บทที่ 26 - ขอโทษทีนะ ฉันเป็นพวกรักความสะอาด!!

บทที่ 26 - ขอโทษทีนะ ฉันเป็นพวกรักความสะอาด!!

ท่ามกลางเสียงปรบมือ เย่ซินค่อยๆ ก้าวเดินขึ้นไปบนเวที

นอกหน้าต่าง หญิงสาวหันไปถามคุณลุงยามว่า "คนคนนี้ก็คือนายกเทศมนตรีเย่เหรอคะ?"

คุณลุงยามพยักหน้ารับด้วยความตื่นเต้น

"ใช่แล้ว! ลุงก็เพิ่งเคยเห็นตัวจริงเป็นครั้งแรกเหมือนกัน ปกติท่านไม่ค่อยลงมาที่สถานีหรอก"

"แล้วทำไมวันนี้ถึงมาล่ะคะ?" หญิงวัยกลางคนถาม

"ก็มาเพื่อมอบรางวัลให้ไอ้หนุ่มบนเวทีนั่นไงล่ะ"

"หา!!"

หญิงสาวและหญิงวัยกลางคนอุทานด้วยความตกใจพร้อมกัน

เย่ซินจับมือกับหยางเทียนก่อน กล่าวให้กำลังใจสองสามประโยค จากนั้นก็มอบใบประกาศเกียรติคุณและเหรียญรางวัลเกียรติยศระดับสองให้หยางเทียน

"หวังว่าเธอจะพยายามต่อไป อย่าให้เสียทีที่เกิดมาเป็นคนหนุ่มอนาคตไกลนะ!"

นอกหน้าต่าง หญิงสาวหันไปถามคุณลุงยามอีกครั้ง "คุณลุงคะ ไอ้รางวัลระดับสองนี่มันมีประโยชน์อะไรเหรอคะ?"

คุณลุงยามหัวเราะร่วน "เลื่อนขั้นขึ้นเงินเดือน ก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิต ก็ต้องพึ่งพาผลงานพวกนี้นี่แหละ!"

"ชิ!" หญิงวัยกลางคนแค่นเสียงเหยียดหยาม "เป็นแค่ผู้ช่วยตำรวจ จะได้เลื่อนขั้นได้ยังไงกัน??"

"ป้าจะไปรู้อะไร!"

คุณลุงยามสวนกลับ

"แค่มีรางวัลเกียรติยศระดับสองสองเหรียญ ก็สามารถบรรจุจากผู้ช่วยตำรวจเป็นตำรวจเต็มตัวได้แล้ว ป้าว่ามันมีประโยชน์ไหมล่ะ?"

"อะไรนะ!!"

หญิงสาวและหญิงวัยกลางคนถึงกับอึ้งกิมกี่

"ไอ้ของพรรค์นี้มันใช้ได้ผลขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ไม่งั้นล่ะ! หนึ่งคนสร้างผลงาน เป็นเกียรติเป็นศรีไปทั้งตระกูล แค่เกียรติยศตรงนี้ก็ประเมินค่าไม่ได้แล้ว ถึงได้บอกไงว่าพวกผู้หญิงน่ะผมยาวแต่สายตาสั้น..."

ระหว่างที่กำลังคุยกันอยู่

พนักงานต้อนรับด้านล่างเวทีก็ยื่นสิ่งของสีแดงลักษณะคล้ายใบประกาศนียบัตรให้กับนายกเทศมนตรีเย่อีกครั้ง

ตอนที่นายกเทศมนตรีเย่ยื่นใบประกาศนั้นให้หยางเทียน และหยางเทียนก็กางมันออกโชว์ให้ทุกคนดู ทุกคนถึงได้เห็นว่าบนนั้นมีตัวเลข "50000" เขียนหราอยู่

ห้าหมื่น??

หญิงสาวถามด้วยความตื่นเต้น "คุณลุงคะ นั่นมันเงินรางวัลเหรอคะ?"

คุณลุงยามเพ่งมอง

"ใช่แล้ว เงินรางวัลห้าหมื่นหยวนเลยนะ!"

"อะไรนะ??"

หญิงวัยกลางคนเบิกตาโพลงมองตามไป

นึกไม่ถึงเลยว่า จะเป็นเงินห้าหมื่นหยวนจริงๆ

"ได้บรรจุเป็นตำรวจเต็มตัวก็ว่าสุดยอดแล้ว... ยัง... ยังมีเงินรางวัลให้อีกเหรอ??"

หญิงวัยกลางคนถึงกับหน้าเหวอไปเลย!

"แหงสิ!"

คุณลุงยามจ้องมองหยางเทียนด้วยสายตาชื่นชมบูชา

"ถ้าลูกชายฉันเก่งได้สักครึ่งของเขาก็คงดี ได้บรรจุจากผู้ช่วยตำรวจเป็นตำรวจเต็มตัว นี่มันเชิดหน้าชูตาให้ตระกูลชัดๆ! ถือเป็นการยกระดับชนชั้นทางสังคมเลยนะเนี่ย..."

ระหว่างที่กำลังพูด

จู่ๆ เขาก็ขมวดคิ้วใช้ความคิด หันกลับมามองหญิงสาวและหญิงวัยกลางคนแล้วถามว่า "ทำไมฉันยิ่งดูเขาก็ยิ่งคุ้นหน้าวะ เหมือนเคยเห็นเขาที่ไหนมาก่อนเลย?"

หญิงสาวยิ้มแหยๆ ตอบ "คุณลุงคะ เป็นไปได้ไหมคะว่าลุงเคยเห็นเขาที่บ้านหนู?"

"อืม... จริงด้วย... เดี๋ยวนะ!"

คุณลุงยามเบิกตาโต ร้องลั่น "เขา... เขาไม่ใช่แฟนเธอหรอกเหรอ?"

หญิงสาวยิ้มเจื่อน "เมื่อหลายเดือนก่อนน่ะใช่ค่ะ แต่ตอนนี้เป็น... เป็นแฟนเก่าไปแล้วค่ะ!"

"!!"

คุณลุงยามถลึงตาใส่

"คนเก่งระดับนี้ เธอไปเลิกกับเขาทำไมเนี่ย??"

หญิงสาวชี้ไปที่หญิงวัยกลางคน

"ลุงไปถามแม่หนูสิคะ!"

หญิงวัยกลางคนตอบ "ตอนนั้นเห็นว่าเขาเป็นแค่ผู้ช่วยตำรวจ คงไม่มีอนาคตอะไร ก็เลยยุให้สองคนนี้เลิกกันน่ะสิ!"

"เธอนี่มัน! ผมยาวแต่สายตาสั้นจริงๆ!"

หญิงวัยกลางคนสะดุ้งเฮือก ก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน "ไม่เป็นไรหรอกน่า เลิกกันแล้วก็กลับมาคบกันใหม่ได้นี่นา!!"

—

บนเวที

หลังจากหยางเทียนติดเหรียญรางวัลเกียรติยศระดับสองที่หน้าอกเสร็จ เขาก็หยิบสุนทรพจน์รับรางวัลออกมาจากกระเป๋า

หลัวตี้ฉางที่นั่งอยู่ด้านล่างเวทีจู่ๆ ก็ทำหน้าภูมิใจสุดๆ~

"ขอขอบคุณท่านผู้บริหารทุกท่านที่ให้การยอมรับครับ!"

"ขอขอบคุณเพื่อนร่วมงานทุกท่านที่ให้การสนับสนุนครับ!"

"ขอขอบคุณตำแหน่งผู้ช่วยตำรวจประชาชนที่มอบหน้าที่อันศักดิ์สิทธิ์นี้ให้แก่ผมครับ!"

"ผมจะยังคงให้ความช่วยเหลือเจ้าหน้าที่ตำรวจประชาชนในการจัดการกับทุกข้อพิพาทและทุกคดีความอย่างเต็มที่เช่นเคยครับ"

"ขอขอบคุณทุกคนครับ!"

สั้นกระชับได้ใจความ

ไม่กินเวลาของเหล่าผู้บริหารและเพื่อนร่วมงานมากเกินไป

ฟางอีหงรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

หลิวต้าฉุยรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

คนที่กระอักกระอ่วนที่สุดคือหลัวตี้ฉาง

บทความสะท้านฟ้าสะเทือนดินที่เขาอุตส่าห์งัดวิชาทั้งหมดมาเขียน หยางเทียนดันอ่านแค่ตอนต้นกับตอนจบ...

เลี่ยวเจี้ยนเฉิงที่คิดไม่ถึงว่าจะจบไวขนาดนี้ ได้แต่ปรบมือแก้เก้อ แถมยังต้องหน้าด้านหันไปอวยหยางเทียนให้ท่านนายกเทศมนตรีเย่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ฟังอีกสองสามประโยค

"สหายหยางเทียนคนนี้น่ะครับ เขาไม่ค่อยถนัดเรื่องการพูดบนเวทีสักเท่าไหร่ ปกติเขาจะเน้นลงมือทำในการทำงานมากกว่าครับ เป็นพวกปฏิบัติการรวดเร็วทันใจครับ"

นายกเทศมนตรีเย่พยักหน้ารับ

"ไม่เลว เป็นเพชรเม็ดงามทีเดียว!"

—

พิธีมอบรางวัลสิ้นสุดลง

หยางเทียนเดินออกจากโถงประชุม

หญิงสาวกับหญิงวัยกลางคนรีบวิ่งตามไปทันที

"หยางเทียน!"

หยางเทียนขมวดคิ้วหันไปมอง

พอเห็นว่าเป็นแฟนเก่ากับแม่ของเธอ เขาก็ขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม แล้วหันหน้าเดินหนีไปโดยไม่เหลียวหลัง

"รอฉันด้วยสิ!"

หญิงสาววิ่งเหยาะๆ ไปดักหน้าหยางเทียน

"หยางเทียน ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ"

หยางเทียนเดินหน้าต่อไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับเธอ!"

"ขอเวลาแค่ประโยคเดียว แค่ประโยคเดียวเท่านั้น" หญิงสาวเดินตามขนาบข้าง

หยางเทียนชะงักฝีเท้า หันไปมองอีกฝ่ายด้วยใบหน้าเรียบเฉย

"งั้นก็พูดมาสิ!"

หญิงสาวลังเลอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะส่งยิ้มหวาน "เรากลับมาคบกันเถอะนะ!"

กลับมาคบกัน?

หยางเทียนแอบรู้สึกขำ

ตอนที่ได้เงินเดือนแค่เดือนละสองพันสาม ทำงานงกๆ ทุกวัน เธอดันทำสายตาดูถูกดูแคลนฉัน!

พอตอนนี้ฉันได้ดิบได้ดี สร้างผลงานจนได้รับรางวัล เธอกลับหน้าด้านมาขอคืนดีงั้นเหรอ?

ตอนลำบากลำบนไม่เคยอยู่เคียงข้าง พอได้ดิบได้ดีมีชื่อเสียง เธอคู่ควรจะมาอยู่ตรงนี้ด้วยงั้นเหรอ??

"ขอโทษทีนะ ฉันเป็นพวกรักความสะอาด ผู้หญิงที่เคยผ่านมือไอ้พวกซื้อบริการทางเพศมา ต่อให้ประเคนให้ฟรีๆ ฉันก็ไม่เอาหรอก!"

คำพูดประโยคเดียวของหยางเทียน ปฏิเสธอย่างเด็ดขาดและเฉียบขาด ก่อนจะเดินหน้าต่อไปโดยไม่สนใจ

ทว่า เขาก็ประเมินระดับความหน้าด้านของผู้หญิงต่ำเกินไป โดยเฉพาะหญิงวัยกลางคน

หญิงวัยกลางคนเดินตามหลังหยางเทียนพลางตะโกนบอก "ที่พวกเรายอมให้เธอกลับมาคบกันตอนนี้ ก็ถือว่าให้โอกาสเธอแล้วนะ ถ้าตอนนั้นเจวียนเจวียนไม่ใช้วิธีบอกเลิกเพื่อกระตุ้นเธอ เธอคิดว่าตัวเองจะมีวันนี้ได้เหรอ?"

หยางเทียนหยุดเดิน หันไปมองหญิงวัยกลางคนแล้วแสยะยิ้มออกมา...

เหตุผลพรรค์นี้ก็ยังอุตส่าห์คิดออก ช่างสรรหาวิธีมาเอาดีเข้าตัวจริงๆ!

เขาเพิ่งจะอ้าปากเถียง จางจิงเชวี่ยก็เดินเข้ามาพอดี ตอนที่เธอมองมาที่เขา รอยยิ้มของเธอบานสะพรั่งราวกับดอกไม้ ช่างงดงามจนเกินบรรยาย

"มีอะไรเหรอหยางเทียน?"

"อืม..."

จู่ๆ หยางเทียนก็นึกอะไรบางอย่างออก เขารีบขยิบตาให้จางจิงเชวี่ยอย่างรวดเร็ว

จางจิงเชวี่ยทำหน้างง

แต่วินาทีต่อมา หยางเทียนก็ควงแขนเธอ พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้เธอแล้วพูดว่า "เชวี่ยเอ๋อร์ เธอมาได้จังหวะพอดีเลย เดี๋ยวฉันขอแนะนำให้รู้จักหน่อยนะ"

พูดจบ หยางเทียนก็ชี้ไปที่หญิงสาวตรงหน้า "นี่คือตู้เจวียน แฟนเก่าฉันเอง!"

จางจิงเชวี่ยยังไม่ทันได้อ้าปากตอบ หยางเทียนก็รีบหันไปแนะนำจางจิงเชวี่ยกับหญิงสาวต่อทันที "และนี่คือจางจิงเชวี่ย แฟนสาวของฉันเอง!"

จางจิงเชวี่ยเบิกตาโต หันไปมองหยางเทียนด้วยความตกใจสุดขีด

หยางเทียนส่งซิกให้เธออย่างบ้าคลั่ง จางจิงเชวี่ยถึงยอมเล่นตามน้ำไม่เปิดโปงคำโกหก แถมยังส่งยิ้มโบกมือทักทายตู้เจวียนด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

ตู้เจวียนจ้องมองจางจิงเชวี่ยราวกับเจอศัตรูตัวฉกาจ

ไม่ว่าจะเป็นส่วนสูง รูปร่าง หน้าอก ออร่า สะโพก หรือแม้แต่เรียวขายาว...

ไม่ว่าจะเอาส่วนไหนไปเทียบ อีกฝ่ายก็เหนือกว่าเธอทุกขุมจนราบคาบ เธอไม่มีทางสู้ได้เลย

ตู้เจวียนถูกรัศมีข่มจนพูดไม่ออกไปเลย

เช่นเดียวกัน หญิงวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ ก็ตกใจไม่แพ้กัน หยางเทียนที่ในอดีตเคยยากจนข้นแค้นและเอาแต่ยึดติดกับความฝันการเป็นผู้ช่วยตำรวจที่ดูเป็นไปไม่ได้ กลับสามารถหาแฟนที่สวยและเพียบพร้อมกว่าลูกสาวของเธอได้...

แววตาของทั้งสองคนเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและเสียใจอย่างสุดซึ้ง

ตอนนั้นเอง ผู้กำกับฟางอีหงก็เดินเข้ามา หันไปตะโกนบอกหยางเทียน "มัวยืนบื้ออะไรกันอยู่ ท่านนายกเทศมนตรีเย่รอทานข้าวด้วยอยู่นะ!"

ตู้เจวียน: "..."

หญิงวัยกลางคน: "..."

พวกเธอคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเวลาผ่านไปแค่ไม่กี่เดือน หยางเทียนจะมีสถานะและโอกาสได้ร่วมโต๊ะอาหารกับท่านนายกเทศมนตรีเสียแล้ว

(จบแล้ว)