ตอนที่1253-1254

ตอนที่1253

ก่อนที่ฟัดจ์จะสามารถจัดการความคิดของเขาได้อย่างสมบูรณ์ เขาก็พบว่าตัวเองกำลังเผชิญกับปัญหาใหม่

หนังสือพิมพ์อื่นนอกจาก Daily Prophet ต่างก็รายงานเหตุการณ์นี้และยังได้ตีพิมพ์รูปถ่ายที่ฟัดจ์ได้รับมาก่อนหน้านี้ด้วย แม้ว่าจะไม่ใช่รูปถ่ายเดียวกัน แต่ก็เห็นได้ว่าเป็นสไตล์เดียวกัน และคุณจะเห็นได้ว่าพีฟส์ในรูปกำลังขว้างอะไรบางอย่างใส่พวกมือปราบมาร

และยังมีมือปราบมารจากกระทรวงเวทมนตร์ ซึ่งหมดสติไปพร้อมกันที่บริเวณประตูโรงเรียนฮอกวอตส์ กล่าวโดยสรุป กระทรวงเวทมนตร์ในปัจจุบันได้กลายเป็นที่หัวเราะเยาะของโลกเวทมนตร์อังกฤษอีกครั้ง พ่อมดแม่มดหลายคนตั้งคำถามถึงระดับของมือปราบมารในกระทวง และถึงกับคิดว่าเป็นเพราะระดับที่น่ากังวลเหล่านั้น จึงทำให้พวกเขาไม่สามารถจับผู้เสพความตายที่หลบหนีออกจากคุกได้

แม้แต่ศัตรูทางการเมืองของฟัดจ์ยังใช้โอกาสนี้เพื่อใส่ร้ายความไร้ความสามารถของฟัดจ์ โดยบอกเป็นนัยว่าตำแหน่งรัฐมนตรีของฟัดจ์กำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว

ฟัดจ์ต้องจัดการประชุมระดับสูงของกระทรวงเวทมนตร์เพื่อหารือถึงวิธีแก้ปัญหาที่เกิดขึ้น

“ฉันมั่นใจว่านี่เป็นฝีมือของพวกฮอกวอตส์อย่างแน่นอน” ฟัดจ์ปาหนังสือพิมพ์สองสามฉบับลงบนโต๊ะแล้วขู่ด้วยความโกรธ “มีคนร้ายบางคนพยายามใส่ร้ายกระทรวงเวทมนตร์และลดความน่าเชื่อถือของกระทรวงเวทมนตร์ ถือเป็นการละเมิดกฎหมายอย่างร้ายแรง มีความผิด..เอ่อ.” ฟัดจ์ดูเหมือนจะลืมบางอย่าง เขาจึงหันศีรษะไปมองเพอร์ซี่

“ความผิดฐานก่อกวนความสงบครับท่าน!” เพอร์ซี่กล่าวเสริม

“ใช่แล้ว ความผิดฐานก่อกวนความสงบเรียบร้อยของประชาชน” ฟัดจ์โบกหมัดอย่างโกรธเคือง

ฝูงชนต่างเงียบไปชั่วครู่ และก้มหัวลงเพื่อหยุดมองฟัดจ์ ความผิดฐานก่อกวนความสงบเรียบร้อยนี้เพิ่งถูกเพิ่มเข้าไปในกฎหมายกระทรวงเวทมนตร์เมื่อไม่นานมานี้เอง

กระทรวงเวทมนตร์ในปัจจุบันเริ่มไร้สาระมากขึ้นเรื่อยๆ ภายใต้การนำของฟัดจ์

“ฉันเข้าใจอารมณ์ของคุณนะท่านรัฐมนตรี แต่ตอนนี้เราไม่มีพลังงานมากพอที่จะเสียไปกับฮอกวอตส์” รูฟัส สคริมเจอร์ หัวหน้ามือปราบมารพูดเป็นคนแรก

ทันทีที่เขาเปิดปาก เขาก็ดึงดูดสายตาของคนอื่นๆ สายตาเหล่านั้นดูเหมือนจะบอกว่า คุณจะเข้าใจอะไรได้ คุณเข้าใจเรื่องไร้สาระน่ะสิ

สคริมเจอร์เพิกเฉยต่อสายตาของคนอื่นๆ และพูดด้วยสีหน้าว่างเปล่าว่า “พวกเราขาดแคลนบุคลากรอย่างมาก ตามข้อมูลที่รายงานโดยมือปราบมาร ไม่ใช่เรื่องยากที่จะเห็นว่าชื่อเสียงของกระทรวงเวทมนตร์ที่ฮอกวอตส์นั้นแย่มาก แย่มากๆ...”

“นั่นเป็นเพราะดัมเบิลดอร์จงใจพยายามสร้างความขัดแย้ง” ฟัดจ์พูดอย่างตื่นเต้น “เขาพยายามจัดตั้งกองทัพดัมเบิลดอร์เพื่อโค่นล้ม...”

“ตามข้อมูลที่มือปราบมารให้มา กองทัพดัมเบิลดอร์ไม่มีอยู่มาตั้งแต่แรก กองกำลังที่เรียกว่า D.A. หมายถึงสมาคมป้องกัน” อะมีเลีย โบนส์ต้องขัดจังหวะฟัดจ์ ไม่เช่นนั้นพระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าจะมีการพูดคุยฟัดจ์จะพูดอะไรถึงเรื่องนี้ไปไกลแค่ไหน

“ดัมเบิลดอร์ยอมรับเองนะ!” ฟัดจ์คำราม “ฉันมีหลักฐานชัดเจนที่นี่ และวีสลีย์ก็อยู่ที่นั่นด้วย”

“ใช่ ดัมเบิลดอร์ยอมรับ” เพอร์ซี่ย้ำ

"บางทีอาจมีเหตุผลอื่นอีก"

“ไม่สำคัญหรอก พวกเขาก่อตั้ง ‘พันธมิตรคางคก’ ขึ้นมา” สคริมเจอร์ขัดขึ้นด้วยสีหน้าบูดบึ้ง “ฉันหมายความว่า นักเรียนฮอกวอตส์มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้มากจริงๆ พวกเขาต่อต้านแทรกแซงของกระทรวงเวทมนตร์ที่ฮอกวอตส์ เราไม่รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับอัมบริดจ์มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรือไม่ แต่...หากนักเรียนที่เรียกตัวเองว่า ‘พันธมิตรคางคก’ หรือ ‘พันธมิตรต่อต้านคางคก’ ใช้มาตรการอื่นเพื่อต่อต้านกระทรวงเวทมนตร์ การส่งคนไปฮอกวอตส์เพิ่มคงไม่มีประโยชน์ เว้นแต่เราจะเปลี่ยนศาสตราจารย์ทั้งหมดที่นั่นและใช้กลวิธีบริหารที่เข้มงวดที่สุดเพื่อควบคุมมัน ไม่เช่นนั้นเร็วหรือช้า ปัญหาใหญ่ก็จะเกิดขึ้นแน่”

“และข้อมูลของอัมบริดจ์จากแฮรี่ พอตเตอร์” รูฟัส สคริมเจอร์กล่าวต่อ “พูดตามตรง ฉันสงสัยว่าคำพูดเหล่านั้นเป็นความจริงหรือไม่ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะบอกว่าแฮร์รี่ พอตเตอร์โกหก แต่เขาแค่ไม่รู้เรื่อง ข่าวส่วนใหญ่ของพอตเตอร์มาจากซีเรียส แบล็ก พ่อทูนหัวของเขา และแบล็กก็เป็นพ่อมดที่เจ้าเล่ห์อย่างไม่ต้องสงสัย ดังนั้นมีคำโกหกหลายอย่างในสิ่งที่พอตเตอร์พูด เราไม่รู้เรื่องนี้”

รูฟัส สคริมเจอร์ไม่ต้องการให้มือปราบมารต้องไปลึกเข้าไปในป่าต้องห้ามเพื่อค้นหาฐานลับของดัมเบิลดอร์ พระเจ้าเท่านั้นที่จะรู้ว่าเรื่องนี้เป็นความจริงหรือไม่ และเขาไม่ต้องการให้ลูกน้องของเขาต้องเข้าไปในป่าต้องห้าม

แม้ว่าคุณอยากจะค้นหาทั่วทั้งป่าต้องห้ามจริงๆ ก็ตาม แต่มันไม่ใช่สิ่งที่มือปราบมารเพียงไม่กี่คนสามารถทำได้ หากมือปราบมารทั้งหมดไป แล้วเขาจะทำอะไรกับงานที่เหลือล่ะ?

“ฉันคิดว่าควรมีบางอย่างเป็นความลับซ่อนอยู่ในป่าต้องห้าม ไม่ว่าพอตเตอร์จะรู้หรือไม่ หรือซิเรียส แบล็กจงใจชี้นำพวกเขา คำพูดเหล่านั้นมีความหมายบางอย่าง อย่างน้อยเราก็สามารถสันนิษฐานได้ว่าเงื่อนไขบางประการเป็นจริง จากการคาดเดาความหมายในการกระทำของดัมเบิลดอร์” ไพอัส ทิกเนส* เนสกล่าว และพวกเขาทั้งหมดยอมรับในความจริงที่ว่าอัมบริดจ์ใช้สัจจะเซรุ่มกับแฮร์รี่ พอตเตอร์ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สงสัยในสิ่งที่พอตเตอร์พูด

ในส่วนที่ว่าโวลเดอมอร์นั้นยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ไพอัส ทิกเนสยังคงไม่เลือกข้าง และพ่อมดแม่มดหลายคนก็มีทัศนคติแบบเดียวกัน

"พวกเราไม่มีมือปราบมารมากพอ บางทีคุณอาจไม่รู้ แต่ไม่มีมือปราบมารคนใหม่ในสำนักงานมือปราบมาสามปีแล้ว" สคริมเจอร์เตือนด้วยสีหน้าขมวดคิ้ว

ในสำนักงานมือปราบมารมีคนไม่มากนัก และไม่มีใครได้รับการว่าจ้างในช่วงสามปีหลังเลย ตอนนี้เขาขาดแคลนกำลังคนอย่างร้ายแรง แม้ว่าจะต้องการเพิ่มจำนวนคน ก็ไม่มีทางทำได้ง่ายๆ เว้นแต่พวกเขาจะลดมาตรฐานลง หรือ... พูดง่ายๆ ก็คือ มือปราบมารเหล่านี้สำหรับสคริมเจอร์ดูไม่ใช่ตัวเลือกที่ดี

“ฉันสนใจเรื่อง 'อาวุธ' ที่พอตเตอร์พูดมากกว่า” อะมีเลียเคาะโต๊ะด้วยนิ้วของเธอ ซึ่งดึงดูดความสนใจของทุกคนที่อยู่ที่นั่น

“นั่นเป็นแค่จินตนาการไร้สาระ” ฟัดจ์จ้องมองอะมีเลียด้วยความโกรธ

“ฉันต้องเตือนคุณว่ามีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นในกองปริศนา เมื่อเร็ว ๆ นี้” อะมีเลีย เพิกเฉยต่อสีหน้าหงุดหงิดของฟัดจ์และพูดกับตัวเองว่า “เมื่อปลายเดือนสิงหาคม สโตกี้ พอดมอร์ถูกจับกุมในข้อหาพยายามบุกรุกเข้าไปในกองปริศนา อาร์เธอร์ วีสลีย์ถูกงูกัดก่อนวันหยุดคริสต์มาส และบรอเดอริก โบ๊ดถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลด้วยเหตุผลบางประการ และการตายของเขาเป็นเรื่องน่าสงสัย ฉันคิดว่าการตายของเขาไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่ตอนนี้พวกเขามีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือ กองปริศนา มีอะไรบางอย่างในกองปริศนาที่ดึงดูดพวกเขาหรือเขาหรือไม่”

“มันเป็นเพียงการเดาของคุณเท่านั้น คุณโบนส์” ฟัดจ์พูดอย่างโกรธจัด “และกองปริศนาก็ปลอดภัยดี”

“ตอนนี้เราควรคัดเลือกพ่อมดแม่มดเข้าร่วมทีมฉุกเฉิน และหาข้อมูลก่อนว่าเกิดอะไรขึ้นในฐานลับของดัมเบิลดอร์” ฟัดจ์ตัดสินใจแล้วพูดต่อ “ส่วนฮอกวอตส์ ปล่อยมันไว้ก่อนจนกว่าอัมบริดจ์จะฟื้นตัว เธอจะยังคงรับผิดชอบดูแลฮอกวอตส์ต่อไป”

ทุกคนรู้สึกว่าฟัดจ์ไร้สาระ และไม่เข้าใจว่าสิ่งที่เขาพยายามทำนั้นมันคืออะไร

“วีสลีย์ เธอรู้หรือยังว่าใครกำลังวางแผนร้ายที่ฮอกวอตส์” ฟัดจ์ถามนอกเรื่อง

“เราควรหาให้เจอก่อนว่าใครเป็นคนโจมตีกลุ่มของจอห์น ดีลิกซ์ที่ประตูโรงเรียน อีกฝ่ายมีเพียงคนเดียวเท่านั้น และเขาสามารถล้มมือปราบมารชั้นยอดทั้งสิบคนได้อย่างง่ายดาย...” สคริมเจอร์รู้สึกว่าฟัดจ์แค่พยายามหลบเลี่ยงความรับผิดชอบ

“มีพ่อมดเพียงไม่กี่คนที่สามารถทำเช่นนี้ได้และกล้าที่จะทำ” ฟัดจ์ขัดขึ้นมาอย่างใจร้อน “คงเป็นดัมเบิลดอร์หรืออัลเบิร์ต แอนเดอร์สัน และด้วยลักษณะนิสัยของดัมเบิลดอร์ก็ไม่น่าจะสูงที่จะทำแบบนั้น ดังนั้น..”

"แค่กๆๆ..." เพอร์ซี่ วีสลีย์ไออย่างรุนแรงขึ้นมาทันใด

“...อัลเบิร์ต แอนเดอร์สันมีโอกาสมากกว่า ในฐานะแชมเปี้ยนการดวล มันไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะเอาชนะมือปราบมารฝีมือดีสิบคนด้วยการลอบโจมตี” ฟัดจ์มองไปที่ผู้ช่วยของเขาและพบว่าเพอร์ซี่กำลังจ้องหน้าเขา เขาพริบตา แล้วขมวดคิ้ว และถามว่า “คุณมีอะไรจะพูดเพิ่มเติมไหม วีสลีย์”

“ไม่มีครับ ท่านรัฐมนตรี”

เพอร์ซี่ถอนหายใจเงียบๆ ในใจ วางแผนที่จะรายงานต่อฟัดจ์ในภายหลัง

“แค่พูดมา” สคริมเจอร์มองไปที่ผู้ช่วยของฟัดจ์ เขารู้สึกว่าชายคนนี้มีเรื่องต้องพูดเมื่อกี้ ในฐานะคนรับผิดชอบเรื่องทั้งหมดที่ฟัดจ์ส่งไปสืบสวน เขาคงได้ค้นพบความลับบางอย่าง

*****

ไพอัส ทิกเนส : รัฐมนตรีหุ่นเชิดของลอร์ดโวลเดอมอร์

ตอนที่1254

“ฉันคิดว่าคุณน่าจะรู้รายละเอียดดีกว่าใครๆ รายงานการสืบสวนของคุณให้ฉันทราบตอนนี้”อะมีเลีย กล่าว

“ถ้าคุณมีเบาะแสใด ๆ คุณควรรายงานให้ทราบโดยเร็วที่สุด”

ไม่เพียงแต่สคริมเจอร์เท่านั้น แต่ทุกคนต่างก็มองไปที่เพอร์ซี่ พวกเขาหวาดกลัวกลอุบายของฟัดจ์ และพวกเขาไม่อยากจะก้าวเข้าไปในหลุมนั้นอีกต่อไป

ไพรอัสยืนขึ้นโดยตรงและยื่นมือไปหาเพอร์ซีย์เพื่อหยิบรายงานในมือมา

เพอร์ซี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหันไปมองฟัดจ์

ฟัดจ์ดูเหมือนจะไม่เข้าใจว่าทำไมเพอร์ซี่ถึงมองดูตัวเอง แต่เขากลับพูดว่า "ให้เขาสิ"

เพอร์ซี่มอบรายงานให้ไพรอัส ทิกเนส

เขารับรายงานมา พลิกดูเนื้อหาในกระดาษ แล้วมองไปที่ฟัดจ์อีกครั้ง จากนั้นก็เงียบไปชั่วครู่

ปฏิกิริยาของไพอัส ทิกเนสดูเหมือนจะบ่งชี้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับรายงานดังกล่าว และมันเกี่ยวข้องกับฟัดจ์ ดังนั้นเพอร์ซี่ วีสลีย์จึงไม่ได้พูดอะไร

คนอื่นๆ หยิบมันขึ้นมาและพลิกดู และทุกคนก็เงียบไป สุดท้ายรายงานฉบับถูกวางไว้ตรงหน้าฟัดจ์ หลังจากพลิกดูรายงานแล้ว รัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ก็เข้าใจในที่สุดว่าทำไมทุกคนถึงมีปฏิกิริยาเช่นนั้น

อัลเบิร์ต แอนเดอร์สันเรียนอยู่ชั้นเรียนการแปลงร่างในขณะนั้น และทั้งชั้นเรียนสามารถเป็นพยานให้กับเขาได้ ดังนั้นความสงสัยของฟัดจ์เกี่ยวกับอัลเบิร์ตจึงไม่สามารถพิสูจน์ได้เลย

ฟัดจ์จ้องมองเพอร์ซี่ด้วยความไม่พอใจกับพฤติกรรมของผู้ช่วยของเขา

อย่างไรก็ตาม เขาไม่เคยตระหนักเลยว่ารายงานไม่ได้ถูกส่งมอบให้กับฟัดจ์ตั้งแต่แรก และมันเป็นความผิดของฟัดจ์เองทั้งหมด

“คุณคิดว่าอัลเบิร์ต แอนเดอร์สันน่าจะเป็นพ่อมดลึกลับที่ดอว์ลิชพูดถึงมากน้อยแค่ไหน พวกคุณน่าจะรู้จักกันดี” สคริมเจอร์ไม่สนใจฟัดจ์ที่ดูหดหู่ เขากลับรู้สึกสนใจอัลเบิร์ต แอนเดอร์สันมากกว่า

เพอร์ซี่เหลือบมองฟัดจ์และเห็นว่าเขาไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ จึงกระแอมและพูดว่า "ถ้าแค่อาศัยความแข็งแกร่ง ผมคิดว่าโอกาสเป็นแอนเดอร์สันคงไม่ต่ำ"

“เขาทรงพลังมากเหรอ?” ไพอัส ทิกเนสถามด้วยความอยากรู้

“แชมเปี้ยนการดวลระดับสากล” สคริมเจอร์เตือนใจ

เพอร์ซี่เล่าว่า “ผมคิดว่านั่นคือเฉพาะระดับของเขาที่ได้รับการเปิดเผยออกมา”

“จริงๆ แล้ว อัลเบิร์ต แอนเดอร์สันได้ช่วยทำให้ผมได้รู้ถึงสิ่งที่เรียกว่าอัจฉริยะ และพวกคุณคงรู้ว่าเขาชนะการแข่งขันระดับโลกมาแล้วหลายรายการ แต่ไม่มีใครรู้ว่าขีดจำกัดของเขาอยู่ตรงไหน”

“ถึงแม้ว่าแอนเดอร์สันจะเคยประสบกับเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับกระทรวงเวทมนตร์ แต่ความเป็นไปได้ที่เขาอาจสร้างปัญหาให้กับกระทรวงเวทมนตร์ก็มีไม่สูงนัก”

"ทำไม?"

“จากสิ่งที่ผมรู้เกี่ยวกับแอนเดอร์สัน ผู้ชายคนนั้นน่าจะมีแนวโน้มที่จะเพิกเฉยต่อกระทรวงเวทมนตร์โดยตรง”

“พูดต่อไป” สคริมเจอร์กล่าว

"หากกระทรวงเวทมนตร์เริ่มขัดแย้งกับเขา เขาจะตอบโต้อย่างแน่นอนตามนิสัยของเขา แต่มันจะไม่ง่ายเหมือนกับแค่โดนคาถาทำให้สลบไปเฉยๆแน่นอน"

คนสามคนที่เคยถูกคาถาปลดอาวุธและทำให้สลบก็เงียบไปทันที

"แล้วอะไรอีก"

“แม้ว่าแอนเดอร์สันจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับแฮกริด แต่เขาก็มีความสัมพันธ์ที่ดีกับพ่อมดแม่มดส่วนใหญ่ด้วยเช่นกัน เขายังจัดตั้งสโมสรการ์ดพ่อมดขึ้นมาและเชิญนักเรียนจากบ้านทั้งสี่แห่งให้มาเข้าร่วมด้วย”

“แอนเดอร์สันมีความสัมพันธ์ที่ดีกับนักเรียนทั้งสี่บ้าน แม้แต่บ้านสลิธีรินซึ่งมีความสัมพันธ์แย่ที่สุดกับบ้านกริฟฟินดอร์ เขาก็ยังสามารถหาเพื่อนได้” เพอร์ซี่มองไปรอบๆ ฝูงชนแล้วพูดต่อ “ดังนั้น แม้ว่าเขาจะไม่ชอบกระทรวงเวทมนตร์เลยก็ตาม แต่อย่างมากที่สุด เขาก็แค่จะไม่ทำงานในกระทรวงเวทมนตร์หลังจากเรียนจบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขามีนักเรียนทั้งชั้นให้การเป็นพยาน โอกาสที่เขาจะกลายมาเป็นพ่อมดลึกลับที่ว่านั้นต่ำมาก”

“ฉันจำได้ว่าครั้งหนึ่งพอตเตอร์เคยพูดว่าแอนเดอร์สันสามารถทำนายอนาคตได้” รูฟัส สคริมเจอร์กลับกังวลเรื่องนี้มากกว่า “เนื่องจากเขาสามารถช่วยแบล็กตามหาปีเตอร์ เพ็ตติกรูว์ได้ เราจึงใช้เขาตามหาผู้ที่หลบหนีได้หรือไม่ แล้วก็พวกผู้เสพความตายด้วย”

ทุกคนรอบข้างเริ่มกระซิบกัน

“ผมกลัวว่า... โอกาสเรื่องนี้เองก็จะไม่สูงนัก” เพอร์ซี่รู้สึกว่ากลุ่มคนเหล่านี้กำลังคิดเรื่องไร้สาระ และด้วยนิสัยของอัลเบิร์ต 8ใน10ส่วน เขาจะเพิกเฉยต่อพวกเขาโดยตรง

“เพราะว่าแอนเดอร์สันมีเรื่องไม่ดีกับกระทรวงเวทมนตร์น่ะเหรอ” สคริมเจอร์ถามด้วยสีหน้าขมวดคิ้ว “เอาล่ะ วีสลีย์ ฉันคิดว่าเธอควรจะรู้เรื่องสินะ พุดมา!”

“ดูเหมือนว่า…” เพอร์ซี่แอบมองฟัดจ์

“มันคืออะไร ชี้แจงให้ชัดเจน อย่าลังเล!”

“ตอนแรก กระทรวงเวทมนตร์ไม่ได้ให้รางวัลแก่อัลเบิร์ต แอนเดอร์สันสำหรับการจับแบล็กและปีเตอร์ ต่อมา...” เพอร์ซี่เหลือบมองคนสองสามคนที่อยู่ที่นั่นแล้วพูดด้วยเสียงต่ำ “ตัวแทนเยาวชนวิเซนกามอต...”

สคริมเจอร์ถามว่า "ถ้าเราต้องการใช้พลังการทำนายของแอนเดอร์สันทำงานให้เรา เราควรทำอย่างไร" หากแอนเดอร์สันมีพลังมากขนาดนั้น ปัญหาต่างๆ มากมายก็คงจะได้รับการแก้ไข

“มันยาก เว้นแต่ว่ากระทรวงเวทมนตร์จะยินดีจ่ายเงินจำนวนมากเป็นค่าธรรมเนียมการทำนายดวง บางทีเขาอาจจะตกลงช่วยทำนายดวงก็ได้”

"เป็นไปได้?"

“จากสิ่งที่ผมรู้เกี่ยวกับแอนเดอร์สัน มันคงขึ้นอยู่กับอารมณ์ของเขา” เพอร์ซี่ไม่คิดว่าพวกเขาจะประสบความสำเร็จได้

“ถึงแม้คุณจะให้เงินเป็นจำนวนมากกับเขา มันก็ยังขึ้นอยู่กับอารมณ์ของเขาอยู่ดี” ทุกคนขมวดคิ้ว

“แถมแอนเดอร์สันเองก็รวย เขารวยมากๆ” เพอร์ซี่เล่า

“มีวิธีอื่นที่จะทำให้เขาทำงานให้กระทรวงเวทมนตร์หรือไม่ ตอนนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญในการใช้คน ฉัน...”

“คำแนะนำของผมคืออย่าทำให้เขาหงุดหงิดจนเกินไป มันไม่มีเหตุผลเลย เมื่อใครสักคนที่แทบไม่เคยโกรธใครกลับโกรธขึ้นมา ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อแอนเดอร์สันมีระดับฝีมือที่ใกล้เคียงกับดัมเบิลดอร์”

“คุณคิดว่าเขาเก่งพอๆกับดัมเบิลดอร์งั้นหรอ?” อะมีเลีย โบนส์ ถามพร้อมกับยกคิ้ว

“บางทีอาจจะไม่ใช่ตอนนี้ แต่ในอนาคตเขาจะต้องสามารถทำได้อย่างแน่นอน ต่างจากดัมเบิลดอร์ แอนเดอร์สันแทบจะเป็นผู้มีฝีมือรอบด้าน เขาเป็นกลุ่มที่เก่งที่สุดในทุกๆ ด้าน บางทีเขาอาจจะทำได้ทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องเดียวที่เขาไม่สามารถทำได้คือ เขาตั้งครรภ์เองไม่ได้”

“ฉันแนะนำให้ติดต่อเขา ถ้าแอนเดอร์สันเต็มใจให้ข้อมูลกับเรา เราก็สามารถจ่ายเงินให้เขาได้ตามที่ให้รางวัลตามเบาะแสในรายชื่อผู้ต้องสงสัย” รูฟัส สคริมเจอร์เงยหน้าขึ้นแล้วพูดกับทุกคน “ไม่ว่าจะเป็นการจับผู้เสพความตายที่หลบหนีหรือ... ไม่ ตราบใดที่เขาช่วยเราจับผู้เสพความตายที่หลบหนีได้ ก็เพียงพอแล้ว”

สคริมเจอร์ตั้งใจจะสละเวลาเพื่อติดต่อกับอีกฝ่ายอย่างน้อยก็เพื่อประโยชน์ร่วมกัน

*กลับมาลงปกติแล้วนะครับ