บทที่ 17 - โครงสร้างสมองน้อยมันต่างกันหรือไง??

บทที่ 17 - โครงสร้างสมองน้อยมันต่างกันหรือไง??

คนไม่มีความสามารถก็คือคนไม่ได้เรื่อง

ต่อให้จะเรียนจบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังมา

ต่อให้จะเป็นถึงรองหัวหน้ากอง

ต่อให้จะมีเบื้องหลังครอบครัวยิ่งใหญ่แค่ไหนก็ตาม

ในวินาทีนี้

ความสามารถคือสิ่งเดียวที่สะท้อนถึงสถานะและตัวตนที่แท้จริง

—

หวังเฮ่าลากกระเป๋าเดินทางมาถึงหน้าประตูใหญ่

เขากำลังจะยื่นมือไปเปิดประตู แต่วินาทีต่อมา ประตูกลับถูกผลักเปิดออกซะก่อน

หวังเฮ่าเบิกตาโต

หยางเทียน ผู้กำกับฟางอีหง และคนอื่นๆ กำลังคุมตัวชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ เดินสวนเข้ามาทางประตู

หวังเฮ่ามองพวกเขาด้วยความงุนงง

"หลีกทางหน่อย!" หยางเทียนพูดขึ้น

หวังเฮ่ารีบเบี่ยงตัวหลบให้ทันที

หยางเทียนเดินนำหน้ามุ่งตรงไปที่ห้องประชุม

หวังเฮ่ายืนถือกระเป๋าเดินทางนิ่งอึ้ง วินาทีต่อมา เขาก็ได้ยินเสียงของหยางเทียนดังขึ้น

"พาผู้ต้องสงสัยคดี 415 มาส่งแล้วครับ!"

พอได้ยินประโยคนี้ หวังเฮ่าก็ตกใจสุดขีด

"จับผู้ต้องสงสัยได้แล้วเหรอ??"

เขาทิ้งกระเป๋าเดินทางในมือลงอย่างไม่อยากจะเชื่อ แล้ววิ่งตามเข้าไปในห้องประชุม

ในเวลานี้

เจ้าหน้าที่ตำรวจกว่ายี่สิบชีวิตในห้องประชุมต่างก็จ้องเขม็งไปที่ชายหนุ่มข้างกายหยางเทียนเป็นตาเดียว

นี่คือคนที่พวกเขางมเข็มในมหาสมุทรตามหาแทบตายงั้นเหรอ?

นี่มันคนชัดๆ ไม่ใช่ผีสักหน่อย!

แล้วทำไมถึงได้หายากหาเย็นขนาดนี้วะ??

ในวินาทีที่ได้เห็นหน้าผู้ต้องสงสัย

บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไปทันที

บางคนดีใจจนน้ำตาไหล

บางคนตื่นเต้นจนเนื้อเต้น

บางคนรู้สึกสะท้านไปทั้งใจ

ความเหนื่อยยากที่ต้องทนทุกข์ทรมานมาหลายวัน แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นยินดีอย่างท่วมท้น

หลิวต้าฉุยดีใจจนทำตัวเป็นสาวน้อยร่างยักษ์หนักร้อยโล วิ่งกระดี๊กระด๊าเข้าไปหาฟางอีหง

แล้วใช้กำปั้นเล็กๆ ทุบหน้าอกอีกฝ่ายรัวๆ

"นายรู้ไหมว่าหลายวันมานี้ฉันต้องใช้ชีวิตยังไง?"

"กินก็ไม่ได้นอนก็ไม่หลับ!"

"แถมยังต้องตามไอ้หวัง..."

หลิวต้าฉุยปรายตามองหวังเฮ่าที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องประชุม ก่อนจะเปลี่ยนสรรพนาม "ตามหัวหน้าหวังไปปีนเขาตั้งสองวัน"

"พวกเราโดนสูบพลังงานจนร่างแทบแหลก!"

"วิญญาณจะหลุดออกจากร่างอยู่แล้ว..."

"ดีนะที่พวกนายมา พวกนายมาได้ทันเวลาพอดี แถมยังพาผู้ต้องสงสัยมาด้วย!"

"นายคือพ่อพระบังเกิดเกล้า คือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตฉันแท้ๆ!"

วินาทีนี้ หลิวต้าฉุยแทบอยากจะพุ่งเข้าไปจูบฟางอีหงให้รู้แล้วรู้รอด

ฟางอีหงทำหน้าขยะแขยง มองหลิวต้าฉุยด้วยสายตารังเกียจ ก่อนจะชี้ไปที่หยางเทียนซึ่งยืนอยู่ข้างๆ "เขาเป็นคนจับ เขาเป็นคนไขคดี นายจะมาวอแวอะไรกับฉัน!"

"พรึ่บ!"

ทุกคนในห้องประชุม รวมถึงหวังเฮ่า ต่างก็หันขวับไปมองหยางเทียนเป็นตาเดียว สายตาของพวกเขาเปี่ยมไปด้วยความเทิดทูนราวกับกำลังมองพระผู้เป็นเจ้า... ไม่สิ ราวกับมององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็ไม่ปาน สายตาทุกคู่ส่องประกายเจิดจ้า!

"เขา! เขาจับมาได้คนเดียวเลยเหรอ?"

"ทำไมวะ? ทำไมผู้ช่วยตำรวจระดับเจ็ดถึงทำได้ แต่ฉันที่เป็นถึงตำรวจยศผู้กำกับการระดับสองกลับทำไม่ได้ โครงสร้างสมองน้อยของเรามันต่างกันหรือไง?"

"ถ้าไม่มีดีจริง หัวหน้าคงไม่เชิญเขามาหรอก! ดูท่าหัวหน้าเราจะตาแหลมคมจริงๆ!"

"คนที่เชิญมากับคนที่เสนอหน้ามาเอง มันต่างกันจริงๆ ด้วยแฮะ!"

"อ๊า!! สายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม ศรัทธา และเคารพเทิดทูนแบบนี้ มันช่างทำให้รู้สึกดีเป็นบ้าเลย... เมื่อไหร่ฉันจะได้สัมผัสความรู้สึกแบบนี้บ้างนะ?"

"..."

หลิวต้าฉุยแสดงความรักต่อหยางเทียนออกนอกหน้าอีกครั้ง

ทั้งเข้ามากอดมาซบ แทบจะจูบปากกันอยู่แล้ว

หวังเฮ่าที่ยืนอยู่ข้างหลังใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

การถูกผู้ช่วยตำรวจระดับเจ็ดตบหน้าฉาดใหญ่ด้วยฝีมือแบบนี้

มันทำให้เขารู้สึกขมขื่นใจอย่างบอกไม่ถูก

สำหรับเขาแล้ว ตัวเขาแพ้ได้ แต่ผู้ช่วยตำรวจกระจอกๆ คนนี้จะชนะไม่ได้เด็ดขาด!

ไม่อย่างนั้นมันก็ยิ่งตอกย้ำว่าเขาเป็นแค่ไอ้ขี้แพ้

ดูสิ ตอนนี้สายตาทุกคู่และความสนใจทั้งหมดตกไปอยู่ที่หยางเทียนคนเดียว

เขากำหมัดแน่น ก่อนจะสาดน้ำเย็นเข้าใส่บรรยากาศที่กำลังชื่นมื่นของทุกคน

"คุณแน่ใจได้ยังไงว่าเขาคือผู้ต้องสงสัยคดี 415?"

ทุกคนหันขวับไปมองหวังเฮ่าด้วยสายตาไม่พอใจทันที!

ณ ตอนนี้ ทุกคนต่างก็หวังว่าชายหนุ่มตรงหน้าคือผู้ต้องสงสัยตัวจริง มีเพียงหวังเฮ่าคนเดียวที่ไม่อยากให้เป็นแบบนั้น

เพราะถ้าหากบทสรุปออกมาเป็นแบบนี้

หวังเฮ่าที่เป็นถึงรองหัวหน้ากองกำกับการสืบสวนตำรวจภูธรระดับเมือง ก็จะเสียหน้าจนไม่มีที่ยืน

อย่างไรก็ตาม ข้อสงสัยนี้ ก็ถือเป็นจุดสำคัญของคดีจริงๆ

ทุกคนมัวแต่หลงระเริงอยู่กับความดีใจ จนมองข้ามข้อเท็จจริงนี้ไปเสียสนิท

พอหวังเฮ่าพูดขึ้นมา ทุกคนถึงเพิ่งนึกขึ้นได้

ทุกคนหันกลับไปมองหยางเทียนอีกครั้ง

ทว่าตอนนี้หยางเทียนกลับลงไปนั่งบนเก้าอี้ของหัวหน้าหลิว แล้วเปิดเกมราชันย์ขึ้นมาเล่นหน้าตาเฉย

"ติ๊ง! ท่ามกลางบรรยากาศการทำงานที่ตึงเครียดสุดขีด คุณกลับเลือกที่จะนั่งเล่นเกม ทำตัวปลาเค็มสำเร็จ ได้รับแต้มปลาเค็ม 10 แต้ม"

"ความคืบหน้าปัจจุบัน: 205/1000"

"Timi——!!"

ทุกคนถึงกับอึ้งกิมกี่...

หลิวต้าฉุยหน้าตึง หันไปมองฟางอีหงอย่างทำตัวไม่ถูก

ฟางอีหงพยักพเยิดหน้าให้จูจื้อเผิงที่ยืนอยู่ด้านหลัง

จูจื้อเผิงหยิบเอกสารปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋า

"พวกเราทำบันทึกสอบปากคำเรียบร้อยแล้ว ผู้ต้องสงสัยก็ยอมรับสารภาพพฤติกรรมความผิดของตัวเองทุกอย่างแล้วครับ!"

ทุกคน: "???"

"ทำบันทึกสอบปากคำเสร็จแล้วเหรอ?"

"เสร็จไม่พอ มันยังสารภาพแล้วด้วย?"

"นี่มันจะทำงานไวเกินไปแล้ว!!"

เสียงอุทานด้วยความทึ่งของทุกคนดังกระหึ่มราวกับกระแสน้ำในแม่น้ำฮวงโหที่ไหลเชี่ยวกราก

หวังเฮ่ายิ่งรู้สึกเหลือเชื่อเข้าไปใหญ่

"นี่... นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง??"

"จะเป็นไปไม่ได้ได้ยังไง! ชื่อชั้นของเทพเทียนไม่ได้ได้มาเพราะโชคช่วยนะโว้ย!" หลิวต้าฉุยฉวยบันทึกสอบปากคำไปอ่านด้วยความตื่นเต้น

"เยี่ยม!"

"เยี่ยมมาก!!"

"สุดยอดไปเลย!!!"

ยิ่งอ่านลึกลงไป หลิวต้าฉุยก็ยิ่งตื่นเต้น

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!"

"เป็นเพราะทิศทางการสืบสวนของฉันมันผิดจริงๆ ด้วย!"

"วิเศษที่สุด!"

หลิวต้าฉุยตบเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังปัง

"แค่มีเอกสารฉบับนี้ คดี 415 ก็ถือว่าปิดฉากลงได้อย่างสมบูรณ์!"

เขาแสยะยิ้มหันไปมองหวังเฮ่า

"หัวหน้าหวัง! คุณคิดว่าบันทึกฉบับนี้ เพียงพอจะยืนยันตัวผู้ต้องสงสัยได้หรือยัง?"

มุมปากของหวังเฮ่ากระตุกยิกๆ

ผ่านไปพักใหญ่ เขาก็เค้นคำพูดออกมาได้สองคำ

"คง... ได้ล่ะมั้ง..."

หลิวต้าฉุยถามต่อ "งั้นคุณอยากจะดูหน่อยไหมล่ะ?"

"ไม่จำเป็น"

ด้วยความที่รู้สึกเหมือนโดนตบหน้ากลางสี่แยก หวังเฮ่าที่อยากจะคลายข้อสงสัยในใจ จึงเดินเข้าไปหาหยางเทียนที่กำลังเล่นเกมอยู่ แล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา "คุณจับเขามาได้ยังไง?"

หยางเทียนตอบ "ก็เจอบนเขาลูกที่พวกคุณไปค้นนั่นแหละ!"

ดวงตาของหวังเฮ่าเบิกกว้างด้วยความโกรธจัด เขาตวาดเสียงแข็ง "แล้วทำไมคุณถึงต้องแอบพาตัวผู้ต้องสงสัยหนีมาด้วย?!"

"หืม??"

ทุกคนต่างก็สงสัยขึ้นมาพร้อมกัน

"แอบพาหนีมา หมายความว่าไง?"

"ไม่รู้สิ!"

หวังเฮ่าที่กำลังเดือดดาลหันไปตะโกนบอกทุกคน

"ผมสงสัยว่า ตอนที่พวกเรารวมพลกันขึ้นไปค้นหาบนเขา หมอนี่มันแอบพาผู้ต้องสงสัยหนีไปซ่อนไว้ เพื่อหวังจะฮุบความดีความชอบไว้คนเดียว!"

"นี่มัน!!"

ทุกคนช็อกหนักมาก

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ก็ไม่แปลกใจเลยที่พวกเขางมหามาสามวันแต่ไม่เจออะไรเลย

ทำแบบนี้มันเลวทรามเกินไปแล้ว!

ทุกคนเหนื่อยแทบตายหามาตั้งสามวันสามคืน

แต่เขากลับเอาผู้ต้องสงสัยไปซ่อนไว้เนี่ยนะ?

สีหน้าของหลิวต้าฉุยเปลี่ยนเป็นตึงเครียดอีกครั้ง

แต่เขาไม่ได้หลงเชื่อคำพูดของหวังเฮ่าไปเสียหมด เขาหันไปมองหยางเทียนเตรียมจะถามว่าจับผู้ต้องสงสัยได้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ฟางอีหงที่ขึ้นชื่อเรื่องปกป้องลูกน้องยิ่งกว่าไข่ในหิน โดยเฉพาะกับหยางเทียน ก็ชิงระเบิดอารมณ์ออกมาก่อน

"มึงจะตอแหลอะไรนักหนาฮะ!"

อย่าเห็นว่าปกติฟางอีหงดูเป็นคนสุขุมนุ่มลึก เวลาเขาฟิวส์ขาดขึ้นมา เสียงด่าของเขาก็ดังลั่นสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั้งบางเหมือนกัน

(จบแล้ว)