บทที่ 20 - พัดดิ้งขึ้นเวที ความน่ารักที่เกินพิกัด!

บทที่ 20 - พัดดิ้งขึ้นเวที ความน่ารักที่เกินพิกัด!

★★★★★

ระหว่างที่กำลังอึ้ง โทรทัศน์จอตู้รุ่นเดอะในร้านก็เริ่มทำงานแล้ว

พร้อมกับเสียงอึกทึกครึกโครมที่ดังทะลุจอออกมา

ประกายไฟอันตระการตาพวยพุ่งขึ้นบนเวที

ผู้ใช้พลังตื่นรู้ธาตุไฟคนหนึ่งกำลังถือกีตาร์และโชว์สตรัมคอร์ดอย่างเมามัน

"โล่งอกไปที พัดดิ้งยังไม่ออกมา"

หลิวอวิ๋นหลานถอนหายใจอย่างโล่งอก "ยังเป็นช่วงของแขกรับเชิญอยู่ มาทันเวลาพอดีเลย!"

"ถ้าไม่ใช่เพราะอยากให้นายซึ่งเป็นเจ้าของร้านได้เห็นการขึ้นเวทีครั้งแรกของพัดดิ้งล่ะก็ ฉันคงไม่เสี่ยงวิ่งมาบอกนายถึงนี่หรอกนะ"

พูดจบหลิวอวิ๋นหลานก็ค้อนขวับใส่ซูไป๋ไปหนึ่งที

ซูไป๋เกาหัวแกรกๆ พลางเอ่ยด้วยความประหลาดใจ "อะไรกัน ผู้ใช้พลังตื่นรู้ธาตุไฟก็มาร่วมคอนเสิร์ตด้วยเหรอ แถมยังมาเล่นเปิดวงให้หลิวอวิ๋นซวงอีกต่างหาก"

สิ้นคำพูดของซูไป๋ แม้แต่คนที่มีนิสัยเยือกเย็นอย่างมู่หรงหนานก็ยังอดไม่ได้ที่จะหันมามองเขาด้วยความแปลกใจ

"ผู้ที่ปลุกพลังได้สำเร็จก็ไม่จำเป็นต้องไปเป็นผู้ใช้พลังตื่นรู้สายต่อสู้เสมอไปนี่นา"

"บางคนเขารักเสียงดนตรีมาตั้งแต่เด็ก นายจะไปบังคับให้เขาไปสู้รบตบมือเพียงเพราะเขาปลุกพลังได้มันก็ไม่ได้หรอกนะ"

"อีกอย่างเทียบกับการเอาชีวิตไปเสี่ยงตายแล้ว การเป็นนักร้องมันดูปลอดภัยกว่าตั้งเยอะ"

"แน่นอนว่าถ้าเกิดเหตุการณ์ใหญ่โตอย่างเช่นสัตว์มรณะบุกโจมตีเมือง ผู้ใช้พลังตื่นรู้เหล่านี้ก็ต้องออกไปร่วมต่อต้านโดยไม่มีข้อแม้เหมือนกัน"

"เพราะนั่นคือหน้าที่ของผู้ใช้พลังตื่นรู้ยังไงล่ะ!"

"เรื่องแค่นี้นายไม่รู้ได้ยังไงเนี่ย ปกตินายไม่เคยติดตามข่าวสารพวกนี้เลยเหรอ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ซูไป๋และหวังเทาที่กำลังทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกก็สบตากันแล้วส่ายหน้า

เขาจะเอาเวลาที่ไหนไปติดตามข่าวสารพวกนี้กันล่ะ!

ลำพังแค่ไม่ได้สนใจเรื่องดนตรีเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว บวกกับความกดดันที่ยังปลุกพลังไม่ได้อีก

ที่เขารู้จักหลิวอวิ๋นซวงก็เป็นเพราะโปสเตอร์ของเธอมีติดอยู่เต็มไปหมดต่างหาก...

ส่วนหวังเทาผู้ชายทื่อๆ คนนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย

แต่ก็ต้องยอมรับเลยว่าเอฟเฟกต์บนเวทีที่เพิ่มผู้ใช้พลังตื่นรู้เข้าไปมันเจ๋งสุดยอดจริงๆ

ไม่ใช่แค่มีมือกีตาร์ธาตุไฟนะ แต่ยังมีผู้ใช้พลังตื่นรู้ธาตุน้ำที่แค่สะบัดมือก็สร้างละอองน้ำจนทำให้เวทีดูงดงามราวกับความฝันได้

รวมถึงผู้ใช้พลังตื่นรู้สายต่อสู้ที่กระโดดได้สูงปรี๊ดจนทำให้คนดูฮือฮากันทั้งฮอลล์ด้วย

คอนเสิร์ตที่แปลกใหม่แบบนี้ ทำเอาคนบ้านนอกที่ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาสิบกว่าปีอย่างซูไป๋ถึงกับหูตาสว่างเลยทีเดียว

"ปัง!"

จู่ๆ บนเวทีก็มีลูกไฟพวยพุ่งขึ้นมา

บรรดาแขกรับเชิญต่างหายตัวไปจากเวทีพร้อมกับแสงไฟที่ดับลง

วินาทีต่อมา ทั้งฮอลล์ก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

ไฟทุกดวงดับสนิท

หลิวอวิ๋นหลานเขย่าแขนซูไป๋ด้วยความตื่นเต้น "กำลังจะออกมาแล้วๆ! พี่สาวฉันกำลังจะออกมาแล้ว!"

ท่ามกลางความมืดมิด สปอตไลต์ดวงหนึ่งสาดส่องลงมาบนเวที

แผ่นหลังของใครบางคนที่สวมผ้าคลุมบางเบาปรากฏขึ้นกลางเวที ท่ามกลางเสียงตะโกนเรียกชื่อ "หลิวอวิ๋นซวง" ของเหล่าคนดู!

"พูริน~~ พูริน~~"

พร้อมกับเสียงเพลงอันแสนเพ้อฝันที่ดังขึ้นมา

หลิวอวิ๋นหลานที่กำลังตื่นเต้นสุดๆ ภายในร้านสัตว์เลี้ยงถึงกับตัวแข็งทื่อ

แม้แต่การเขย่าแขนซูไป๋ก็หยุดชะงักลง

ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

หวังเทาอดไม่ได้ที่จะชี้ไปที่หน้าจอทีวีแล้วพูดขึ้น "เสียงนี้... ฉันเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนเลยแฮะ"

ซูไป๋กะพริบตาปริบๆ จ้องมองหน้าจอตาไม่กะพริบ

คงไม่ใช่มั้ง

วินาทีต่อมา แสงไฟก็สว่างจ้าขึ้นมาทันที

แผ่นหลังภายใต้ผ้าคลุมบางเบานั้น หันขวับกลับมาอย่างรวดเร็วด้วยองศาถึงหนึ่งร้อยแปดสิบองศา!

"พรวดดดดดดดดดดดดด!"

น้ำชาในปากของซูไป๋พุ่งพรวดออกมาทันที!

เขาแทบไม่มีเวลาเช็ดปาก รีบชี้ไปที่หน้าจอแล้วร้องลั่น "นั่น... นั่นมันพัดดิ้งชัดๆ เลยนี่หว่า!"

ในเวลานี้ ผู้ชมทุกคนที่กำลังดูคอนเสิร์ตอยู่

ก็คงจะมีสภาพไม่ต่างกันนัก

ไม่รู้ว่ามีโต๊ะชาไปกี่ตัวหรือทีวีพังไปกี่เครื่องแล้วที่ต้องรับเคราะห์กรรมในครั้งนี้

บนเวทีเกิดเสียงฮือฮาดังสนั่น!

สาเหตุของการหันหัวแบบชวนหลอนร้อยแปดสิบองศาก็ถูกเฉลยแล้ว!

ที่แท้พัดดิ้งก็ยืนอยู่บนคอของหุ่นโชว์เสื้อผ้าแล้วหันหลังกลับมานั่นเอง!

ถึงจะดูน่าตกใจไปหน่อย แต่เจ้าก้อนขนสีชมพูนุ่มฟูตัวนี้ก็สามารถขโมยหัวใจของทุกคนไปได้ทันทีที่ปรากฏตัว!

เสียงฮือฮาดังลั่นไปทั่วฮอลล์ แม้แต่ซูไป๋ก็ยังได้ยินทะลุผ่านทีวีเครื่องเก่าๆ นี้มาอย่างชัดเจน!

"พระเจ้าช่วย นั่นมันตัวอะไรน่ะ!"

"น่า... น่ารักมากเลยยยย!!"

"ว้าว!! ตัวกลมปุ๊กสีชมพูน่ารักสุดๆ!"

"เสียงร้องเมื่อกี้ เจ้าตัวเล็กนี่เป็นคนร้องเหรอ"

"นี่มันอะไรกัน อสูรพันธสัญญาสายพันธุ์ใหม่เหรอ หลิวอวิ๋นซวงเลี้ยงไว้งั้นเหรอเนี่ย!"

"ฟาวล์แล้ว น่ารักจนฟาวล์แล้ว!"

"น่ารักจนเลือดกำเดาแทบพุ่ง!!"

ท่ามกลางเสียงฮือฮาของคนดู

จู่ๆ ร่างเพรียวบางก็ปรากฏตัวขึ้นมาจากมุมมืดบนเวที

หลิวอวิ๋นซวงเดินอมยิ้มออกมาจากความมืด เธอเข้าไปยืนแนบชิดกับพัดดิ้งแล้วเปล่งเสียงร้องประสานกัน!

เสียงดนตรีอันไพเราะสอดประสานกับเสียงร้องของพัดดิ้งและหลิวอวิ๋นซวงได้อย่างลงตัวไร้ที่ติ

เรียกเสียงเชียร์จากผู้ชมได้อย่างล้นหลาม!

ผู้ชมเหล่านั้นคงคิดไม่ถึงเลยว่าคอนเสิร์ตครั้งนี้จะมีความพิเศษไม่เหมือนใครขนาดนี้!

"เมโล เมโล!"

เมโลเอตตาจ้องมองหน้าจอตาไม่กะพริบ เธอบินขึ้นจากไหล่ของซูไป๋ด้วยความสนใจอย่างล้นหลาม

เธอบินวนไปรอบๆ พร้อมกับเปล่งท่วงทำนองอันงดงามออกมา

น่าเหลือเชื่อมากที่เสียงของเธอประสานเข้ากับเสียงเพลงที่ดังออกมาจากทีวีได้ทันที!

"ว้าว~~! ทรีโอ!"

หลิวอวิ๋นหลานมองดูเมโลเอตตาที่กำลังบินวนไปมาพลางร้องอุทาน "เมโลเอตตาเก่งจังเลย!"

ซูไป๋หัวเราะหึๆ "ถ้าเรื่องร้องเพลงล่ะก็ เมโลเอตตาไม่ยอมแพ้ใครหรอกนะ"

พูดได้เลยว่าคนในร้านสัตว์เลี้ยงคือผู้ชมที่มีความสุขที่สุดในคอนเสิร์ตครั้งนี้แล้ว

เพราะคนอื่นไม่มีทางได้ยินเสียงร้องประสานของเมโลเอตตาหรอกนะ!

เมื่อเสียงเพลงค่อยๆ แผ่วลง เมโลเอตตาก็บินกลับมานั่งแหมะบนไหล่ของซูไป๋อย่างอารมณ์ดี

พัดดิ้งในทีวีเองก็กระโดดโลดเต้นไปคลอเคลียอยู่ที่ขาของหลิวอวิ๋นซวงเช่นกัน

ท่ามกลางเสียงปรบมือที่ดังสนั่นฮอลล์ หลิวอวิ๋นซวงยกไมโครโฟนขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม "สวัสดีค่ะทุกคน วันนี้ฉันขอแนะนำคู่หูของฉันให้ทุกคนได้รู้จักกันนะคะ"

"เธอคือพัดดิ้งค่ะ!"

"ทุกคนคงคิดว่านี่คืออสูรพันธสัญญาสายพันธุ์ใหม่ใช่ไหมล่ะคะ"

"ความจริงแล้ว นี่ไม่ใช่อสูรพันธสัญญาหรอกนะคะ แต่มันคือโปเกมอนค่ะ!"

"สิ่งมีชีวิตปริศนาสายพันธุ์ใหม่ล่าสุด!"

"เธอสามารถสื่อสารและเข้าใจจิตใจของเจ้านายได้ แถมยังมีพลังพิเศษที่น่าทึ่งอีกมากมายเลยล่ะค่ะ"

"ไม่ว่าจะเป็นผู้ใช้พลังตื่นรู้หรือไม่ก็ตาม ก็สามารถเป็นเจ้านายของโปเกมอนได้ทั้งนั้นค่ะ!"

"ฉันมีความรู้สึกว่า ในอนาคตโปเกมอนจะกลายมาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของมนุษยชาติอย่างแน่นอนค่ะ!"

"ส่วนคำถามที่ว่าโปเกมอนมาจากไหนนั้น... ตราบใดที่ยังไม่ได้รับอนุญาตจากท่านผู้นั้น ฉันคงยังบอกไม่ได้หรอกนะคะ..."

เมื่อเห็นหลิวอวิ๋นซวงช่วยโฆษณาให้ในทีวีอย่างแนบเนียน

ซูไป๋ก็รู้สึกโล่งอกแต่ในขณะเดียวกันก็แอบรู้สึกเสียดายอยู่ลึกๆ

แฟนคลับของหลิวอวิ๋นซวงมีเยอะมาก ถ้าทุกคนแห่กันมาที่ร้านเล็กๆ แห่งนี้ เขาคงต้องยุ่งจนหัวหมุนแน่ๆ

ที่สำคัญที่สุดคือ โปเกมอนไม่ใช่ของราคาถูก

ถ้าประกาศที่อยู่ร้านออกไปตรงๆ เขาคงต้องเสียเวลาส่วนใหญ่ไปกับคนที่มาดูแต่ไม่ซื้ออย่างแน่นอน

เมื่อถึงตอนนั้นชีวิตอันแสนสงบสุขก็คงมลายหายไป แถมยังต้องมานั่งรำคาญใจอีกต่างหาก

แต่การที่หลิวอวิ๋นซวงไม่ยอมบอกที่อยู่ร้าน มันก็ทำให้เขารู้สึกเสียดายอยู่เหมือนกัน... ก็โอกาสทองในการโปรโมตแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ นี่นา

ระหว่างที่ซูไป๋กำลังคิดหนักอยู่นั้น

เสียงของหวังเทาที่ฟังดูเหมือนมีแผนร้ายแอบแฝงก็ดังขึ้น

"พัดดิ้งนี่เก่งจริงๆ เลยแฮะ!"

"จริงสิ คุณเทรนเนอร์ในตำนาน หลิวอวิ๋นหลาน"

"พวกเราตกลงกันไว้ว่าจะจัดการประลองระหว่างเทรนเนอร์ด้วยกันไม่ใช่เหรอ"

"ตอนนี้ยังอยากประลองอยู่ไหม หรือว่าเทรนเนอร์ในตำนานจะปอดแหกซะแล้วล่ะ!"

[จบแล้ว]