บทที่ 420 - นายก๊อปปี้ได้มากแค่ไหนกัน?
บทที่ 420 - นายก๊อปปี้ได้มากแค่ไหนกัน?
บทที่ 420 - นายก๊อปปี้ได้มากแค่ไหนกัน?
หลังจากเทพแห่งความปีติบอกใบ้ให้จางหยวน เธอก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นมาอีก "เสี่ยวหยวนจื่อ ความจริงเรื่องพวกนี้ฉันไม่ควรจะบอกนายหรอกนะ แต่นายดั้นด้นมาถึงขั้นนี้แล้ว เรื่องพวกนี้จำเป็นต้องบอกให้นายรู้ไว้ล่วงหน้า"
"การที่คนทั้งโลกเปิดการ์ดเปลี่ยนอาชีพได้ มันเป็นพลังของวิถีสวรรค์ หน้าต่างสถานะของนายเองก็เป็นผลพวงจากวิถีสวรรค์เช่นกัน"
"แน่นอน ฉันไม่ได้หมายความว่านายไม่ควรใช้พลังพวกนี้หรอกนะ เอาเข้าจริงแล้ว... ไม่ว่าจะเป็นเทพแต่กำเนิด ผู้บำเพ็ญเพียร หรือผู้ใช้อาชีพ พลังของสรรพชีวิตบนโลกนี้ล้วนมีต้นกำเนิดมาจากวิถีสวรรค์ทั้งนั้น พลังเหล่านี้ไม่ได้มีระดับสูงต่ำเหนือกว่ากันเลย มันก็แค่แสดงออกในรูปแบบที่แตกต่างกันเท่านั้นเอง"
"แต่เมื่อก้าวไปถึงระดับที่เหนือกว่าราชันเทพ หรือแม้แต่ราชันเทพบางองค์ พวกเขาได้ครอบครองอำนาจของวิถีสวรรค์ไปบางส่วนแล้ว ทำให้สามารถเปลี่ยนแปลงกฎเกณฑ์บนโลกใบนี้ได้"
"ในการต่อสู้ระดับนี้ ข้อมูลที่โผล่ขึ้นมาบนหน้าต่างสถานะของนายมันเชื่อถือไม่ได้อีกต่อไป ต่อให้นายจะชนะการต่อสู้ หรือแม้กระทั่งได้รับรางวัลมาแล้วก็ตาม นายก็ห้ามชะล่าใจเด็ดขาด ต้องตามไปซ้ำให้ตายสนิท"
"บางทีราชันเทพที่ดูเหมือนตายสนิทไปแล้ว ความจริงอาจจะยังมีชีวิตอยู่ และคอยหาจังหวะสวนกลับอยู่ก็ได้"
จางหยวนร้องอุทานด้วยความทึ่ง "มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย"
เทพแห่งความปีติหัวเราะ "โลกใบนี้ยังมีความลับอีกเยอะแยะถมเถไป ขนาดฉันเองก็ยังรู้แค่ผิวเผินเลย ข้อมูลที่ฉันบอกนาย มันก็เป็นแค่ความรู้พื้นฐานของพวกยอดฝีมือระดับท็อปของโลกนี้เท่านั้นแหละ"
"เสี่ยวหยวนจื่อ หลังจากที่นายออกจากดันเจี้ยนนี้ไป ก็ถือว่านายได้ก้าวเท้าเข้าสู่วงการของยอดฝีมือระดับท็อปแล้ว หลังจากนี้นายจะไปไว้ใจข้อมูลบนหน้าต่างสถานะมากเกินไปไม่ได้ นายต้องใช้ตา หู และใจของตัวเองในการตัดสินใจ"
จางหยวน "น้อมรับคำสอนครับ"
"ฮ่าๆ! พวกเราสนิทกันขนาดไหนแล้ว นายไม่ต้องมาเกรงใจฉันหรอก!" เทพแห่งความปีติตบไหล่จางหยวนเบาๆ "แถมพูดกันตามตรง ตอนนี้นายเพิ่งจะอายุสิบแปดเอง พวกตาเฒ่าหนังเหนียวที่ส่งผลกระทบต่อวิถีสวรรค์ได้น่ะ อายุปาเข้าไปตั้งกี่หมื่นกี่แสนปีแล้วก็ไม่รู้..."
"นายยังอายุน้อยขนาดนี้แต่ก้าวเข้าสู่วงการนั้นได้ แถมยังถูกเอาไปเทียบชั้นกับพวกตัวประหลาดพวกนั้นอีก แค่นี้ก็ถือว่าเก่งกาจแบบหาตัวจับยากแล้ว"
"การที่ได้มาเจอกับไอ้เด็กเว่อร์วังอย่างนายเนี่ย ถือเป็นเรื่องสนุกที่สุดในชีวิตฉันเลยล่ะ!"
"เลิกพล่ามได้แล้ว! ไปจัดการไอ้บอสนั่นซะทีเถอะ!"
เทพแห่งความปีติหัวเราะร่วนพร้อมออกแรงผลัก ดันจางหยวนกลับเข้าไปในโถงบ่อเลือดอีกครั้ง
เหยียนจื่ออันที่นั่งอยู่กลางบ่อเลือดเห็นจางหยวนกลับมาก็ยิ้มเยาะ "ดูสิ ไอ้ขี้แพ้ของพวกเรากลับมาอีกแล้ว สงสัยจะคิดว่าพลังที่ประเคนมาให้ฉันมันยังไม่พอสินะ?"
เหยียนจื่ออันบิดคอไปมา ก่อนจะลุกขึ้นยืนในบ่อเลือด เขากวักมือเรียกจางหยวนเบาๆ พร้อมรอยยิ้ม "ในเมื่อเป็นแบบนั้น ก็มาสู้กันต่อเถอะ"
สิ้นเสียง ท่อนแขนของเหยียนจื่ออันก็แปรเปลี่ยนเป็นเส้นด้ายสีดำอีกครั้ง แล้วดึงกระบี่ฉุนจวินของก๊อปออกมาจากบ่อเลือด
จางหยวนเห็นภาพนั้นมุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย "ในเมื่อนายชอบพลังของฉันมากขนาดนี้ งั้นวันนี้ฉันจะปล่อยให้นายก๊อปปี้ให้หนำใจไปเลย!"
ฟุ่บ!
ประกายกระบี่สีแดงสว่างวาบขึ้น กระบี่ชื่อเซียวพุ่งทะลวงหัวของเหยียนจื่ออันจนทะลุ
[สังหารเคออิงสำเร็จ]
ข้อความแจ้งเตือนการสังหารชื่อคนแปลกหน้าปรากฏขึ้นบนหน้าต่างสถานะของจางหยวน ตามมาด้วยเสียงเด็กร้องไห้ดังกังวานขึ้นจากบ่อเลือด ก่อนที่เหยียนจื่ออันอีกคนจะตะเกียกตะกายขึ้นมาจากก้นบ่อ
"ป่วยการเปล่าจางหยวน นายไม่มีทางฆ่าฉันได้หรอก!"
เหยียนจื่ออันแสยะยิ้มเย็นชา กระบี่ชื่อเซียวของก๊อปและกระบี่ฉุนจวินของก๊อปพุ่งพรวดออกจากบ่อเลือดพร้อมกัน
ทว่าเหยียนจื่ออันยังไม่ทันได้ลงมือจู่โจม ลำแสงสีฟ้าก็พุ่งเจาะกะโหลกของเขาอีกระลอก
ไม่นาน เหยียนจื่ออันคนใหม่ก็ผุดขึ้นมาจากบ่อเลือดพร้อมกระบี่จ้านหลูของก๊อป เขาแค่นหัวเราะ "จางหยวน นายนี่มัน..."
ฉึก!
แสงดาราสว่างวาบ กระบี่เจ็ดดาราหลงหยวนพุ่งเข้าโจมตี ปลิดชีพเหยียนจื่ออันไปอีกครั้ง
หลังจากนั้น กานเจียง มั่วเสีย ไท่อา อวี๋ฉาง และเฉิงอิ่ง ก็ผลัดกันฝากแผลไว้บนร่างของเหยียนจื่ออันจนครบถ้วน
เสียงเด็กร้องไห้ดังขึ้นอีกคำรบ เหยียนจื่ออันลุกขึ้นจากบ่อเลือดอีกครั้ง พร้อมกับอาวุธประจำตัวของก๊อปทั้งเก้าเล่มที่ลอยวนอยู่รอบตัวเขา
ตอนนี้รอยยิ้มบนใบหน้าของเหยียนจื่ออันหายวับไปแล้ว ลึกเข้าไปในแววตาของเขาปรากฏความหวาดกลัวที่ยากจะสังเกตเห็นแวบหนึ่ง ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด
"ทำไมไม่หัวเราะต่อล่ะ?"
จางหยวนเห็นสีหน้าของเหยียนจื่ออัน ก็จัดการประทับตราแห่งความปีติลงบนร่างอีกฝ่ายทันที "ยิ้มเข้าไว้สิ จะได้สุขภาพดีไง"
เหยียนจื่ออันเห็นสถานะผิดปกติบนร่างตัวเอง ที่หากไม่ยอมหัวเราะ ค่าพลังชีวิตจะลดลงวินาทีละ 25% เขาก็รีบแสร้งฉีกยิ้มเย็นชาทันที พร้อมกับเย้ยหยันจางหยวน "ก็แค่ลูกไม้ตื้นๆ ตอนนี้ฉันมีอาวุธเทพของนายทั้งหมดแล้ว สิ่งที่นายทำไปก็เปล่าประโยชน์ มีแต่จะทำให้ฉันแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ เท่านั้น!"
พูดจบ ท่อนแขนของเหยียนจื่ออันก็แตกตัวเป็นเส้นด้ายสีดำมหาศาล เข้ารัดตรึงอาวุธประจำตัวจำลองทั้งเก้าเล่ม ก่อนจะพุ่งเข้าโจมตีจางหยวน!
ทว่าเหยียนจื่ออันยังไม่ทันได้บุกเข้ามา กระบี่เซวียนหยวนก็เทเลพอร์ตมาปรากฏตรงหน้าเขา แล้วแทงทะลุหน้าอกของเหยียนจื่ออันไปอย่างรวดเร็ว
[สังหารเจียงอวี้ถังสำเร็จ]
ข้อความแจ้งเตือนการสังหารอีกข้อความปรากฏขึ้นบนหน้าต่างสถานะของจางหยวน
ทว่าคราวนี้ เสียงเด็กร้องไห้กลับดังช้ากว่าปกติ จางหยวนต้องยืนรออยู่ในบ่อเลือดนานหลายนาที กว่าที่เสียงร้องไห้จะดังก้องขึ้น แล้วเหยียนจื่ออันจึงลุกขึ้นมาจากบ่อเลือดอีกครั้ง
"ไอ้โง่เอ๊ย!"
ตอนนี้เหยียนจื่ออันเริ่มคลุ้มคลั่ง เขาดึงอาวุธประจำตัวทั้งเก้าเล่มขึ้นมาจากบ่อเลือด ปลดปล่อยกลิ่นอายของเทพมารมรณะออกมา พร้อมกับสร้างพายุคมกระบี่พัดถล่มไปทั่วโถงบ่อเลือด และใช้เพลิงสุริยันแผดเผาร่างจางหยวนไปพร้อมกัน!
"จางหยวน! ฉันบอกแล้วไง! สิ่งที่นายทำมันป่วยการเปล่า นายฆ่าฉันไม่ได้หรอก แถมฉันยังจะได้พลังทั้งหมดของนายมาครองด้วย!"
"งั้นเหรอ?"
จางหยวนมองเหยียนจื่ออันที่กำลังบ้าคลั่งพร้อมกับหัวเราะเบาๆ "ฉันอุตส่าห์ใช้อาวุธประจำตัวตั้งสิบเล่มฆ่านาย แต่ทำไมตอนนี้นายถึงก๊อปปี้มันออกมาได้แค่เก้าเล่มล่ะ?"
"กระบี่เซวียนหยวนของฉันหายไปไหนซะล่ะ?"
"หรือว่าเป็นเพราะกระบี่เซวียนหยวนมีระดับพลังสูงเกินไป นายเลยใช้พลังวิถีสวรรค์ปั้นมันขึ้นมาไม่ได้งั้นสิ?"
ทันทีที่จางหยวนเอ่ยปาก รูม่านตาของเหยียนจื่ออันก็หดเกร็งลงเล็กน้อย
รอยยิ้มในดวงตาของจางหยวนยิ่งเด่นชัดขึ้น เขาเรียกอาวุธประจำตัวทั้งสิบเล่มออกมาจากมิติค่ายกลกระบี่พร้อมกันอีกครั้ง พลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวของศาสตราวุธเทพทั้งสิบเล่มดังกึกก้องไปทั่วห้องโถง
"เหยียนจื่ออัน นายเพิ่งบอกเองไม่ใช่เหรอว่าอาวุธที่เคยฆ่านายไปแล้ว จะไม่สามารถสร้างความเสียหายให้นายได้อีกน่ะ?"
"ฉันล่ะอยากจะเห็นจริงๆ ว่านายจะยื้อไปได้สักกี่น้ำ!"
ฟุ่บ!
อาวุธประจำตัวทั้งสิบเล่มแปรเปลี่ยนเป็นสิบแสงกระบี่ พุ่งทะลวงร่างของเหยียนจื่ออันไปในพริบตา
[กระบี่ชื่อเซียวไม่สามารถสร้างความเสียหายแก่เหยียนจื่ออันได้!]
[กระบี่จ้านหลูไม่สามารถสร้างความเสียหายแก่เหยียนจื่ออันได้!]
...
[กระบี่เซวียนหยวนไม่สามารถสร้างความเสียหายแก่เหยียนจื่ออันได้!]
ในเสี้ยววินาทีนั้น หน้าต่างสถานะของจางหยวนปรากฏข้อความสิบแถวขึ้นมาพร้อมกัน ทว่าร่างของเหยียนจื่ออันที่ถูกสิบแสงกระบี่แทงทะลุ กลับแตกสลายกลายเป็นเถ้าธุลีไปต่อหน้าต่อตา ภายใต้อำนาจของอาวุธประจำตัวทั้งสิบเล่ม
[สังหารเหยียนจื่ออันสำเร็จ]
[ได้รับ 100 แต้มวิถีสวรรค์]
บนหน้าต่างสถานะของจางหยวนปรากฏข้อความแจ้งเตือนการสังหารเหยียนจื่ออันขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับได้รับ 100 แต้มวิถีสวรรค์
จางหยวนมองข้อความบนหน้าต่างสถานะพร้อมรอยยิ้มจางๆ "เทพจอมหาทำ เธอนี่เป็นครูที่ดีจริงๆ เลยนะ... บทเรียนแรก ต่อให้ได้รับรางวัลมาแล้ว ก็ยังต้องซ้ำให้ตายสนิทสินะ"
จางหยวนยกมือขึ้นเล็กน้อย
อาวุธประจำตัวทั้งสิบเล่มลอยขึ้นไปอยู่เหนืออ่างเลือดทันที ก่อนจะเริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ
จากนั้น อาวุธประจำตัวสิบเล่มก็แบ่งตัวจากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสี่...
เพียงไม่กี่ลมหายใจ อาวุธประจำตัวนับหมื่นเล่มก็ปกคลุมไปทั่วท้องฟ้าเหนือป้อมปราการ!
ศิษย์สำนักกระบี่วิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วนแหงนหน้ามองขึ้นไปบนฟ้าด้วยความหวาดกลัว
"สำนักกระบี่วิญญาณ... จงพินาศไปซะ"
ครืน!!!
กระบี่บินนับหมื่นร่วงหล่นลงมาดั่งห่าฝน
[จบแล้ว]