บทที่ 27 - นายคิดว่าตัวเองเป็นโคบีหรือไง?
บทที่ 27 - นายคิดว่าตัวเองเป็นโคบีหรือไง?
บทที่ 27 - นายคิดว่าตัวเองเป็นโคบีหรือไง?
ภารกิจของระบบมาอีกแล้ว! แถมรางวัลยังเหมือนกับเกมที่เจอกับแอนโทนีก่อนหน้านี้เป๊ะเลยด้วย!
สิบแต้มสถานะอิสระ! เหรียญตราสีทองแดงแบบสุ่มหนึ่งวง!
แม้ตอนนี้ทีมวอร์ริเออร์สจะยังตามหลังอยู่ แต่จากจังหวะการบุกและการป้องกันเมื่อครู่ โมเมนตัมของทีมก็มาเต็มที่แล้ว! การจะพลิกกลับมาชนะก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้!
ระบบนี้ใจป้ำจริงๆ! ถึงกับให้รางวัลภารกิจจัดเต็มขนาดนี้!
ในขณะที่หวังเฟิงกำลังดีใจ ในใจก็แอบมีความคาดหวังลึกๆ
ถ้าเป็นแบบนี้ หากในเกมต่อๆ ไปมีภารกิจคล้ายๆ กันออกมา และเขาสามารถทำสำเร็จจนได้รับรางวัลทั้งหมด...
ฤดูกาลปกติหนึ่งฤดูกาลมีการแข่งขันทั้งหมดแปดสิบสองเกม! หากทำสำเร็จทั้งหมดก็จะได้ถึงแปดร้อยยี่สิบแต้มสถานะอิสระ! กับเหรียญตราอีกแปดสิบกว่าวง! อีกไม่นาน หวังเฟิงก็คงจะครองความยิ่งใหญ่ในเอ็นบีเอได้แล้ว!
แน่นอนว่า ความเป็นไปได้แบบนั้นมันไม่สูงนัก และต่อให้มีภารกิจทุกเกมจริงๆ ถ้าแต่ละภารกิจเป็นเหมือนเกมนี้ เขาก็ไม่มั่นใจว่าจะทำสำเร็จได้ทั้งหมด
"ช่างมันเถอะ ไม่ต้องคิดมาก! หาทางทำภารกิจตรงหน้าให้สำเร็จก่อนดีกว่า!"
การทำผลงานให้ดี เพื่อให้โค้ชยอมรับ และได้เวลาลงเล่นมากขึ้น นี่คือแรงผลักดันที่ทำให้หวังเฟิงทุ่มเทสุดตัวบนสนามแข่งมาตลอด
แต่ตอนนี้ มีแรงผลักดันใหม่ปรากฏขึ้นแล้ว แถมความยั่วยวนยังเหนือกว่าอย่างเทียบไม่ติด!
หวังเฟิงรู้สึกได้ทันทีว่า ร่างกายที่อ่อนล้าจากการเล่นต่อเนื่องหลายสิบนาที กลับมาเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังอีกครั้ง
แม้ส่วนใหญ่เวลาทีมเล่นเกมบุก หวังเฟิงมักจะไปยืนรอรับบอลอยู่นอกเส้นสามแต้มตรงมุมสนามซึ่งไม่ได้ใช้แรงอะไรมาก แต่ในเกมรับ เขากลับต้องใช้เหรียญตราอย่างปรมาจารย์การรุมประกบ หรือผู้สกัดกั้น คอยช่วยซ้อนป้องกันและเช็ดล้างให้เพื่อนร่วมทีมอยู่ตลอดเวลา วิ่งพล่านไปทั่วสนาม
พละกำลังที่แปดสิบเอ็ดแต้ม ถือว่าไม่ได้แย่นักในลีก แต่ก็ไม่ได้เหลือเฟือขนาดวิ่งพล่านได้ทั้งสนามโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ตอนนี้เหลือเวลาการแข่งขันอีกไม่ถึงสองนาที! ในช่วงเวลานี้ ต่อให้ต้องกัดฟันฝืน เขาก็ต้องสู้ให้ถึงที่สุด!
...
แควาเลียส์ได้บุก บอลถูกส่งไปที่มือเจมส์
การบุกในไม่กี่เพลย์ต่อจากนี้ จะเป็นตัวตัดสินผลแพ้ชนะ!
เจมส์เข้าใจเรื่องนี้ดี เขาจึงตัดสินใจลุยทำคะแนนด้วยตัวเอง!
เกมดำเนินมาจนถึงตอนนี้ เจมส์กวาดไปแล้วสี่สิบเอ็ดคะแนน! ไม่ว่าวอร์ริเออร์สจะส่งใครมาประกบ ก็หยุดการทำแต้มของเขาไม่ได้เลย!
ทว่าในเวลานี้ กลับมีร่างหนึ่งยืนหยัดอยู่ตรงหน้าเจมส์อย่างไม่ลดละ!
คือหวังเฟิง!
"ถ้าอยากชนะ! อยากทำภารกิจให้สำเร็จ... ก็ต้องป้องกันลูกนี้ให้ได้!"
ในตอนนี้ หวังเฟิงไม่พึ่งพากรีน และไม่พึ่งพาอิกัวดาล่า! สิ่งเดียวที่เขาเชื่อมั่น คือเหรียญตราที่กำลังส่องแสงประกายเจิดจ้าอยู่ในห้วงมิติสำนึกของตัวเองเท่านั้น!
เวลาบุกนับถอยหลังไปเรื่อยๆ เจมส์ค่อยๆ เลี้ยงบอลพลางจ้องมองหวังเฟิง จู่ๆ เขาก็พูลอัปกระโดดชู้ตขึ้นดื้อๆ เลย!
แม้จะมีพละกำลังที่เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด แต่เจมส์กลับไม่ใช้วิธีทะลวงที่ถนัด แต่เลือกที่จะกระโดดชู้ตจากนอกเส้นสามแต้ม... เพราะเขาเองก็เหนื่อยแล้วเหมือนกัน!
วอร์ริเออร์ส ต่อให้เคอร์รีกับทอมป์สันมือไม่ขึ้น ก็ยังมีผู้เล่นคนอื่นๆ ก้าวขึ้นมาทำแต้มแทนได้ ไม่ว่าจะเป็นหวังเฟิง, กรีน, เดวิด ลี หรืออิกัวดาล่า ฯลฯ
แต่ทีมแควาเลียส์นั้นต่างออกไป นอกจากเออร์วิงกับเลิฟแล้ว ก็แทบจะไม่มีใครพึ่งพาได้เลย!
แม้มอซกอฟกับทีทีจะได้แต้มไปไม่น้อย แต่ส่วนใหญ่ก็มาจากการตัดเข้าในไปรอรับบอลกินหมู ซึ่งก็เป็นผลมาจากการที่เจมส์ทะลวงดึงตัวประกบแล้วจ่ายให้ทั้งนั้น!
เจมส์ไม่เพียงแต่ต้องทำคะแนนให้มีประสิทธิภาพสูง แต่ยังต้องคอยเชื่อมเกมให้เพื่อนร่วมทีม และในเกมรับเขาก็ต้องคอยอุดรอยรั่วด้วย!
ต่อให้เป็นมนุษย์เหล็ก พอเล่นมาถึงปลายควอเตอร์ที่สี่ พละกำลังก็ต้องมีแผ่วกันบ้างเป็นเรื่องธรรมดา
ความจริงเจมส์อยากจะจบการบุกครั้งนี้ด้วยการทะลวงเข้าหาห่วง แต่เขาทำไม่ไหวแล้ว ต่อให้กัดฟันฝืนทะลวงเข้าไป ด้วยความเร็วที่ตกลงไปมาก ต่อให้ผ่านหวังเฟิงไปได้ พอไปถึงใต้แป้นเจอพวกกรีนซ้อนป้องกัน โอกาสชู้ตลงก็แทบไม่มี!
การตัดสินใจและทางเลือกของเจมส์นั้นถูกต้องที่สุด ในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ ผู้เล่นเกมรับมักจะพะวงไปกับการทะลวงของเจมส์เป็นหลัก การฉวยโอกาสส่องไกลแบบไม่ให้ตั้งตัวจึงมีโอกาสสำเร็จสูงมาก!
แต่ทว่า ตอนนี้เจมส์กำลังเผชิญหน้ากับหวังเฟิงที่มีสมาธิจดจ่ออย่างเต็มที่!
แทบจะในเสี้ยววินาทีที่เจมส์กระโดดชู้ต หวังเฟิงก็ทุ่มสุดแรงกระโดดตามขึ้นไป ชูมือขึ้นรบกวนวิถีการชู้ตทันที!
หวังเฟิงบล็อกลูกชู้ตของเจมส์ไม่ถึง แต่เหรียญตราข่มขวัญเกมรับระดับหอเกียรติยศสีม่วง ได้แผลงฤทธิ์ในวินาทีนี้แล้ว!
"เป๊ง!"
ลูกชู้ตสามแต้มแบบพูลอัปของเจมส์พลาดเป้าไปอย่างไม่ต้องสงสัย! ชนขอบห่วงดังสนั่น!
"สวยงาม!"
กรีนเก็บริบาวด์ไว้ได้ ถึงคราววอร์ริเออร์สบุกบ้าง!
บอลถูกส่งไปอยู่ในมือของเคอร์รี!
ไม่ว่าจะเป็นผู้เล่นบนสนาม ม้านั่งสำรอง หรือแม้แต่ผู้ชมข้างสนาม ทุกคนต่างกลั้นหายใจลุ้นระทึก!
เวลาการแข่งขันเหลือเพียงหนึ่งนาทีสามสิบวินาที! ทีมวอร์ริเออร์สยังตามหลังอยู่สองคะแนน! ลูกนี้ต้องชู้ตให้ลง อย่างน้อยต้องตีเสมอให้ได้ ทีมถึงจะไม่เสียเปรียบในช่วงเวลาสุดท้าย หรืออาจจะพลิกกลับมาได้เปรียบด้วยซ้ำ!
หากลูกนี้พลาด แล้วปล่อยให้แควาเลียส์บุกทำแต้มหนีห่างไปเป็นสี่คะแนนขึ้นไป เมื่อเวลาเหลือแค่หนึ่งนาที การจะพลิกสถานการณ์กลับมาได้ก็จะยากลำบากมาก!
เคอร์รีเองก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดัน
ผู้เล่นวอร์ริเออร์สบนสนามต่างวิ่งหาช่องกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่นานกรีนก็วิ่งออกมาจากวงในเพื่อสกรีนให้เคอร์รี เคอร์รีฉวยโอกาสที่คู่แข่งติดสกรีน ถอยห่างจากเส้นสามแต้มไปหนึ่งก้าว แล้วชู้ตทันที!
วินาทีนี้! หัวใจของทุกคนเต้นระทึกขึ้นมาอยู่ที่คอหอย!
"เป๊ง—!"
เสียงเหล็กกระทบกันดังกังวาน ทำให้แฟนๆ แควาเลียส์บนอัฒจันทร์เผยรอยยิ้มดีใจออกมา
ดีมาก! ชู้ตไม่ลง!
ความแม่นยำของเคอร์รีในเกมนี้ช่างย่ำแย่เหลือเกินจริงๆ!
เควิน เลิฟ กระโดดขึ้นคว้าออฟเฟนซีฟรีบาวด์มาครองได้สำเร็จ แล้วรีบส่งบอลไปให้เจมส์ทันที
"อย่า! ระวัง!"
เสียงร้องเตือนจากเพื่อนร่วมทีมดังขึ้น!
เลิฟยังไม่ทันตั้งตัว ร่างสีเหลืองก็พุ่งมาจากด้านข้างอย่างดุดัน รวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด ตัดบอลที่เลิฟเพิ่งส่งออกไปได้สำเร็จ!
เป็นหวังเฟิง!!!
เหรียญตราผู้สกัดกั้นทำงาน!
ไม่มีใครคิดเลยว่า หวังเฟิงจะโผล่มาจากจุดนั้นในเวลาแบบนี้!
เมื่อเจมส์เห็นหวังเฟิงที่ตัดบอลได้พุ่งตรงไปที่วงนอก ม่านตาของเขาก็หดเล็กลงทันที รีบพุ่งสุดฝีเท้าตามหวังเฟิงไป!
แต่เขาก็ยังช้าไปก้าวหนึ่ง!
หวังเฟิงที่พุ่งออกมานอกเส้นสามแต้ม มาถึงบริเวณมุมสนามซึ่งเป็นเขตหวังผลพอดี! เหรียญตราทำงานแล้ว!
จากนั้น ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน หวังเฟิงก็กระโดดขึ้นทันที แล้วบิดตัวเฟดอะเวย์กลางอากาศ!
นี่คือท่าชู้ตที่มีความยากสูงมาก! ต่อให้เจมส์จะตามมาประกบติดหนึบ ก็ไม่มีทางบล็อกได้ทัน! ทำได้เพียงเบิกตากว้างมองดูหวังเฟิงปล่อยลูกบาสเกตบอลขึ้นสู่อากาศ!
"ปัดโธ่เว้ย!"
ข้างสนาม เคอร์เห็นภาพนี้แล้วก็สบถออกมาด้วยความหงุดหงิด!
การที่หวังเฟิงตัดบอลจากเลิฟได้ ถือเป็นเซอร์ไพรส์ชิ้นใหญ่สุดๆ! ถ้าหวังเฟิงฉลาดกว่านี้สักนิด ก็ไม่ควรรีบชู้ต แต่ควรจะดึงจังหวะไว้ ส่งบอลให้เคอร์รี แล้วเซ็ตเกมบุกใหม่แบบเต็มยี่สิบสี่วินาที!
การชู้ตสามแต้มแบบพลิกตัวเฟดอะเวย์แบบนี้ มันยากเกินไป นายคิดว่าตัวเองเป็นโคบีหรือไง? ถึงจะฝืนชู้ตมั่วๆ ให้มันลงได้?
"สวบ—!"
เสียงลูกพุ่งเสียบตาข่ายดังสวบ ทำเอาเคอร์ที่กำลังหัวเสียถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลย
(จบแล้ว)