บทที่ 2 - คนตายพูดได้!!

บทที่ 2 - คนตายพูดได้!!

หลัวตี้ฉางที่นั่งอยู่ข้างเขายิ้มมุมปาก ชิงตอบก่อนจูจื้อเผิงว่า "เขาก็เป็นแบบนี้มาตลอดนั่นแหละ นายอย่าถือสาเลย"

"ต่อให้เป็นงั้นก็ไม่ควรทำแบบนี้สิครับ พวกเรากำลังแนะนำตัวกันอยู่ แต่เขากลับเปิดลำโพงเล่นเกมซะงั้น แถมยังทำต่อหน้าผู้กำกับอีกต่างหาก"

จูจื้อเผิงตอบเรียบๆ "เดี๋ยวก็ชินไปเอง"

"นี่!! เวลาทำงานมานั่งเล่นเกม ผู้กำกับไม่ด่าเขาเลยเหรอครับ?"

"ด่าเขา??"

หลัวตี้ฉางร้องเสียงหลงทันที

"จะเป็นไปได้ไง??"

"ผู้กำกับโอ๋เขาจะตายชัก!"

คราวนี้ลู่เฉิงเจ๋องงเป็นไก่ตาแตก...

ต่อหน้าหัวหน้า ต่อหน้าเพื่อนร่วมงาน มานั่งเล่นเกมในพื้นที่ทำงาน หัวหน้าไม่เพียงไม่ด่า แต่ยังโอ๋อีกเนี่ยนะ??

นี่มันตรรกะวิบัติอะไรกัน!

เมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อของลู่เฉิงเจ๋อ หลัวตี้ฉางก็ยิ่งรู้สึกสนุก

"ลงพื้นที่ก่อนเถอะ เดี๋ยวกลับไปฉันจะค่อยๆ เล่าให้ฟัง"

ในขณะเดียวกัน ภายในห้องทำงานของสถานีตำรวจ

"VICTORY!"

พร้อมกับชัยชนะครั้งใหม่ เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัวของหยางเทียน

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับแต้มปลาเค็ม 5 แต้ม ปัจจุบันสะสมแต้มปลาเค็มครบ 100 แต้มแล้ว ใช้ 100 แต้มเพื่อปลดล็อกทักษะใหม่ได้"

"ต้องการปลดล็อกหรือไม่?"

หยางเทียนไม่เสียเวลาคิด เลือกปลดล็อกทันที

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับทักษะใหม่ระดับทองแดง 【คนตายพูดได้】"

"???"

【คนตายพูดได้】 นี่มันบ้าอะไรวะ??

ใครมันจะไปอยากฟังคนตายพูดกันวะ??

มีแต่ทักษะอะไรก็ไม่รู้ ขอแบบปกติๆ หน่อยไม่ได้หรือไง

อย่างเช่น หมัดเดียวล้มวัวได้ทั้งตัว อะไรแบบเนี้ย!!

แม้จะรู้สึกพูดไม่ออก แต่หยางเทียนก็กวาดสายตาดูคำอธิบายทักษะอยู่ดี

ทักษะ: 【คนตายพูดได้】

คำอธิบาย: คุณมีเวลาหนึ่งชั่วโมงในการรับฟังคำสั่งเสียของคนตาย เขาจะบอกความจริงทุกอย่างแก่คุณ!

อืม คำอธิบายสั้นกระชับ อ่านแล้วเสียวสันหลังวาบ

แต่ในขณะเดียวกัน หยางเทียนก็ตระหนักได้ว่า สำหรับคนทำงานด้านตำรวจแล้ว ทักษะนี้มันคือสกิลระดับพระเจ้าชัดๆ!

เมื่อคิดได้เช่นนี้

หยางเทียนจึงเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา

【ระบบ: ระบบผู้ช่วยตำรวจปลาเค็มขั้นเทพ】

【โฮสต์: หยางเทียน】

【ฟังก์ชัน: ได้รับแต้มปลาเค็มผ่านการทำตัวขี้เกียจ นอนเปื่อย กินดื่มเที่ยวเล่น เพื่อนำไปปลดล็อกทักษะที่ไม่ทราบล่วงหน้า】

【เหรียญตราปัจจุบัน: ปลาเค็มระดับทองแดง (ระดับเหรียญตราสอดคล้องกับระดับทักษะ)】

【แต้มปลาเค็มที่ใช้ไปสะสม: 110/1000 (หากใช้แต้มปลาเค็มสะสมครบ 1000 แต้ม จะสามารถปลดล็อกเหรียญตราระดับเงินได้)】

【ทักษะปัจจุบัน: 1. ฟังภาษาสัตว์รู้เรื่อง (ระดับทองแดง), 2. คนตายพูดได้ (ระดับทองแดง)】

【แต้มปลาเค็มปัจจุบัน: 0/1000 (ใช้ 1000 แต้มปลาเค็มเพื่อปลดล็อกทักษะต่อไป)】

จาก 100 แต้ม กลายเป็นต้องใช้ 1,000 แต้มถึงจะปลดล็อกทักษะใหม่ได้งั้นเหรอ?

"เฮ้อ!"

หยางเทียนถอนหายใจยาว

สมกับเป็นระบบจริงๆ

ไม่มีคำว่าขี้เกียจที่สุด มีแต่ต้องขี้เกียจยิ่งกว่าเดิม

เขาไม่อยากทำตัวเหลวไหลก็ไม่ได้แล้วสิ...

แต่ข่าวดีก็คือ ขอแค่ผลาญแต้มปลาเค็มอีก 900 แต้ม เขาก็จะได้รับเหรียญตราระดับเงิน

และเมื่อถึงตอนนั้น เขาก็จะปลดล็อกทักษะระดับเงินได้!

"เทพเทียน!"

ซุนหยวน หรือซุนต้าพั่ง ผู้ช่วยตำรวจระดับเจ็ดที่นั่งอยู่ข้างๆ ยื่นใบหน้าอ้วนท้วนหันมามองหยางเทียน

"จางจิงเชวี่ยคนที่มาใหม่เมื่อกี้ โคตรแจ่มเลยว่ะ ได้ยินมาว่าเป็นลูกสาวผู้นำระดับเมืองด้วยนะ!"

หยางเทียนกดปุ่มสุ่มห้องในหน้าเกมแล้วตอบ "ไม่สนว่ะ!"

"เชี่ย!! หน้าอกหน้าใจมาเต็มขนาดนั้น นายไม่สนเนี่ยนะ??"

"ไม่อะ... ผู้หญิงมีแต่จะทำให้ความเร็วในการเล่นเกมของฉันลดลง!"

"งั้นถึงตอนนั้นนายอย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน"

ซุนต้าพั่งเพิ่งจะพูดจบ ตำรวจสืบสวนที่รอสแตนด์บายอยู่ข้างๆ ก็พูดแทรกขึ้นมา

"เลิกเกลี้ยกล่อมเถอะซุนต้าพั่ง ตั้งแต่เมื่อหลายเดือนก่อนที่เทพเทียนโดนแม่ฝ่ายหญิงรังเกียจเรื่องเป็นผู้ช่วยตำรวจ จนยุยงให้ลูกสาวเลิกกับเขา เทพเทียนก็หมดความสนใจในตัวผู้หญิงไปตั้งแต่นั้นแล้ว!"

ซุนต้าพั่งร้องเสียงหลง "โห! เทพเทียนเจ๋งขนาดนี้ยังโดนรังเกียจอีกเหรอ! ยัยพวกนั้นตาบอดหรือไงวะ?"

"ก็ตาบอดน่ะสิ!"

ซุนต้าพั่งรีบหันไปปลอบใจหยางเทียนทันที

"ใต้หล้ากว้างใหญ่ ไร้ซึ่งหญ้าหอมหรือไร ไยต้องเด็ดดอมเพียงบุปผาเดียว! ของเก่าไม่ไป ของใหม่ก็ไม่มา... จางคนนี้..."

"หุบปาก!" หยางเทียนตวาด

"รับทราบครับ"

ซุนต้าพั่งหุบปากฉับทันที

ณ สถานีตำรวจอวี๋เฉิงในเวลานี้ จะไปล่วงเกินใครก็ได้ แต่ห้ามล่วงเกินหยางเทียนเด็ดขาด

เมื่อเดือนกว่าๆ ก่อน ตอนที่ผู้กำกับประชุมใหญ่ เขาเคยประกาศกร้าวไว้ว่า

"สถานีตำรวจอวี๋เฉิงขาดฉันฟางอีหงไปก็ไม่เป็นไร แต่จะขาดหยางเทียนไม่ได้เด็ดขาด!"

ในขณะเดียวกัน

ณ ห้อง 502 ตึก A หมู่บ้านจิ่วหลี่จวี

จูจื้อเผิง หลัวตี้ฉาง และลู่เฉิงเจ๋อ ทั้งสามคนมาถึงหน้าประตูห้องนอนแขกแล้วมองเข้าไปด้านใน

แววตาของลู่เฉิงเจ๋อเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง...

ที่ระเบียงห้องนอน ร่างแข็งทื่อร่างหนึ่งห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศ

เชือกป่านเส้นหนารัดแน่นอยู่ที่ลำคอ ส่วนปลายอีกด้านผูกติดกับราวตากผ้าบนระเบียง

"แขวนคอ??"

จูจื้อเผิงหันไปมองหลัวตี้ฉาง

"ไหนบอกว่าเป็นคดีฆาตกรรมไง? ฆ่าตัวตายมันนับเป็นคดีฆาตกรรมตรงไหน!"

หลัวตี้ฉางมองไปทางเจ้าของบ้านซึ่งเป็นหญิงวัยเกือบสี่สิบด้วยสายตาไร้คำพูด

"คุณเป็นคนแจ้งความเหรอครับ?"

"มะ... ไม่ใช่ฉันค่ะ ลูกสาวฉันเป็นคนแจ้ง"

"ฉันเองค่ะ!"

เมื่อหันไปตามเสียง ก็เห็นเด็กสาววัยเพียงสิบห้าสิบหกปีเดินออกมาจากห้องนอนแขกอีกห้อง

ใบหน้าของเด็กสาวดูอิดโรย

ผิวซีดเซียว

ดวงตาแดงก่ำ...

เห็นได้ชัดว่าเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก

"นี่มันฆ่าตัวตายชัดๆ แล้วทำไมหนูถึงไปบอกศูนย์สั่งการว่าเป็นคดีฆาตกรรมล่ะ?"

เด็กสาวตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "น้องชายฉันไม่ได้เจ็บป่วยอะไร ไม่มีทางฆ่าตัวตายหรอกค่ะ เขาต้องถูกคนฆ่าแน่ๆ"

เมื่อได้ยินเสียงของเด็กสาว จูจื้อเผิงก็เพ่งมองไปที่ศพแขวนคอ ท่อนแขนทั้งสองข้างมีรอยขีดข่วนชัดเจน ส่วนที่ขาก็มีร่องรอยการดิ้นรนขัดขืน

เขาจึงหันไปถามเด็กสาวว่า "ปกติน้องชายหนูมีเรื่องบาดหมางกับเพื่อนที่โรงเรียนบ้างไหม?"

"ไม่มีค่ะ น้องชายฉันเป็นเด็กเรียนเรียบร้อยมาก"

"แล้วหนูรู้ไหมว่าเขามีพฤติกรรมชอบทำร้ายตัวเองหรือเปล่า?"

"ทำร้ายตัวเอง?!" เด็กสาวร้องเสียงหลง "จะเป็นไปได้ยังไง ไม่มีทางเด็ดขาดค่ะ!"

"ตกลง"

วินาทีต่อมา จูจื้อเผิงก็ตะโกนสั่ง "ตี้ฉาง ปิดล้อมพื้นที่เกิดเหตุ เรียกทีมพิสูจน์หลักฐานกับนิติเวชมาที"

—

ประมาณสองชั่วโมงต่อมา

พวกจูจื้อเผิงก็กลับมาถึงสถานีตำรวจ

"เห็นไหมล่ะครับรุ่นพี่หลัว นิติเวชก็บอกว่าขาดอากาศหายใจจากการแขวนคอ ดังนั้นผมเลยวิเคราะห์ว่าเขาต้องฆ่าตัวตายแน่นอน!"

ลู่เฉิงเจ๋อเดินเข้ามาในห้องโถงทำงาน พลางพูดกับหลัวตี้ฉางด้วยสีหน้ามั่นใจ

หลัวตี้ฉางส่งยิ้มแห้งๆ ที่ไปไม่ถึงดวงตาให้ลู่เฉิงเจ๋อ

"ในตอนที่เรื่องยังไม่เป็นที่สรุปแน่ชัด อย่าเพิ่งด่วนตัดสินใจอะไรล่วงหน้า เข้าใจไหม?"

ลู่เฉิงเจ๋อไม่เข้าใจ "แต่ญาติผู้ตายก็ไม่ได้ติดใจเรื่องฆ่าตัวตายเลยนี่ครับ ผม..."

จูจื้อเผิงขัดจังหวะทันที

"ใครบอกว่าญาติไม่ติดใจ? ฉันเห็นพี่สาวผู้ตายติดใจเอามากๆ เลยล่ะ!"

ลู่เฉิงเจ๋อบ่นพึมพำเสียงเบา

"ผมหมายถึงแม่เขาน่ะครับ"

จูจื้อเผิงกำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง ผู้กำกับก็เดินเข้ามาจากหน้าประตูเสียก่อน

"เป็นไง สถานการณ์จริงเป็นแบบไหน?"

"เป็นการฆ่าตัวตายครับ!" ลู่เฉิงเจ๋อรีบชิงตอบเพื่อโชว์ผลงาน

แต่ทันทีที่เขาพูดจบ สีหน้าของจูจื้อเผิงและหลัวตี้ฉางก็เคร่งขรึมลงทันที

(จบแล้ว)