บทที่ 19 - ทำได้สวยมาก!!

บทที่ 19 - ทำได้สวยมาก!!

เลี่ยวเจี้ยนเฉิงคิดในใจว่าไอ้หลิวต้าฉุยต้องมารายงานความผิดแน่ๆ เขาจึงตะคอกกลับไปอย่างหัวเสีย "ยืนรออยู่หน้าประตูไปเลย!"

หลิวต้าฉุยรีบตะโกนสวน "รอไม่ได้แล้วครับท่านนายอำเภอเลี่ยว ผมมีเรื่องด่วนจะรายงาน!"

"สั่งให้รอก็รอสิวะ จะพูดมากทำไม อยากโดนสั่งปลดเดี๋ยวนี้เลยใช่ไหม?"

ปลดออกจากตำแหน่ง?

โหดขนาดนี้เลยเหรอ!

หลิวต้าฉุยถึงกับงงตึบ นี่ใครไปเหยียบตาปลาท่านนายอำเภอเลี่ยวเข้าล่ะเนี่ย?

วินาทีต่อมา

เขาก็ได้ยินเสียงของนายอำเภอเลี่ยวดังแว่วมาจากในห้องทำงาน

"มิกล้าครับ มิกล้า ผมจะไปบังอาจทำตัวเสมอท่านได้ยังไงล่ะครับท่านนายกเทศมนตรีเย่!"

"คดีไม่คืบหน้า ในฐานะผู้บังคับการ ผมต้องเป็นผู้รับผิดชอบหลักอยู่แล้วครับ!"

"ผมยินดีรับบทลงโทษทุกประการจากทางตำรวจภูธรระดับเมืองครับ!"

ด้วยประสบการณ์การเป็นข้าราชการมานานหลายสิบปี เลี่ยวเจี้ยนเฉิงรู้ซึ้งถึงศิลปะแห่งการขอโทษ สำนึกผิด และแสดงความรับผิดชอบเป็นอย่างดี

ยิ่งแสดงท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตน บทลงโทษก็จะยิ่งเบาบางลง

ตรงกันข้าม ถ้าขืนไปแข็งข้อกับผู้บังคับบัญชา...

จุดจบก็คือถูกเด้งไปนั่งตบยุงในพริบตา

"ปัง!"

หลิวต้าฉุยผลักประตูห้องทำงานของผู้บังคับการเข้ามาอย่างแรง

เลี่ยวเจี้ยนเฉิงสะดุ้งโหยง

พอเห็นหลิวต้าฉุยเดินแอ่นพุงตรงเข้ามาหา เขาก็ระเบิดอารมณ์ทันที "ใครอนุญาตให้แกเข้ามา ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!"

หลิวต้าฉุยไม่สนคำด่า เดินเข้าไปดึงโทรศัพท์มือถือมาจากมือเลี่ยวเจี้ยนเฉิงหน้าตาเฉย

"ท่านนายกเทศมนตรีเย่ครับ ผมหลิวต้าฉุย คดีนี้ผมคือผู้รับผิดชอบหลักครับ!"

"ไอ้บ้าเอ๊ย!"

เลี่ยวเจี้ยนเฉิงพยายามจะแย่งโทรศัพท์คืน หลิวต้าฉุยใช้มือข้างหนึ่งดันเขาไว้ไม่ให้หยิบได้ แล้วตะโกนใส่โทรศัพท์ "แต่คดี 415 น่ะ พวกเราไขได้แล้วนะครับ!"

"???"

วินาทีต่อมา

ทั้งคนในห้องและคนปลายสายต่างก็เงียบกริบไปพร้อมกัน

"เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ?"

เลี่ยวเจี้ยนเฉิงกับนายกเทศมนตรีเย่ที่อยู่ปลายสายโพล่งถามขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน

หลิวต้าฉุยยิ้มแฉ่ง "คดี 415 พวกเราปิดได้แล้วครับ!"

เลี่ยวเจี้ยนเฉิงเบิกตาโต อ้าปากค้าง

"ปิดได้แล้ว?"

"ครับ ปิดได้แล้ว!"

"ปิดได้จริงๆ เหรอ?"

"จริงแท้แน่นอนครับ!"

"เชี่ยยยย——!"

เลี่ยวเจี้ยนเฉิงหลุดสบถคำด่าประจำชาติออกมาอีกรอบ ร่างกายที่เคยเหี่ยวเฉากลับมายืดอกพกความมั่นใจได้ในพริบตา

เขาสะบัดผมเส้นบางๆ บนหัวที่เหลืออยู่น้อยนิดไปมา รายงานผ่านโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงฉะฉานและฮึกเหิม "ท่านนายกเทศมนตรีเย่ครับ เลี่ยวเจี้ยนเฉิง กองบังคับการตำรวจภูธรอำเภออวี๋เฉิงขอรายงานครับ ขณะนี้คดีข่มขืนฆ่า 415 ได้รับการคลี่คลายแล้ว โปรดสั่งการขั้นต่อไปได้เลยครับ!"

เลี่ยวเจี้ยนเฉิงกับหลิวต้าฉุยสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นของนายกเทศมนตรีเย่จากปลายสายได้อย่างชัดเจน

ผ่านไปพักใหญ่ อีกฝ่ายถึงเอ่ยปากตอบกลับมา

"ทำได้สวยมาก!"

คำชมสั้นๆ สี่คำ ทำเอาเลี่ยวเจี้ยนเฉิงที่ต้องทนทุกข์ทรมานมาหลายวันถึงกับน้ำตาซึมด้วยความดีใจ

หลังจากวางสาย

เลี่ยวเจี้ยนเฉิงก็ทำจมูกฟุดฟิด ดมกลิ่นแถวๆ ปากของหลิวต้าฉุย

"ไปซดเหล้ามาเหรอ?"

หลิวต้าฉุยยืดอกตอบเสียงดังฟังชัด "ครับ ดื่มมาครับ!"

เลี่ยวเจี้ยนเฉิงตีอกหลิวต้าฉุยเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปกอดคออีกฝ่ายพลางหัวเราะร่วน "ขอฉันแจมด้วยคนสิ!"

"ไม่มีปัญหาครับ ทุกคนกำลังรอท่านอยู่พอดีเลย!"

"ไอ้บ้าเอ๊ย กินเหล้าแล้วทำไมไม่รีบมาเรียกฉันตั้งแต่แรกรีบวะ!"

"ก็เพิ่งเห็นไฟห้องทำงานท่านเปิดอยู่ เลยรีบวิ่งหน้าตั้งมาตามนี่แหละครับ!"

"งั้นคราวนี้ฉันจะได้เปิดเหล้าเหมาไถขวดนั้นของแกกินแล้วใช่ไหมล่ะ!"

"เปิดไปเรียบร้อยแล้วครับ ฟึ่บ! เรารีบไปกันเถอะครับ ขืนชักช้าเดี๋ยวไอ้พวกลิงทะโมนพวกนั้นมันซัดหมดขวดพอดี!"

เมื่อมาถึงห้องประชุมกองบังคับการสืบสวน

"นาย นาย แล้วก็นาย ทำไมมาโผล่ที่นี่ได้ล่ะ?"

เลี่ยวเจี้ยนเฉิงกวาดสายตามองหยางเทียน ฟางอีหง จูจื้อเผิง และคนอื่นๆ ด้วยความแปลกใจ

ฟางอีหงยิ้มตอบ "ท่านนายอำเภอเลี่ยว คดีนี้หยางเทียนเป็นคนไข ผมมาอยู่ที่นี่ก็สมเหตุสมผลดีไม่ใช่เหรอครับ?"

จูจื้อเผิงหัวเราะสมทบ "ท่านนายอำเภอเลี่ยว ผู้กำกับฟางลากผมมาด้วย ผมมาอยู่ที่นี่ก็สมเหตุสมผลดีเหมือนกันใช่ไหมครับ?"

หยางเทียนซดเหล้าเหมาไถอึกใหญ่ เดาะลิ้นอย่างเอร็ดอร่อย แล้วพูดว่า "ท่านนายอำเภอเลี่ยว ผมนี่แหละหยางเทียน ผมมาอยู่ที่นี่ก็โคตรจะสมเหตุสมผลเลยใช่ไหมครับ?"

เลี่ยวเจี้ยนเฉิงมองหยางเทียนด้วยความตกตะลึงทันที

"คดี 415... น... นายเป็นคนไขคดีงั้นเหรอ?"

หยางเทียนเคี้ยวไตย่างตุ้ยๆ พลางพยักหน้า

เลี่ยวเจี้ยนเฉิงหันไปมองรอบๆ ห้องอีกครั้ง "แล้วหัวหน้าหวังจากตำรวจภูธรเมืองล่ะไปไหนแล้ว?"

หลิวต้าฉุยรินเหล้าเหมาไถใส่แก้วให้เลี่ยวเจี้ยนเฉิงพลางตอบ "อาศัยช่วงที่พระจันทร์ส่องแสงสว่างไสว หิ้วกระเป๋าหนีกลับไปเรียบร้อยแล้วครับ!"

เลี่ยวเจี้ยนเฉิงหัวเราะเยาะ

"คนหนุ่มสมัยนี้ปฏิกิริยาไวดีจริงๆ รู้ตัวว่าหน้าแตก ก็รีบชิ่งหนีไปแบบไม่บอกไม่กล่าวเลย"

"ฮ่าๆๆ..."

ท่ามกลางเสียงหัวเราะเฮฮา เลี่ยวเจี้ยนเฉิงชูแก้วเหล้าขึ้น

"ทุกคนชนแก้ว ดื่มให้เทพเทียนของเรา ขอบคุณที่ช่วยพวกเราผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปได้!"

"ท่านนายอำเภอเลี่ยวพูดผิดแล้วครับ จะเรียกว่าผ่านวิกฤตได้ยังไง ต้องเรียกว่าสร้างเกียรติประวัติให้วงการตำรวจต่างหาก!" ฟางอีหงแย้ง

"ใช่ครับ สร้างเกียรติประวัติ!" หลิวต้าฉุยพยักหน้าเห็นด้วย

เลี่ยวเจี้ยนเฉิงยิ้ม "งั้นผมขอแก้ใหม่ มาดื่มเพื่อขอบคุณหยางเทียน ที่ช่วยสร้างเกียรติประวัติให้กับงานสืบสวนของกรมตำรวจเราอีกครั้ง!"

ทุกคนพร้อมใจกันชูแก้วขึ้น

"แด่เทพเทียน!"

"แด่เทพเทียน!"

"..."

หลังจากซดเหล้าหมดแก้ว เลี่ยวเจี้ยนเฉิงก็จ้องแก้วเปล่าในมือด้วยความเสียดาย "จึ๊ๆ... เหมาไถนี่มันรสชาติเยี่ยมจริงๆ สหายหยางเทียน วันนี้ฉันได้กินของดีก็เพราะนายแท้ๆ เลยนะ!"

ฟางอีหง "ท่านครับ ดื่มเหล้าหมดแล้ว ท่านก็ควรจะไปทำเรื่องขอรางวัลให้หยางเทียนด้วยนะ!"

"ได้ พรุ่งนี้ฉันจะไปจัดการให้เลย!"

—

เลี่ยวเจี้ยนเฉิงเป็นคนทำอะไรว่องไว

วันรุ่งขึ้น เขาก็ขับรถบึ่งไปที่ตำรวจภูธรระดับเมืองทันที

ตามกฎที่ว่า ใครเป็นคนไขคดี คนนั้นก็ต้องได้ผลงาน เลี่ยวเจี้ยนเฉิงตั้งใจจะทำเรื่องขอรางวัลเกียรติยศระดับสองแบบส่วนบุคคลให้กับหยางเทียน และขอรางวัลเกียรติยศระดับสามแบบหมู่คณะให้สถานีตำรวจอวี๋เฉิงกับกองบังคับการสืบสวนควบกันไปเลย

เรื่องขอรางวัลเกียรติยศระดับสองแบบส่วนบุคคลให้หยางเทียน ฟางอีหงเคยทำเรื่องเสนอมาให้เขาตั้งแต่ตอนที่หยางเทียนไขคดีแม่ฆ่าลูกได้แล้ว และเขาก็ได้ส่งเรื่องต่อไปให้เบื้องบนแล้วเช่นกัน

แต่ภายหลัง ทางตำรวจภูธรระดับเมืองเกรงว่าจะดูไม่ดี หากมอบเหรียญรางวัลระดับสองให้กับผู้ช่วยตำรวจระดับเจ็ด เพราะจะไปกระทบกับภาพลักษณ์ของตำรวจเต็มตัว จึงตัดสินใจมอบรางวัลนี้ให้กับสถานีตำรวจอวี๋เฉิงในรูปแบบหมู่คณะแทน

ฟางอีหงจึงได้แต่มาขอเงินรางวัลอัดฉีดสองหมื่นหยวนจากเขาแทน

แต่ตอนนี้ เมื่อหยางเทียนสร้างผลงานไขคดีสุดหินได้อีกครั้ง เลี่ยวเจี้ยนเฉิงก็ตั้งมั่นว่าต้องขอรางวัลให้เขาให้ได้

เพราะสำหรับผู้ช่วยตำรวจ หากสะสมเหรียญรางวัลเกียรติยศระดับสองได้ครบสองเหรียญ ก็จะมีโอกาสได้บรรจุเป็นตำรวจเต็มตัวทันที

คนเก่งระดับหยางเทียน เขาต้องรั้งตัวไว้ที่อวี๋เฉิงให้ได้

"ปัง!"

เลี่ยวเจี้ยนเฉิงปิดประตูรถ แล้วเดินตรงเข้าไปในตึกกองบังคับการตำรวจ

"กริ๊งๆๆ!"

ยังไม่ทันจะก้าวข้ามประตู โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

เขาหยิบขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นเบอร์ฟางอีหง

"อีหง! ไม่ต้องเร่งแล้ว ฉันถึงกรมตำรวจระดับเมืองแล้วเนี่ย!"

"หัวหน้า ผมไม่ได้โทรมาเรื่องนั้นครับ ผมเพิ่งส่งคลิปวิดีโอไปให้ท่านทางวีแชต ท่านลองเปิดดูหน่อยสิครับ!"

"โอเค!"

เขากดเข้าไปในวีแชต แล้วเปิดคลิปวิดีโอที่ฟางอีหงส่งมาให้ดูโดยที่ยังไม่ได้วางสาย

ดูไปได้ไม่ทันไร สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น

พอดูคลิปจบ ความโกรธก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที เขายกโทรศัพท์ขึ้นมากรอกเสียงถามฟางอีหง "คลิปบ้านี่มันเผยแพร่ออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ครึ่งชั่วโมงที่แล้วครับ!"

เลี่ยวเจี้ยนเฉิง "นี่มันตดอะไรกันวะ! ไอ้หวังเฮ่ามันไม่ได้ทำห่าอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย แล้วมันมีสิทธิ์อะไรมาชุบมือเปิบขโมยผลงานพวกเราไปดื้อๆ?"

ฟางอีหง "นั่นสิครับหัวหน้า ผมโทรมาก็เพื่อจะรายงานเรื่องนี้แหละ เอาเป็นว่าสถานีตำรวจอวี๋เฉิงของเราไม่มีใครยอมรับการตัดสินใจบ้าๆ นี่แน่นอน เมื่อกี้ผมโทรไปคุยกับต้าฉุยแล้ว ทางกองสืบสวนยิ่งเดือดพล่านกว่าพวกเราซะอีก... ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าท่านจะจัดการยังไงแล้วล่ะครับ?"

เลี่ยวเจี้ยนเฉิงสวนกลับเสียงแข็ง "ตำรวจอวี๋เฉิงทั้งอำเภอ ไม่ว่าจะเป็นตำรวจหรือผู้ช่วยตำรวจ ก็ไม่มีใครรับได้กับเรื่องพรรค์นี้ทั้งนั้นแหละ!"

(จบแล้ว)