไร้ความรับผิดชอบจริงๆ!"

เขาอุตส่าห์หลงคิดว่าเจียงอี้เฉินเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นแล้วตอนงานพิธีจบการศึกษา แต่ไม่นึกเลยว่ามันจะยังทำตัวเหลวไหลแก้ไม่หายเหมือนเดิม

ตอนนี้หากตระกูลเจียงต้องสูญเสียตระกูลซูไปเป็นพันธมิตร พวกเขาจะต้องเผชิญกับศึกหนักทั้งในและนอกตระกูลอย่างแน่นอน

มันไม่แม้แต่จะขยันบ่มเพาะพลังเพื่อทำผลงานให้ดีในการทดสอบ เพื่อให้ซูจ้านยอมรับในตัวมันเลยสักนิด แต่กลับ... หนีไปตกปลา นี่มันหมดหนทางเยียวยาแล้วจริงๆ ใช่ไหม?!

"นายท่าน โปรดระงับโทสะด้วยเถอะครับ นายน้อยไม่มีใจรักในวิถีแห่งวรยุทธ์เลย กระผมเองก็จนปัญญาเหมือนกัน" ลุงเฟิงถอนหายใจ

ใบหน้าของเจียงเจิ้นเทียนเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาแค่นเสียงเย็นชา "งั้นก็ไปเอา 'น้ำค้างหยก' คืนมา เอาไปให้มันก็มีแต่เสียของเปล่าๆ"

"เอ่อ... นายท่าน น้ำค้างหยกนั่น นายน้อยเอาไป... ให้สัตว์เลี้ยงกินหมดแล้วครับ" ลุงเฟิงตอบเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัว

"อะไรนะ?!"

เจียงเจิ้นเทียนแทบจะสำลักน้ำลายตัวเอง เขายืนอึ้งไปชั่วขณะ

นั่นมันของวิเศษที่เขาเสี่ยงชีวิตไปแย่งชิงมาจากซากโบราณสถานคุนหลุนเชียวนะ! มันประเมินค่าไม่ได้ด้วยซ้ำ แถมยังสามารถช่วยให้ผู้ใช้วรยุทธ์ทะลวงขีดจำกัดก้าวเข้าสู่ดินแดนแห่งเทพยุทธ์ได้เลยทีเดียว

แต่ไอ้ลูกไม่รักดีคนนี้กลับเอามันไปให้สัตว์เลี้ยงกิน... เจียงเจิ้นเทียนโกรธจนแทบจะกระอักเลือด เขายกมือกุมหน้าอกแล้วเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

ลุงเฟิงรีบถลันเข้าไปประคอง "นายท่าน เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?"

เจียงเจิ้นเทียนพูดไม่ออกอีกต่อไป ความหวังอันริบหรี่ที่เพิ่งจุดประกายขึ้นมาในงานพิธีจบการศึกษาถูกดับมอดลงอย่างสมบูรณ์แบบ

ฉู่ซิงเฉินและถังหลงที่ยืนอยู่ข้างๆ ต่างก็ลอบถอนหายใจให้กับความเหลวไหลของเจียงอี้เฉิน

การทดสอบจบการศึกษาใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว แต่เขายังมีแก่ใจไปตกปลาเที่ยวเล่นอย่างสบายใจเฉิบ

แถมยังเอาน้ำค้างหยกไปให้สัตว์เลี้ยงกินอีก นี่มันเอาของล้ำค่าระดับสวรรค์มาทิ้งขว้างชัดๆ!

ในฐานะทายาทของตระกูลใหญ่ พวกเขาย่อมเคยได้ยินชื่อเสียงของ 'น้ำค้างหยก' ซึ่งเป็นของวิเศษระดับเทพที่เพิ่งปรากฏขึ้นเมื่อซากโบราณสถานคุนหลุนเปิดออกเมื่อไม่นานมานี้

มันสามารถปลุกพลังให้กับคนที่ไม่มีพรสวรรค์ด้านวรยุทธ์ได้ในทันที และยังช่วยทะลวงระดับพลังได้อย่างรวดเร็วในระยะเวลาอันสั้นอีกด้วย

มันคือสิ่งที่ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างปรารถนาอยากครอบครองแต่ก็มิอาจเอื้อมถึง

ทั้งสองคนอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า เดิมทีพวกเขายังอยากจะมาช่วยชี้แนะแนวทางการบ่มเพาะพลังให้เจียงอี้เฉิน เพราะเห็นแก่ความเป็นเพื่อนในอดีต และเห็นว่าเขามีพัฒนาการที่ดีขึ้นในงานพิธีจบการศึกษา จึงหวังว่าเขาจะสอบผ่านเกณฑ์มาตรฐาน

แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้... เจียงอี้เฉินก็ยังเป็นเจียงอี้เฉินคนเดิม ที่เอาแต่ละทิ้งหน้าที่ของตัวเอง

"ไอ้ลูกทรพี! โอ๊ย ไอ้ลูกทรพี!"

เจียงเจิ้นเทียนโกรธจนหอบหายใจแรง เขาถอนหายใจยาวด้วยความผิดหวังอย่างสุดซึ้ง ก่อนจะตวัดสายตามองไปยังคฤหาสน์ที่กำลังถูกรื้อซ่อมแซม แล้วถามเสียงอ่อย "แล้วคนพวกนี้มาทำอะไรที่นี่?"

ลุงเฟิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบไปตามความจริง "นายน้อยบอกว่าอยากจะ 'ใช้ชีวิตเป็นปลาเค็ม' ก็เลยทุ่มเงินไปกว่า 3 หมื่นล้านเพื่อปรับปรุงคฤหาสน์ใหม่ครับ..."

เจียงเจิ้นเทียน ฉู่ซิงเฉิน และถังหลง ถึงกับยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตกเมื่อได้ยินคำสารภาพของลุงเฟิง

ตั้ง 3 หมื่นกว่าล้าน!

นั่นมันเท่ากับรายได้ครึ่งเดือนของตระกูลเจียงเลยนะ ไม่แปลกใจเลยที่เครือเจียงกรุ๊ปถึงได้ประสบปัญหาทางการเงินในช่วงนี้

ที่แท้เจียงอี้เฉินก็เอาเงินไปผลาญเล่นเพื่อเสวยสุขและ 'ใช้ชีวิตเป็นปลาเค็ม' นี่เอง

"ไอ้ลูกล้างผลาญ!" เจียงเจิ้นเทียนโกรธจนถึงขีดสุด เขาประกาศกร้าวด้วยความเดือดดาล "เหล่าเฟิง ถ้าไอ้ลูกทรพีนั่นกลับมา แกฝากไปบอกมันด้วย"

"มันไม่คู่ควรกับตำแหน่งผู้สืบทอดตระกูลเจียงอีกต่อไป หลังจบการประเมินผลการศึกษา ฉันจะเป็นคนประกาศปลดมันออกจากตำแหน่งทายาทในที่ประชุมตระกูลด้วยตัวเอง"

ลุงเฟิงถึงกับสะดุ้งเฮือก "นายท่าน ทำแบบนี้มันไม่เหมาะสมกระมังครับ..."

"ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว หลานชายฉัน เจียงเฟิง อุตส่าห์เก็บตัวบ่มเพาะพลังอย่างหนักเพื่อทำผลงานให้ดีในการทดสอบ หวังจะทะลวงขึ้นเป็นขั้นสี่ ระดับสาม ให้ได้"

"แต่ไอ้ลูกทรพีนี่ กลับไม่ยอมเดินในเส้นทางที่ถูกต้อง เอาแต่ผลาญเงินและลุ่มหลงในความสะดวกสบาย มันเทียบไม่ได้เลยกับเจียงเฟิงที่มีความมุมานะและทะเยอทะยาน"

"มันมันก็แค่ไอ้สวะคนหนึ่ง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ปล่อยให้มันหาเลี้ยงตัวเองไปก็แล้วกัน ฉัน เจียงเจิ้นเทียน ไม่มีลูกแบบนี้"

เจียงเจิ้นเทียนทิ้งท้ายประโยคประกาศิตไว้เพียงแค่นี้ ก่อนจะกระแทกตัวนั่งลงในรถแล้วขับออกไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองอีกเลย

ฉู่ซิงเฉินและถังหลงมองหน้ากัน สีหน้าเต็มไปด้วยความอับจนหนทาง

"ลุงเฟิง ในเมื่อเจียงอี้เฉินไม่มีความตั้งใจที่จะบ่มเพาะพลัง และพอใจที่จะจมปลักอยู่กับความเสื่อมทราม งั้นพวกเราก็ขอตัวกลับก่อนแล้วกันครับ"

ฉู่ซิงเฉินส่ายหน้าแล้วหันหลังเดินจากไป

ถังหลงถอนหายใจ ก้มหน้าเดินตามไปติดๆ

ใบหน้าของลุงเฟิงดูแก่ชราลงไปอีกหลายปี หากนายน้อยถูกปลดออกจากตำแหน่งผู้สืบทอดเมื่อไหร่ เขาก็จะไม่ได้รับการช่วยเหลือใดๆ จากตระกูลอีกต่อไป

เขาจะกลายเป็นเหมือนเด็กที่ถูกทอดทิ้ง

เฮ้อ! แล้วจะทำยังไงกันดีล่ะทีนี้?