บทที่ 22: ดูเหมือนว่าสมองคลั่งรักของผมกำลังจะงอกกลับมา

บทที่ 22: ดูเหมือนว่าสมองคลั่งรักของผมกำลังจะงอกกลับมา

เวลา 16:50 น. หลินอี้มายืนรออยู่ที่หน้าประตูโรงเรียนแล้ว

ไม่ว่าจะนัดกันไปไหน หลินอี้มักจะมาถึงก่อนเวลาเสมอ มันเป็นแบบนี้มาตลอด

หลินอี้ชะเง้อมองเข้าไปข้างในประตูโรงเรียนเพื่อมองหาลั่วชิงหาน

แต่แล้วเขาก็ต้องประหลาดใจ เมื่อเสียงของลั่วชิงหานดังขึ้นมาจากข้างหลังในเวลาต่อมา "ฉันอยู่นี่"

หลินอี้หันขวับไปมองด้วยความตกใจเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกไป เขากับลั่วชิงหานยังไม่ได้สนิทกันถึงขั้นที่จะก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของอีกฝ่ายได้

"ขึ้นมาสิ ไปบ้านเหลียงซวงกันเถอะ"

นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่หลินอี้ได้ซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าของลั่วชิงหาน เมื่อนึกถึงคำเตือนของเธอเมื่อคราวก่อน เขาก็ยังคงนั่งร่นไปจนสุดเบาะหลังเหมือนเดิม

ลั่วชิงหานไม่ได้ว่าอะไร เมื่อเห็นว่าหลินอี้นั่งเรียบร้อยแล้ว เธอก็สตาร์ทรถและขับออกไป

คราวนี้ลั่วชิงหานไม่ได้ขี่เร็วแต่อย่างใด เธอกลับขี่เอื่อยๆ สบายๆ เสียด้วยซ้ำ

ลั่วชิงหานไม่ได้มัดผม เส้นผมสีดำขลับยาวสลวยของเธอสยายออกมาจากใต้หมวกกันน็อกสีชมพูใบเล็ก ปลิวไสวไปตามสายลมเบาๆ

กลิ่นหอมอ่อนๆ โชยมาจากเส้นผมของเธอ อบอวลอยู่รอบกายหลินอี้

หลินอี้ที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหลังไม่รู้จะเอามือไปวางไว้ตรงไหนดี

เขาอยากจะกอดเธอดีไหมนะ?

หลินอี้ดับความคิดอกุศลนั้นในวินาทีต่อมา และเริ่มมองดูบรรยากาศรอบๆ ตัว

วันนี้เป็นวันศุกร์ คู่รักนักศึกษาหลายคู่กำลังขี่มอเตอร์ไซค์ออกจากมหาวิทยาลัยเป็นคู่ๆ เพื่อไปใช้เวลาช่วงสุดสัปดาห์ด้วยกัน

มีคู่รักแบบนั้นอยู่ข้างหน้าหลินอี้กับลั่วชิงหานถึงสองคู่

ทว่าในกรณีของพวกเขา ผู้ชายเป็นคนขี่ ส่วนผู้หญิงนั่งซ้อนท้าย โดยมีแขนข้างหนึ่งโอบเอวฝ่ายชายเอาไว้

เมื่อนำตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนพวกนั้น หลินอี้ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขัดเขินขึ้นมานิดๆ เขาเป็นผู้ชายคนเดียวที่ให้ผู้หญิงเป็นคนขี่ให้นั่ง

แต่ในเมื่อมันเป็นรถของลั่วชิงหาน เขาก็พูดอะไรไม่ได้มากนัก แค่เธอยอมให้เขาติดรถมาด้วยมันก็ดีมากพอแล้ว

ไม่อย่างนั้น หลินอี้ก็คงต้องปั่นจักรยานสาธารณะไปเอง

ขณะที่หลินอี้กำลังคิดอะไรเพลินๆ จู่ๆ ลั่วชิงหานก็จอดรถ

"หืม???"

หลินอี้เต็มไปด้วยความงุนงง แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยถาม ลั่วชิงหานก็จอดรถสนิทแล้วก้าวลงไป

"นายเป็นคนขี่สิ ฉันรู้สึกหนาวนิดหน่อย"

"???"

หลินอี้กะพริบตาปริบๆ ทำหน้าราวกับคิดว่าตัวเองหูแว่วไปเอง

หนาวเนี่ยนะ???

อุณหภูมิวันนี้ตั้ง 28 องศาเซลเซียส ดูยังไงก็ไม่น่าจะเฉียดเข้าใกล้คำว่าหนาวได้เลยสักนิด

ลั่วชิงหานถอดหมวกกันน็อกสีชมพูใบเล็กออก สะบัดศีรษะเบาๆ แล้วยื่นหมวกกันน็อกให้กับหลินอี้

"ใส่ซะสิ ไม่งั้นถ้าโดนตำรวจจราจรจับ เราจะโดนปรับเอานะ"

หลินอี้มองหมวกกันน็อกสีชมพูใบเล็กด้วยความลังเล ในตอนนั้นเอง สายลมเย็นๆ ก็พัดมา ช่วยกระตุ้นสมองที่แข็งทื่อของเขาให้กลับมาทำงานอีกครั้ง

"อ้อ!"

หลินอี้รับหมวกกันน็อกมาสวม

หมวกกันน็อกสีชมพูใบเล็กเข้ากับหลินอี้ได้ดีทีเดียว มันครอบผมของเขาไว้แต่ก็ยังเหลือหน้าม้าปรกหน้าอยู่บ้าง

ใบหน้าหล่อเหลาติดจะหวานของเขาฉายแววเขินอายออกมาเล็กน้อย ทำให้ลั่วชิงหานคลี่ยิ้มบางๆ "นายใส่แล้วดูสวยดีนะ"

"หืม?"

หลินอี้ยิ้มอย่างงุนงง "ทำไมถึงใช้คำว่าสวยล่ะครับ?"

ผู้ชายควรจะถูกชมว่าหล่อไม่ใช่เหรอ? คำว่าสวยเค้าเอาไว้ใช้กับผู้หญิงต่างหากไม่ใช่หรือไง?

"ก็มันสวยจริงๆ นี่ ฉันพูดไม่ผิดหรอก"

ลั่วชิงหานขึ้นไปนั่งบนเบาะหลัง "ไปกันเถอะ เราน่าจะถึงบ้านเหลียงซวงพอดีเวลาเลยล่ะ"

รถมอเตอร์ไซค์เร็วกว่าจักรยานมากนัก หลังจากที่ทั้งสองมาถึงบ้านของเหลียงซวง พวกเขาก็เคาะประตู

เหลียงซวงรีบมาเปิดประตูให้ทันที และรู้สึกประหลาดใจมากที่เห็นหลินอี้ "ครูหลิน ทำไมวันนี้มาเร็วจังเลยครับ?"

"เขาจะมาติวภาษาอังกฤษพร้อมกับเธอน่ะ"

"อ๋อ~~~"

เหลียงซวงตอบรับด้วยรอยยิ้มกว้างพร้อมลากเสียงยาว จากนั้นก็ไม่ได้ถามอะไรต่อและปล่อยให้ทั้งสองคนเข้ามาข้างใน

เมื่อกลับเข้ามาในห้องหนังสือ เหลียงซวงก็รีบจัดของทันที

เขาเคลียร์โต๊ะทั้งตัวและเลื่อนเก้าอี้ของตัวเองเข้าไปด้านในสุด

เขายกเก้าอี้สตูลที่หลินอี้มักจะนั่งมาวางไว้ตรงกลางโต๊ะ

จากนั้นก็ออกไปยกเก้าอี้จากข้างนอกมาวางไว้อีกฝั่งของโต๊ะ ซึ่งนี่เป็นที่สำหรับลั่วชิงหาน

เมื่อหลินอี้เดินเข้ามา เหลียงซวงก็จับเขาให้นั่งลงตรงกลางทันที

"มาเร็วครับครูหลิน นั่งลงเลย ให้ผมดูหน่อยสิว่าครูเรียนภาษาอังกฤษยังไง"

เมื่อมองดูเก้าอี้สามตัวที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างดี หลินอี้ก็จมอยู่ในความคิด: ไอเด็กแสบเอ๊ย!

ทำได้ดีมาก!

หลินอี้นั่งอยู่ตรงกลาง แอบตั้งตารอให้ลั่วชิงหานมานั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ เขา

แต่น่าเสียดายที่ความปรารถนาของเขาไม่เป็นจริง

ลั่วชิงหานเพียงแค่วางกระเป๋าสะพายของเธอลงบนเก้าอี้ "พวกนายสองคนทำโจทย์ไปเถอะ ฉันจะยืนดูอยู่ข้างหลังเอง"

เฮ้อ~

ทั้งชายหนุ่มและเด็กชายต่างก็ลอบถอนหายใจออกมาในใจ และเริ่มลงมือทำโจทย์ภาษาอังกฤษของตัวเองอย่างเชื่อฟัง

ลั่วชิงหานพุ่งความสนใจไปที่เหลียงซวงมากกว่า ท้ายที่สุดแล้ว เธอก็ได้รับเงินค่าจ้างมา เธอจึงไม่อาจทำลวกๆ ได้

หลังจากติวการบ้านภาษาอังกฤษให้เหลียงซวงเสร็จ ลั่วชิงหานก็หันมามองหลินอี้

เธอเห็นว่าหลินอี้ทำเสร็จตั้งนานแล้ว เขากำลังควงปากกาในมือข้างหนึ่งอย่างชำนาญ ส่วนมืออีกข้างก็จับโทรศัพท์มือถือเอาไว้

เมื่อเห็นว่ากระดาษของหลินอี้ว่างเปล่า มีเพียงแค่คำตอบปรนัยเขียนทิ้งไว้อย่างโดดเดี่ยว ลั่วชิงหานก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วใช้กระดาษในมือฟาดลงบนหัวของหลินอี้

"ทำไมถึงมีแต่คำตอบล่ะ? ฉันไม่ได้บอกให้นายลองแปลคร่าวๆ ตอนทำไปด้วยหรือไง?"

หลังจากโดนฟาด หลินอี้ก็รีบเก็บโทรศัพท์มือถือและอธิบายกับลั่วชิงหานราวกับเด็กที่ทำความผิด "เอาเข้าจริง ผมไม่ค่อยเข้าใจมันเท่าไหร่เลยครับ"

"ประโยคไหนที่นายไม่เข้าใจ?"

"ผมไม่เข้าใจแทบจะทั้งหมดเลยครับ"

พูดจบหลินอี้ก็รีบเสริมขึ้นมาว่า "รุ่นพี่อย่าเพิ่งโกรธนะ เดี๋ยวผมหาข้อมูลเองก็ได้ครับ"

"ช่างมันเถอะ เดี๋ยวฉันแปลให้นายฟังเอง"

ลั่วชิงหานหยิบกระเป๋าสะพายของเธอออกจากเก้าอี้และนั่งลงข้างๆ หลินอี้ คอยแปลและอธิบายให้เขาฟังไปทีละประโยค

เป็นระยะๆ เธอจะเขียนโน้ตและจดคำอธิบายเพิ่มเติมไว้ด้านข้างด้วยปากกาสีแดง

ก่อนที่พวกเขาจะรู้ตัว เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ของลั่วชิงหานก็ดังขึ้น มันคือสัญญาณบอกเวลาเลิกงาน

แต่เธอกลับปิดมันอย่างไม่ใส่ใจและอธิบายให้หลินอี้ฟังต่อไป จนกระทั่งโจทย์ทั้งแผ่นเสร็จสมบูรณ์และเต็มไปด้วยรอยจดโน้ตจนแน่นขนัด เธอก็ลุกขึ้นและเริ่มเก็บของ

"เสาร์อาทิตย์นี้อย่าลืมทบทวนด้วยล่ะ ไม่งั้นนายจะลืมเอาได้นะ"

"ครับ ผมจะทบทวนแน่นอน"

หลังจากเก็บของเสร็จ ลั่วชิงหานก็เดินออกจากบ้านของเหลียงซวง

เมื่อนั้นเหลียงซวงถึงได้เอ่ยปากพูดขึ้น เขามองหลินอี้ด้วยรอยยิ้มอย่างรู้ทัน "ครูหลิน พัฒนาการของพวกครูไปไวจังเลยนะ! พี่หลัวอุตส่าห์ใจเย็นติวให้ครูขนาดนั้นเลย"

"ฉันจ่ายค่าเทอมนะเว้ย เธอก็ต้องใจเย็นอยู่แล้วสิ"

หลินอี้เถียงคอเป็นเอ็น ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เพิ่งจะโม้กับเหลียงซวงไปเมื่อเดือนก่อนนี่เองว่าเขาจะไม่มีความรัก

ถ้าเขายอมรับตอนนี้ มันก็ไม่ต่างอะไรกับการตบหน้าตัวเองชัดๆ

"แล้วพี่หลัวเค้าคิดค่าเทอมครูยังไงล่ะ?"

"เรียนหนึ่งครั้งต่อข้าวหนึ่งมื้อ"

"อี๋~~~"

เหลียงซวงคิดว่าลั่วชิงหานรับเป็นเงินเสียอีก แต่พอได้ยินว่าเป็นแบบนี้...

"ครูหลิน ทำไมครูถึงได้ซื่อบื้อแบบนี้เนี่ย? พี่หลัวเค้าแทบจะใบ้ให้ครูพาเธอไปกินข้าวเย็นอยู่แล้ว! เค้ากำลังชวนครูไปเดตชัดๆ"

เหลียงซวงมองหลินอี้ด้วยสีหน้าผิดหวัง ราวกับมองคนที่หมดทางเยียวยาแล้ว

หลินอี้ไม่อยากฟัง การถูกเด็กอย่างเหลียงซวงมาเทศนาทำให้เขารู้สึกทั้งอายทั้งโมโห "เด็กอย่างแกจะไปรู้อะไร! ไปทำโจทย์ของแกเลยไป!"

เหลียงซวงถอนหายใจและส่ายหัวอย่างจนใจ "เฮ้อ~ ครูหลิน ผมว่าครูไปบวชเป็นพระเลยน่าจะรุ่งกว่านะ"

"ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย!"

จังหวะที่หลินอี้กำลังจะอ้าปากด่า ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง

"ทำโจทย์ของแกต่อไปเถอะ เดี๋ยวฉันไปเปิดประตูเอง"

หลินอี้เดาว่าพ่อแม่ของเหลียงซวงคงจะกลับมาแล้ว

แต่เมื่อเขาเปิดประตู คนที่ยืนอยู่ตรงหน้ากลับเป็นลั่วชิงหาน

ลั่วชิงหานยื่นกล่องบะหมี่น้ำให้กับหลินอี้ ซึ่งในนั้นมีแพนเค้กต้นหอมรวมอยู่ด้วย

"ฉันใส่ซอสพริกลงไปในบะหมี่นิดหน่อยนะ ตอนนี้ท้องนายยังว่างอยู่ กินแพนเค้กก่อนแล้วค่อยกินบะหมี่ล่ะ"

หลังจากยื่นบะหมี่ให้หลินอี้ ลั่วชิงหานก็หันหลังกลับ "ฉันยังไม่ได้กินมื้อเย็นเลย ขอตัวกลับก่อนนะ"

หลินอี้หลุดออกจากภวังค์ทันที "ขอบคุณครับรุ่นพี่"

หลังจากเดินเข้าไปในลิฟต์ ลั่วชิงหานก็หันกลับมาและบอกกับหลินอี้ขณะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิดลง "อย่าลืมนะ วันจันทร์หน้าตอน 17:00 น."

"อ้อ!"

หลินอี้มองดูประตูลิฟต์ที่กำลังปิดลง มุมปากของเขายกโค้งขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ "นี่แปลว่าทุกๆ เย็นต่อจากนี้ไปก็จะเป็นเหมือนวันนี้อย่างนั้นเหรอ?"

จบกัน! ดูเหมือนว่าสมองคลั่งรักของผมกำลังจะงอกกลับมาซะแล้ว