บทที่ 43 - เมโลเอตตาตัวแค่นี้ จะสู้ไหวจริงๆ เหรอ?

บทที่ 43 - เมโลเอตตาตัวแค่นี้ จะสู้ไหวจริงๆ เหรอ?

★★★★★

"ว้าว โปเกมอนตัวใหม่เพียบเลย!"

ทันทีที่จางฉวินเดินเข้ามาในร้าน เขาก็เห็นโปเกมอนเดินยั้วเยี้ยจนแทบจะล้นร้านเล็กๆ แห่งนี้

ทั้งการ์ดี โคมะทานะ ยายาโคมะ แล้วก็อีวุย...

แม้จะเพิ่งรู้จักโปเกมอนได้ไม่นาน แต่หลังจากถูกกระตุ้นด้วยโปเกมอนกึ่งเทพ จางฉวินก็กลายเป็นแฟนพันธุ์แท้โปเกมอนตัวยงไปซะแล้ว

เขาตาเป็นประกายวาววับทันที!

เขาเดินไปข้างๆ โคดักแล้วลูบผมชี้โด่เด่บนหัวของมันด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"นี่คือโปเกมอนอะไรน่ะ ท่าทางดูซื่อบื้อจัง ฮ่าฮ่า ทำไมมันต้องเอามือกุมหัวด้วยล่ะ?"

ซูไป๋มองดูกองทัพคนที่ตามหลังเขามา ใบหน้าก็เผยให้เห็นถึงความกลัดกลุ้มปนความสุข

ลูกค้าเยอะมันก็เป็นเรื่องดีอยู่หรอก ปัญหาคือร้านมันรับไม่ไหวต่างหาก!

ร้านเก่าๆ แบบนี้จะไปรับรองลูกค้าพร้อมกันเยอะขนาดนี้ได้ยังไง!

ดูท่าการขยายร้านสัตว์เลี้ยงคงเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ซะแล้ว

คนเยอะขนาดนี้ ถ้าทุกคนยอมควักเงินซื้อล่ะก็ ไม่รู้ว่าจะหาเงินมาได้ครบหรือเปล่า...

"เอ่อ... ทุกท่าน ยินดีต้อนรับสู่ร้านสัตว์เลี้ยงตระกูลซูนะครับ"

"แต่ว่าร้านของเราเล็กเกินไป จุคนเยอะขนาดนี้ไม่ไหว ยังไงก็รบกวนทุกคนช่วยเข้าแถวกันหน่อยนะครับ..."

"ถ้าอยากจะซื้อโปเกมอนจริงๆ รบกวนไปเข้าแถวให้เป็นระเบียบที่หน้าร้านนะครับ ขอบคุณครับ!"

ซูไป๋เดินไปที่หน้าร้านแล้วอธิบายให้คนพวกนี้ฟังอย่างจนใจ

เมโลเอตตาที่เกาะอยู่บนไหล่ของเขาก็ลอยตัวขึ้นตามน้ำแล้วโค้งคำนับกลางอากาศอย่างมีมารยาท

"ว้าว นี่มันโปเกมอนอะไรกัน! น่ารักจังเลย!"

"โปเกมอนน่ารักขนาดนี้ จะต่อสู้ไหวจริงๆ เหรอ?"

"นี่คือโปเกมอนของเถ้าแก่เหรอ? ขายหรือเปล่า ราคาเท่าไหร่!"

"น่ารักแถมยังสวยด้วย! ต่อให้สู้ไม่ได้ฉันก็อยากได้สักตัวนะ!"

การกระทำของเมโลเอตตาสร้างความฮือฮาในหมู่ฝูงชนขึ้นมาทันที

หลายคนถึงกับหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาถ่ายรูปความน่ารักของเมโลเอตตาเก็บเอาไว้

ดูท่าทางแล้ว คงไม่ค่อยมีใครต้านทานเสน่ห์ความน่ารักของเมโลเอตตาได้จริงๆ สินะ!

ซูไป๋อธิบายอย่างใจเย็น "เมโลเอตตาเป็นโปเกมอนของผมเองครับ ไม่ได้มีไว้ขาย"

"ทางร้านมีวิธีขายโปเกมอนแค่วิธีเดียวคือการสุ่มจากสมุดภาพโปเกมอน ไม่สามารถระบุตัวที่อยากซื้อได้ครับ"

"ส่วนเรื่องที่ว่าเมโลเอตตาต่อสู้ได้ไหม พลังรบแข็งแกร่งหรือเปล่า... ก็น่าจะเก่งพอตัวเลยล่ะมั้ง?"

เมโลเอตตาน่ะต่อสู้ได้อยู่แล้ว

แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีสถานการณ์ไหนที่ต้องให้เมโลเอตตาออกโรงเลยนี่นา!

โปเกมอนที่ระบบมอบให้ซูไป๋ ล้วนเป็นโปเกมอนที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างสมบูรณ์แบบในทุกๆ ด้าน ไม่ว่าจะเป็นการจัดชุดสกิลหรือค่า EV

ล้วนเป็นค่าสเตตัสที่เพอร์เฟกต์พร้อมลงสู้รบได้ทันที

แต่ซูไป๋ขลุกอยู่ในร้านทั้งวัน แค่ยุ่งเรื่องทำธุรกิจก็แทบไม่มีเวลาแล้ว จะเอาโอกาสที่ไหนให้เมโลเอตตาได้แสดงฝีมือล่ะ?

ยิ่งตอนอยู่ในร้านตัวซูไป๋เองก็อยู่ในสถานะอมตะอยู่แล้ว อย่าว่าแต่ไม่มีปัญหาอะไรวิ่งเข้ามาหาเลย

ต่อให้มีเรื่องวิ่งเข้าใส่ ซูไป๋ก็แค่กระดิกนิ้วจัดการได้สบายๆ...

"พูดขึ้นมาแล้ว ฉันเองก็ชักจะสงสัยเรื่องนี้อยู่เหมือนกันแฮะ"

หลิวอวิ๋นหลานมองเมโลเอตตาแล้วพูดขึ้นมาลอยๆ "เมโลเอตตาน่ารักแถมตัวเล็กแค่นี้ จะต่อสู้ไหวจริงๆ เหรอ?"

"เมโล เมโล!"

คราวนี้ไม่ต้องรอให้ซูไป๋พูด เมโลเอตตาก็ส่งเสียงร้องขึ้นมาก่อน

เธอฉีกยิ้มพลางเบ่งกล้ามโชว์ความแข็งแกร่งกลางอากาศ

ถึงจะเป็นท่าเบ่งกล้าม แต่พอมาอยู่บนตัวเมโลเอตตา มันกลับดูน่ารักน่าหยิกเสียเหลือเกิน!

ทันใดนั้นทั้งในร้านและนอกร้านก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของกลุ่มคนที่มามุงดู

หวังเทาเองก็ลูบหัวโตๆ ของตัวเองด้วยความสงสัยพลางพูดว่า "จริงด้วยสิซูไป๋ ฉันยังไม่เคยเห็นเมโลเอตตาลงมือเลยนะเนี่ย"

"ลองดูหน่อยไหมล่ะ?"

เขาหยิบพรีเมียร์บอลของตัวเองออกมา

เห็นได้ชัดว่าเขาเตรียมจะใช้ฮายาชิกาเมะมาท้าประลองกับเมโลเอตตา!

ตั้งแต่เอาชนะเผยจิงกั๋วมาได้ ความมั่นใจที่เขามีต่อฮายาชิกาเมะก็พุ่งทะยานนทะลุเพดาน!

ถึงขั้นมีความห้าวหาญประมาณว่าขอแค่มีฮายาชิกาเมะอยู่ ใต้หล้านี้เขาก็ไปได้ทุกที่

ซูไป๋ปรายตามองเจ้าอ้วน หมอนี่ชักจะเหลิงเกินไปแล้วนะ!

นี่ไม่ใช่ลางดีเลย

แม้ในระดับเทรนเนอร์แล้ว บรรดาลูกค้าเก่ากลุ่มแรกหวังเทาจะมีระดับพลังตื่นรู้ต่ำที่สุด แต่พรสวรรค์ในฐานะเทรนเนอร์กลับสูงที่สุด

ทว่าการกล้ามาท้าทายถึงหัวเขาเนี่ย มันไม่ต่างอะไรกับการรนหาที่ตายเลยไม่ใช่หรือไง?

แต่ในฐานะเถ้าแก่ร้าน ย่อมไม่คิดจะไปเอาชนะคะคานกับลูกค้าอยู่แล้ว เขาเพิ่งจะโบกมือเตรียมปฏิเสธ

ทว่าเมโลเอตตากลับบินมาตรงหน้าซูไป๋ สองมือเล็กๆ กอดแขนของซูไป๋เอาไว้แน่น

"เมโล เมโล!"

ซูไป๋ชะงักไป ท่าทีที่จะปฏิเสธก็หยุดลง

หลิวอวิ๋นซวงหัวเราะเบาๆ "ดูเหมือนเมโลเอตตาเองก็สนใจการต่อสู้เหมือนกันนะ เถ้าแก่จะว่ายังไงล่ะ?"

ซูไป๋มองเมโลเอตตาที่กำลังคันไม้คันมืออยากลองของ แล้วก็มองกวาดไปยังเหล่าผู้ชมทั้งในและนอกร้านที่ส่งสายตาคาดหวังมาให้

เขาอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ "ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็มาลองดูกันสักตั้งเถอะ"

พูดจบเขาก็ยื่นมือไปแย่งพรีเมียร์บอลมาจากมือเพื่อนสนิท แล้วจับยัดเข้าไปในสมุดภาพโปเกมอน

"รับดาบของเผยจิงกั๋วเข้าไปเต็มๆ แบบนั้น ยังไงก็ต้องมีบาดเจ็บกันบ้าง"

"มาสิ ฉันจะรักษาฮายาชิกาเมะของนายให้หายดีก่อนแล้วเราค่อยมาสู้กัน!"

จะว่าไปแล้ว นี่นับเป็นครั้งแรกเลยที่ซูไป๋ได้ลงแข่งขันโปเกมอนแบตเทิลจริงๆ จังๆ

แม้จะเคยดูการต่อสู้ของโปเกมอนมาไม่น้อย แต่การได้ลงสนามจริงนี่ถือเป็นครั้งแรกเลยทีเดียว

เรื่องนี้ทำให้ซูไป๋อดไม่ได้ที่จะรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาบ้าง!

ถือโอกาสนี้ให้หวังเทาได้เปิดหูเปิดตาดูด้วยว่าการต่อสู้โปเกมอนของจริงมันเป็นยังไง

หมอนั่นจะได้ไม่เหลิงจนเกินไป แล้วออกไปรับภารกิจคนเดียวแบบไม่เจียมสังขาร

ดูจากรูปการณ์แล้ว การต่อสู้ครั้งนี้ก็มีความจำเป็นต้องจัดสักรอบจริงๆ นั่นแหละ!

"ตึงตึง ตึงตึงตึง!"

หลังจากเสียงดนตรีอันแสนรื่นรมย์จบลง หวังเทาก็รับฮายาชิกาเมะของตัวเองคืนมา แล้วเดินนำมุ่งหน้าไปยังสวนหลังร้าน

ซูไป๋หัวเราะหึหึ แล้วก้าวเท้าเดินตามไป

ลูกค้าคนอื่นๆ ก็พากันกรูตามไปอย่างพร้อมเพรียง

สวนหลังร้านเดิมทีเอาไว้ใช้ปล่อยสัตว์เลี้ยงเดินเล่น พ่อกับแม่ของซูไป๋ดูแลสัตว์เลี้ยงในร้านดีมาก พื้นที่วิ่งเล่นในสวนหลังร้านจึงกว้างขวางพอสมควร

ยัดคนพวกนี้เข้าไปก็ถือว่าพอดีเป๊ะ

แม้ว่าหลังจากเว้นพื้นที่สำหรับสนามประลองแล้วจะรู้สึกเบียดเสียดกันนิดหน่อย แต่มันกลับยิ่งเพิ่มบรรยากาศความคึกคักเข้าไปอีก

"พี่หวัง! สู้ๆ นะ!"

ท่ามกลางผู้คนที่เบียดเสียด จางฉวินที่อุ้มโปเกมอนกึ่งเทพหน้าตาดุดันปนน่ารักอยู่กลับส่งเสียงเชียร์ดังที่สุด

เด็กหนุ่มที่ค่อนข้างเก็บตัวคนนี้ พอได้สัมผัสกับเรื่องราวของโปเกมอนก็เหมือนกลายเป็นคนละคนเลยทีเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น หวังเทายังเป็นไอดอลของเขาด้วย ก็เขาเห็นมากับตาเลยนี่นาว่าหวังเทาใช้นาเอเติลพัฒนามาทีละก้าวๆ จนวิวัฒนาการเป็นฮายาชิกาเมะได้ยังไง

ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา ฮายาชิกาเมะได้กำจัดสัตว์มรณะระดับต่ำไปตั้งไม่รู้ตั้งเท่าไหร่!

ต่อให้ตอนนี้เขาจะมีโปเกมอนกึ่งเทพอยู่ในครอบครองแล้ว แต่มันก็ยังเปลี่ยนความประทับใจนี้ไม่ได้อยู่ดี

พี่หวังของเขาน่ะ ไร้เทียมทาน!

ในบรรดาผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ ส่วนใหญ่ต่างก็เคยเห็นพลังป้องกันอันแข็งแกร่งดุดันของฮายาชิกาเมะมาแล้วทั้งนั้น

เจ้านี่สู้มาตั้งแต่บนลานประลองยันการสอบจัดอันดับ โดยที่ขนไม่ร่วงเลยสักเส้น

แม้แต่เพลงดาบของเผยจิงกั๋วที่เหนือล้ำเกินระดับนักเรียนไปไกล ก็ทำได้แค่สร้างรอยร้าวบนกระดองของฮายาชิกาเมะเพียงเล็กน้อยเท่านั้น!

ไปๆ มาๆ สวนหลังร้านก็กลายสภาพเหมือนเป็นสนามเหย้าของฮายาชิกาเมะไปซะอย่างนั้น มีแต่เสียงเชียร์ฮายาชิกาเมะดังกระหึ่มไปทั่ว!

"ดูท่าทางพวกเราจะไม่ค่อยถูกตั้งความหวังเท่าไหร่เลยนะ"

ซูไป๋หลุดขำขณะมองดูรอบๆ สนาม

นี่มันร้านของเขาชัดๆ เลยไม่ใช่หรือไง?

พอหันไปมองเพื่อนสนิทที่กำลังยิ้มกริ่มอย่างเจ้าเล่ห์ เขาก็อดที่จะส่ายหน้าไม่ได้

"เมโลเอตตา เดี๋ยวต้องแสดงความเก่งกาจของเธอให้พวกนั้นเห็นเป็นขวัญตาหน่อยแล้วล่ะ"

"ทำให้พวกเขารู้ซะบ้างว่าเมโลเอตตาไม่ได้มีดีแค่ชงชาหรอกนะ?"

เขาหยอกล้อพลางใช้นิ้วจิ้มหน้าผากเมโลเอตตาเบาๆ

"เมโล เมโล!"

เมโลเอตตาทำท่าตะเบ๊ะรับคำสั่งอย่างขึงขัง แล้วเริ่มยืดเส้นยืดสายเหมือนนักสู้ฝั่งมนุษย์ก่อนขึ้นเวทีประลองไม่มีผิด!

ที่ด้านหน้าสุดของฝูงชน ลูกค้ากลุ่มแรกอย่างหลิวอวิ๋นหลานต่างก็จ้องมองการต่อสู้ที่กำลังจะเปิดฉากขึ้นอย่างตาไม่กะพริบ

ตกลงว่าเมโลเอตตาของเถ้าแก่จะเป็นฝ่ายคว้าชัยชนะ หรือว่าหวังเทาที่แสดงให้เห็นถึงพรสวรรค์ของเทรนเนอร์อันโดดเด่นมาตลอดจะเป็นฝ่ายชนะกันแน่?

ช่างน่าตื่นเต้นซะจริงๆ!

[จบแล้ว]