บทที่ 23 - เอารถสปอร์ตมาขับแอปเรียกรถด่วน ใครเห็นก็ต้องอึ้ง

บทที่ 23 - เอารถสปอร์ตมาขับแอปเรียกรถด่วน ใครเห็นก็ต้องอึ้ง

◉◉◉◉◉

บรื้นๆๆ

เสียงคำรามของเครื่องยนต์ดังขึ้นอีกครั้ง โจวไห่เทาไปยืนอยู่ตรงกลางแล้วตะโกนเสียงดัง

"สาม!"

"สอง!"

"หนึ่ง!"

"เริ่มได้!"

สิ้นเสียงคำสั่ง รถซูเปอร์คาร์ทั้งสองคันก็พุ่งทะยานออกไปราวกับสัตว์ร้าย!

เพิ่งขับออกไปได้แค่ไม่กี่สิบเมตร หลินอี้ก็นำหน้าฉินฮั่นไปหนึ่งช่วงตัวแล้ว!

"เป็นไปได้ยังไงเนี่ย!"

เจ้าของรถปอร์เช่ร้องออกมาด้วยความตกใจ "จุดเด่นที่สุดของรถคุณชายฉินก็คือตอนออกตัวนะ แล้วตอนนี้แพ้เนี่ยนะ!"

สถานการณ์แบบนี้ทำเอาเพื่อนๆ ของฉินฮั่นถึงกับอ้าปากค้าง

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าเพิ่งเริ่มแข่งก็จะออกมาเป็นแบบนี้!

"อย่าเพิ่งลนไป ทักษะการเข้าโค้งของเหล่าฉินน่ะเป็นเลิศอยู่แล้ว ข้างหน้ามีแต่ทางโค้งต่อเนื่อง ตรงนั้นแหละถึงจะเป็นเวลาที่เขาจะได้โชว์ฝีมือที่แท้จริง!" เจ้าของรถแอสตันมาร์ตินพูดขึ้น

ไม่กี่นาทีต่อมา การแข่งขันก็ผ่านไปครึ่งทาง เพื่อนๆ ของฉินฮั่นต่างก็ใจเต้นระทึก เพราะข้างหน้าคือทางโค้งต่อเนื่อง

ถึงเวลาทดสอบฝีมือกันแล้ว!

"นี่มันสถานการณ์อะไรกันเนี่ย คุณชายฉินลดความเร็วล่วงหน้าเตรียมเข้าโค้งแล้ว ทำไมรถสปอร์ตปากานีฮิวร่าคันนั้นถึงยังไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยล่ะ หรือว่าเขาคิดจะพุ่งทะลุไปแบบไม่ได้ลดความเร็วเลย" เจ้าของรถปอร์เช่พูดขึ้น

"พูดเป็นเล่นน่า ต่อให้เป็นนักแข่งมืออาชีพมาเองก็ไม่กล้าเข้าโค้งด้วยความเร็วขนาดนี้หรอกนะ พลาดนิดเดียวก็รถพังคนตายได้เลยนะ!"

"ไอ้หมอนั่นมันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ!"

ไม่กี่วินาทีต่อมา เพื่อนๆ ของฉินฮั่นก็ต้องอ้าปากค้างกันอีกรอบ

พวกเขาแทบไม่อยากจะเชื่อสายตากับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า!

"ผ่านโค้งต่อเนื่องไปได้ถึงสองโค้งเลยงั้นเหรอ ถ้าฉันเดาไม่ผิด ความเร็วตอนเข้าโค้งของเขาน่าจะถึงร้อยสามสิบไมล์เลยนะ"

"ไอ้หมอนี่มันเป็นคนบ้าชัดๆ!"

"สมรรถนะรถของเขาด้อยกว่าของเหล่าฉินทุกอย่าง แต่กลับเข้าโค้งด้วยความเร็วขนาดนี้ได้ ลีลาสวยงามราวกับภาพวาดเลย!"

หลังจากผ่านไปอีกหลายโค้ง รถของหลินอี้ก็มาจอดอยู่ตรงหน้าทุกคน

อย่างน้อยๆ ก็นำหน้าฉินฮั่นไปเกินสิบวินาที

ตอนที่ฉินฮั่นลงจากรถ สายตาที่เขามองหลินอี้ก็เปลี่ยนเป็นความชื่นชมไปแล้ว

"ฉันแพ้แบบราบคาบเลย" ฉินฮั่นพูดต่อ "แต่ฉันอยากรู้ว่าตอนออกตัว นายทำได้เร็วกว่าฉันได้ยังไง"

"เพราะวิธีออกตัวของนายมันผิดไง ก็เลยสู้ฉันไม่ได้"

"สู้ไม่ได้งั้นเหรอ"

"ก่อนออกตัว เหยียบคลัตช์ค้างไว้ เข้าเกียร์หนึ่ง แล้วเหยียบคันเร่งให้รอบเครื่องไปถึงสี่พันรอบ ควบคุมจังหวะการปล่อยคลัตช์ให้สัมพันธ์กับคันเร่ง จากนั้นก็เหยียบคันเร่งให้มิดเพื่อเร่งความเร็ว รีดกำลังเครื่องยนต์ออกมาให้หมดแล้วค่อยเปลี่ยนเกียร์ แบบนี้แหละถึงจะเป็นวิธีออกตัวที่ดีที่สุด"

ฉินฮั่นและคนอื่นๆ ฟังแล้วก็ถึงกับอึ้ง

เล่นรถมาตั้งหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินวิธีออกตัวแบบนี้

มันจะแหวกแนวเกินไปแล้ว!

"แล้วเรื่องที่เข้าโค้งด้วยความเร็วสูงล่ะ นายทำได้ยังไง"

หลินอี้ยักไหล่แล้วพูดอย่างสบายๆ ว่า "ขับบ่อยๆ เดี๋ยวก็ชินเอง มันเป็นเรื่องของเทคนิคน่ะ"

"ถ้าไม่ได้มาขับสนามนี้เป็นครั้งแรก บางทีอาจจะเร็วกว่านี้ก็ได้นะ"

"โคตรเจ๋ง!" ฉินฮั่นยกนิ้วโป้งให้แล้วพูดว่า "วันนี้ฉันได้เจอสุดยอดฝีมือเข้าให้แล้ว"

พูดจบฉินฮั่นก็หยิบโทรศัพท์ออกมา "พี่ชาย แอดวีแชตกันหน่อยไหม วันหลังจะได้ติดต่อกันบ่อยๆ"

"เอาสิ"

หลินอี้หยิบโทรศัพท์ออกมาแอดวีแชตของฉินฮั่น

"คืนนี้ฉันจะหาที่สักที่ พวกเราไปเที่ยวกัน ไปดื่มกันสักหน่อย ถือซะว่ามาทำความรู้จักเป็นเพื่อนกัน"

หลินอี้ยังไม่ทันได้ตอบ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นจี้ชิงเหยียนที่โทรมา

"มารับฉันที่บริษัทหน่อยสิ ฉันจะเรียกรถด่วน ถ้านายมาถึงแล้วก็บอกฉันด้วยนะ"

"ไม่มีปัญหา"

จี้ชิงเหยียนเองก็รู้ว่าหลินอี้กำลังทดลองใช้ชีวิต เลยไม่ได้บอกให้เขามาส่งฟรีๆ แต่ตั้งใจจะเรียกเขามาหาแล้วค่อยกดรับงานในแอป

"วันนี้คงจะไม่ได้แล้วล่ะ มีงานเข้ามาพอดี" พอวางสายหลินอี้ก็หันไปบอก "ไว้วันหลังค่อยนัดกันใหม่ก็แล้วกัน"

"มีงานเข้าเหรอ"

"มีคนเรียกรถน่ะ ฉันต้องไปทำงานแล้ว"

"หา เรียกรถ ทำงานเนี่ยนะ"

"อืม ฉันขับรถให้แอปเรียกรถด่วนอยู่น่ะ มีคนอยากจะเรียกใช้บริการ ฉันจะไปปฏิเสธได้ยังไงล่ะ"

ฉินฮั่นและคนอื่นๆ ถึงกับหน้าดำคร่ำเครียด "อย่าบอกนะว่านายจะขับรถสปอร์ตปากานีฮิวร่าไปขับแอปเรียกรถด่วนน่ะ"

"ทำไมล่ะ มีอะไรไม่ดีตรงไหนงั้นเหรอ"

"นายต้องกำลังล้อฉันเล่นแน่ๆ นายรับงานแอปเรียกรถด่วนรอบนึง ค่าจ้างที่ได้มายังไม่พอจ่ายค่าน้ำมันเลยมั้ง" ฉินฮั่นพูดอย่างหมดคำจะพูด

"ก็ยังพอมีกำไรอยู่นิดหน่อยแหละ ไม่งั้นจะเอาอะไรไปเลี้ยงปากเลี้ยงท้องล่ะ"

ฉินฮั่น...

เทคโอเวอร์สนามแข่งรถแห่งนี้ไปแบบจ่ายรวดเดียวจบ แต่กลับบอกว่าหาเลี้ยงชีพด้วยการขับแอปเรียกรถด่วน ใครเชื่อก็บ้าแล้ว!

"ฉันไปก่อนนะ พวกนายเล่นกันต่อเถอะ"

หลินอี้โบกมือลาแล้วขึ้นรถขับมุ่งหน้าไปยังเครือบริษัทเฉาหยาง

โจวไห่เทาไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกสับสนในใจของตัวเองยังไงดี

ตอนแรกก็คิดว่าลูกเศรษฐีอย่างฉินฮั่นใช้ชีวิตได้สุดเหวี่ยงมากแล้ว

แต่ไม่คิดเลยว่าเจ้านายของตัวเองจะเล่นใหญ่กว่าที่คิดไว้ซะอีก

เอารถสปอร์ตมาขับแอปเรียกรถด่วน ใครเห็นก็ต้องอึ้งกันทั้งนั้น

ประมาณสามสิบนาทีต่อมา หลินอี้ก็ขับรถมาถึงลานจอดรถใต้ดินของเครือบริษัทเฉาหยาง และส่งข้อความไปหาจี้ชิงเหยียนทางวีแชต

จากนั้นก็นั่งรอเธออยู่ในรถ

หลินอี้มองไปรอบๆ แล้วก็เจอกับรถเซี่ยลี่คันเก่าของตัวเองที่ยังคงจอดทิ้งไว้อย่างโดดเดี่ยว

ต้องหาเวลาว่างขับไปไว้ที่คฤหาสน์จิ่วโจวเก๋อซะหน่อย นี่คือรถคันแรกในชีวิตของเขาเลยนะ ถึงแม้ตอนนี้จะถูกปลดระวางไปแล้ว แต่ก็ต้องจัดการให้เรียบร้อย

ไม่นานนัก จี้ชิงเหยียนก็ถือกระเป๋าเดินลงมาจากลิฟต์

"นายมาไวจัง ฉันนึกว่าจะต้องรออีกพักใหญ่ซะอีก"

"ฉันจะกดเรียกแล้วนะ รีบดูโทรศัพท์เร็วเข้า เดี๋ยวคนอื่นก็แย่งงานไปหรอก"

"วางใจเถอะ ฉันจ้องอยู่"

กดแย่งงานสำเร็จ หลินอี้ก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านวิลล่าอวิ๋นสุ่ยของจี้ชิงเหยียน

"จริงสิ คืนนี้ฉันมีงานเลี้ยงรุ่น ถึงตอนนั้นนายต้องมารับฉันด้วยนะ"

"จะเกรงใจไปทำไม ฉันมันก็แค่คนใช้แรงงาน มีธุรกิจมาหาถึงที่ มีเหตุผลอะไรที่จะไม่ทำล่ะ"

"ใครจะไปเชื่อว่านายเป็นคนใช้แรงงาน" จี้ชิงเหยียนมองค้อนหลินอี้ "อย่างน้อยฉันก็ยังไม่ได้ขับรถสปอร์ตปากานีฮิวร่าเลยนะ"

หลินอี้ยิ้ม "เธอจะไปงานเลี้ยงรุ่นไม่ใช่เหรอ แล้วจะกลับบ้านทำไมอีกล่ะ ยุ่งยากเปล่าๆ"

"ชุดนี้ใส่มาทั้งวันแล้ว ต้องกลับไปเปลี่ยนสักหน่อย ถือโอกาสจัดแจงตัวเองด้วยเลย"

"พอดีเลย ยังเหลือท่าสควอทตัวเอสอีกแปดครั้งที่ยังไม่ได้ทำนี่นา" หลินอี้พูดขึ้น

"ชิ พวกผู้ชายบ้า ในหัวก็คิดแต่เรื่องพวกนี้นั่นแหละ"

"ตอนแรกฉันก็กะจะปล่อยผ่านไปแล้วนะ เธอเป็นคนบอกเองว่าจะรักษาสัญญา ฉันก็แค่เตือนความจำเธอหน่อยเดียวเอง จะมาโทษฉันได้ยังไง"

"ก็ต้องโทษนายสิ อุตส่าห์คิดท่าทางแบบนั้นออกมาได้ ผู้ชายก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ นิสัยไม่ดีเอาซะเลย"

หลินอี้ถึงกับพูดไม่ออก จี้ชิงเหยียนนี่ช่างใสซื่อจริงๆ

กะอีแค่ท่าสควอทตัวเอสมันไม่ใสซื่อตรงไหนกัน

ไม่นานนักหลินอี้ก็ขับรถมาถึงหมู่บ้านวิลล่าอวิ๋นสุ่ย

ทั้งสองคนเดินตามกันเข้าไปในบ้าน จี้ชิงเหยียนวางกระเป๋าถือลงแล้วพูดว่า

"ในตู้เย็นมีเครื่องดื่มกับกาแฟนะ อยากดื่มอะไรก็หยิบเอาเองเลย"

"งั้นฉันไม่เกรงใจล่ะนะ"

จี้ชิงเหยียนเดินขึ้นชั้นบนไป หลินอี้ก็เดินไปที่ตู้เย็นแล้วหยิบกาแฟเย็นออกมาขวดหนึ่ง แต่เขากลับต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าในตู้เย็นมีถุงน่องเป็นสิบๆ คู่แช่อยู่

จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่ากาแฟเย็นในมือมันจืดชืดไปเลย

[จบแล้ว]