บทที่ 6 - ความยำเกรงหนึ่งส่วน ตัณหาเก้าส่วน!!

บทที่ 6 - ความยำเกรงหนึ่งส่วน ตัณหาเก้าส่วน!!

ฟางอีหงส่ายหน้า ล้วงบุหรี่ระดับพรีเมียมออกจากกระเป๋า ดึงออกมาหนึ่งมวนแล้วโยนไปให้หยางเทียน

หยางเทียนทำท่าจะล้วงไฟแช็กออกจากกระเป๋า

"แชะ!"

ฟางอีหงเดินเข้ามาหา พร้อมกับจุดไฟแช็กจ่อบุหรี่ให้เขาเสร็จสรรพ

หยางเทียนสูดควันบุหรี่เข้าปอดเบาๆ แล้วพ่นออก "นี่มันทำงานชักช้าเกินไปแล้วมั้ง!"

"ฉันก็ว่างั้นแหละ หรือนายจะเข้าไปช่วยหน่อยล่ะ?"

หยางเทียนดมกลิ่นคาวของเหยื่อตกปลาบนมือ ก่อนจะอัดบุหรี่เข้าปอดอีกอึก "รอผมอาบน้ำเสร็จก่อนค่อยว่ากัน!"

ฟางอีหงมุมปากกระตุก ก่อนจะหัวเราะร่วน

"ได้เลย ไม่รีบ!"

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ทำตัวปลาเค็มสำเร็จ ระบบขอมอบรางวัลแต้มปลาเค็ม 5 แต้ม!"

นั่นไงล่ะ

ระบบปลาเค็มมันชอบเห็นเขาทำตัวไร้สาระแบบนี้จริงๆ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หยางเทียนก็เดินมาที่ห้องสอบสวน

ในขณะนี้ หลัวตี้ฉางที่กำลังนั่งเกาหัวแกรกๆ อยู่หน้าคอมพิวเตอร์เพราะคดีไม่มีความคืบหน้า

พอเห็นหยางเทียนเดินเข้ามา เขาก็ทำหน้าเหมือนเห็นพระผู้ช่วยให้รอด รีบตบไหล่ลู่เฉิงเจ๋อด้วยความตื่นเต้น

"ยังไม่รีบลุกสละที่นั่งให้เทพเทียนอีกเหรอ?"

อะไรนะ??

จะให้ฉันที่เป็นตำรวจเต็มตัวลุกให้ผู้ช่วยตำรวจนั่งเนี่ยนะ??

ลู่เฉิงเจ๋อหันขวับไปมองหยางเทียน

แม้จะไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่นัก แต่เขาก็ยอมลุกขึ้นยืนแต่โดยดี

หยางเทียนปรายตามองเฉินเฟิ่ง

"พวกคุณสองคนออกไปก่อนเถอะ ผมขอคุยกับเธอเป็นการส่วนตัวสักสองสามประโยค"

หลัวตี้ฉางตอบรับด้วยความตื่นเต้นสุดขีด "ได้เลย!"

ส่วนลู่เฉิงเจ๋อ ตำรวจน้องใหม่รีบแย้งขึ้นมาทันที "ให้ผู้ช่วยตำรวจสอบปากคำตามลำพัง แบบนี้มันผิดระเบียบนะตรับ?"

"นายน่ะหุบปากไปเลย!"

หลัวตี้ฉางรีบลากลู่เฉิงเจ๋อออกไปทันที กลัวว่าวินาทีต่อไปไอ้เด็กอ่อนหัดนี่จะปากพล่อยไปล่วงเกินเทพเทียนเข้า

"ปัง!"

ทั้งสองคนเดินออกจากห้องสอบสวน พร้อมกับปิดประตูตามหลัง

ลู่เฉิงเจ๋อหันไปโวยกับหลัวตี้ฉาง "เรื่องนี้มันผิดกฎระเบียบชัดๆ เลยนะครับ!"

"กฎระเบียบ กฎระเบียบ นายก็รู้แต่เรื่องกฎระเบียบ ทำตามกฎระเบียบแล้วนายไขคดีได้ไหมล่ะ?"

ลู่เฉิงเจ๋อเถียง "แล้วเขาเข้าไปคนเดียวจะไขคดีได้หรือไงครับ?"

"ก็ใช่น่ะสิวะ!!"

หลัวตี้ฉางพูดอย่างตื่นเต้น "นายไม่รู้ประโยคเด็ดที่พูดกันให้แซ่ดในสถานีเราหรือไง 'ที่เทพเทียนเดินเข้าไปข้างใน ก็เพื่อส่งคนที่ไม่ได้อยู่ข้างในให้เข้าไปอยู่ข้างในแทนไงล่ะ!'"

"หา! หมายความว่าไงครับ?"

"ปัดโธ่เว้ย โง่จริงๆ ความหมายก็คือ ขอแค่หยางเทียนก้าวเท้าเข้าห้องสอบสวน ก็สามารถส่งผู้ต้องสงสัยเข้าคุกได้ยังไงเล่า!"

"เก่งขนาดนั้นเลยเหรอครับ?" ลู่เฉิงเจ๋อถึงกับอ้าปากค้าง

ภายในห้องสอบสวน

หยางเทียนนั่งลงบนเก้าอี้พลางมองไปที่เฉินเฟิ่ง

"ผมขอเตือนให้คุณสารภาพมาตามตรงดีกว่า หวงซื่อฉายทางฝั่งนู้นยอมคายความจริงออกมาหมดแล้ว!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหยางเทียน เฉินเฟิ่งย่อมไม่มีทางเชื่อ เธอแค่นเสียงเย็นชาตอบกลับ "คุณไม่ต้องมาขู่ฉันหรอก หวงซื่อฉายก็เป็นแค่เพื่อนธรรมดาของฉัน เขาจะไปพูดอะไรได้ล่ะ?"

ดวงตาของหยางเทียนวาวโรจน์ ใบหน้าเปลี่ยนเป็นดุดันในพริบตา เขาตวาดลั่น "เขาบอกว่า วินาทีที่คุณเอื้อมมือไปคว้าขาทั้งสองข้างของลูกชายคุณเอาไว้ ลูกชายคุณก็หมดกำลังใจที่จะดิ้นรนต่อสู้ในทันที!"

พอได้ยินประโยคนี้ แววตาของเฉินเฟิ่งก็แข็งทื่อ ใบหน้าซีดเผือดลงทันตาเห็น นัยน์ตาฉายแววหวาดผวา

"เขา... เขาพูดจาเหลวไหล! เขาเพ้อเจ้อไปเรื่อย!"

หยางเทียนรุกฆาตต่อไม่ยั้ง

"เขายังบอกอีกว่า พวกคุณสองคนนึกไม่ถึงเลยว่า ลูกชายของคุณจะเลิกเรียนกลับมาบ้านก่อนเวลา แล้วต้องมาเห็นภาพบาดตาบาดใจที่พวกคุณสองคนนอนเปลือยเปล่าอยู่ด้วยกัน!"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เฉินเฟิ่งก็เริ่มจะเก็บอาการไม่อยู่

เธอเริ่มลุกลี้ลุกลนและสติแตก "ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร ฉันจะไปนอนกับหวงซื่อฉายได้ยังไง ฉันกับเขาเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น"

หยางเทียนถลึงตาใส่คู่สนทนาอย่างดุดัน

อันที่จริง เรื่องพวกนี้เขาไม่ได้รู้มาจากปากใครหรอก แต่เป็นวิญญาณของผู้ตายที่เล่าให้เขาฟังในห้องต่างหาก

ทว่าผู้หญิงตรงหน้าที่ได้ยินความจริงขนาดนี้ กลับไม่แสดงท่าทีสำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย แถมยังพยายามหาข้ออ้างมาแก้ตัวสารพัด ช่างไม่คู่ควรกับการเป็นแม่คนเลยจริงๆ นี่มันเดรัจฉานในคราบมนุษย์ชัดๆ!

หยางเทียนเดินเข้าไปประจันหน้าเธอ แล้วกระแทกเสียงเข้มขึ้นอีกระดับ

"หวงซื่อฉายยังบอกด้วยว่า ตอนแรกเขาไม่ได้คิดจะฆ่าลูกชายคุณเลย แต่เป็นคุณนั่นแหละที่ยุยงให้เขาลงมือ เหตุผลก็เพราะคุณกลัวว่าลูกชายจะเอาเรื่องบัดสีของพวกคุณไปบอกสามี แล้วกลัวว่าจะโดนสามีตามมาเอาคืน!"

"เพราะฉะนั้น คุณนั่นแหละคือตัวการใหญ่! คุณคือฆาตกร!"

ในวินาทีนั้น สำหรับเฉินเฟิ่งแล้ว หยางเทียนเปรียบเสมือนเทพเจ้าผู้สูงส่งที่กำลังก้มลงมามองและล่วงรู้ทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ

สายตาอันดุดันนั้นพุ่งทะลุทะลวงเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตใจและวิญญาณ กระชากหน้ากากอันน่าเกลียดน่ากลัวของเธอออกจนหมดสิ้น และเปิดโปงความจริงทุกอย่างออกมา!

"เขา... เขาโกหก ชัดเจนอยู่แล้วว่าเขาเองนั่นแหละที่กลัวความลับแตกว่าเป็นชู้กับฉัน เลยเป็นคนลงมือก่อน ส่วนฉันแค่เข้าไปช่วยจับขาลูกชายเอาไว้ทีหลัง ตอนนี้เขากลับมาโยนความผิดว่าฉันเป็นคนยุยงเขาเนี่ยนะ!"

"ฟู่~~"

หยางเทียนพ่นลมหายใจออกมายาวๆ สีหน้าค่อยๆ ผ่อนคลายลง

"ตกลงว่าคุณยอมรับแล้วใช่ไหมว่าตัวเองเป็นคนลงมือ?"

เฉินเฟิ่งชะงัก "ฉัน..."

วินาทีต่อมา ฝ่ามือของเขาก็ฟาดลงบนใบหน้าของเธอเต็มแรง

"เพียะ!"

เสียงตบดังก้องและชัดเจน แสบร้อนจนชาไปทั้งแถบ

"ตบนี้ฉันขอตบแทนลูกชายของเธอ!"

หยางเทียนพูดเสียงเย็นชา "ฉันไม่เข้าใจ และไม่มีวันให้อภัยแม่ที่ช่วยชู้รักฆ่าลูกชายในไส้ของตัวเองหรอกนะ!"

เฉินเฟิ่งที่โดนตบหน้าหันไปถึงกับอึ้งกิมกี่ ก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างหนัก

"ฉันผิดไปแล้วค่ะคุณตำรวจ!"

"ฉันรู้ตัวว่าผิดไปแล้วจริงๆ!!"

"ได้โปรดให้โอกาสฉันอีกครั้งเถอะนะคะ!!!"

หยางเทียนหันหลังกลับ ก่อนจะชะงักฝีเท้า

"เธอไม่ได้รู้ตัวว่าผิดหรอก แต่เธอแค่รู้ตัวว่ากำลังจะถูกลงโทษต่างหาก!"

พูดจบ เขาก็เดินออกจากห้องสอบสวนไป

หลัวตี้ฉางที่ยืนรออยู่หน้าห้องรีบพุ่งเข้าไปหาทันที พลางถามอย่างตื่นเต้น "เรียบร้อยแล้วใช่ไหม?"

อารมณ์ของหยางเทียนยังไม่กลับมาเป็นปกติ สีหน้าของเขายังคงจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกซับซ้อนเมื่อครู่นี้ เขาจึงตอบกลับไปสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"เธอสารภาพแล้ว"

หลัวตี้ฉางตาโต "เชดเข้! โคตรเทพ!"

ลู่เฉิงเจ๋อทำหน้าเหลือเชื่อ "เขาเพิ่งเข้าไปไม่ถึงสิบนาที เธอก็ยอมพูดแล้วเหรอ? เมื่อกี้พวกเราเสียเวลากับเธอไปตั้งสี่ห้าชั่วโมงเลยนะ!"

หลัวตี้ฉางหันไปสวน "ก็เพราะแบบนี้ไงเขาถึงถูกเรียกว่าเทพเทียน! ส่วนนายมันก็แค่เด็กเมื่อวานซืน"

ลู่เฉิงเจ๋อเบ้ปากเถียง "แล้วรุ่นพี่หลัวล่ะครับ?"

"เอ่อ..."

หลัวตี้ฉางรีบเปลี่ยนเรื่องทันที "เทพเทียน นายกลับไปเล่นเกมที่หอพักให้สบายใจเถอะ ส่วนที่เหลือเดี๋ยวฉันจัดการเอง..."

หลัวตี้ฉางลากลู่เฉิงเจ๋อกลับเข้าไปในห้องสอบสวน

ส่วนหยางเทียนก็เดินกลับไปที่หอพัก

เขาล้างหน้าในห้องน้ำของหอพัก ปล่อยให้ตัวเองสงบสติอารมณ์อยู่พักใหญ่ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดเกมราชันย์... เขาเลือกเล่นฮีโร่สายเมจเลนกลาง เตียวเสี้ยน

เมื่อตัวละครในเกมปรากฏขึ้น เสียงพากย์ประจำตัวเธอก็ดังขึ้นตามมา

"สายตาเบื้องล่างโถงสูงส่ง มีความยำเกรงหนึ่งส่วน มีตัณหาเก้าส่วน!"

วันรุ่งขึ้น

ณ ห้องทำงานผู้บังคับการตำรวจภูธรอำเภออวี๋เฉิง

"ครับ"

"ครับ ครับผม"

"ครับๆๆ! วางใจได้เลยครับท่านนายกเทศมนตรีเย่ ผมจะพยายามปิดคดีฆาตกรรมนี้ให้ได้ภายในหนึ่งสัปดาห์ครับ!"

"แน่นอนครับ!"

เลี่ยวเจี้ยนเฉิง รองนายอำเภออวี๋เฉิงควบตำแหน่งผู้บังคับการตำรวจ ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หนังพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ อดไม่ได้ที่จะปาดเหงื่อให้ตัวเอง

หนึ่งสัปดาห์!

ให้ปิดคดีฆาตกรรมที่ยังมืดแปดด้านเนี่ยนะ!

เขาช่างกล้ารับปากจริงๆ!

แต่นี่ก็เป็นวิธีที่ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ในเมื่อรองนายกเทศมนตรีควบตำแหน่งผู้บังคับการตำรวจภูธรระดับเมืองเป็นคนลงดาบสั่งการมาด้วยตัวเอง เขาก็ทำได้แค่กัดฟันรับคำสั่งมา

ใครใช้ให้คดีฆาตกรรมของอำเภออวี๋เฉิงไปฉุดภาพรวมของระดับเมืองกันล่ะ!

ถ้าทำยอดไม่ได้ตามเป้า การประเมินผลงานด้านการสืบสวนคดีอาชญากรรมของอวี๋เฉิงในปีนี้คงต้องรั้งท้ายของเมืองแน่ๆ

หลังจากถอนหายใจเรียกขวัญกำลังใจกลับมาได้ เขาก็ยกหูโทรศัพท์บนโต๊ะโทรหาหัวหน้าสำนักงานทันที

"แจ้งให้เจ้าหน้าที่ทุกหน่วยในกองบังคับการทราบ อีกครึ่งชั่วโมงให้มาประชุมด่วน ผู้รับผิดชอบสายงานสืบสวนอาชญากรรมทุกคนต้องมาให้ครบ!"

(จบแล้ว)