ตอนที่ 17 ส่งวิทยานิพนธ์!

ตอนที่ 17 ส่งวิทยานิพนธ์!

ลู่โจวกำลังทำอะไรงั้นเหรอ?

เห็นได้ชัดว่าเขากำลังหลับ

หลังจากทำงานมาทั้งคืน โทรศัพท์เขาก็แบตหมด เขากลับมาที่หอพักตอนเจ็ดโมงเช้า เขาชาร์จแบตแล้วล้มตัวลงบนเตียง

ลู่โจวตื่นขึ้นมาตอนบ่าย ไม่มีใครอยู่ในห้องเลย

เขารู้สึกท้องร้อง เขาขยี้ตาแล้วปีนลงบันไดเดินไปล้างหน้า จากนั้นเขาก็ใส่เสื้อผ้าแล้วมุ่งหน้าไปโรงอาหาร

ลู่โจวสั่งข้าวผัดและนมถั่วเหลืองก่อนจะไปนั่งที่มุมๆ เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาและกำลังจะไถหน้าฟีดเพื่อน

อย่างไรก็ตามเมื่อลู่โจวเปิดโทรศัพท์ เขาก็เห็นเบอร์ออฟฟิศของศาสตราจารย์ถังโทรมาหลายครั้ง

"บางทีเขาอาจแก้ไขวิทยานิพนธ์เสร็จแล้ว? ทำไม...ทำไมถึงมีสายไม่ได้รับเยอะขนาดนี้?"

ลู่โจวนึกไม่ออก ไม่นานเขาก็ทานข้าวเสร็จแล้วรีบเอาถาดไปเก็บ จากนั้นเขาก็เดินไปตึกวิจัย

.....

"อาจารย์โทรหาเธอทั้งวัน แต่เธอไม่รับสาย เธอมัวทำอะไรอยู่?" ศาสตราจารย์ถังนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานและตำหนิลู่โจว

ลู่โจวเกาหัวแล้วตอบ "เอ่อ โทรศัพท์ผมแบตหมด ผมลืมเปิดเครื่อง"

เขาไม่ได้ตั้งใจจะบอกศาสตราจารย์ว่าเขาทำงานมาทั้งคืน อย่างแรกกฏของมหาลัยห้ามไม่ให้นักศึกษาออกไปข้างนอกทั้งคืน อย่างสองเขาไม่อยากให้เรื่องนี้ไปถึงหูครูที่ปรึกษาที่อาจเอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อเขาจนทำให้ครอบครัวเป็นกังวล

ขอบคุณพระเจ้าที่เฒ่าถังไม่ได้เซ้าซี้ถามอีก เขาถอดแว่นแล้วถอดUSBออกจากโน๊ตบุ๊ค จากนั้นเขาก็วางUSBไว้บนโต๊ะแล้วกล่าว "วิทยานิพนธ์ของเธอไม่เลว มันไม่มีอะไรที่ต้องแก้มากนัก ดังนั้นอาจารย์จะไม่ขอให้เธอเพิ่มชื่ออาจารย์เป็นนักเขียนร่วม"

"จะทำแบบนั้นได้ไง? ถ้าอาจารย์ไม่ช่วย..."

ถังจื้อเหว่ยโบกมือ เขาขัดจังหวะลู่โจวแล้วกล่าว "มันเป็นการตัดสินใจของอาจารย์ วิทยานิพนธ์ของเธอไม่ดีพอให้ฉันถังจื้อเหว่ยเซ็นชื่อร่วม การสอนเป็นความเชี่ยวชาญของฉัน อาจารย์ไม่สนใจว่าศาสตราจารย์คนอื่นจะทำอะไร อาจารย์ไม่สามารถปล่อยให้เธอเขียนชื่อของอาจารย์ได้ ถ้าเธออยากตอบแทน เธอต้องช่วยอาจารย์อย่างนึง"

พูดตามตรง คนระดับถังจื้อเหว่ยไม่สนใจการเซ็นชื่อร่วมในวิทยานิพนธ์SCIหรอก ส่วนลู่โจว การเป็นเจ้าของวิทยานิพนธ์คนเดียวนั้นมีค่ามาก การมีชื่อถังจื้อเหว่ยในวิทยานิพนธ์อาจทำให้ลู่โจวได้เปรียบในกระบวนการตรวจสอบ แต่มันไม่ได้ส่งผลดีต่อเขา

ลู่โจวกล่าวอย่างจริงใจ "ผมจะทำทุกอย่างที่อาจารย์อยากให้ผมช่วย"

"อ่า มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ เชื่ออาจารย์ มันดีต่อตัวเธอ" ถังจื้อเหว่ยกล่าว เขาพูดช้าๆ "เดือนกันยา มีการแข่งขันการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ระดับประเทศ สาขาของเราตัดสินใจร่วมมือกับสาขาวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์และจัดตั้งทีมอัจฉริยะขึ้นมา อาจารย์คุยกับคณบดีหลู่ฟางผิงแล้ว และเธอเป็นคนที่ถูกเลือก"

การแข่งขันการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ระดับประเทศ?

ลู่โจวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เขาเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน เห็นได้ชัดว่ามันมีความสำคัญสูงมาก มันสำคัญมากจนแผนกHRของบริษัทบางแห่งถึงกับต้องอ่านใบสมัครงานของคุณอีกครั้งถ้าคุณเข้าร่วมการแข่งขันประเภทนี้

เพียงแต่...

การแข่งขันแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ในตำนาน เขาแค่เคยได้ยินมาเท่านั้น

มันเดือนมิถุนาแล้ว เหลือเวลาแค่สามเดือนเท่านั้นกว่าจะถึงเดือนกันยายน

เวลาเตรียมตัวสามเดือน มันจะพอหรือ?

ลู่โจวกล่าวเสียงเบา "ผมขอคิดก่อนได้ไหม?"

ศาสตราจารย์ถังขมวดคิ้ว เขาเอื้อมมือไปจับUSBแล้วกล่าว "ขอคิดก่อน? นี่เป็นโอกาสอันดี! ได้ เธอกลับไปคิดได้ แต่USBต้องทิ้งไว้นี่ เธอจะเอากลับไปได้ก็ต่อเมื่อเธอคิดเสร็จแล้ว!"

เมื่อลู่โจวเห็นว่าศาสตราจารย์ถังทำตัวไร้เหตุผลแค่ไหน เขาก็ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เขากล่าว "แต่ศาสตราจารย์ถัง ผมไม่เคยเข้าร่วมการแข่งขันประเภทนี้มาก่อน ถ้าอาจารย์บอกให้ผมเป็นตัวแทนของคณะไปเข้าร่วมการแข่งขันแล้วผมทำพลาด..."

การเข้าร่วมการแข่งขันนั้นไม่มีปัญหา...

ผมแค่ไม่อยากรับผิดชอบ!

"ไม่ต้องกังวล มีอะไรให้กังวลด้วย?" ถังจื้อเหว่ยกล่าวด้วยความโกรธ เขาชะงักไปชั่วครู่แล้วกล่าวเบาๆ "อย่าประเมิณการแข่งขันนี้สูงเกิน เข้าร่วมด้วยความมั่นใจก็พอ ความสามารถของเธอดีพอแน่นอน อาจารย์มั่นใจ"

ศาสตราจารย์ถังไหว้วานเขาขนาดนี้แล้ว ถ้าเขาไม่ยอมรับมันคงไร้เหตุผลเกินไป

อันที่จริงถ้าเขามาลองคิดดู การเข้าร่วมการแข่งขันนี้ไม่ได้มีข้อเสียอะไร สิ่งเดียวที่ทำให้ลู่โจวลังเลก็คือการฝึกฝนเพื่อเข้าร่วมการแข่งขันนี้มันรบกวนเวลางานเขาและรบกวนการทำภารกิจของเขาด้วย

เขาวางแผนแล้วว่าจะเข้าเรียนซัมเมอร์แล้วรีบอัพระดับของระบบ อย่างน้อยเขาก็อยากอัพระดับคณิตศาสตร์เป็นระดับ 1 เพราะเมื่อเห็นเลขศูนย์เป็นแถวมันเจ็บปวดเหลือเกิน นอกจากทำภารกิจให้เสร็จ เวลาที่เหลือเขาจะเอาไปทำงาน เขาไม่เพียงต้องจ่ายเงินค่าเรียนซัมเมอร์เท่านั้น แต่เขายังต้องเก็บเงินไว้ใช้ตอนเรียนเทอมหน้าด้วย

ราวกับว่าศาสตราจารย์ถังรู้ความคิดของลู่โจว เขากล่าว "แม้ว่าการแข่งขันนี้จะไม่มีเงินรางวัล แต่มันก็มีรางวัลจากทางมหาลัย ทีมที่ได้เหรียญทองจะไม่ได้แค่เงินรางวัลหมื่นหยวนเท่านั้น พวกเขาจะได้รับความสำคัญในการประเมิณทุนการศึกษาด้วย"

"ศาสตราจารย์ถัง ผมคิดแล้ว ให้ผมเป็นตัวแทนของสาขาเข้าร่วมการแข่งขันนี้ด้วย!" ลู่โจวกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

ศาสตราจารย์ถังฝืนยิ้มแล้ววางถ้วยชา เขาโบกมือแล้วกล่าว "อาจารย์ใส่ชื่อเธอแล้ว ให้มาที่นี่เพื่อพบเพื่อนร่วมทีมของเธอตอนวันเสาร์ แค่นี้แหละ อย่าลืม"

"ครับ!" ลู่โจวกล่าวอย่างกระตือรือร้น

เงินรางวัลหมื่นหยวน! แบ่งสามส่วนก็ยังได้ประมาณสามพัน! บวกกับทุนการศึกษาอีกแปดพันหยวน นั่นเป็นเงินหมื่นกว่าหยวนเลยนะ!

เงินจำนวนนี้เป็นเงินเล็กน้อยสำหรับนักศึกษาที่ครอบครัวร่ำรวย แต่สำหรับคนอย่างลู่โจวที่มีเงินในบัญชีสามพันหยวน มันเป็นเงินจำนวนมหาศาล!

หลังจากขอบคุณศาสตราจารย์ถังอีกครั้ง ลู่โจวกับหยิบUSBแล้วกลับหอพัก

ตะวันลับขอบฟ้าแล้ว นอกจากหลิวรุ่ยที่ยังเรียนคณิตอยู่ในห้องเรียน สือช่างกับหวงกวงหมิงกลับมาแล้ว พวกเขากำลังนั่งเล่นเกมอยู่หน้าคอมพิวเตอร์อย่างเมามัน

แม้ว่าลู่โจวจะอยากผ่อนคลายกับพวกเขาบ้าง แต่เขารู้ว่าเขายังมีเรื่องต้องทำ สุดท้ายเขาก็ยอมแพ้ความคิดนี้ เขาถือโน๊ตบุ๊คไปที่เตียง ต่อไวไฟแล้วเริ่มอัพโหลดวิทยานิพนธ์

เขาครุ่นคิดมานานแล้ว สุดท้ายเขาก็เลือกวารสารจากCIMSของมหาลัยนิวยอร์ค วารสารทฤษฏีและการสื่อสารคณิตศาสตร์ประยุกต์

(ผู้แปล : CIMS = Courant Institute of Mathematical Sciences)

ส่วนเหตุผลนั้น มันเห็นได้ชัดเลย เพราะมันไม่มีค่าธรรมเนียมการส่ง

ในทางกลับกัน เขาอาจต้องรอเป็นเวลานาน

ลู่โจวเปิดเว็บไซต์ขึ้นมา ใส่ชื่อและอีเมลล์ แล้วใช้เวลาประมาณสิบนาทีเพื่อเติมข้อมูลจิปาถะ ในที่สุดเขาก็มาถึงขั้นตอนสุดท้ายแล้วส่งวิทยานิพนธ์

สถานะที่แสดงคือ'ส่งไปยังกองบรรณาธิการ' ตอนนี้ทั้งหมดที่เขาต้องทำคือรอ เขาแค่รอให้บรรณาธิการสังเกตเห็นวิทยานิพนธ์อันจ้อยของเขา

ลู่โจวเหยียดหลังแล้วกำลังจะนอนบนเตียง ทันใดนั้นเองโทรศัพท์เขาก็สั่น

เขาคิดว่าเป็นเฉินยู่ซานโทรมาขอความช่วยเหลืออีกครั้ง แต่กลับกันเขาเห็นการแจ้งเตือนอีเมลล์แทน

ลู่โจวเห็นหัวข้ออีเมลล์แล้วอึ้ง

เขาคิดว่าเขาอ่านผิด เขาจึงอ่านอีกครั้ง

"...เป็นไปได้ไง?"

มันเป็นสัญญาที่ถูกส่งมาจากอเมริกา

ซึ่งมันบอกว่าวิทยานิพนธ์ของเขาเข้าสู่ขั้นตอน'ประเมิณ'แล้ว!

แม้ว่าวารสารต่างๆจะมีกฏต่างกัน แต่วารสารส่วนใหญ่จะส่งสัญญามาหลังจากยอมรับวิทยานิพนธ์แล้ว แถมกระบวนการจะใช้เวลาหนึ่งถึงสองสัปดาห์

ซึ่งมันกล่าวได้ว่าวิทยานิพนธ์ของเขาแซงคิวแล้วเข้าสู่คอมพิวเตอร์ของบรรณาธิการวารสารโดยตรง

บางทีนี่อาจเป็นพลังของระบบ?

ลู่โจวกลืนน้ำลาย เขาเปิดอีเมลล์แล้วดาวน์โหลดสัญญา เขาเซ็นสัญญาแล้วส่งไฟล์อิเล็กทรอนิกส์กลับไปยังที่อยู่ที่ระบุในอีเมลล์

หลังจากรอมาห้านาที เขาก็กดรีเฟรชหน้าส่งวิทยานิพนธ์

[ภายใต้การตรวจสอบ]

ลู่โจวรู้สึกว่าหัวใจเขาเต้นแรงมาก

นี่หมายความว่าวิทยานิพนธ์ของเขาผ่านการตรวจสอบจากบรรณาธิการด้านเทคนิคแล้ว อีกไม่นานมันก็จะถูกตรวจสอบโดยบรรณาธิการด้านวิชาการมืออาชีพ ซึ่งมันมีชื่ออีกอย่างคือพิชญพิจารณ์(peer review)!

คนทั่วไปจะติดตรงการตรวจสอบจากบรรณาธิการด้านเทคนิคสองสามครั้ง อย่างไรก็ตามเนื่องจากเฒ่าถังช่วยเขาแก้ไขวิทยานิพนธ์ เขาจึงผ่านในครั้งแรกเลย กระบวนการตรวจสอบต่อจากนี้เป็นขั้นตอนที่เข้มงวดที่สุดของการส่งวารสารSCIและมันยังเป็นขั้นตอนที่ช้าที่สุดเช่นกัน

โดยปกติแล้ว ผู้ประเมิณเชิงวิชาการก็เป็นนักวิจัยเช่นกัน การตรวจสอบเป็นงานที่ไม่ได้เงินและมันยังใช้ความพยายามอย่างมาก ดังนั้นหลังจากส่งผลงานของตนเข้าสู่โลกวิชาการ ทั้งหมดขึ้นอยู่กับผู้ประเมิณเชิงวิชาการ ถ้าคุณพบผู้ประเมิณเจ้าอารมณ์หรือผู้ประเมิณที่ไม่ค่อยว่าง มันอาจจะใช้เวลาหนึ่งถึงสองเดือนเลยทีเดียว!

ลู่โจวรีเฟรชหน้าเว็บอีกครั้งหลังจากรอมาประมาณห้านาที

ครั้งนี้สถานะการส่งไม่ได้เปลี่ยนไป

ลู่โจวไม่รู้ว่าทำไม แต่เขารู้สึกสบายใจหลังจากเห็นแบบนี้

แม้ว่าพลังของระบบจะทำลายสามัญสำนึกของเขา แต่ดูเหมือนมันจะกลับมามีสามัญสำนึกในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด ผู้ประเมิณเชิงวิชาการจะไม่นั่งจ้องกล่องขาเข้าและรองานที่ไม่ได้ค่าจ้างตลอดทั้งวันแน่นอน

ดูเหมือนว่าระบบจะไม่สามารถจัดการพฤติกรรมของคนได้ ดูเหมือนมันจะมีพลังลึกลับบางอย่าง เพราะมันสามารถเร่งกระบวนการการส่งในกฏที่ยอมรับได้ บางทีมันอาจทำให้วิทยานิพนธ์ของเขาลัดคิวไปอยู่บนสุดในอีเมลล์ของผู้ประเมิณเชิงวิชาการ อย่างไรก็ตามพลังนี้ยังคงมีข้อจำกัดอยู่

ลู่โจวยังไม่แน่ใจว่าพลังนั้นเป็นอย่างไร อย่างไรก็ตามไม่ว่ายังไงนี่ก็เป็นเรื่องดี

ถ้าระบบมีพลังมากพอที่จะควบคุมพฤติกรรมของคน มันคงจะน่ากลัวมาก

แม้ว่าเขาจะมีความสุขกับความรู้และความสะดวกสบายของระบบ แต่เขาก็ไม่อยากกลายเป็นหุ่นเชิดของระบบในสักวัน อิสรภาพทรงคุณค่าแม้แต่ในยามลำบาก

แน่นอนมันคงดีถ้าวิทยานิพนธ์ของเขาได้รับการยอมรับก่อนการสอบคณิตวิเคราะห์มาถึง