บทที่ 11 - กำลังเล่นไพ่เศรษฐี!!

บทที่ 11 - กำลังเล่นไพ่เศรษฐี!!

สามวัน!

เวลาสามวัน

ผ่านไปในพริบตา

หลิวต้าฉุยไม่กล้าชะล่าใจเลยแม้แต่น้อย

หลังจากเก็บของใช้ส่วนตัวง่ายๆ จากบ้าน เขาก็บอกภรรยาไปประโยคหนึ่งว่า "สามวันนี้ผมจะกินนอนอยู่ที่กองบังคับการนะ" แล้วก็ออกจากบ้านมา

หลิวต้าฉุยรู้จักพวกพ้องในกองบังคับการดี

ฝีมือน่ะมี แต่ความกระตือรือร้นไม่ค่อยสูง ถ้าเขาไม่คอยจี้ พวกนั้นไม่มีทางยอมทำงานหามรุ่งหามค่ำยี่สิบสี่ชั่วโมงแน่

ดังนั้น เขาจึงต้องทำเป็นตัวอย่าง

เขากางเตียงพับกลางห้องทำงานรวมของกองบังคับการแล้วประกาศว่า "สามวันสามคืนนี้ฉันจะนอนที่นี่ ถ้าปิดคดีไม่ได้ พวกเราก็เตรียมตัวไปกินลมกินแล้งพร้อมกับนายอำเภอเลี่ยวได้เลย!"

ความกระตือรือร้นของตำรวจสืบสวนทุกคนในกองบังคับการพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

หลิวต้าฉุยเรียกกำลังพลจากหน่วยย่อยที่หนึ่งและสองมาสืบคดีนี้

แบ่งออกเป็นสามทีม

ทีมตรวจสอบกล้องวงจรปิด

ทีมลงพื้นที่ตรวจสอบที่เกิดเหตุ

ทีมชันสูตรศพ

แต่ละทีมทำหน้าที่ของตัวเอง คนที่ดูกล้องวงจรปิดก็จ้องจนตาแทบถลน ไม่ยอมปล่อยผ่านแม้แต่ฝาท่อหรือหยากไย่สักเส้น

การลงพื้นที่ตรวจสอบครอบคลุมทั้งการสอบถามชาวบ้าน สืบสวน และค้นตามบ้าน...

แต่ที่สำคัญที่สุดคือทีมชันสูตรศพ!

คดีฆาตกรรม โดยเฉพาะคดีข่มขืนฆ่า หลักฐานที่พบในร่างกายศพสำคัญที่สุด โดยเฉพาะดีเอ็นเอของฆาตกร...

วันแรก!

ทุกคนเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังและความฮึกเหิม หวังว่าจะปิดคดีได้ภายในสามวัน แล้วคว้าเหรียญรางวัลเกียรติยศระดับสองกลับมา

วันที่สอง

กองบังคับการสืบสวนที่ยังไร้เบาะแส เริ่มมีสภาพเหมือนซอมบี้ อิดโรยเหมือนไซซีป่วย ซูบผอมและเหนื่อยล้า

วันที่สาม

เหมือนคนตายทั้งเป็น!!

เช้าตรู่

หลิวต้าฉุยเห็นทุกคนสภาพเหมือนธงรบหักโค่น ตัวเขาเองก็เริ่มจะไม่ไหวแล้ว จึงรีบเรียกทุกคนมานั่งประชุม

แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามปลุกใจยังไง เด็กหนุ่มสาวตรงหน้าหลังจากอดนอนมาสองคืนติด ก็ไม่มีไฟจะสู้ต่อแล้ว

"หัวหน้าหลิว สามวันมันเป็นไปไม่ได้หรอกครับ ปล่อยพวกเราไปเถอะ!"

"ใช่ครับหัวหน้าหลิว ผมดูกล้องวงจรปิดจนตาจะบอดอยู่แล้ว ยังไม่เจอเบาะแสอะไรเลย!"

"ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตาย! เบื้องบนเอาแต่สั่งงานลงมา ไม่สนความเป็นความตายของเราเลยเหรอ?"

"นั่นสิ! ให้เวลาสามวันปิดคดีฆาตกรรม คิดว่าพวกเราเป็นเชอร์ล็อก โฮมส์หรือไง?"

คนยี่สิบกว่าคนนั่งพิงเก้าอี้กระจัดกระจายในห้องประชุม แววตาไร้ซึ่งประกายชีวิต

หลิวต้าฉุยเห็นแล้วก็ปวดใจ

ลองคิดดูให้ดี

มันก็ยากจริงๆ...

เขาลูบแก้มตัวเอง ก่อนจะบอกกับทุกคนว่า "เอาเถอะ! ทุกคนกลับไปพักผ่อนได้!"

พอเห็นหลิวต้าฉุยที่ปกติเข้มงวดเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ลูกน้องกลับตาสว่างขึ้นมาทันที

รองหัวหน้ากองสืบสวนถามขึ้นว่า "แล้วคดีล่ะครับ?"

หลิวต้าฉุยตอบ "ยังไงก็เหลือเวลาแค่วันเดียวแล้ว ฉันว่าแค่วันเดียวคงทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันไม่ได้หรอก สุขภาพของทุกคนสำคัญกว่า"

"แล้วถ้าทางตำรวจภูธรระดับเมืองเอาผิดลงมาล่ะครับ!"

หลิวต้าฉุยโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

"ยังไงฉันก็ต้องไปยืนกล่าวรับผิดชอบต่อหน้าทางเมืองอยู่แล้ว ต่อให้พระเยซูมาฉุดก็รั้งฉันไว้ไม่อยู่หรอก!"

พอได้ยินแบบนี้

ตำรวจสืบสวนทุกคนก็รู้สึกผิดขึ้นมาจับใจ

เมื่องานไม่เสร็จ เบื้องบนเอาผิดลงมา คนแรกที่ต้องรับเคราะห์ก็คือหลิวต้าฉุย หัวหน้าของพวกเขา

พวกเขาเองก็ไม่อยากให้หัวหน้าหลิวต้องลำบากใจ

แต่คดีตรงหน้ามันยากเกินไปจริงๆ!

เห็นได้ชัดเลยว่าฆาตกรเป็นพวกก่อเหตุโชกโชน

"มัวยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะ! ยังไม่รีบไสหัวกลับไปนอนอีก!"

หลิวต้าฉุยด่ากราด ทุกคนถึงค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

ตอนที่ทุกคนกำลังจะแยกย้าย

จู่ๆ รองหัวหน้ากองก็โพล่งขึ้นมา

"สถานีตำรวจอวี๋เฉิงเพิ่งจะปิดคดีฆาตกรรมไปไม่ใช่เหรอครับ ทำไมเราไม่ลองไปขอให้พวกเขาช่วยคิดหาวิธีล่ะ?"

ทุกคนตาเป็นประกายทันที

"จริงด้วยครับหัวหน้าหลิว เราไปขอความช่วยเหลือจากสถานีตำรวจอวี๋เฉิงได้นี่นา!"

หลิวต้าฉุยตบต้นขาฉาดใหญ่

"นายพูดขึ้นมาฉันก็เพิ่งนึกได้ นายอำเภอเลี่ยวเพิ่งจะพูดเกริ่นๆ กับฉันเรื่องคดีนี้อยู่เลย แถมยังบอกว่าจะให้เหล่าฟางมาสอนบทเรียนให้พวกกองสืบสวนดูเป็นขวัญตาซะหน่อย ดูท่าในสถานีของพวกเขาจะซ่อนยอดฝีมือเอาไว้จริงๆ!"

หลิวต้าฉุยที่เริ่มเห็นความหวังตะโกนบอกรองหัวหน้ากองด้วยความตื่นเต้น

"ไป! พวกเราจะไปกันเดี๋ยวนี้เลย ส่วนคนอื่นรีบกลับไปพักผ่อนซะ!"

"รับทราบ!!"

—

ภายในโถงทำงานของสถานีตำรวจ

หยางเทียนกำลังเล่นไพ่เศรษฐี

ซุนต้าพั่งจ้องโทรศัพท์มือถือพลางร้องเสียงหลง "เชดเข้ เทพเทียน คลิปนี้คนกดไลก์เป็นล้าน คอมเมนต์ห้าแสนแล้ว นายดังระเบิดเลย!"

อู๋ปั๋วเหว่ยแทรก "นั่นมันแปลกตรงไหน ที่เจ๋งสุดคือท่านนายอำเภอเลี่ยวเป็นคนถือคันเบ็ดให้หยางเทียนด้วยตัวเองไม่ใช่เหรอ? เทพเทียนนี่หน้าใหญ่จริงๆ! ฉันล่ะไม่กล้าแม้แต่จะคิด!"

"เวรเอ๊ย! จริงด้วย คนนึงก็กล้ายื่น อีกคนก็กล้ารับเนอะ!"

"จะไม่รับได้ไงล่ะ นั่นมันศพเชียวนะ ถ้าปล่อยให้จมลงไปอีกหรือทำศพเสียหาย เบื้องบนได้เอาผิดตายเลย"

หลัวตี้ฉางพูดจบ ก็ชะโงกหน้าเข้าไปหาหยางเทียนพลางหัวเราะ "นายโยนคันเบ็ดไปให้ท่านนายอำเภอเลี่ยว แล้วหลังจากนั้นท่านพูดอะไรกับนายบ้างหรือเปล?"

หยางเทียนเงยหน้าขึ้นมา "เหมือนเขาจะถามว่าฉันอยากได้รางวัลอะไรทำนองนั้นแหละ!"

"เอ๊ะ?"

"เวรเอ๊ย!"

หลัวตี้ฉางพูดไม่ออก

"ฉันไม่น่าถามเลย!"

"โดนนายอวดใส่เข้าให้อีกแล้ว!"

หยางเทียนทิ้งไพ่ตองพร้อมคู่ ทิ้งไพ่ชุดสุดท้ายชนะเกมไป

"อวดอะไรกันล่ะ ฉันปฏิเสธไปแล้วต่างหาก!"

"หา??"

ทั้งสามคนรีบพุ่งเข้าไปรุมล้อมหยางเทียนทันที

"ท่านนายอำเภอเลี่ยวจะให้รางวัล แต่นายปฏิเสธเนี่ยนะ?"

หยางเทียนพยักหน้า

"ทำไมล่ะ?"

หยางเทียนกดเริ่มเกมไพ่เศรษฐีตากระดานใหม่ พลางพูดเสียงเรียบ "กองสืบสวนพวกนั้นไม่มีทางไขคดีนี้ได้ภายในสามวันหรอก!!"

"อ้อ อย่างนี้นี่เอง!!"

ระหว่างที่กำลังคุยกันอยู่

ผู้กำกับฟางอีหงก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามา

"ทุกคนทำตัวให้กระปรี้กระเปร่าหน่อย เดี๋ยวหัวหน้าหลิวจากกองสืบสวนจะมาที่นี่!"

"อ้อๆ" หลัวตี้ฉางถามด้วยความสงสัย "ผู้กำกับครับ หัวหน้าหลิวจะมาทำไมเอาป่านนี้?"

"ฉันจะไปรู้ได้ไงล่ะ พวกผู้ใหญ่เขาก็มีความคิดของเขานั่นแหละ"

พูดไม่ทันขาดคำ รถตำรวจของกองสืบสวนก็แล่นเข้ามาจอดในลานหน้าสถานี

"ไปๆ ออกไปต้อนรับหน่อย!"

ผู้กำกับสั่ง ทุกคนก็ลุกจากที่นั่งเดินออกไป

พอไปถึงข้างรถตำรวจ ก็เห็นหลิวต้าฉุยกับรองหัวหน้ากองเดินลงมาจากรถ

สิ่งที่ทำให้ทุกคนงงเป็นไก่ตาแตกก็คือ ในมือของหลิวต้าฉุยกับรองหัวหน้ากองดันหิ้วของมาเต็มไม้เต็มมือ

มีทั้งผลไม้ เครื่องดื่ม แล้วก็ขนม...

ลู่เฉิงเจ๋อถึงกับอ้าปากค้าง

"นี่มาเยี่ยมเยียนหรือไง?"

ซุนต้าพั่ง "ไม่รู้ดิวะ!"

ฟางอีหงมองของในมือทั้งสองคนด้วยความสงสัย "พวกนายกะจะไปเยี่ยมคนป่วยที่ไหนเนี่ย?"

"เยี่ยมคนป่วยบ้าอะไรล่ะ! พวกเราตั้งใจมาหานายโดยเฉพาะต่างหาก!"

"ฉันเนี่ยนะ?"

ฟางอีหงชี้ตัวเอง ทำหน้าตกใจ "ฉันไม่ได้ป่วยสักหน่อย!"

หลิวต้าฉุยกลอกตาใส่ "ไม่ป่วยแล้วมาเยี่ยมไม่ได้หรือไง?"

"ไม่ป่วยแล้วจะมาเยี่ยมฉันทำไม แถมยังหิ้วของมาอีก!"

หลิวต้าฉุยหัวเราะร่วน "ดูนายพูดเข้าสิ ทำเป็นคนอื่นคนไกลไปได้... ก็ฉันได้ยินมาว่าสถานีพวกนายเพิ่งจะปิดคดีฆาตกรรมไปหมาดๆ พวกเราก็เลยจะมาขอวิชาความรู้หน่อยไง!"

รองหัวหน้ากองเสริมทัพ "ใช่ครับ! ได้ยินมาว่าสถานีพวกคุณมียอดฝีมือโผล่มา พวกเราเลยอยากจะขอให้เขาช่วยหน่อยน่ะ!"

พอได้ยินแบบนี้ ทุกคนก็ถึงบางอ้อทันที

ที่แท้หลิวต้าฉุยหิ้วของขวัญมาถึงที่ ก็เพื่อมาหาหยางเทียนนี่เอง

"น่าจะบอกกันตั้งแต่แรกรีบ ไม่เห็นต้องเกรงใจขนาดนี้เลย ตี้ฉาง ปั๋วเหว่ย รีบไปรับของมาสิ!"

หลัวตี้ฉางกับอู๋ปั๋วเหว่ยเดินเข้าไปรับของ

ฟางอีหงหันกลับไปตะโกนเรียก

"หยางเทียน!"

ไม่มีเสียงตอบรับ

ฟางอีหงหันกลับมา

"หยางเทียนล่ะ?"

ลู่เฉิงเจ๋อชี้เข้าไปในโถงทำงาน

"กำลังเล่นไพ่เศรษฐีอยู่ข้างในครับ!"

(จบแล้ว)