บทที่ 8 - ไม่ได้เป็นคนไขคดี แต่ความดีความชอบเป็นของฉัน!!

บทที่ 8 - ไม่ได้เป็นคนไขคดี แต่ความดีความชอบเป็นของฉัน!!

ณ สถานฌาปนกิจอำเภออวี๋เฉิง ในเวลานี้

หยางเทียนถือบัตรประจำตัวตำรวจของหลัวตี้ฉางเดินเข้าไปในห้องเก็บศพ

เมื่อยืนอยู่หน้าศพของเด็กหนุ่ม เขาจุดบุหรี่มวนหนึ่ง สูดควันเข้าปอดหนึ่งครั้ง แล้ววางมันไว้ที่ปลายเท้าของอีกฝ่าย

"ขอโทษนะ ที่พี่รักษาสัญญาเอาไว้ไม่ได้!"

—

สองวันต่อมา

คดีถูกส่งฟ้องไปยังสำนักงานอัยการอวี๋เฉิงเป็นที่เรียบร้อย

งบประมาณที่ฟางอีหงขอไปทางกองบังคับการก็ได้รับการอนุมัติอย่างรวดเร็ว

เป็นจำนวนเงินทั้งหมดสองหมื่นหยวน

โดยมีเลี่ยวเจี้ยนเฉิง ผู้บังคับการตำรวจเป็นคนนำมามอบให้ด้วยตัวเอง

เช้าตรู่วันนี้ ฟางอีหงได้รับสายจากหัวหน้าสำนักงานแจ้งว่า ผู้บังคับการจะเดินทางมาถึงสถานีตอนสิบโมงเช้า เขาจึงรีบเรียกประชุมเจ้าหน้าที่ตำรวจและผู้ช่วยตำรวจทุกคนในสถานีทันที

"เอาล่ะ ขอแจ้งเรื่องสั้นๆ ให้ทุกคนทราบ!"

เขากวาดสายตามองไปรอบห้องประชุม ก่อนจะหยุดสายตาลงที่เก้าอี้ตัวหนึ่งซึ่งมักจะปล่อยว่างไว้เป็นประจำ...

"ไปตกปลาอีกแล้วเหรอ?"

ซุนต้าพั่งพยักหน้า

"ช่างเถอะ งั้นก็ไม่ต้องรอเขาแล้ว!"

ฟางอีหงเริ่มพูด

"จากความร่วมแรงร่วมใจของทุกคนในสถานี แน่นอนว่าต้องยกความดีความชอบหลักให้กับการช่วยเหลือของหยางเทียน ทำให้พวกเราสามารถปิดคดีฆาตกรรมลงได้อย่างสวยงาม และได้รับการชื่นชมจากทางกองบังคับการอย่างมาก"

"ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงได้ไปทำเรื่องขอเงินรางวัลจำนวนสองหมื่นหยวนจากกองบังคับการมาให้พวกเรา ซึ่งเดี๋ยวท่านรองนายอำเภอเลี่ยวจะนำมามอบให้ด้วยตัวเอง"

"นอกจากนี้ ทางกองบังคับการยังกำลังทำเรื่องเสนอผลงานของพวกเราไปยังตำรวจภูธรระดับเมืองด้วย ฉันคาดว่าอย่างน้อยๆ เราคงได้รางวัลเกียรติยศระดับสามกลับมาแน่นอน"

พอได้ยินคำว่ารางวัลเกียรติยศระดับสาม ทุกคนก็ตื่นเต้นดีใจกันยกใหญ่ โดยเฉพาะลู่เฉิงเจ๋อที่ฉีกยิ้มกว้างจนหุบไม่ลง

เพิ่งจะเข้ารับราชการก็ได้สร้างผลงานซะแล้ว...

แทบจะไม่กล้าฝันเลยด้วยซ้ำ!

ถ้าเรื่องนี้รู้ไปถึงหูคนอื่นล่ะก็ หน้าบานเป็นจานกระด้งแน่!

"แต่ว่า ฉันมีความเห็นส่วนตัวอย่างนึงนะ ในเมื่อก่อนหน้านี้ฉันเคยรับปากหยางเทียนเอาไว้ว่า ถ้าเขาช่วยเราไขคดีนี้สำเร็จ ฉันจะไปขอรางวัลจากกองบังคับการมาให้เขา"

"ฉันเลยตัดสินใจว่าจะยกเงินรางวัลสองหมื่นหยวนนี้ให้เขาไปทั้งหมด! ถ้าใครมีข้อโต้แย้งก็เสนอมาได้เลยในตอนนี้!"

สิ้นเสียงของเขา

ทั้งห้องประชุมก็ตกอยู่ในความเงียบกริบไร้ซุ่มเสียงใดๆ

ลู่เฉิงเจ๋อหันมองซ้ายมองขวา

ทุกคนมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่มีใครเอ่ยปากคัดค้านเลยสักคน

เขารู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่ก็ฉลาดพอที่จะหุบปากเงียบไว้

"ในเมื่อไม่มีใครคัดค้าน งั้นถือเป็นมติเอกฉันท์ เลิกประชุม!"

เมื่อเดินออกจากห้องประชุม

ลู่เฉิงเจ๋อก็อดไม่ได้ที่จะเดินตามก้นหลัวตี้ฉางไปต้อยๆ พลางถามว่า "รุ่นพี่หลัวครับ คุณไม่มีความเห็นอะไรเลยเหรอ?"

"ความเห็นอะไร?"

"ก็เงินรางวัลสองหมื่นนั่นไงครับ!"

หลัวตี้ฉางตอบหน้าตาเฉย "คดีนี้ฉันไม่ได้เป็นคนไข แล้วฉันจะไปมีความเห็นอะไรล่ะ?"

ลู่เฉิงเจ๋อแย้ง "แต่คุณได้ความดีความชอบนะ ในเมื่อคุณเป็นตำรวจเจ้าของคดี!"

"ก็ใช่น่ะสิ! คดีไม่ได้เป็นคนไข แต่ความดีความชอบกลับตกมาอยู่ที่ฉัน แล้วฉันยังมีหน้าไปเรียกร้องอะไรอีกวะ??"

อันที่จริง ตำรวจส่วนใหญ่ก็คิดแบบเดียวกับเขานั่นแหละ เกียรติยศและเงินทอง หยางเทียนเป็นคนหามาให้ทั้งนั้น พวกเขาจะเอาทุกอย่างรวบยอดไปคนเดียวได้ยังไง!

ลู่เฉิงเจ๋อพยักหน้าอย่างใช้ความคิด!

หลัวตี้ฉางพูดต่อ "พวกผู้ช่วยตำรวจน่ะ เงินเดือนก็น้อยนิด สวัสดิการก็ต่างกับพวกเราลิบลับ ถ้าเรื่องแค่นี้ยังจะมาอิจฉาตาร้อนอีก ก็ไม่ใช่คนแล้วล่ะ"

"เอ่อ..."

ลู่เฉิงเจ๋อหน้ากระตุกเบาๆ

"ผมก็คิดงั้นเหมือนกันครับ"

—

แม่น้ำอวี๋เฉิง

หยางเทียนเดินมาถึงริมแม่น้ำ

เขาเดินวนสำรวจรอบแม่น้ำอยู่พักใหญ่ แต่ก็ยังไม่เจอทำเลตกปลาที่ถูกใจสักที

จนกระทั่งเขาไปจับแมลงกุดจี่ตัวหนึ่งได้จากในพงหญ้า

เขาใช้ทักษะ 【ฟังภาษาสัตว์รู้เรื่อง】 เพื่อสอบถามมัน

"จุดไหนมีปลาตัวใหญ่ๆ บ้าง?"

แมลงกุดจี่ตอบ "จี๊ดๆๆๆ... เดินไปข้างหน้าอีกห้าสิบเมตร ตรงนั้นฉันเห็นพวกมนุษย์อย่างนายตกปลาตัวใหญ่ๆ ได้บ่อยเลย"

หยางเทียนเงยหน้ามองไปข้างหน้าห้าสิบเมตรตามที่มันบอก

"โอเค! ถ้าแกหลอกฉันล่ะก็ ฉันจะเหยียบแกให้แบนติดดินเลย!"

"จี๊ดๆๆๆ... ตกปลาเก่งไม่เก่งมันไม่ได้อยู่ที่หมายตกปลาหรอกเว้ย มันอยู่ที่ฝีมือล้วนๆ เหมือนอย่างที่ฉันกลิ้งก้อนอึนี่แหละ..."

"เหอะ!"

หยางเทียนโยนมันทิ้งไปส่งๆ

แมลงกุดจี่ร้องเสียงหลง "จี๊ดๆๆๆ... ฉันบินได้แล้ว..."

เมื่อมาถึงหมายตกปลาที่แมลงกุดจี่บอก

หยางเทียนก็วางกล่องอุปกรณ์ตกปลาลง

กางร่มกันแดด ประกอบคันเบ็ด กางกระชังใส่ปลา ผสมเหยื่อ...

เมื่อเตรียมอุปกรณ์ทุกอย่างพร้อมแล้ว

หยางเทียนก็เกี่ยวข้าวโพดสองเม็ดใส่ตัวเบ็ด แล้วเหวี่ยงสายลงน้ำ

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์จากฟางอีหง ผู้กำกับการสถานีก็โทรเข้ามา น้ำเสียงของเขาฟังดูเป็นมิตรและเป็นกันเองสุดๆ

"หยางเทียนเอ๊ย เดี๋ยวท่านนายอำเภอเลี่ยวจะมามอบเงินรางวัลให้ที่สถานีนะ นายพอจะกลับมาสักเดี๋ยวได้ไหม?"

หยางเทียนตอบหน้าตาย "ไม่กลับครับ ไม่ว่าง!"

ฟางอีหงอ้อนวอน "ท่านนายอำเภอเลี่ยวบอกว่า อยากจะมอบเงินรางวัลใส่มือนายด้วยตัวเองเลยนะ นายน่าจะกลับมาที่สถานีก่อน รับเงินเสร็จแล้วค่อยไปตกปลาก็ได้นี่นา?"

หยางเทียนปฏิเสธเสียงแข็ง "ผมเพิ่งจะหย่อนก้นนั่งลงเองนะครับผู้กำกับ ตรงนี้มันทำเลทองชัดๆ เอาเป็นว่าผู้กำกับช่วยไปบอกท่านนายอำเภอเลี่ยวให้ทีว่า วันนี้ผมลาพักร้อน ไม่ว่างครับ!"

ฟางอีหงเริ่มเหงื่อตก "คือ... คือว่า... ประเด็นมันอยู่ที่ท่านนายอำเภอเลี่ยวระบุชื่อเจาะจงเลยว่าอยากเจอนายน่ะสิ"

หยางเทียนตัดบท "งั้นเดี๋ยวผมส่งโลเคชันไปให้ ผู้กำกับก็ให้ท่านนายอำเภอเลี่ยวมาหาผมที่ริมแม่น้ำก็แล้วกัน"

พูดจบเขาก็กดตัดสายดังปั๊บ

"ติ๊ง! ปฏิเสธหัวหน้าอย่างนุ่มนวลเพื่อตกปลาในเวลางาน ทำตัวปลาเค็มสำเร็จ ได้รับรางวัลแต้มปลาเค็ม 10 แต้ม"

"ความคืบหน้าปัจจุบัน: 165/1000"

ดีมาก ดีสุดๆ...

ระบบชอบความเกรียนแบบนี้สินะ!

ภายในสถานีตำรวจ

ฟางอีหงจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยสายตาแข็งค้าง

"วะ... วางสายไปแล้วเหรอ?"

วินาทีต่อมา

"ครืด... ครืด..."

เขาก้มลงมองโทรศัพท์อีกครั้ง

หยางเทียนส่งโลเคชันมาให้เขาจริงๆ ด้วย

ผู้ตรวจการที่ยืนอยู่ข้างๆ ตีหน้าขรึม "หยางเทียนบ้าไปแล้วเหรอครับ จะให้ท่านนายอำเภอเลี่ยวถ่อไปหาเขาถึงริมแม่น้ำเนี่ยนะ?"

ฟางอีหงเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง เอามือไพล่หลังพลางหันไปมองผู้ตรวจการ

"ไม่ลองแล้วจะรู้ได้ไงว่าเป็นไปไม่ได้?"

ผู้ตรวจการ: "Σ(⊙▽⊙"a"

ริมแม่น้ำอวี๋เฉิง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา...

ในที่สุดทุ่นของหยางเทียนก็ขยับ

หลังจากส่ายไปมาเบาๆ สองที จู่ๆ ทุ่นก็จมมิดน้ำไปเลย

หยางเทียนรีบลุกขึ้นตวัดคันเบ็ดทันที!

วินาทีต่อมา แรงหน่วงมหาศาลก็ลากสายเอ็นดิ่งลึกลงไปใต้น้ำ คันเบ็ดโค้งงอจนแทบจะกลายเป็นรูปตัวยู!

"สัตว์ประหลาด! สัตว์ประหลาดใต้น้ำมาแล้ว!"

คนดูที่อยู่ริมแม่น้ำตะโกนลั่น เรียกความสนใจจากฝูงชนมุงให้แห่กันเข้ามาดูทันที

"เชดเข้! ปลาตัวนี้หนักไม่ต่ำกว่าสิบชั่งแน่!"

"ฉันว่าปลาหัวโตชัวร์!"

"ปลาเฉามากกว่ามั้ง!"

"โอ๊ะโอ!"

ไอ้คนที่ร้องโอ๊ะโอนี่มันน่าเตะจริงๆ!

โชคดีที่หยางเทียนจับคันเบ็ดเอาไว้แน่น...

แมลงกุดจี่ไม่ได้หลอกเขาจริงๆ ด้วย หยางเทียนออกแรงงัดอยู่นานกว่าจะลากปลาตัวนั้นขึ้นมาได้ ปรากฏว่าเป็นปลาเฉี้ยวจุ่ยขนาดเมตร!

"โอ้มายก๊อด!"

"เฉี้ยวจุ่ยตัวยาวเป็นเมตร!"

"ฉันตกปลาที่แม่น้ำสายนี้มาสองปีแล้ว ยังไม่เคยเจอเฉี้ยวจุ่ยตัวเบ้อเริ่มขนาดนี้มาก่อนเลย!"

มุมปากของหยางเทียนยกยิ้มกว้างจนแทบจะกดไม่ลง ยิ่งกว่าตอนกดยิงปืนอาก้าเสียอีก...

เขาจับปลาโยนใส่กระชัง แล้วเกี่ยวเหยื่อเหวี่ยงสายลงไปใหม่!

ปรากฏว่าผ่านไปไม่ถึงห้านาที ปลาก็กินเบ็ดอีกแล้ว!

คราวนี้เป็นปลาซ่งเกา กะด้วยสายตาน่าจะหนักเจ็ดแปดชั่งขึ้นไป!

ทำเอาพวกนักตกปลาที่อยู่รอบๆ ตาร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

ไม่นานนัก ด้านหลังของหยางเทียนก็มีนักตกปลาหน้าเหี้ยมร่างบึกบึนสามคนโผล่มา!

"เฮ้ย! ไอ้หนุ่ม พอได้แล้วมั้ง ตรงนี้มันหมายตกปลาประจำของลูกพี่หลงโว้ย!"

หยางเทียนหันไปปรายตามองนักตกปลาทั้งสามคนแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร

ไอ้สามตัวนี้เห็นชัดเลยว่าอิจฉาตาร้อนที่หมายตกปลาของเขาตกปลาใหญ่ได้ติดๆ กัน ก็เลยกะจะมาทำตัวอันธพาลแย่งที่

เมื่อเห็นหยางเทียนเงียบ นักตกปลาคนหนึ่งก็ทำกร่าง เดินเข้ามากระโดดถีบกล่องอุปกรณ์ตกปลาของเขาทันที

หยางเทียนเดือดปุดๆ เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ หันไปประจันหน้ากับนักตกปลาทั้งสามคน วินาทีต่อมา ดวงตาของเขาก็ฉายแววเจ้าเล่ห์

เขาจ้องหน้านักตกปลาทั้งสามเขม็ง แล้วตะโกนถามอย่างไม่เกรงกลัว "ทำไม อยากมีเรื่องเรอะ?"

"มีเรื่องแล้วจะทำไมล่ะวะ!"

พูดจบ นักตกปลาคนหนึ่งก็ง้างหมัดขวาขึ้นเตรียมจะพุ่งเข้าใส่

"งั้นฉันก็คงต้องล้มลงไปนอนซะแล้ว!"

หยางเทียนทิ้งตัวลงนอนแผ่หราบนพื้นดื้อๆ ซะงั้น

นักตกปลากับชาวบ้านที่ไม่ได้ตกปลาต่างพากันยืนงงเป็นไก่ตาแตก

ในตอนนั้นเอง ที่ด้านหลังของนักตกปลาทั้งสามคน ฟางอีหงกับจูจื้อเผิงก็กำลังเดินประกบชายวัยกลางคนที่ประดับเครื่องหมายยศสองดาวสามขีดมุ่งหน้ามาทางนี้ โดยมีฝูงตำรวจเดินตามหลังมาเป็นขบวน

เมื่อเห็นหยางเทียนล้มลงไปกองกับพื้น ฟางอีหงก็ตาเบิกโพลง รีบพุ่งทะยานเข้าไปทันที!

(จบแล้ว)