บทที่ 33 - ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันลงมือเอง

บทที่ 33 - ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันลงมือเอง

★★★★★

"ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าทำไมเธอถึงได้มีความมั่นใจขนาดนั้น"

ลี่เสี่ยวอวี่หยิบไม้เท้าเวทมนตร์ออกมา เธอตั้งท่าอยู่บนลานประลองแล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ต่อให้เธอจะมีพัฒนาการขึ้น แต่เธอก็ยังไม่ทะลุผ่านไปถึงระดับ C อยู่ดี"

"เธอก็น่าจะรู้ดีนะว่าช่องว่างระหว่างระดับ C กับระดับ D มันห่างกันแค่ไหน"

ในตอนนี้นี่เองมู่หรงหนานก็แสดงให้เห็นแล้วว่าทำไมเธอถึงได้รับฉายาว่าเป็นสาวงามภูเขาน้ำแข็ง

เธอไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรทั้งนั้น แค่หยิบพรีเมียร์บอลของตัวเองออกมาแล้วโยนออกไปข้างหน้า

"ปัง!"

พร้อมกับเสียงใสแจ๋วที่ดังขึ้น

เพนกวินยักษ์ตัวหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นบนลานประลอง!

นี่คือร่างวิวัฒนาการของโพจจามะ พรอตเต้นั่นเอง!

จากรูปร่างเล็กกะทัดรัดน่ารักน่าชังในตอนแรก ตอนนี้ร่างกายของมันขยายใหญ่ขึ้นจนมีความสูงเกือบหนึ่งเมตรแล้ว

แถมสีหน้าก็ยังดูเย็นชาและดุดันมากยิ่งขึ้นด้วย

ท่าทางของมันเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง ราวกับว่าศัตรูหน้าไหนก็ไม่คู่ควรให้มันชายตามอง!

ในวินาทีที่พรอตเต้ปรากฏตัวขึ้น ทั่วทั้งหอประชุมก็เต็มไปด้วยเสียงฮือฮาดังอื้ออึงอีกครั้ง!

"ไอ้ตัวนี้คืออสูรพันธสัญญางั้นเหรอ"

"ไม่ ไม่ใช่อสูรพันธสัญญาหรอก! อสูรพันธสัญญาไม่มีทางแสดงสีหน้าอารมณ์ได้หลากหลายขนาดนี้แน่!"

"แม่เจ้าโว้ย ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าไอ้เพนกวินตัวนี้มันกำลังส่งสายตาดูถูกฉันอยู่ล่ะเนี่ย!"

"นี่ก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าโปเกมอนเหมือนกันเหรอ"

"ว้าว การสอบจัดอันดับครั้งนี้มีโปเกมอนแบบนี้โผล่มาตั้งสามตัวแล้วนะ!"

"มิน่าล่ะถึงได้กล้าท้าดวลข้ามระดับ ที่แท้ก็มีโปเกมอนเป็นไม้ตายอยู่นี่เอง!"

"ให้ตายสิ ฉันรู้สึกเหมือนกำลังเป็นพยานในหน้าประวัติศาสตร์เลย! ทำไมถึงได้รู้สึกตื่นเต้นนิดๆ ขึ้นมาได้ล่ะเนี่ย!"

"เดี๋ยวนะ ถ้าเป็นโปเกมอนล่ะก็ งั้นก็ต้องมาจากร้านสัตว์เลี้ยงตระกูลซูเหมือนกันใช่ไหม"

"แล้วทำไมมู่หรงหนานถึงไม่ใส่เสื้อโฆษณารัดรูปตัวนั้นล่ะ"

"โธ่เว้ย น่าเสียดายชะมัด!"

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆ นานาดังเข้าหูของมู่หรงหนานอย่างชัดเจน

บนใบหน้าของสาวงามภูเขาน้ำแข็งคนนี้ก็ปรากฏรอยริ้วสีแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างยากที่จะสังเกตเห็น

หลังจากยืนลังเลอยู่พักใหญ่ มู่หรงหนานก็หลับตาลงแล้วถอดเสื้อคลุมชุดนักเรียนที่สวมอยู่ออก ก่อนจะโยนมันทิ้งไปที่ด้านล่างของลานประลอง

ทันใดนั้นผู้คนจำนวนไม่น้อยในฝูงชนถึงกับกลั้นหายใจ!

ถึงสาวน้อยจูนิเบียวจะสวยน่ารักก็จริง แต่นี่คือมู่หรงหนานเชียวนะ!

สาวงามภูเขาน้ำแข็งมู่หรงหนานที่ปกติมักจะเก็บตัวเงียบๆ อยู่แต่ในโรงเรียน ถ้าคนระดับนี้ยอมใส่เสื้อโฆษณารัดรูปตัวนั้นล่ะก็

มันจะไม่สุดยอดไปเลยเหรอ

กระทั่งซูไป๋ในตอนนี้ก็ยังแอบมีความคาดหวังอยู่ลึกๆ เลย

แต่ทว่าเมื่อทุกคนมองเห็นภาพบนลานประลองอย่างชัดเจน

พวกเขาก็พากันถอนหายใจออกมาอย่างพร้อมเพรียงกันโดยไม่ได้นัดหมาย

โฆษณาน่ะ ก็ยังคงมีอยู่หรอก

เพียงแต่ว่าข้อความโฆษณาบนเสื้อ ถูกมู่หรงหนานตัดออกมาเป็นชิ้นผ้าแล้วเอามาแปะติดไว้บนชุดเกราะของเธอแทน

แม้ว่ามันจะยังคงทำหน้าที่เป็นสื่อโฆษณาได้เหมือนเดิมก็เถอะ

แต่ภาพที่ทุกคนตั้งตารอคอย กลับถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะไม่มีวันเกิดขึ้น

ท่ามกลางเสียงถอนหายใจด้วยความเสียดายของฝูงชนที่ดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า

ลี่เสี่ยวอวี่ที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของมู่หรงหนานก็เอ่ยปากพูดขึ้น "การทำตัวตลกแบบนี้มันไม่สมกับเป็นเธอเลยนะ ช่างมันเถอะ"

"ในเมื่อเธอเองก็มีอสูรพันธสัญญาที่เรียกกันว่าโปเกมอน งั้นฉันก็จะไม่เกรงใจแล้วเหมือนกัน!"

พูดจบลี่เสี่ยวอวี่ก็สะบัดมือหนึ่งครั้ง

เชือกสีแดงที่ผูกอยู่บนข้อมือของเธอขาดผึงลงทันที!

กลิ่นอายคาวเลือดอันคละคลุ้งลอยกรุ่นขึ้นมาจากพื้นกระดานตรงหน้าเธอ

หัวหมาป่าขนาดใหญ่โผล่ออกมาเป็นอันดับแรก ตามมาด้วยลำตัวอันใหญ่โตมหึมา!

หากวัดกันแค่ขนาดตัว หมาป่าโลหิตตัวนี้ยังมีขนาดใหญ่กว่าฮายาชิกาเมะซะอีก!

"นี่คือไม้ตายก้นหีบที่ทางบ้านเตรียมไว้ให้ฉันเอาไว้ใช้ยามคับขัน ถึงแม้ว่ามันจะไม่ค่อยเหมาะที่จะเอามาใช้ในที่แบบนี้ก็เถอะ"

"แต่ว่า ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าโปเกมอนของเธอจะสามารถรับมือกับอสูรพันธสัญญาระดับ B ได้ถึงขั้นไหนกัน"

ลี่เสี่ยวอวี่ถอยหลังไปสองสามก้าว เธอหยิบผงอะไรบางอย่างออกมาโรยใส่ตัวเอง "ผงพวกนี้สามารถช่วยกลบกลิ่นของฉันได้ชั่วคราว"

"อย่างน้อยเมื่อมันมีเป้าหมายอยู่ตรงหน้า โอกาสที่มันจะหันกลับมาแว้งกัดฉันก็มีน้อยมาก"

"มาดูกันเถอะ ว่าเพนกวินของเธอจะเก่งกาจได้สักแค่ไหน!"

บนอัฒจันทร์ประธาน

ร่างกายของครูฝ่ายปกครองถึงกับแข็งทื่อขึ้นมาทันที

แม้ว่าการสอบจัดอันดับจะไม่ได้ห้ามไม่ให้นักเรียนใช้อสูรพันธสัญญา แต่นักเรียนทั่วไปที่ไหนจะมีอสูรพันธสัญญาระดับ B ไว้ครอบครองกันล่ะ!

มีเพียงคนที่มีภูมิหลังครอบครัวไม่ธรรมดาอย่างลี่เสี่ยวอวี่เท่านั้นแหละถึงจะหามาได้

อสูรพันธสัญญาระดับ B หากเกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมา ความวุ่นวายที่จะตามมามันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลยนะ เรื่องนี้ทำเอาเขาที่เป็นถึงครูฝ่ายปกครองอดที่จะเครียดไม่ได้เลย!

"อย่าเพิ่งตื่นตระหนกไป รอดูสถานการณ์ไปก่อน"

ครูใหญ่ชราหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาตบมือครูฝ่ายปกครองเบาๆ

"ก็แค่อสูรพันธสัญญาระดับ B ตัวเดียว สร้างความวุ่นวายอะไรไม่ได้หรอกน่า"

"ฉันก็อยากจะเห็นเหมือนกัน ว่าโปเกมอนตัวน้อยของมู่หรงหนาน จะรับมือกับหมาป่าโลหิตตัวนี้ยังไง!"

"แถมดูท่าทางแล้ว อารมณ์ของเจ้าเพนกวินตัวนี้ก็ไม่ค่อยจะสู้ดีซะด้วยสิ!"

บนลานประลอง

การปรากฏตัวของหมาป่าโลหิตระดับ B ดูเหมือนจะเป็นการกระตุกหนวดเสือของพรอตเต้เข้าอย่างจัง

ในตอนนี้ขนทั่วทั้งตัวของมันตั้งชันขึ้นมา

มันกำลังส่งเสียงขู่คำรามใส่หมาป่าโลหิตอย่างไม่ลดละ!

บนใบหน้าของมู่หรงหนานปรากฏความลังเลขึ้นมา

พูดกันตามตรง ถ้าแค่สู้กับลี่เสี่ยวอวี่ที่เป็นระดับ C พรอตเต้ก็คงจะเอาชนะได้สบายๆ อยู่แล้ว

แต่เมื่อต้องมาเจอกับตัวอันตรายอย่างอสูรพันธสัญญาระดับ B พรอตเต้จะไหวจริงๆ งั้นเหรอ

ต้องรู้ก่อนนะว่านี่ไม่ใช่การต่อสู้โปเกมอนแบบทั่วไป

ถ้าเกิดพรอตเต้พลาดท่าถูกหมาป่าโลหิตกัดตายขึ้นมา นั่นหมายถึงความตายจริงๆ เลยนะ!

ผลลัพธ์แบบนี้ เป็นสิ่งที่มู่หรงหนานไม่สามารถยอมรับได้อย่างเด็ดขาด!

แม้ว่าพวกเธอจะเพิ่งอยู่ด้วยกันมาได้แค่ไม่กี่วัน แต่มู่หรงหนานก็เข้าใจความหมายของสิ่งที่ซูไป๋เคยพูดไว้แล้ว

ระหว่างเทรนเนอร์กับโปเกมอนนั้น มีสายใยความผูกพันเชื่อมโยงกันอยู่!

พรอตเต้ไม่ใช่แค่สัตว์เลี้ยงอีกต่อไป แต่มันเปรียบเสมือนคนในครอบครัวของเธอไปแล้ว!

"ถ้าขอยอมแพ้ตอนนี้..."

มู่หรงหนานมองดูหมาป่าโลหิตที่กำลังค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใกล้ จู่ๆ ความคิดนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัว

หรือว่าจะขอยอมแพ้ดี

ถ้ายอมแพ้ ก็จะได้ไม่ต้องเผชิญหน้ากับอสูรพันธสัญญาที่น่ากลัวตัวนี้

แบบนี้พรอตเต้ก็จะไม่ต้องเสี่ยงอันตรายด้วย

อสูรพันธสัญญาระดับ B ต่อให้มันจะน่ากลัวแค่ไหน ขอเพียงแค่เธอเอ่ยปากยอมแพ้ บรรดายอดฝีมือที่อยู่ที่นี่ก็ต้องมีวิธีจัดการกับมันได้อย่างแน่นอน!

สีหน้าของมู่หรงหนานเปลี่ยนไปมาอย่างหนักใจ แต่พรอตเต้กลับยังคงขู่คำรามใส่หมาป่าโลหิตตัวนั้นอย่างต่อเนื่อง!

สัตว์มรณะตัวนี้ที่มีกลิ่นคาวเลือดเน่าเหม็นโชยออกมา ทำให้มันรู้สึกขยะแขยงตามสัญชาตญาณ

มันแทบอยากจะยิงลำแสงฟองสบู่เป่าไอ้ตัวน่ารังเกียจนี้ให้กระจุยไปซะเดี๋ยวนี้เลย!

และในขณะที่มู่หรงหนานกำลังมีความเห็นขัดแย้งกับโปเกมอนของตัวเองอยู่นั้นเอง

จู่ๆ เธอก็ได้ยินเสียงตะโกนอันคุ้นเคยดังมาจากอัฒจันทร์ผู้ชม

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันลงมือเอง!"

แม้เสียงนี้จะไม่ได้ดังมากนัก แต่มันกลับแฝงไปด้วยความหนักแน่น

แถมยังพกพาความมั่นใจที่ทำให้มู่หรงหนานรู้สึกเชื่อใจอย่างบอกไม่ถูก!

มู่หรงหนานหันขวับไปมองตามสัญชาตญาณ เธอก็เห็นซูไป๋กำลังค่อยๆ นั่งลงที่เก้าอี้

ทันใดนั้นก็ไม่รู้ว่าเธอไปเอาความกล้ามาจากไหน เธอยิ้มออกมาแล้วลูบหัวพรอตเต้เบาๆ "ในเมื่อเถ้าแก่เอ่ยปากแบบนี้แล้ว เขาก็ต้องมั่นใจในตัวเธอแน่ๆ"

"ถ้าอย่างนั้น พวกเราก็มาสู้ไปด้วยกันเถอะ!"

"พรอต พรอตเต้!"

พรอตเต้ที่สื่อใจถึงกันกับเทรนเนอร์ก็เชิดหน้าขึ้นทันที

หนึ่งคนกับอีกหนึ่งเพนกวิน กลับเป็นฝ่ายบุกเข้าหาหมาป่าโลหิตซะเอง!

บนอัฒจันทร์ผู้ชม

หลิวอวิ๋นซวงมองซูไป๋ด้วยความแปลกใจ "นายไม่ได้ปลุกพลังล้มเหลวหรอกเหรอ"

"ถ้านายลงมือ นายจะป้องกันไม่ให้พรอตเต้กับมู่หรงหนานบาดเจ็บได้งั้นเหรอ"

ซูไป๋หัวเราะเบาๆ เขาชี้ไปที่เมโลเอตตาที่อยู่บนไหล่แล้วพูดว่า "ที่บอกว่าฉันจะลงมือน่ะ ความจริงก็คือให้เมโลเอตตาลงมือต่างหากล่ะ"

"กลิ่นอายบนตัวของอสูรพันธสัญญาตัวนั้น ทำให้เมโลเอตตารู้สึกไม่ชอบใจเอามากๆ เลยน่ะสิ"

หลิวอวิ๋นซวงมองไปที่ไหล่ของซูไป๋

เธอก็เห็นว่าโปเกมอนตัวน้อยสุดแสนน่ารักกำลังขมวดคิ้วมุ่นซึ่งเป็นภาพที่หาดูได้ยากมาก

ผมยาวสีเขียวของมันเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลแดงแถมยังม้วนพันอยู่บนหัวราวกับสวมหมวกเอาไว้

ตอนนี้มันกำลังทำท่าตั้งการ์ดเตรียมพร้อมพุ่งตัวออกไปที่ลานประลองอยู่เลย!

[จบแล้ว]