บทที่ 36 - ผู้มาเยือนจากนอกด่าน ถูกลอบโจมตี

บทที่ 36 - ผู้มาเยือนจากนอกด่าน ถูกลอบโจมตี

◉◉◉◉◉

บุปผาโลหิตมารสามารถยกระดับพรสวรรค์ได้ ในเมื่อมันปรากฏขึ้นมาแล้วซูเฉินย่อมไม่มีทางยอมปล่อยให้หลุดมือไปอย่างแน่นอน

"แต่สภาพแวดล้อมในการเจริญเติบโตของบุปผาโลหิตมารนั้นไม่ธรรมดา จำเป็นต้องใช้ซากศพจำนวนนับไม่ถ้วน"

"แต่สถานที่อย่างภูเขาฉินชุ่ยไม่น่าจะมีซากศพอยู่เลย แล้วบุปผาโลหิตมารจะไปอยู่ที่นั่นได้อย่างไรกัน"

ทันใดนั้นก็มีความคิดหนึ่งสว่างวาบขึ้นมาในหัวของซูเฉิน

สถานที่อย่างภูเขาฉินชุ่ยไม่ใช่สมรภูมิรบ ไม่เคยมีผู้คนล้มตาย จึงไม่สอดคล้องกับสภาพแวดล้อมในการเจริญเติบโตของบุปผาโลหิตมารเลยแม้แต่น้อย

"หรือว่าฉินฮ่าวจะเข้าใจผิดไปเอง"

ซูเฉินอดไม่ได้ที่จะคิดเช่นนี้ในใจ

แต่ทางฝั่งของหออสนีบาตก็ได้ขนส่งศิลามิติเร้นลับไปที่นั่นไม่น้อยเลยจริงๆ

ไม่มีทางผิดพลาดได้อย่างแน่นอน!

ซูเฉินขมวดคิ้วแน่น

ทั้งบุปผาโลหิตมารและฐานบัวห้าชั้นเขาล้วนไม่เคยเห็นมาก่อน ดังนั้นต่อให้เห็นของสิ่งนั้นกับตาเขาก็คงแยกแยะไม่ออกอยู่ดี

"บางทีข้าอาจจะเอาข่าวนี้ไปขายได้"

"คงต้องมีใครสักคนรู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไรกันแน่"

ซูเฉินคิดในใจ

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้เขาก็อดคิดถึงฮูหยินหลิ่วแห่งตำหนักแค้นนิรันดร์และช่างกวนจื่ออวิ๋นที่อยู่ในจวนตระกูลซู หรือจะเรียกอีกชื่อว่าจื่อหานเยว่ไม่ได้

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ซูเฉินก็ตัดสินใจไปพบหลิ่วอู๋เหมย

ซูเฉินลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากหอพิรุณทองมุ่งหน้าไปยังหอวสันต์หยก

เมื่อเข้าไปในหอวสันต์หยก ซูเฉินก็ได้พบกับน้ากุ้ย

"ข้ามาขอพบฮูหยินหลิ่ว มีเรื่องอยากจะปรึกษาหารือด้วย"

ซูเฉินเอ่ยปาก

"เชิญท่านประมุขซูเจ้าค่ะ ฮูหยินสั่งไว้ว่าหากท่านมาถึงสามารถเข้าไปพบได้ตลอดเวลาเลยเจ้าค่ะ"

น้ากุ้ยพาซูเฉินมายังเรือนหลังของหอวสันต์หยก

ภายในห้องที่ตกแต่งอย่างประณีต

ฮูหยินหลิ่วในชุดสีขาวซึ่งมีใบหน้างดงามเย้ายวน เมื่อพบหน้าซูเฉินนางก็กล่าวว่า "ท่านประมุขซู พวกเราเพิ่งจะแยกย้ายกันไปได้แค่คืนเดียว ท่านก็มาหาข้าถึงที่นี่เสียแล้ว"

น้ำเสียงของนางแฝงความหยอกเย้าอยู่เล็กน้อย

"ฮูหยินหลิ่ว การมาของข้าในครั้งนี้เพื่อต้องการจะขายข่าวให้ท่าน ข่าวนี้ข้าเพิ่งจะได้รับมา"

"เป็นข่าวเกี่ยวกับฐานบัวห้าชั้น"

ซูเฉินมองฮูหยินหลิ่วพร้อมกับเอ่ย

กุหลาบนั้นงดงาม แต่ก็เป็นกุหลาบอาบยาพิษ ทางที่ดีควรจะรักษาระยะห่างเอาไว้จะดีกว่า

"ฐานบัวห้าชั้น!" เมื่อได้ยินคำพูดของซูเฉิน สีหน้าของฮูหยินหลิ่วก็จริงจังขึ้นมา นางโบกมือไล่น้ากุ้ยและคนอื่นๆ ให้ออกไป

"เจ้ารู้ข่าวของฐานบัวห้าชั้นแล้วอย่างนั้นหรือ"

"ถูกต้อง ข่าวนี้ข้าสามารถขายให้ฮูหยินหลิ่วได้ในราคาหนึ่งหมื่นตำลึงเงิน"

ซูเฉินกล่าว

"นี่เจ้ากะจะเอาเงินที่เคยจ่ายให้ข้าไปกลับคืนมาอย่างนั้นสินะ"

"แต่ตอนนี้ข้าต้องการข่าวนี้มาก ข้าให้เจ้าได้ แต่หากข่าวนี้ไม่เป็นความจริง เจ้าก็อย่าหวังว่าจะได้นำเงินจำนวนนี้ออกไปจากห้องนี้เลย"

ฮูหยินหลิ่วจ้องมองซูเฉินแล้วกล่าว

ในระหว่างที่พูดนางก็หยิบตั๋วเงินใบละหนึ่งพันตำลึงจำนวนสิบใบออกมาวางไว้บนโต๊ะ

มือน้อยๆ เรียวงามของนางกดทับลงบนตั๋วเงินพลางจ้องมองไปที่ซูเฉิน

"ในเมื่อข้าเอาข้อมูลนี้มาขายให้ท่าน ย่อมไม่มีทางมีปัญหาอย่างแน่นอน"

ซูเฉินค่อยๆ ดันมือของหลิ่วอู๋เหมยออกไป มือที่ขาวเนียนดุจหยกของนางแผ่ความเย็นยะเยือกออกมาจางๆ

เขาหยิบตั๋วเงินที่อยู่ใต้ฝ่ามือนั้นขึ้นมาแล้วเก็บเข้าไปในอกเสื้อ

"ข้าได้รับข่าวเกี่ยวกับฐานบัวห้าชั้นมาสองกระแส ข่าวแรกบอกว่ามันคือฐานบัวห้าชั้น ส่วนอีกข่าวบอกว่ามันคือบุปผาโลหิตมาร"

"สถานที่ซ่อนก็คือที่นี่"

ซูเฉินล้วงแผนที่ที่มีการทำเครื่องหมายสถานที่เอาไว้ออกมาจากอกเสื้อแล้ววางลงบนโต๊ะ

"เจ้าบอกว่าบุปผาโลหิตมารอย่างนั้นหรือ ไม่ใช่ฐานบัวห้าชั้นหรอกหรือ"

หลิ่วอู๋เหมยไม่ได้หยิบแผนที่ขึ้นมา แต่กลับเอ่ยถามออกไป

"เรื่องนั้นคงต้องให้ฮูหยินไปตรวจสอบด้วยตัวเองแล้ว ข้าไม่ค่อยคุ้นเคยกับบุปผาโลหิตมารและฐานบัวห้าชั้นเท่าใดนัก"

"ข้าลองตรวจสอบข้อมูลเกี่ยวกับบุปผาโลหิตมารและฐานบัวห้าชั้นดูบ้างแล้ว แต่ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจนัก!"

ซูเฉินกล่าวเสียงขรึม

"ถ้าเช่นนั้นก็ไปดูกัน!"

หลิ่วอู๋เหมยคลี่แผนที่ออกดูปราดหนึ่งแล้วกล่าวว่า "เจ้าต้องไปที่นั่นกับข้า ไปเดี๋ยวนี้เลย!"

ตอนนี้หลิ่วอู๋เหมยต้องการจะยืนยันความจริงของสิ่งนั้นให้แน่ชัด

ในระหว่างที่พูด หลิ่วอู๋เหมยก็ลุกขึ้นยืนแล้วหันหลังเดินเข้าไปในห้องนอน ผ่านไปไม่นานรูปลักษณ์ของหลิ่วอู๋เหมยก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง นางกลายเป็นหญิงวัยกลางคน สวมเสื้อผ้าหยาบๆ ธรรมดา ดูราวกับเป็นคนละคนกับก่อนหน้านี้

หลังจากออกมานางก็โยนเสื้อผ้าธรรมดาชุดหนึ่งและหมวกสานให้กับซูเฉิน

"เปลี่ยนชุดเสีย แล้วพวกเราจะไปกันเลย!"

เมื่อเห็นท่าทีเด็ดขาดของหลิ่วอู๋เหมย ซูเฉินก็เดินเข้าไปในห้องนอนที่อยู่ด้านข้าง

ภายในห้องนอนมีกลิ่นหอมอบอวลอยู่จางๆ การตกแต่งดูเรียบง่ายอยู่บ้าง

ในขณะที่ซูเฉินกำลังสำรวจมองไปรอบๆ เสียงของหลิ่วอู๋เหมยก็ดังมาจากอีกฝั่งหนึ่งว่า "อย่ามัวชักช้าและอย่ามัวแต่สอดส่ายสายตามองไปทั่ว!"

ซูเฉินส่ายหน้า ถอดเสื้อตัวนอกออกแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ สวมหมวกสานแล้วเดินออกจากห้องไป

เอี๊ยด...

ทางเดินลับสายหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าซูเฉิน

ภายในทางเดินมืดสนิท

ซูเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย

หากเข้าไปในทางเดินลับ ไป๋เทียนอวี่อาจจะไม่สามารถสัมผัสถึงตัวเขาได้

หากเป็นเช่นนั้น เมื่อเขาตกอยู่ในอันตราย ไป๋เทียนอวี่ก็คงไม่สามารถเข้ามาช่วยเหลือเขาได้ทันท่วงที

ในใจของเขาเริ่มลังเล

"นี่เจ้ากลัวว่าข้าจะลงมือกับเจ้าอย่างนั้นหรือ หากข้าคิดจะลงมือ ข้าทำตั้งแต่ที่นี่แล้ว แม้ว่าเจ้าจะก้าวเข้าสู่ขั้นก่อกำเนิดแล้ว แต่ในสายตาข้า เจ้าก็ยังคงเป็นเพียงแค่ไก่อ่อนอยู่ดี!"

หลิ่วอู๋เหมยมองซูเฉินแล้วกล่าว

พูดจบนางก็ก้าวเท้านำเข้าไปในทางเดินลับก่อน

ในเวลานี้ซูเฉินก็เลิกลังเล มันก็จริงอย่างที่หลิ่วอู๋เหมยพูด ในสายตาของอีกฝ่ายเขาก็เป็นเพียงคนอ่อนแอคนหนึ่งเท่านั้น

ทั้งสองคนเดินมาตามทางเดินลับเป็นเวลานาน

มีเสียงหยดน้ำดังก้องมาจากผนังหินในทางเดินลับ

ทั้งสองคนเดินมานานเท่าใดก็ไม่อาจทราบได้

จนกระทั่งพวกเขาเดินออกมาจากคฤหาสน์ร้างแห่งหนึ่ง

"ทางเดินลับของท่านสร้างไว้ไกลพอสมควรเลยนะ" ซูเฉินมองหลิ่วอู๋เหมยพลางกล่าว

"ไปกันเถอะเจ้าหนู ภูเขาฉินชุ่ยอยู่ห่างจากที่นี่มาก หากดูจากระยะทางในตอนนี้ เกรงว่าคงต้องใช้เวลาจนถึงช่วงเย็นถึงจะไปถึง"

หลิ่วอู๋เหมยกล่าว

ซูเฉินก็ไม่ได้เอ่ยอะไรอีก เขาเดินตามหลังหลิ่วอู๋เหมยไป

เมื่อเดินออกมาจากลานกว้างก็พบว่ามีรถม้าคันหนึ่งจอดรออยู่ด้านนอก

คนขับรถม้าเป็นชายชราที่ถือกล้องยาสูบเอาไว้ เมื่อซูเฉินมองไปที่เขา เขากลับไม่เห็นสิ่งใดผิดปกติ แต่จากความรู้สึกสัมผัส ซูเฉินกลับพบว่ามีอันตรายซ่อนอยู่

ชายชราผู้นี้มีความแข็งแกร่งไม่ธรรมดาเลย

เขาตามหลิ่วอู๋เหมยขึ้นรถม้าไป

ชายชราสะบัดแส้บังคับรถม้ามุ่งหน้าไปยังทิศทางของภูเขาฉินชุ่ย

อีกด้านหนึ่ง

ไป๋เทียนอวี่ก็เดินทางออกจากเมืองแล้วเช่นกัน เขามุ่งหน้าไปยังทิศทางของภูเขาฉินชุ่ยอย่างสุดกำลัง

ซูเฉินใช้ทางเดินลับเพื่อหลบหนี เขาจึงตามไม่ทัน แต่เขารู้จุดหมายปลายทางจึงเตรียมไปดักรอซูเฉินที่ภูเขาฉินชุ่ย

ในเวลานี้

บนถนนหลวงที่ทอดยาวจากนอกด่านเข้าสู่เมืองชิ่ง

หญิงสาวในชุดกระโปรงยาวสีม่วงและชายร่างกำยำผู้หนึ่งกำลังควบม้าอย่างเร่งรีบมุ่งหน้ามายังเมืองชิ่ง

เวลาผ่านไปสักพัก

ที่หน้าเพิงน้ำชาริมถนนหลวง

ทั้งสองคนก็หยุดพัก พวกเขาผูกเชือกม้าไว้กับเสาผูกม้าแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะตัวหนึ่ง

"เถ้าแก่ ขอน้ำชาเย็นๆ สองที่ แล้วก็ช่วยเติมน้ำลงในกระบอกน้ำของพวกเราให้เต็มด้วยนะ"

ชายวัยกลางคนเอ่ยปากสั่ง

"ได้เลยขอรับ!"

เถ้าแก่ร้านขายน้ำชารีบนำน้ำชาเย็นๆ สองชามใหญ่มาเสิร์ฟให้ทั้งสองคน จากนั้นก็หยิบกระบอกน้ำเดินไปด้านหลังเพื่อเตรียมเติมน้ำให้

ในเวลานั้นเอง

บนถนนหลวงที่ไม่ไกลนักก็มีเงาร่างสองสายปรากฏขึ้น

เงาร่างทั้งสองสวมชุดสีดำ สวมหน้ากากปิดบังใบหน้า และในมือถือดาบยาวเอาไว้

ในชั่วพริบตาเงาร่างทั้งสองก็มาปรากฏตัวที่หน้าเพิงน้ำชา สายตาของพวกเขาจ้องมองไปยังหญิงสาวชุดม่วงและชายร่างกำยำ

หญิงสาวชุดม่วงและชายร่างกำยำที่กำลังจะดื่มน้ำชามีสีหน้าเปลี่ยนไป

"คุณหนู ดูเหมือนว่าจะมีคนมาหาเรื่องพวกเราแล้วนะขอรับ!"

ชายร่างกำยำเอ่ยปาก

ในเวลานี้คนอื่นๆ ที่อยู่ในเพิงน้ำชาต่างก็รีบวิ่งหนีเอาตัวรอดกันไปอย่างรวดเร็ว

ด้วยกลัวว่าจะถูกลูกหลงไปด้วย

ในระหว่างที่พูด ชายร่างกำยำก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหาคนทั้งสอง เขาจ้องมองทั้งสองคนด้วยสายตาที่เย็นเยียบ "ไม่คิดเลยว่ายังไม่ทันจะได้เข้าเมืองชิ่งก็มีคนมารนหาที่ตายเสียแล้ว ถ้าเช่นนั้นข้าจะส่งพวกเจ้าลงนรกไปก่อนก็แล้วกัน!"

ฟุ่บ!

แต่ในขณะที่เขากำลังพูด ชายชุดดำทั้งสองคนกลับชิงลงมือก่อน

ดาบยาวในมือถูกชักออกมาอย่างรวดเร็ว ประกายดาบอันดุดันพุ่งเข้าใส่ชายร่างกำยำด้วยความเร็วที่ยากจะมองตามได้ทัน

[จบแล้ว]