บทที่ 46 - นัดพบ หงายไพ่ วางแผน

บทที่ 46 - นัดพบ หงายไพ่ วางแผน

◉◉◉◉◉

จวนสกุลซู

ซูเฉินเพิ่งกลับมาถึงจวน พ่อบ้านลุงฝูก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าของเขา

"คุณชาย ในห้องหนังสือของนายท่านจู่ๆ ก็มีของชิ้นหนึ่งเพิ่มขึ้นมา ท่านลองไปดูสักหน่อยเถิด"

ลุงฝูค้อมตัวแล้วเอ่ยรายงาน

"มีของเพิ่มขึ้นมาอย่างนั้นหรือ"

บนใบหน้าของซูเฉินเผยให้เห็นความสงสัย

แต่เขาก็ยังคงเดินตามลุงฝูไปที่ห้องหนังสือของซูเมิ่งไป๋

แม้ว่าซูเฉินจะไม่ค่อยได้มาที่ห้องหนังสือแห่งนี้ แต่ลุงฝูก็มักจะเข้ามาทำความสะอาดอยู่เสมอ

วันนี้พบว่าบนโต๊ะหนังสือมีกล่องไม้เพิ่มขึ้นมาหนึ่งใบ

หลังจากเข้าไปในห้องหนังสือ ซูเฉินก็มองเห็นกล่องไม้ใบนี้ตั้งแต่แวบแรก ตัวกล่องทำขึ้นจากไม้ธรรมดา

"คุณชาย บ่าวช่วยเปิดให้เองขอรับ!"

เวลานี้ลุงฝูตกเป็นทาสรับใช้ของซูเฉินแล้ว เขากลัวว่าบนกล่องจะมีพิษหรือมีอันตรายอื่นแอบแฝงอยู่ จึงได้เอ่ยอาสาออกไป

"ไม่เป็นไร อีกฝ่ายน่าจะจงใจเอามาให้ข้าดูอยู่แล้ว!"

ซูเฉินไม่ได้เปิดเผยความแข็งแกร่งของตนเองให้คนภายนอกได้รับรู้ หากอีกฝ่ายต้องการจะสังหารเขา ย่อมไม่ต้องเปลืองแรงคิดแผนการให้วุ่นวายถึงเพียงนี้

เขาเดินไปที่กล่องไม้ใบนั้นแล้วเปิดมันออก

ด้านในเป็นแผ่นทองคำเปลวที่บางเฉียบราวกับแผ่นกระดาษ บนแผ่นทองคำเปลวมีลวดลายบางอย่างสลักเอาไว้ ดูจากร่องรอยของลวดลายแล้ว น่าจะเป็นส่วนหนึ่งของแผนที่

สายตาเหลือบมองไปที่ก้นกล่อง!

ด้านบนยังมีจดหมายอีกหนึ่งฉบับ

ซูเฉินเปิดซองจดหมายออก เนื้อหาด้านในสั้นมาก: ยามจื่อพบกันที่ป่าไผ่เขาหลังจวน

พลังปราณแท้จริงสายหนึ่งไหลเวียนอยู่ในฝ่ามือ กระแทกซองจดหมายฉบับนี้จนแหลกละเอียด จากนั้นก็เก็บแผ่นทองคำเปลวแผ่นนั้นเอาไว้

สายตาของเขามองไปยังที่พักของช่างกวนจื่ออวิ๋นในเรือนหลัง

ลายมือดูเรียบร้อยสะอาดตา เขาเคยเห็นลายมือของช่างกวนจื่ออวิ๋นมาก่อน มันเหมือนกับลายมือในจดหมายนี้ไม่มีผิดเพี้ยน

แน่นอนว่านี่คือเบาะแสที่ช่างกวนจื่ออวิ๋นจงใจทิ้งไว้ให้ซูเฉิน

นางเชื่อว่าซูเฉินจะต้องดูออก

"แม่รองในนามของข้ามอบของสิ่งนี้ให้ข้า เพื่อนัดพบกับข้า ดูท่าคงคิดจะหงายไพ่แล้วสินะ!"

ซูเฉินคิดในใจ

จู่ๆ ความทรงจำก็แล่นเข้ามาในหัว

ก่อนหน้านี้หลิ่วอู๋เหมยบอกว่าคนที่ต่อสู้กับนางที่ภูเขาฉินชุ่ยเป็นสตรีผู้หนึ่ง หรือว่าสตรีผู้นั้นก็คือช่างกวนจื่ออวิ๋น

แววตาของซูเฉินมีประกายสว่างวาบขึ้นมา

ตอนนั้นเขาใช้เคล็ดดาบพิรุณยามอัสดง บางทีอาจจะทำให้อีกฝ่ายดูออก ดังนั้นช่างกวนจื่ออวิ๋นถึงได้มาตามหาเขา

ในพริบตาเดียวเขาก็คิดเชื่อมโยงเรื่องราวทั้งหมดจนกระจ่างแจ้ง

"เช่นนั้นก็มาดูกันว่า คืนนี้เจ้าจะหงายไพ่อย่างไร!"

ซูเฉินเอ่ยพึมพำเสียงเบา

"ไปเตรียมห้องลับให้ข้า ข้าจะฝึกฝนต่อ!"

ซูเฉินหันไปสั่งการลุงฝู

การฝึกฝนวิถีแห่งยุทธ์จะหยุดพักไม่ได้เด็ดขาด

ทั้งการฝึกฝนลมปราณภายใน และการฝึกฝนพลังปราณโลหิตกับร่างกายล้วนต้องดำเนินการควบคู่กันไป

เวลานี้ ภายในเรือนหลัง

ภายในตำหนัก

"คุณหนู เมื่อครู่นี้ข้าเห็นลุงฝูพาซูเฉินไปที่ห้องหนังสือแล้ว ตอนนี้น่าจะเห็นกล่องไม้ใบนั้นแล้วล่ะเจ้าค่ะ"

"ท่านว่าคืนนี้เขาจะมาตามนัดหรือไม่"

เสี่ยวหลานเอ่ยถาม

"เขาจะต้องมาแน่!"

ช่างกวนจื่ออวิ๋นเอ่ยตอบ

"แต่ว่าคุณหนู ตอนนี้หอพิรุณทองเปลี่ยนมือไปแล้ว การที่พวกเราไปพบกับซูเฉินผู้นี้ มันจะไม่มีประโยชน์มากไปหน่อยหรือ"

"แถมยังจะทำให้ตัวตนของท่านถูกเปิดเผยอีกด้วย!"

เสี่ยวหลานรู้สึกเป็นกังวลอยู่บ้าง

"เจ้าไปสืบดูความสัมพันธ์ระหว่างไป๋เทียนอวี่กับหลิงเทียนเหอ!"

"ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมซูเฉินถึงยอมสละตำแหน่งประมุขหอพิรุณทอง คืนนี้ข้าจะลองถามเขาดู!"

ช่างกวนจื่ออวิ๋นกล่าว

ระหว่างที่พูด คิ้วของนางก็ขมวดเข้าหากันแน่น ก่อนหน้านี้นางเคยประเมินความแข็งแกร่งของไป๋เทียนอวี่เอาไว้แล้ว แต่นางไม่ได้ประเมินไปถึงขั้นที่ว่าไป๋เทียนอวี่จะเป็นยอดฝีมือขั้นหลอมวิญญาณ

ยอดฝีมือขั้นหลอมวิญญาณผู้หนึ่ง กลับกลายมาเป็นประมุขหอพิรุณทองในเวลาเช่นนี้

ทำให้เรื่องราวดูซับซ้อนจนยากจะคาดเดา

เมืองชิ่ง ณ เรือนพักแห่งหนึ่งที่ไม่ไกลจากจวนสกุลซู

พวกของมู่ชิงเสวี่ยทั้งสามคนกำลังพักผ่อนอยู่ในเรือน

"ปู่สาม ทำไมพวกเราต้องเช่าเรือนพักด้วยเล่า ไปที่ตระกูลซูโดยตรงเลยไม่ได้หรือ ซูเฉินผู้นี้ก็จริงๆ เลย หอพิรุณทองเป็นของตำหนักจันทน์ม่วงของพวกเราแท้ๆ เขาจะยกตำแหน่งประมุขหอพิรุณทองให้คนอื่นได้อย่างไรกัน"

มู่ชิงเสวี่ยเอ่ยบ่นออกมา

จุดประสงค์ที่นางเดินทางมาที่นี่ก็เพื่อดึงหอพิรุณทองเข้ามาอยู่ภายใต้การดูแลของตำหนักจันทน์ม่วงอย่างเป็นทางการ

แต่ตอนนี้หอพิรุณทองกลับเปลี่ยนประมุขไปแล้ว

ไม่ได้เป็นของตระกูลซูอีกต่อไป

การจะดึงหอพิรุณทองให้เข้ามาอยู่ภายใต้ตระกูลมู่ของพวกเขา จึงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

การกระทำโดยไม่ตั้งใจของซูเฉิน กลับคลี่คลายวิกฤตินี้ไปได้อย่างน่าเหลือเชื่อ

เพราะถึงอย่างไรในเบื้องหน้าเขาก็ไม่อาจขีดเส้นแบ่งแยกกับตำหนักจันทน์ม่วงได้อย่างชัดเจน

"นี่คือการตัดสินใจที่ชาญฉลาด ไม่เช่นนั้นเขาคงรักษาชีวิตน้อยๆ เอาไว้ไม่ได้แน่!"

ชายชราที่อยู่ข้างกายมู่ชิงเสวี่ยเอ่ยปากขึ้น

"เฟยอู่ เจ้าไปสืบเรื่องของไป๋เทียนอวี่ผู้นี้ แล้วก็เรื่องราวที่เกิดขึ้นในเมืองชิ่งด้วย!"

ชายชราหันไปสั่งชายร่างกำยำที่อยู่ข้างกาย

"ขอรับ!"

ชายร่างกำยำนามว่าเฟยอู่ค้อมตัวแล้วเดินออกจากเรือนพักไป

"ปู่สาม หอพิรุณทองส่งส่วยทรัพย์สินให้ตระกูลมู่ของพวกเราไม่น้อยเลยในแต่ละปี ตอนนี้หอพิรุณทองเปลี่ยนมือแล้ว น่าจะไม่ยอมส่งส่วยให้ตระกูลมู่ของพวกเราอีกต่อไป หากเป็นเช่นนี้ รายได้ในส่วนนี้ของตระกูลมู่ก็จะต้องลดลง ทรัพยากรที่สามารถหาซื้อได้ก็จะลดน้อยลงตามไปด้วย!"

ความไร้เดียงสาบนใบหน้าของมู่ชิงเสวี่ยมลายหายไปในพริบตา แปรเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็น

"เรื่องนี้จำเป็นต้องรีบแจ้งให้ทางตระกูลรับทราบโดยด่วน!"

"รอให้ทางเฟยอู่สืบข่าวได้ความมาสักหน่อย พวกเราค่อยไปพบซูเฉินผู้นั้นที่จวนสกุลซู"

"หากสามารถดึงซูเฉินเข้ามาร่วมกับตระกูลมู่ของพวกเราได้ พวกเราก็จะมีรากฐานในการร่วมมือกับหอพิรุณทอง"

"เพราะถึงอย่างไรซูเมิ่งไป๋ก็เป็นผู้ก่อตั้งหอพิรุณทองขึ้นมา การที่ซูเฉินจะมีส่วนแบ่งผลประโยชน์ในหอพิรุณทองบ้างก็เป็นเรื่องปกติ"

"ตอนนี้พวกเขากวาดล้างหออสนีบาตไปแล้ว อิทธิพลขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิมไม่รู้ตั้งกี่เท่า หากพวกเราร่วมมือกับพวกเขา ผลกำไรก็น่าจะได้มากกว่าแต่ก่อนเสียอีก!"

ชายชรากล่าวอธิบาย

เมื่อได้ยินคำพูดของชายชรา แววตาของมู่ชิงเสวี่ยก็เป็นประกายขึ้นมา

วิธีนี้นางยังคิดไม่ถึงจริงๆ

อีกด้านหนึ่ง

ภายในโรงเตี๊ยมที่ฉินฮ่าวพักอาศัยอยู่

ชายหนุ่มสวมชุดคลุมยาวสีดำผู้หนึ่ง พาคนสองคนเดินเข้ามาในห้องของเขา

ชายหนุ่มมีใบหน้าเย็นชา กลิ่นอายบนร่างเย็นเยียบและหนักแน่น ราวกับว่าตัวเขาคือภูเขาน้ำแข็งก็มิปาน

ทว่าในความเย็นเยียบนี้ยังแฝงไปด้วยกลิ่นอายของผู้ทรงอำนาจ

ดูท่าคนผู้นี้คงจะมีฐานะไม่ธรรมดา

ด้านหลังของเขามีคนติดตามมาด้วยสองคน

คนหนึ่งมีหน้าตาธรรมดา ในอ้อมแขนกอดธงรบเอาไว้หนึ่งผืน บนธงรบมีปลายหอกโผล่ออกมา ส่องประกายความหนาวเหน็บอันแหลมคม

ส่วนอีกคนหนึ่งเป็นชายชรา ชายชรามีใบหน้าซีดเผือด ทว่าดวงตาทั้งสองข้างกลับดำขลับดั่งห้วงลึกที่ไม่อาจหยั่งถึง ลึกล้ำจนน่าสะพรึงกลัวและสะกดข่มจิตใจผู้คน

ฉินฮ่าวที่กำลังฟื้นฟูอาการบาดเจ็บอยู่บนเตียง เดิมทีตั้งใจจะส่งเสียงด่าทอ แต่เมื่อเห็นผู้มาเยือน เขาก็แสดงท่าทีตื่นเต้นดีใจอย่างมาก

"พี่รอง ท่านต้องแก้แค้นให้ข้านะ แขนของข้าถูกคนฟันขาด!"

ด้วยความตื่นเต้น ฉินฮ่าวจึงกระอักเลือดออกมาอีกคำ

ชายชราที่อยู่ข้างกายชายหนุ่มรีบก้าวไปข้างหน้าทันที ในฝ่ามือปรากฏพลังปราณสายหนึ่งช่วยฉินฮ่าวฟื้นฟูอาการบาดเจ็บภายในร่างกาย

ส่วนชายหน้าตาธรรมดาอีกคนก็ทำหน้าที่ปิดประตูห้อง

ผ่านไปครู่หนึ่ง

สีหน้าของฉินฮ่าวถึงได้ดูดีขึ้นมาบ้าง

"น้องสาม ครั้งนี้ข้าเดินทางมาด้วยตัวเอง ข้าจะต้องแก้แค้นให้เจ้าอย่างแน่นอน ข้าอยากจะเห็นนักว่าใครหน้าไหนมันกล้าลงมือกับคนของตระกูลฉิน"

ชายหนุ่มมองดูฉินฮ่าวที่ลมหายใจเริ่มคงที่แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา ในดวงตาทั้งสองข้างแฝงไปด้วยจิตสังหารอันรุนแรง

ชายหนุ่มผู้นี้ก็คือพี่รองของฉินฮ่าว นามว่าฉินเทียนหาน

"เล่าเหตุการณ์ในตอนนั้นให้ข้าฟังหน่อย แล้วทำไมเจ้าถึงได้ตกอยู่ในสภาพทุลักทุเลเช่นนี้!"

ฉินเทียนหานเอ่ยถามเสียงขรึม

ฉินฮ่าวรีบเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่ตนเองพบเจอให้ฉินเทียนหานฟังทันที ส่วนเรื่องของหออสนีบาตนั้น เป็นเพราะเขามัวแต่ฟื้นฟูอาการบาดเจ็บ จึงยังไม่ได้ไปสืบดู

"ผู้เฒ่าลู่ รบกวนท่านไปสืบดูสักหน่อย!"

ฉินเทียนหานหันไปสั่งชายชราที่มีใบหน้าดุร้าย

"ขอรับ!"

ชายชราใบหน้าดุร้ายรีบเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

"เจ้ารักษาอาการบาดเจ็บของตัวเองให้คงที่เสียก่อน ทางฝั่งข้าจะรีบเร่งเพาะเลี้ยงบุปผาโลหิตมารให้เติบโตเต็มที่โดยเร็วที่สุด ถึงตอนนั้นเมื่อเจ้ากินบุปผาโลหิตมารเข้าไป ระดับพลังของเจ้าก็จะต้องเพิ่มสูงขึ้นอย่างแน่นอน"

ฉินเทียนหานกล่าว

"ขอบคุณพี่รอง พี่รอง ท่านจะต้องหาตัวคนที่ฟันแขนข้าขาดมาให้ได้นะ ข้าจะสับมันเป็นหมื่นๆ ชิ้นเลยคอยดู!"

ภายในดวงตาทั้งสองข้างของฉินฮ่าวเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย

[จบแล้ว]