บทที่ 160 - หลอมรวมจิตวิญญาณ ปราณกระบี่สะกดทั่วสารทิศ

บทที่ 160 - หลอมรวมจิตวิญญาณ ปราณกระบี่สะกดทั่วสารทิศ

◉◉◉◉◉

กระบี่เดียวสังหารหนึ่งคน

บรรยากาศทั่วทั้งลานกว้างแปรเปลี่ยนเป็นหนักอึ้งขึ้นมา

บางคนที่คิดจะเคลื่อนไหวในตอนแรกพลันสงบเสงี่ยมลงทันที

สายตาจ้องมองเซียวชิวสุ่ยด้วยความหวาดผวา

เพียงหนึ่งกระบี่ก็สะเทือนเลื่อนลั่นแฝงอานุภาพตัดแม่น้ำผ่ามหาสมุทร ทำให้ผู้คนเกิดความรู้สึกว่าหากพุ่งเข้าไปก็มีแต่ต้องตายเท่านั้น

แววตาของเฉียนเทียนเฉินมืดมนลง

เซียวชิวสุ่ยสร้างแรงกดดันขุมหนึ่งให้แก่เขา

เป็นไปได้อย่างยิ่งว่าอีกฝ่ายจะก้าวเข้าสู่ขั้นหลอมรวมจิตวิญญาณแล้ว

ขั้นหลอมรวมจิตวิญญาณ

ดวงจิตและร่างกายหลอมรวมเป็นหนึ่ง สามารถสกัดกั้นพลังฟ้าดินมาใช้งานได้

นี่คือระดับพลังที่เขาปรารถนาจะก้าวเข้าไปมาโดยตลอด

ทว่าเขากลับทำไม่สำเร็จ อุตส่าห์ฝึกฝนเคล็ดวิชาขั้นสุดยอดของวัดมังกรฟ้ามาเนิ่นนานหลายปี แม้จะมองทะลุปรุโปร่งถึงระดับพลังนั้นแล้วแต่ก็ยังก้าวเข้าไปไม่ได้

การที่เซียวชิวสุ่ยสามารถสร้างแรงกดดันให้เขาได้ก็แสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายก้าวเข้าสู่ขั้นหลอมรวมจิตวิญญาณแล้วอย่างแน่นอน

"เจ้ายังขาดอยู่อีกนิดหน่อย!"

"หากยังขาดอยู่อีกนิดเจ้าก็ไม่มีโอกาสชนะ ข้าจะช่วยให้เจ้าก้าวเข้าสู่ขั้นหลอมรวมจิตวิญญาณ จากนั้นค่อยมาประลองกับข้า!"

เซียวชิวสุ่ยจ้องมองเฉียนเทียนเฉิน

กลิ่นอายทั่วร่างพุ่งทะยานกดทับลงบนร่างของเฉียนเทียนเฉินโดยตรง

เขาไม่ได้ลงมือสังหารโดยตรง

แต่กลับต้องการช่วยให้เฉียนเทียนเฉินก้าวเข้าสู่ขั้นหลอมรวมจิตวิญญาณเสียก่อนค่อยลงมือสังหาร

เวลานี้ซูเฉินและมู่หรงชิงเฉินเดินทางมาถึงด้านนอกลานกว้างแล้ว

"คุณหนู ระวังตัวด้วย คนผู้นี้บรรลุถึงขั้นหลอมรวมจิตวิญญาณแล้ว อีกทั้งยังสร้างแรงกดดันให้ข้าได้ เกรงว่าในบรรดายอดฝีมือขั้นหลอมรวมจิตวิญญาณด้วยกัน เขาก็จัดอยู่ในระดับแนวหน้าขอรับ"

เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหูของมู่หรงชิงเฉิน

ในฐานะคนของราชวงศ์

นางย่อมต้องมีผู้คุ้มกันอยู่แล้ว

และผู้ที่คอยคุ้มกันนางก็คือยอดฝีมือขั้นหลอมรวมจิตวิญญาณผู้หนึ่ง

"ยอดฝีมือในขั้นหลอมรวมจิตวิญญาณ"

แววตาของมู่หรงชิงเฉินเคร่งขรึมลง นางจ้องมองเซียวชิวสุ่ย

เวลานี้ภายใต้แรงกดดันของเซียวชิวสุ่ย กลิ่นอายบนร่างของเฉียนเทียนเฉินเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่อง ราวกับกำลังผันผวนอยู่บนเส้นแบ่งขอบเขต

"ความแข็งแกร่งของเฉียนเทียนเฉินบรรลุถึงระดับนี้แล้ว ซ่อนเร้นได้ลึกล้ำจริงๆ" มู่หรงชิงเฉินสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเฉียนเทียนเฉินจึงพึมพำออกมา

"เซียวชิวสุ่ยผู้นี้กำลังช่วยอีกฝ่ายยกระดับพลังให้ก้าวเข้าสู่ขั้นหลอมรวมจิตวิญญาณ"

ซูเฉินที่มาถึงลานกว้างเมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ก็หรี่ตาลงเล็กน้อย

เขาคิดว่าเซียวชิวสุ่ยจะใช้กระบี่เดียวฟันอีกฝ่ายให้ตาย คิดไม่ถึงเลยว่าจะกำลังช่วยเฉียนเทียนเฉินยกระดับพลังเสียอย่างนั้น

เซียวชิวสุ่ยคือจอมยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุค

ช่างแตกต่างจากพวกจิงอู๋มิ่งและอาเฟยจริงๆ คนเหล่านั้นเพียงแค่ชักกระบี่ออกก็เพื่อสังหารคนแล้ว

หากเป็นวิธีการของซูเฉิน ย่อมต้องปรากฏตัวออกมาแล้วฟันเฉียนเทียนเฉินทิ้งในดาบเดียวอย่างแน่นอน

หากอีกฝ่ายทะลวงผ่านก้าวเข้าสู่ขั้นหลอมรวมจิตวิญญาณได้ ก็อาจจะเกิดตัวแปรบางอย่างขึ้น

ผู้อาวุโสบางส่วนภายในสำนักขุนเขาสายน้ำ

เวลานี้ก็รับรู้ถึงการกระทำของเซียวชิวสุ่ยแล้ว พวกเขาทำเพียงยืนมองสถานการณ์อยู่รอบนอกโดยไม่ได้ลงมือแต่อย่างใด

ตู้ม!

ภายใต้การสะกดข่มจากกลิ่นอายของเซียวชิวสุ่ย กลิ่นอายบนร่างของเฉียนเทียนเฉินก็ทะลวงผ่านเส้นแบ่งขอบเขตนั้น พลังในร่างพุ่งทะยานขึ้นอย่างกะทันหัน เขาอาศัยกลิ่นอายของเซียวชิวสุ่ยมาบดขยี้คอขวดในร่างกาย

กลิ่นอายบนร่างของเขาเกิดการเปลี่ยนแปลงราวกับพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน

สายตาจ้องมองไปยังเซียวชิวสุ่ย

"ข้าติดอยู่ในขั้นหลอมวิญญาณระดับสูงสุดมาเนิ่นนานหลายปี ไม่อาจก้าวเข้าสู่ขั้นหลอมรวมจิตวิญญาณได้เสียที"

"เจ้าไม่เพียงแต่ทำให้ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของขั้นหลอมรวมจิตวิญญาณเท่านั้น แต่ยังกดดันขีดจำกัดในการทะลวงผ่านของข้า ช่วยให้ข้าก้าวเข้าสู่ขั้นหลอมรวมจิตวิญญาณได้สำเร็จ"

"เดิมทีข้าสมควรต้องขอบคุณเจ้า ทว่าตอนนี้ข้ากลับต้องการจะสังหารเจ้า!"

"ข้าอยากจะรู้เหลือเกินว่าเหตุใดเจ้าถึงได้มีความมั่นใจว่าจะสามารถสังหารข้าได้ถึงเพียงนี้!"

"ข้าลืมบอกเจ้าไปเลยว่า ตอนที่ข้ายังไม่ได้ก้าวเข้าสู่ขั้นหลอมรวมจิตวิญญาณ ข้าก็สามารถต่อกรกับยอดฝีมือขั้นหลอมรวมจิตวิญญาณได้แล้ว!"

เฉียนเทียนเฉินมองเซียวชิวสุ่ยพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เมื่อได้ยินคำพูดของเฉียนเทียนเฉิน

เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นทั่วลานกว้าง

พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าท่านเจ้าสำนักเฉียนเทียนเฉินของตนจะสามารถต่อกรกับยอดฝีมือขั้นหลอมรวมจิตวิญญาณได้ตั้งแต่ยังอยู่ในขั้นหลอมวิญญาณ

มู่หรงชิงเฉินที่เฝ้ามองดูการต่อสู้อยู่เมื่อได้ยินคำพูดของเฉียนเทียนเฉิน สีหน้าก็แปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย

นางมองดูเฉียนเทียนเฉินที่มีกลิ่นอายเข้มข้นในยามนี้

คิดในใจว่า "การที่เฉียนเทียนเฉินสามารถต่อกรกับยอดฝีมือขั้นหลอมรวมจิตวิญญาณได้ตั้งแต่ตอนอยู่ขั้นหลอมวิญญาณ บนร่างน่าจะมีเคล็ดวิชาพิเศษบางอย่าง"

ท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึง

เหล่าศิษย์สำนักขุนเขาสายน้ำก็เปล่งประกายความเร่าร้อนออกมาจากแววตา

เซียวชิวสุ่ยแห่งพรรคมังกรฟ้าผู้นี้กำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว

ตอนนี้พวกเขากำลังรอให้ท่านเจ้าสำนักทุบตีเซียวชิวสุ่ยผู้นี้ให้ตาย

ผู้อาวุโสผู้หนึ่งแห่งยอดเขาเทียนฉือมองสถานการณ์นี้ด้วยแววตาที่เคร่งขรึมลง เขาโบกมือเรียกศิษย์คนหนึ่งที่อยู่ข้างกายให้ก้าวเข้ามา

"จงนำสถานการณ์ทางฝั่งนี้ไปแจ้งให้ทางใต้เท้าทราบ!"

"ขอรับ ศิษย์จะไปเดี๋ยวนี้!"

ศิษย์คนนั้นรีบรับคำเสียงเบา

จากนั้นก็กลืนหายเข้าไปในฝูงชน รีบเร่งออกจากสำนักขุนเขาสายน้ำเพื่อนำเรื่องราวทางฝั่งนี้ส่งออกไปอย่างรวดเร็ว

พรรคมังกรฟ้าเป็นคนที่พวกเขายุยงให้มา แต่พวกเขาก็คิดไม่ถึงว่าเซียวชิวสุ่ยแห่งพรรคมังกรฟ้าจะปรากฏตัวในรูปแบบนี้

ซ้ำยังปล่อยให้เฉียนเทียนเฉินก้าวเข้าสู่ขั้นหลอมรวมจิตวิญญาณอีก

คิดจะสังหารเฉียนเทียนเฉินที่อยู่ในขั้นหลอมรวมจิตวิญญาณอย่างนั้นหรือ

"ตอนนี้จะรอดูว่าเจ้าจะสังหารเขาได้อย่างไร" ชายผู้นั้นมองเซียวชิวสุ่ยพลางกล่าวเสียงเย็นชาในใจ

ทางฝั่งซูเฉินกลับหรี่ตาลงเล็กน้อย

"ศิษย์พี่หญิง ท่านว่าพวกเขาสองคนผู้ใดจะเป็นฝ่ายชนะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของซูเฉิน มู่หรงชิงเฉินก็ส่ายหน้า "หากเฉียนเทียนเฉินไม่ก้าวเข้าสู่ขั้นหลอมรวมจิตวิญญาณ เขาย่อมไม่มีโอกาสชนะ ทว่าตอนนี้เฉียนเทียนเฉินก้าวเข้าสู่ขั้นหลอมรวมจิตวิญญาณแล้ว อีกฝ่ายคิดจะสังหารเขา เกรงว่าคงเป็นเรื่องยากแล้วล่ะ"

"ยิ่งไปกว่านั้นที่นี่คือสำนักขุนเขาสายน้ำนะ"

มู่หรงชิงเฉินชี้ให้เห็นว่าที่นี่คือสำนักขุนเขาสายน้ำ

หากเหล่าศิษย์สำนักขุนเขาสายน้ำร่วมมือกับเฉียนเทียนเฉินล้อมสังหารเซียวชิวสุ่ย เซียวชิวสุ่ยก็ทำได้เพียงต้องล่าถอยไปเท่านั้น

"เซียวชิวสุ่ยผู้นี้เป็นถึงหัวหน้าหอเจิงเยว่แห่งพรรคมังกรฟ้า การที่เขากล้าปล่อยให้เฉียนเทียนเฉินก้าวเข้าสู่ขั้นหลอมรวมจิตวิญญาณ เขาก็สมควรต้องมีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมว่าจะสามารถสังหารเฉียนเทียนเฉินได้"

ซูเฉินกล่าว

แน่นอนว่าหากคนตรงหน้าไม่ใช่เซียวชิวสุ่ย ซูเฉินก็คงไม่กล้าพูดเช่นนี้

การที่เซียวชิวสุ่ยกล้าทำเช่นนี้ ก็ย่อมแสดงว่าเขามีความมั่นใจที่จะสังหารอีกฝ่ายได้

"ดูเหมือนว่าศิษย์น้องจะคาดหวังในตัวเซียวชิวสุ่ยผู้นี้สินะ พวกเรามาพนันกันดีหรือไม่ว่าผู้ใดจะเป็นฝ่ายชนะ"

มู่หรงชิงเฉินเอ่ยปาก

"ศิษย์พี่หญิงคิดว่าเฉียนเทียนเฉินจะเป็นฝ่ายชนะอย่างนั้นหรือ"

ซูเฉินเอ่ยถาม

"เปล่า ข้าขอพนันว่าครั้งนี้เซียวชิวสุ่ยจะสังหารเฉียนเทียนเฉินไม่ได้และจะต้องหลบหนีไป"

มู่หรงชิงเฉินกล่าว

"อย่างนั้นหรือ ถ้าเช่นนั้นข้าขอพนันว่าเซียวชิวสุ่ยจะสามารถสังหารเฉียนเทียนเฉินได้"

"เพียงแต่ไม่รู้ว่าของเดิมพันของศิษย์พี่หญิงคืออะไรกัน"

ซูเฉินเอ่ยปาก

"หากเจ้าชนะ ข้าจะช่วยให้เจ้าได้เป็นเจ้าสำนักขุนเขาสายน้ำ แต่หากข้าชนะ เจ้าต้องรับปากข้าสามเรื่อง"

มู่หรงชิงเฉินกล่าว

"ช่วยให้ข้าเป็นเจ้าสำนักขุนเขาสายน้ำงั้นหรือ ข้าไม่มีคุณวุฒิมากพอหรอกนะ"

ซูเฉินส่ายหน้า

"โลกใบนี้เคารพผู้แข็งแกร่งและผู้มีอำนาจ ข้ามีอำนาจที่จะช่วยให้เจ้าเป็นเจ้าสำนักขุนเขาสายน้ำได้ แล้วเหตุใดเจ้าจะเป็นไม่ได้ล่ะ"

"แน่นอนว่าการจะปราบยอดเขาอีกสองแห่งนั้น นับเป็นเรื่องที่ยากลำบากอย่างยิ่ง"

มู่หรงชิงเฉินกล่าว

ยอดเขาเทียนหลัวนั้นทางฝั่งนางได้วางหมากเอาไว้แต่เนิ่นๆ จึงสามารถยึดครองได้อย่างรวดเร็ว

ทว่ายอดเขาอีกสองแห่งนั้น การแทรกซึมของฝั่งนางยังมีน้อยมาก

หากต้องการยึดครองก็จำเป็นต้องแลกมาด้วยความสูญเสียบางอย่าง

แน่นอนว่านางคิดว่าความสูญเสียนี้ถือว่าคุ้มค่า ดังนั้นนางจึงยินดีที่จะแลก

"ไม่รู้ว่าศิษย์น้องจะยินยอมพนันหรือไม่"

"ตกลง"

ซูเฉินพยักหน้ารับ

สายตาทอดมองไปยังสนามรบ

เซียวชิวสุ่ยถือกระบี่ยาวจ้องมองเฉียนเทียนเฉินด้วยสีหน้าราบเรียบ

"เช่นนั้นหรือ งั้นไม่รู้ว่าเจ้าจะสามารถรับกระบี่ของข้าได้หรือไม่"

ขณะที่เซียวชิวสุ่ยเอ่ยปาก ปราณกระบี่บนร่างก็เริ่มพุ่งทะยานสูงขึ้น

เมื่อปราณกระบี่ขุมนี้ปรากฏขึ้น ผู้คนทั่วทั้งลานกว้างต่างก็สั่นสะท้านไปทั้งร่างโดยไม่รู้ตัว

ร่างกายของพวกเขาพากันถอยร่นไปด้านหลังอย่างไม่อาจควบคุม

เกรงกลัวว่าจะถูกปราณกระบี่ขุมนี้โจมตีเอาได้

กลิ่นอายในยามนี้เมื่อเทียบกับความดุดันโอหังก่อนหน้านี้ กลับมีความรู้สึกว่าสามารถสะกดได้ทั่วสารทิศเพิ่มขึ้นมาอีกด้วย

[จบแล้ว]