บทที่ 500 - แมงเม่าบินเข้ากองไฟ

บทที่ 500 - แมงเม่าบินเข้ากองไฟ

"ต้องเข้าไปในโลกใบเล็กเพื่อฆ่ากึ่งอริยะงั้นเหรอ"

จางหยวนครุ่นคิด

"ฟังดูเข้าท่าดีนะ แต่เราจะเข้าไปในโลกใบเล็กของจักรพรรดิสวรรค์คลุ้มคลั่งได้ยังไงล่ะ"

"แค่หมอนั่นไม่ฆ่าผมก็บุญหัวแล้ว เขาจะยอมให้ผมเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวขนาดนั้นได้ยังไง"

เสี่ยวโยวรีบตอบ

"เจ้านาย จริงๆ แล้วมีวิธีบังคับให้เขาดึงเจ้านายเข้าไปในโลกใบเล็กด้วยตัวเองอยู่นะ"

"ลองว่ามาสิ"

"มุกแห่งมรรคาที่เทียนกงเหล่าจวินมอบให้เจ้านายไงล่ะ"

"เจ้านายก็แค่กลืนมุกแห่งมรรคาลงไปแล้วเลี้ยงสภาวะให้มันก้ำกึ่งระหว่างถูกหลอมกับยังไม่ถูกหลอม ทีนี้ถ้าจักรพรรดิสวรรค์คลุ้มคลั่งอยากจะหลอมมุกแห่งมรรคา เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหลอมเจ้านายไปด้วย"

"ขอแค่เจ้านายทำตัวให้เคี้ยวยากเข้าไว้จนเขารู้สึกว่าไม่สามารถหลอมได้ในเวลาอันสั้น สุดท้ายเขาก็ต้องจับเจ้านายยัดเข้าไปในโลกใบเล็กของตัวเอง ถึงตอนนั้นเจ้านายก็เริ่มแผนการได้เลย"

พอได้ยินแผนของเสี่ยวโยว ดวงตาของจางหยวนก็เป็นประกาย เขายิ้มกว้าง

"แจ่มไปเลยเสี่ยวโยว! สมองไบรต์ขึ้นเยอะเลยนี่เรา!"

"ฮี่ๆ! ก็เจ้านายเล่นสูบพลังในโลกนี้มาตั้งเยอะ ระบบก็เลยได้อานิสงส์ไปด้วยไง พอระบบเลเวลอัปก็เลยแบ่งพลังประมวลผลมาให้ฉันเยอะขึ้น ฉันก็เลยฉลาดขึ้นเป็นธรรมดา"

"ดูท่าผมต้องพยายามอัประดับระบบให้มากกว่านี้ซะแล้ว... แค่กๆ!"

พูดไม่ทันขาดคำจางหยวนก็กระอักเลือดออกมาอีกสองคำ ใบหน้าของเขาซีดเผือด

เสี่ยวโยวร้องเตือน

"เจ้านายอย่าเพิ่งวอกแวกเลย รีบชำระล้างพลังแห่งความแปดเปื้อนก่อนเถอะ ขืนปล่อยให้พิษร้ายกัดกินอวัยวะภายในจนเละเทะ ถึงตอนนั้นจะรักษาก็ลำบากแล้วนะ"

"อืม"

จางหยวนเลิกสนใจสิ่งรอบข้าง เขานั่งขัดสมาธิลงกับพื้นและรวบรวมสมาธิเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของตัวเองทันที

ระหว่างที่จางหยวนกำลังรักษาตัวและฮวาเยวี่ยกำลังดำดิ่งลึกเข้าไปในแดนเซียนเพื่อค้นหาสมบัติ จักรพรรดิสวรรค์คลุ้มคลั่งก็เดินทางออกจากแดนเซียนสวรรค์ตะวันออกมุ่งหน้าสู่โลกมนุษย์

"ไอ้พวกตัวประหลาดจากต่างถิ่น วันๆ เอาแต่โผล่มาแส่เรื่องของข้า! ทั้งไอ้ลิงนั่น! ไอ้หมูนั่น! แล้วตอนนี้ก็มีเซียนกระจอกสองตัวมาขวางทางอีก!"

จักรพรรดิสวรรค์คลุ้มคลั่งกัดฟันกรอด เขาก้มมองผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่เบื้องล่างด้วยสายตาเยียบเย็นสุดขั้ว

"มดปลวกพวกนี้... เกิดมาเพื่อเป็นอาหารของข้าแท้ๆ!"

พูดจบเขาก็อ้าปากกว้างสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ท้องฟ้าและผืนดินพลันปรากฏวังวนขนาดยักษ์ที่ปลดปล่อยแรงดูดมหาศาลออกมา

ผืนดินในรัศมีนับล้านลี้รวมถึงสิ่งมีชีวิตนับล้านล้านชีวิต ไม่ว่าจะเป็นสัตว์อสูรทรงพลัง ผู้บำเพ็ญเพียร หรือแม้แต่สัตว์เลี้ยงและมนุษย์ธรรมดา ล้วนถูกแรงลมพัดปลิวขึ้นสู่ท้องฟ้าก่อนจะถูกดูดกลืนเข้าไปในท้องของจักรพรรดิสวรรค์คลุ้มคลั่งจนหมดสิ้น!

โลกใบนี้ถูกความแปดเปื้อนกัดกินอย่างหนักจนแดนเซียนทั้งตะวันออกและตะวันตกต้องล่มสลาย พลังแห่งวิถีสวรรค์ก็อ่อนแอลงจนถึงขีดสุด ในขณะที่จักรพรรดิสวรรค์คลุ้มคลั่งคือตัวตนระดับกึ่งอริยะเพียงหนึ่งเดียวในแดนตะวันออก ตอนนี้จึงไม่มีใครหน้าไหนในโลกที่จะหยุดยั้งเขาได้อีกต่อไป!

จักรพรรดิสวรรค์คลุ้มคลั่งเข้าสู่สภาวะวิปลาสอย่างสมบูรณ์ เขาเริ่มกลืนกินสิ่งมีชีวิตทุกหนแห่งเพื่อชดเชยพลังที่สูญเสียไป

ตอนนี้เขาเปรียบเสมือนเครื่องดูดฝุ่นขนาดยักษ์ ไปที่ไหนก็สูบทุกสิ่งทุกอย่างที่นั่น... โลกมนุษย์กำลังจะถูกดูดจนว่างเปล่า!

ณ เขาเถี่ยหลิ่ง ถ้ำพำนักของเทียนกงเหล่าจวิน

เทียนกงเหล่าจวินและคนอื่นๆ กำลังแหงนมองมังกรยักษ์สีดำที่กำลังกลืนกินสรรพสัตว์อยู่สุดขอบฟ้า ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิด

"ถ้ายังขืนกินด้วยความเร็วระดับนี้... เกรงว่าไม่เกินครึ่งวันสิ่งมีชีวิตในโลกมนุษย์ฝั่งตะวันออกคงถูกจักรพรรดิสวรรค์สวาปามจนเกลี้ยงแน่"

เทียนกงเหล่าจวินถอนหายใจยาวพร้อมกับหัวเราะเยาะตัวเอง

"ข้าอุตส่าห์ได้ชีวิตใหม่มาอย่างยากลำบาก ใครจะไปคิดว่าผ่านไปไม่ถึงครึ่งวันก็ต้องกลายเป็นอาหารของคนอื่นซะแล้ว"

เชวี่ยเวยเอ้อร์ที่อยู่ข้างๆ เอ่ยถาม

"ท่านอาจารย์ พวกเราไม่มีทางหยุดพวกเขาได้เลยจริงๆ หรือเจ้าคะ"

"จักรพรรดิสวรรค์บรรลุถึงขอบเขตอริยะแล้ว ย่อมไม่ใช่สิ่งมีชีวิตระดับเดียวกับพวกเราอีกต่อไป คนที่พอจะหยุดเขาได้ในตอนนี้คงมีแค่ท่านเซียนสองท่านในแดนเซียนนั่นแหละ"

"แต่ถึงสองท่านนั้นจะเก่งกาจเพียงใดก็ยังไม่บรรลุขอบเขตอริยะ โอกาสที่จะเอาชนะจักรพรรดิสวรรค์ได้ช่างริบหรี่เหลือเกิน"

"ตาเฒ่า เลิกปล่อยพลังงานลบสร้างความตื่นตระหนกสักทีเถอะน่า โลกใบนี้ต่อให้คนอื่นช่วยไม่ได้ พวกเราก็ต้องลุกขึ้นมาช่วยตัวเองสิโว้ย!"

เทพดาราเจิ้นเหลยไม่เชื่อเรื่องโชคลาง เขางัดค้อนคู่ใจออกมาแล้วทะยานตัวขึ้นสู่ท้องฟ้าทันที

เทียนกงเหล่าจวินเห็นดังนั้นก็หน้าถอดสีพร้อมกับร้องลั่น

"เจ้าจะไปไหน!"

"เมื่อห้าร้อยปีก่อน! ข้าเคยติดตามมหาปราชญ์ไปโค่นล้มจักรพรรดิสวรรค์มาแล้ว! ห้าร้อยปีต่อมา ข้าก็ยังหยุดหมอนั่นได้อยู่! ตาเฒ่า แกปอดแหกก็เรื่องของแก แต่ข้าไม่เกี่ยว! ข้าไปล่ะ!"

"เหลวไหล! เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของจักรพรรดิสวรรค์เลยสักนิด! รีบกลับมาเดี๋ยวนี้!"

เทียนกงเหล่าจวินตวาดลั่น แต่เทพดาราเจิ้นเหลยกลับไม่สนใจฟังคำทัดทาน เขาเปลี่ยนร่างเป็นสายฟ้าแล้วพุ่งทะยานหายลับไปสุดขอบฟ้า!

ชายชราเห็นแผ่นหลังของศิษย์หายไปกับตาจึงกระทืบเท้าด้วยความโมโห

"ไอ้ศิษย์อกตัญญู! อยากให้ข้าอกแตกตายหรือไง! ทำแบบนี้มันรนหาที่ตายชัดๆ!"

ทันใดนั้น เทพดาราอวี้หลงก็แปลงกายเป็นมังกรขาวบินขึ้นไปลอยอยู่เหนือเขาเถี่ยหลิ่ง เธอก้มลงมากล่าวกับเทียนกงเหล่าจวิน

"เหล่าจวิน ข้าเองก็อยากจะอุทิศหยาดเหงื่อแรงกายเพื่อโลกใบนี้เหมือนกัน ต่อให้ต้องเป็นแมงเม่าบินเข้ากองไฟก็ยังดีกว่านั่งรอความตายอยู่ที่นี่"

พูดจบเทพดาราอวี้หลงก็ส่งเสียงคำรามก้องฟ้าแล้วทะยานตามไปอีกคน!

ในเวลาเดียวกัน บริเวณที่ยังไม่ถูกจักรพรรดิสวรรค์คลุ้มคลั่งสูบกลืน สัตว์อสูรและผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนมหาศาลต่างพากันบินขึ้นสู่ท้องฟ้า เปลี่ยนตัวเองเป็นดั่งฝนดาวตกพุ่งทะยานเข้าใส่ร่างมังกรดำทะมึนบนชั้นฟ้า!

"พวกเจ้า..."

เทียนกงเหล่าจวินมองดูสายธารดาวตกบนท้องฟ้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ เขาพึมพำกับตัวเอง

"มีเวลาเหลืออีกตั้งครึ่งวันให้มีชีวิตอยู่... ทำไมถึงไม่รู้จักหวงแหนเอาไว้บ้างนะ"

"ท่านอาจารย์..."

จู่ๆ เชวี่ยเวยเอ้อร์ก็พูดขึ้น เธอค้อมศีรษะให้เทียนกงเหล่าจวินอย่างนอบน้อม

"หลายปีมานี้พวกเราเอาแต่เฝ้ารอให้คนนอกมาช่วยกอบกู้โลก โดยไม่เคยคิดที่จะลุกขึ้นมาสู้ด้วยตัวเองเลยสักครั้ง"

"ในช่วงเวลาครึ่งวันสุดท้ายของชีวิต ศิษย์ขอเอาแต่ใจตัวเองสักครั้ง ขอสู้เพื่อตัวเองสักหนเถอะนะเจ้าคะ"

พูดจบเชวี่ยเวยเอ้อร์ก็กลายร่างเป็นนกวิหคสีเขียวบินขึ้นสู่ท้องฟ้า เธอกลายเป็นหนึ่งในดาวตกนับไม่ถ้วนที่พุ่งเข้าใส่มังกรดำล้างโลกบนชั้นฟ้า

"เวยเอ้อร์ แม้แต่เจ้าก็..."

เทียนกงเหล่าจวินมองตามหลังเชวี่ยเวยเอ้อร์ไปด้วยจิตใจที่เลื่อนลอย

"ทำไม... ทำไมทุกคนถึงได้โง่เง่าขนาดนี้นะ"

"กึ่งอริยะกับผู้ที่อยู่ต่ำกว่ามีช่องว่างที่ไม่อาจก้าวข้ามได้ขวางกั้นอยู่ ต่อให้มีแมงเม่ามากแค่ไหน... แล้วมันจะไปดับไฟดวงอาทิตย์ได้ยังไงกัน"

"พวกเจ้าคงกลายเป็นเถ้าถ่านก่อนจะได้เข้าใกล้จักรพรรดิสวรรค์ด้วยซ้ำ"

ท่ามกลางเสียงถอนหายใจของเทียนกงเหล่าจวิน จักรพรรดิสวรรค์คลุ้มคลั่งในร่างมังกรดำบนชั้นฟ้ากำลังมองดูฝูงสัตว์อสูรและนักพรตที่พุ่งเข้าใส่ตน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

"หึหึหึ... พวกอาหารวิ่งมาป้อนถึงปากเองเลยแฮะ"

"ก็ดี ให้บุฟเฟต์อย่างพวกเจ้ามาช่วยชดเชยพลังที่ข้าสูญเสียไปในแดนเซียนก็แล้วกัน!"

จักรพรรดิสวรรค์คลุ้มคลั่งอ้าปากกว้างราวกับเหวลึก เริ่มดูดกลืนสรรพชีวิตเบื้องล่างอย่างบ้าคลั่ง

สิ่งมีชีวิตที่ลุกขึ้นมาต่อต้านเหล่านั้น แม้แต่คนที่แข็งแกร่งที่สุดก็ยังเข้าใกล้จักรพรรดิสวรรค์คลุ้มคลั่งไม่ได้แม้แต่แสนลี้!

ทุกสิ่งทุกอย่าง... ล้วนเป็นดั่งแมงเม่าบินเข้ากองไฟ!

ในขณะเดียวกัน ณ แดนเซียนสวรรค์ตะวันออก

จางหยวนที่กำลังพยายามอย่างหนักในการชำระล้างพลังแห่งความแปดเปื้อน จู่ๆ เขาก็สัมผัสได้ว่าพลังแห่งวิถีสวรรค์รอบตัวหนาแน่นขึ้นอย่างประหลาด

จากนั้นข้อความสีแดงสะดุดตาก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอของเขา

[ข้าจะช่วยให้เจ้าบรรลุเป็นต้าหลัวจินเซียน! จงไปกำจัดจักรพรรดิปีศาจเพื่อมวลประชาซะ!]

[จบแล้ว]