บทที่ 23 - เลี้ยงดูยากเกินไปงั้นเหรอ ก็ตั้งปาร์ตี้สิ

บทที่ 23 - เลี้ยงดูยากเกินไปงั้นเหรอ ก็ตั้งปาร์ตี้สิ

★★★★★

หวังเทาถูกถามจนตั้งตัวไม่ทัน

เขาแอบเช็ดน้ำลายอย่างแนบเนียนแล้วชี้ตัวเองด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "ระ...รุ่นพี่ นายหมายถึงฉันเหรอ"

จางฉวินตอบอย่างจริงจัง "ใช่แล้วครับ รุ่นพี่!"

"ผมเห็นว่ารุ่นพี่ฝึกฝนนาเอเติลทีละขั้นยังไงบ้าง ร่างวิวัฒนาการผมก็เห็นแล้วด้วย!"

"นั่นคือเหตุผลที่ผมตัดสินใจแอบตามรุ่นพี่ไปไงครับ!"

"ช่วยสอนผมหน่อยได้ไหมครับ"

"เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาเลยครับ!"

พูดจบเขาก็โบกบัตรทองในมือ "วันละสามหมื่นหยวนเป็นไงครับ ถ้ายังไม่พอ เอาเป็นห้าหมื่นหยวนก็ได้นะ!"

"ซี๊ด~~~~~~~~~~~~"

หวังเทาสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง!

วันละห้าหมื่นเชียวเหรอ?!

อย่าดูถูกที่เขาหาเงินได้เจ็ดแสนหยวนในสามวันนะ

นั่นมันสร้างมาจากการล่าแบบล้างผลาญแทบจะสูบน้ำจับปลาเลยนะนั่น!

ตอนนี้ถ้าเขาไม่ย้ายเมือง ก็ไม่มีภารกิจที่เหมาะสมให้เขาฟาร์มเยอะขนาดนั้นแล้ว!

สัตว์มรณะระดับต่ำแถวชานเมืองแทบจะถูกเขาฟาร์มจนเกลี้ยงแล้ว!

แต่หวังเทาก็ไม่ใช่พวกเห็นแก่เงินขนาดนั้น เมื่อเผชิญกับสิ่งยั่วใจตรงหน้า เขาจึงหันไปมองซูไป๋เป็นอันดับแรก

เมื่อซูไป๋เห็นดังนั้นเขาก็ก้มหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "วิธีของหวังเทาอาจจะไม่เหมาะกับนายหรอกนะ"

"ความจริงมีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องพูดให้ชัดเจนก่อน"

"โปเกมอนระดับกึ่งเทพไม่ได้เลี้ยงดูง่ายอย่างที่นายคิดหรอกนะ!"

"หรือจะพูดให้ถูกก็คือ การที่โปเกมอนตัวแรกเป็นระดับกึ่งเทพ มันก็อาจจะไม่ใช่เรื่องดีเสมอไปหรอก!"

สีหน้าของจางฉวินชะงักไปทันที คนอื่นๆ เองก็หันไปมองเจ้าของร้านคนนี้เช่นกัน

ตอนนี้พวกเขายังมีความรู้เรื่องโปเกมอนน้อยมาก ซูไป๋ที่เป็นเจ้าของร้านจึงเปรียบเสมือนผู้เชี่ยวชาญระดับปรมาจารย์!

มู่หรงหนานทนความสงสัยไม่ไหวจึงถามขึ้น "ซูไป๋ นี่มันระดับกึ่งเทพเลยนะ!"

"เป็นโปเกมอนที่พวกเราอยากสุ่มได้แทบตายแต่มันก็ไม่ยอมออก แล้วทำไมนายถึงบอกว่าได้ระดับกึ่งเทพอาจจะไม่ใช่เรื่องดีล่ะ"

ให้ตายสิ นั่นมันกึ่งเทพเชียวนะ!

ขนาดฮายาชิกาเมะยังแข็งแกร่งขนาดนี้ แล้วระดับกึ่งเทพจะขนาดไหน!

ซูไป๋จิบชาอย่างไม่รีบร้อน เขาเอานิ้วจิ้มหัวเล็กๆ ของเมโลเอตตาเบาๆ แล้วพูดว่า "โปเกมอนระดับกึ่งเทพก็แบ่งออกเป็นหลายประเภทนะ"

"อันที่จริงแล้ว ถ้าวัดจากค่าสเตตัสพื้นฐานของโปเกมอน เมโลเอตตาของฉันก็ถือเป็นระดับกึ่งเทพเหมือนกัน"

"แน่นอนว่าฉันชอบเรียกว่าโปเกมอนมายามากกว่า"

คำพูดของซูไป๋ทำให้บรรยากาศภายในร้านหยุดชะงักไปชั่วขณะ

หลิวอวิ๋นหลานเบิกตากว้าง "เมโลเอตตาก็เป็นระดับกึ่งเทพเหรอ!?"

"เถ้าแก่ ทำไมนายไม่บอกให้เร็วกว่านี้เล่า?!"

แม้ตอนแรกพวกเธอจะถูกเมโลเอตตาดึงดูดให้เข้ามาในร้านก็ตาม

แต่เพราะเมโลเอตตาเป็นสินค้าที่ไม่มีไว้ขาย บวกกับการปรากฏตัวของพัดดิ้งในเวลาต่อมา

ทำให้พวกเธอคิดมาตลอดว่าเมโลเอตตาก็เป็นแค่โปเกมอนธรรมดาๆ ที่พอๆ กับพัดดิ้ง

ต่อให้ต้องตั้งราคา ก็คงจะอยู่แค่ประมาณหกแสนหยวนเท่านั้นแหละ

คงไม่แพงไปกว่าโปเกมอนเริ่มต้นในมือพวกเธอหรอก

ผลปรากฏว่าดันเป็นระดับกึ่งเทพซะงั้น?!

สิ่งมีชีวิตตัวเล็กน่ารักน่าชังขนาดนี้ จะเป็นระดับกึ่งเทพไปได้ยังไง

ลองดูฟุคามารุสิ แล้วกลับมาดูเมโลเอตตา

ความแตกต่างมันจะมากเกินไปแล้วนะ!

เมื่อเผชิญกับสายตาตกตะลึงของหลิวอวิ๋นหลานและคนอื่นๆ ซูไป๋ก็ผายมือออกแล้วพูดว่า "ก็พวกเธอไม่ได้ถามนี่นา"

"แล้วที่ฉันพูดเรื่องนี้ ก็ไม่ได้ตั้งใจจะอวดอ้างอะไรหรอกนะ"

เขาพูดอย่างจริงจังว่า "ระดับกึ่งเทพแบ่งออกเป็นสองประเภท ประเภทแรกคือระดับกึ่งเทพแบบเมโลเอตตา"

"ตั้งแต่เกิดมาก็มีขีดจำกัดค่าสเตตัสพื้นฐานอยู่ในระดับกึ่งเทพเลย"

"เพียงแค่พยายามอย่างต่อเนื่อง ก็สามารถเข้าถึงระดับของกึ่งเทพทั่วไปได้แล้ว"

"แต่โปเกมอนประเภทนี้ส่วนใหญ่มักจะเป็นโปเกมอนมายา ซึ่งหายากยิ่งกว่าโปเกมอนระดับกึ่งเทพทั่วไปเสียอีก"

"ส่วนอีกประเภท... ก็คือระดับกึ่งเทพแบบฟุคามารุนี่แหละ"

จางฉวินมองซูไป๋ด้วยสีหน้าตึงเครียด นี่มันตั้งแปดสิบล้านเลยนะ!

เรื่องเงินยังเป็นเรื่องรอง ถ้าฟุคามารุไม่สามารถฝึกฝนจนกลายเป็นกำลังรบได้ล่ะก็

แบบนั้นถ้าวันหน้าอยากจะซื้อโปเกมอนอีกก็อย่าได้หวังเลย!

พ่อของเขาที่เป็นแค่คนธรรมดา สามารถขยายธุรกิจให้ใหญ่โตในโลกของผู้ใช้พลังตื่นรู้ได้ขนาดนี้

ความสามารถในการลงทุนก็เดาได้ไม่ยากเลย

เขาไม่มีทางลงทุนในโปรเจกต์ที่ไม่มีอนาคตอย่างเด็ดขาด!

ตอนนี้หลิวอวิ๋นหลานก็สวมบทเป็นกระบอกเสียงให้จางฉวิน เธอแทบอยากจะง้างปากซูไป๋ให้พูดเร็วๆ ซะเดี๋ยวนี้!

"อย่ามัวแต่อมพะนำได้ไหมเล่า!"

"ฟุคามารุมันทำไมเหรอ!"

ซูไป๋หัวเราะเบาๆ "อย่าตึงเครียดขนาดนั้นสิ ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าฟุคามารุไม่เก่ง"

"ความจริงแล้วมันต่างจากเมโลเอตตาที่ไม่สามารถวิวัฒนาการได้นะ"

"ฟุคามารุก็เหมือนกับโปเกมอนเริ่มต้นของพวกเธอที่มีด้วยกันสามร่าง"

"ค่าสเตตัสพื้นฐานของแต่ละร่างก็จะไม่เหมือนกันด้วย"

"และโปเกมอนระดับกึ่งเทพเกือบทุกตัวมักจะไม่ค่อยแข็งแกร่งในช่วงวัยทารก"

"ทักษะที่ใช้ได้ในช่วงแรกก็ไม่ได้เก่งกาจอะไร"

"การเลี้ยงดูจึงมักจะยากลำบากกว่ามาก"

"ก็เหมือนฟุคามารุในตอนนี้แหละ ด้านการโจมตีมันทำได้แค่ท่าพุ่งชนเท่านั้นเอง"

"ดังนั้นความจริงแล้วต้องเป็นเทรนเนอร์ที่มีประสบการณ์ถึงจะสามารถเลี้ยงดูโปเกมอนระดับกึ่งเทพได้ดีกว่า"

"โดยสรุปแล้ว โปเกมอนประเภทนี้สามารถอธิบายด้วยคำคำเดียวได้เลย นั่นก็คือ 'ม้าตีนปลาย'!"

ซูไป๋อธิบายจบอย่างไม่รีบร้อนแล้วจิบชาไปหนึ่งอึก

ความจริงฟุคามารุก็ยังถือว่าดีนะ

ถ้าดูแค่ค่าสเตตัสพื้นฐาน อย่างน้อยก็ยังมีถึง 300

โดราปัลท์ที่เป็นระดับกึ่งเทพเหมือนกัน ร่างทารกอย่างโดราเมเชียยังมีค่าสเตตัสพื้นฐานแค่ 270 เอง!

ต้องรู้ก่อนนะว่าในหมู่โปเกมอนธรรมดาทั่วไป นกคุ้มบ้านอย่างยายาโคมะที่ไม่ได้ถือว่าหายากอะไรเลยยังมีค่าสเตตัสพื้นฐานถึง 278 เลยนะ

นี่ยังสูงกว่าโดราเมเชียซะอีก!

แม้ในความเป็นจริงค่าสเตตัสพื้นฐานจะบ่งบอกทิศทางการฝึกฝนแบบคร่าวๆ เท่านั้น แต่มันก็ถือเป็นข้อมูลอ้างอิงที่สำคัญมาก

โปเกมอนระดับกึ่งเทพแต่ละตัวหากต้องการวิวัฒนาการ ล้วนต้องสะสมประสบการณ์มากกว่าโปเกมอนทั่วไปหลายเท่า!

ยกตัวอย่างในเกม ร่างสุดท้ายของไคริวและบันกิราสต้องใช้เลเวล 55 โดราปัลท์ต้องใช้ถึงเลเวล 60 ซาซันโดรายิ่งเวอร์เข้าไปใหญ่ ต้องเลเวล 64 ถึงจะวิวัฒนาการสมบูรณ์

นูเมลกอนไม่เพียงแต่ต้องใช้เลเวล 50 เท่านั้น แต่ยังต้องอัปเลเวลในตอนฝนตกด้วย มีเงื่อนไขสภาพอากาศเข้ามาเกี่ยวข้องอีก!

แทบจะพูดได้เลยว่า ถ้าหวังจะให้กึ่งเทพพวกนี้เป็นตัวแบกทีมตั้งแต่ต้นจนจบ มันจะต้องเป็นการเดินทางเพื่อฟาร์มเลเวลที่แสนยากลำบากแน่นอน

ในเกมยังขนาดนี้ ในชีวิตจริงยิ่งยากกว่าหลายเท่า

ลงทุนไปเท่าไหร่ก็จะได้ผลตอบแทนกลับมาเท่านั้น

การเลี้ยงดูโปเกมอนระดับกึ่งเทพที่มีสามร่างถูกกำหนดไว้แล้วว่าต้องเป็นกระบวนการที่แสนเข็ญ!

เมื่อได้ยินคำพูดของซูไป๋ จางฉวินก็มีอาการตกตะลึงไปชั่วขณะ

สถานการณ์ของเขาในตอนนี้ก็เหมือนกับคนที่ไม่เคยเลี้ยงแมวมาก่อน แต่เริ่มปุ๊บก็ไปเลี้ยงแมวแร็กดอลล์ที่มีกระเพาะบอบบางปั๊บเลย

แม้แมวแร็กดอลล์จะสวยงามมาก แต่ความยากในการเลี้ยงดูก็สูงตามไปด้วย!

"ละ...แล้วแบบนี้จะทำยังไงดีล่ะครับ"

จางฉวินกอดฟุคามารุที่ตัวหนักอึ้งไว้ด้วยสีหน้าตึงเครียด

พรสวรรค์ในการเป็นผู้ใช้พลังตื่นรู้ของเขาอยู่ในระดับธรรมดา แต่ที่บ้านกลับต้องการผู้ใช้พลังตื่นรู้ที่แข็งแกร่งมาคอยคุ้มครอง

ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ยึดติดกับโปเกมอนขนาดนี้หรอก!

ถ้าเลี้ยงฟุคามารุผิดวิธีล่ะก็ มันจะเป็นความเสียหายครั้งใหญ่สำหรับเขาเลยทีเดียว!

ซูไป๋หัวเราะเบาๆ แล้วชี้ไปที่หวังเทา "เรื่องนี้ฉันมีวิธีอยู่นะ"

"นาย หวังเทา แล้วก็หลิวอวิ๋นหลานกับมู่หรงหนาน... ตั้งปาร์ตี้กันสิ!"

"ยังไงภารกิจระดับต่ำก็ถูกหวังเทากวาดไปจนเกือบหมดแล้ว พลังป้องกันของฮายาชิกาเมะก็ยอดเยี่ยมมาก ถือเป็นโล่ที่แข็งแกร่งเลยล่ะ"

"ถ้ามีโล่แบบนี้อยู่ พวกนายก็น่าจะลองไปรับภารกิจระดับกลางดูได้ไม่ใช่เหรอ"

ก่อนที่จะทะลุมิติมา ซูไป๋เคยเป็นเกมเมอร์ตัวยงมาก่อน

ความรู้สึกของเขาในตอนนี้ก็เหมือนตัวเองกำลังเล่นเกมแนวจำลองการบริหารธุรกิจอยู่เลย!

เมื่อลูกค้ามีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ แถมยังแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

เนื้อหาที่สามารถบริหารจัดการได้ก็จะยิ่งเพิ่มมากขึ้น!

ความรู้สึกแบบนี้มันโคตรจะฟินเลย!

ดังนั้นการให้คำแนะนำลูกค้ากลุ่มแรกเหล่านี้ จึงเรียกได้ว่าเขาทุ่มเทอย่างเต็มที่ไม่มีกั๊ก

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าพวกเขาไปทำภารกิจ พวกยารักษาโรคก็จะถูกใช้หมดเร็วขึ้นไม่ใช่เหรอไง

แม้จะเพิ่งได้เงินก้อนโตถึงแปดสิบล้านมาหมาดๆ แต่ถ้าหาเงินเพิ่มได้อีกหน่อยใครจะไม่อยากได้กันล่ะ

[จบแล้ว]