บทที่ 38 มีคำสั่งเสียอะไรไหม

บทที่ 38 มีคำสั่งเสียอะไรไหม

"ฆ่างั้นเหรอ"

"คุณท่าน ประสาทกลับไปแล้วเหรอครับ"

"พวกเรามีคนตั้งเยอะแยะ แกจะเอาอะไรมาสู้"

"คุณท่าน ข้าเปลี่ยนใจแล้วว่ะ"

"ไม่ได้มีแค่มุดลอดใต้หว่างขากับเห่าเป็นหมาแล้วนะ"

"ถ้ายังรู้รักตัวกลัวตาย ก็ส่งแคปซูลกับอุปกรณ์ทั้งหมดบนตัวแกมาให้หมด"

"ในวันสิ้นโลกแบบนี้ ผู้อ่อนแอตกเป็นเหยื่อของผู้แข็งแกร่ง"

"สัจธรรมข้อนี้ คุณท่านคงจะไม่โง่จนไม่เข้าใจหรอกใช่ไหม"

เหล่าปาพูดจบ แววตาก็เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน พร้อมกับยกโล่ในมือขึ้นมา

ลูกจ๊อกสองคนที่ยืนขนาบซ้ายขวา ถือหอกยาวและท่อนเหล็กค่อยๆ ย่างสามขุมเข้ามาใกล้

ส่วนนักธนูสองคนที่อยู่ด้านหลัง ก็เริ่มล้วงมือไปหยิบอาวุธของตัวเองออกมา

เมื่อมองดูศพของผู้รอดชีวิตที่นอนจมกองเลือดอยู่รอบๆ ก็พอจะเดาได้ว่าพวกมันคงปล้นฆ่าคนมาไม่น้อย

[พุ่งชน]

เพียงชั่วพริบตา ลู่เวยก็พุ่งเข้าไปประชิดตัวลูกจ๊อกคนหนึ่ง

ค้อนเหล็กนิลขนาดยักษ์ถูกทุบเปรี้ยงเข้าที่หน้าอกของมันอย่างจัง

ลูกจ๊อกคนนั้นรู้สึกจุกจนเลือดลมตีกลับ ร่างกระเด็นลอยละลิ่วขึ้นไปในอากาศ ก่อนจะร่วงลงมากระแทกฝูงชนด้านหลัง

ความทนทานของมนุษย์เมื่อเทียบกับซอมบี้แล้ว มันช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

ต้องรู้ก่อนนะ ว่าขนาดซอมบี้ระดับอีลีตยังรับการโจมตีนี้ไม่ไหวเลยด้วยซ้ำ

ภายใต้พละกำลังอันมหาศาล ซี่โครงของลูกจ๊อกคนนั้นแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี

แรงกระแทกมหาศาลทะลวงเอาเศษกระดูกซี่โครงบางส่วนแทงทะลุผิวหนังด้านหลังโผล่ออกมาให้เห็น

สีหน้าก่อนตายของมันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดทรมานและน่าเวทนาสุดขีด

การลงมือแบบสายฟ้าแลบของลู่เวย ทำให้พวกตระกูลหลินถึงกับตาเหลือก

ระยะห่างตั้งสิบห้าเมตร ลู่เวยกลับพุ่งเข้ามาถึงตัวได้ในพริบตา เห็นได้ชัดเลยว่ามันต้องเป็นสกิลแปลกประหลาดอะไรสักอย่างแน่ๆ

"จับเป็นนังเด็กนั่นมาให้ฉันก็พอ"

"ส่วนไอ้ผู้ชาย ปล่อยให้เป็นหน้าที่พวกแกจัดการก็แล้วกัน"

หลินเม่าหรงจ้องมองลูกน้องที่นอนตายอยู่บนพื้นด้วยสายตาเย็นเยียบ

จากนั้นเขาก็ถอยร่นไปอยู่ด้านหลัง หันไปมองว่านซินหรานที่กำลังเดินเข้ามาหา ในมุมมองของเขา ซูเยว่ไม่มีค่าพอให้เขาต้องลงมือเองเลยด้วยซ้ำ

วินาทีต่อมา ท่ามกลางแสงแดดจ้า ในขณะที่ลูกน้องกำลังต่อสู้เอาเป็นเอาตาย เขากลับคว้าหมับเข้าที่หน้าอกของว่านซินหรานแล้วขยำขยี้อย่างเมามัน

ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่เคยเห็นว่านซินหรานเป็นผู้หญิงของตัวเองเลยสักครั้ง เธอเป็นแค่สัตว์เลี้ยง เป็นแค่ของเล่นชิ้นหนึ่งเท่านั้น

"บัดซบเอ๊ย"

"นี่แกกล้าฆ่าไอ้สิบสามเลยเหรอวะ"

"อุตส่าห์ให้เกียรติแล้วไม่ชอบใช่ไหม"

"พี่น้องทั้งหลาย ลุยเลยเว้ย"

เหล่าขุนพลเดนตายของตระกูลหลินกลุ่มนี้ หากเทียบกับผู้รอดชีวิตทั่วไปแล้ว ถือว่ามีฝีมือที่โดดเด่นเอาเรื่อง

ทุกคนล้วนแต่มีเลเวลสี่ หากสุ่มหยิบใครขึ้นมาสักคน ก็สามารถรับมือกับซอมบี้เลเวลเดียวกันได้ถึงสองตัวสบายๆ

แถมวันนี้ทั้งปาร์ตี้ยังเพิ่งรวมพลังกันล่าซอมบี้ระดับอีลีตมาได้สำเร็จอีกต่างหาก

ทุกสมรภูมิรบที่ผ่านมา พวกเขาล้วนเป็นฝ่ายกำชัยชนะ สิ่งนี้ยิ่งหล่อหลอมให้พวกเขามั่นหน้าและทะนงตัวถึงขีดสุด

แม้แต่ความตายของเพื่อนร่วมทีมเมื่อครู่นี้ ก็ยังไม่อาจกระชากสติพวกเขาให้ตื่นขึ้นมาเผชิญหน้ากับความเป็นจริงได้เลย

พวกมันเอาแต่คิดเข้าข้างตัวเองว่า ไอ้สิบสามมันประมาทเกินไปตอนที่ปะทะกับลู่เวยก็เท่านั้น

แต่น่าเสียดาย สิ่งที่พวกเขากำลังเผชิญหน้าอยู่ในขณะนี้ ไม่ใช่มนุษย์เดินดินธรรมดาทั่วไป

แต่เป็นซูเยว่ ชายผู้เคยผ่านขุมนรกในวันสิ้นโลกมาถึงสิบปีเต็ม และได้ย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง

"อาซิง อาเจี๋ย พวกแกยิงมันเลย"

เหล่าปาตะโกนสั่งการนักธนูทั้งสองคน

"จัดไปครับพี่แปด"

ทั้งสองคนถือธนูคอมพาวด์อยู่ในมือ ดูจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว น่าจะเป็นแค่ธนูระดับทั่วไป

ซูเยว่ไม่ลุกลี้ลุกลน เขาล้วงเอาธนูรบหัวเซี่ยออกมา และในจังหวะที่เบี่ยงตัวหลบลูกศรของฝ่ายตรงข้าม

เขาก็ง้างสายยิงลูกธนูสวนกลับไปสองดอกติด อาซิงและอาเจี๋ยถูกยิงเข้าที่หัวไหล่อย่างจัง

ภายใต้พละกำลังมหาศาล ลูกธนูทะลวงผ่านกระดูกสะบักจนทะลุออกไปด้านหลัง

ทิ้งไว้เพียงรูโหว่ขนาดเท่าชามข้าว เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมาไม่หยุด

จากการขัดจังหวะของซูเยว่ ทำให้ลูกธนูที่พวกมันยิงออกมาพลาดเป้า ถากผ่านหนังหัวของเหล่าปาไปอย่างหวุดหวิด

"พวกแกยิงประสาอะไรของพวกแกวะ"

เหล่าปาหันขวับกลับไปด่า ก่อนจะเบิกตากว้างกับภาพสยดสยองตรงหน้า

เสียงโหยหวนอันน่าเวทนาของทั้งสองคน ทำเอาทุกคนถึงกับขนลุกซู่

การจะยิงทิ้งให้ตายคาที่ สำหรับซูเยว่แล้วมันก็แค่เรื่องหมูๆ

แต่ที่เขาจงใจยั้งมือเอาไว้ ก็เพราะหวังจะใช้พวกมันเป็นเหยื่อให้ลู่เวยกอบโกยแต้มวิวัฒนาการนั่นเอง

ลู่เวยได้รับคำสั่งจากซูเยว่ ก็เดินดุ่มๆ ตรงเข้าไปหาพวกมันทั้งสองคนทันที

ฟาดไปสองค้อน แต้มวิวัฒนาการอีกแปดสิบแต้มก็ตกเข้ากระเป๋าไปอย่างสวยงาม

ปะทะกันเพียงแค่ไม่กี่กระบวนท่า พี่น้องสามคนก็ต้องมาทิ้งชีวิตอยู่ใต้ค้อนเหล็กมรณะนี่เสียแล้ว

ตอนนี้พวกมันเพิ่งจะสังเกตเห็นว่า รอยแดงๆ บนชุดกระโปรงของลู่เวย มันคือคราบเลือดทั้งหมดเลยนี่หว่า

ต้องฆ่าคนไปกี่ศพกัน ถึงได้อาบเลือดมาขนาดนี้

ในฐานะหัวหน้าทีม ความโกรธเกรี้ยวของเหล่าปาก็พุ่งทะลุปรอทเอาชนะความหวาดกลัวไปจนหมดสิ้น

"บัดซบเอ๊ย"

"เดี๋ยวฉันจะเป็นคนรับมือกับนังผู้หญิงคนนี้เอง"

"ส่วนพวกแกที่เหลือ ไปรุมฆ่าไอ้ผู้ชายคนนั้นซะ"

"รับทราบครับพี่แปด"

ลูกสมุนอีกสามคนที่เหลือขานรับ แววตาของพวกมันเริ่มจริงจังและดุดันขึ้น

พวกมันแบ่งกำลังออกเป็นสามทาง แล้วเดินตีวงล้อมเข้าหาซูเยว่

ส่วนเหล่าปาก็สบถด่าอย่างหัวเสีย ก่อนจะพุ่งเข้าปะทะกับลู่เวย

ค้อนยักษ์ของเด็กสาวคนนี้อาจจะดูดุดันน่ากลัว แต่เหล่าปาก็มั่นใจในตัวเองเกินร้อย

"ข้ามีค่าความทนทานตั้งสี่สิบสี่แต้ม"

"ไม่เชื่อหรอกว่าเอ็งจะทุบข้าเข้า"

ความมั่นใจของเขาย่อมมีที่มาที่ไป

เหล่าปาอัปแต้มสถานะทั้งหมดลงไปที่ค่าความทนทาน แถมยังมีโล่คู่กาย ทำให้ตอนนี้เขามีค่าความทนทานสูงถึงสี่สิบสี่แต้ม

เลเวลสี่แต่มีค่าความทนทานตั้งสี่สิบสี่แต้ม ถือว่าไม่ธรรมดาเลยทีเดียว

ต่อให้ต้องดวลกับซอมบี้กลายพันธุ์ เขาก็สามารถยืนชนรับการโจมตีได้สบายๆ

ขอแค่เขายื้อเวลาถ่วงเด็กสาวคนนี้เอาไว้ได้ พี่น้องที่เหลือก็ล้วนเป็นระดับหัวกะทิของตระกูลหลินทั้งนั้น

การจะจัดการกับไอ้ผู้ชายคนนั้น มันก็แค่เรื่องปอกกล้วยเข้าปากไม่ใช่หรือไง

เคร้ง เคร้ง

ค้อนยักษ์ปะทะเข้ากับโล่เหล็ก ประกายไฟแตกกระจายกระเด็นไปทั่ว

หลังจากฝืนทนรับการทุบไปสองครั้ง ง่ามนิ้วของเหล่าปาก็ฉีกขาด แขนทั้งสองข้างชาดิกจนไร้ความรู้สึก

[ติ๊ง]

[โล่เหล็ก ได้รับความเสียหาย ค่าความทนทานลดลงต่ำกว่า 50% โปรดซ่อมแซมโดยด่วน]

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ เหล่าปาก็ก้มมองโล่ในมือด้วยสายตาที่แทบไม่เชื่อ

บนผิวโล่ ปรากฏรอยร้าวแตกแขนงไปทั่ว ถ้าขืนโดนทุบซ้ำอีกที มีหวังได้พังยับเยินคามือแน่ๆ

เขากัดฟันฝืนทน เบี่ยงตัวหลบฉากออกไปด้านข้าง รอดพ้นจากค้อนที่สามของลู่เวยไปได้อย่างฉิวเฉียด

ถ้าไม่ใช่เพราะลู่เวยมีค่าความคล่องตัวที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ทำให้เคลื่อนไหวและโจมตีได้เชื่องช้า

ป่านนี้เหล่าปาคงถูกทุบเป็นผีเฝ้าถนนไปนานแล้ว

เลือดลมในกายตีกลับอย่างรุนแรง เหล่าปาพ่นเลือดสีดำคล้ำออกมาคำโต

ความหวาดกลัวเริ่มเกาะกินหัวใจของเหล่าปา เขาไม่กล้าเอาตัวเข้าไปเสี่ยงรับการโจมตีตรงๆ อีกแล้ว

ตัดภาพมาที่ซูเยว่ เขาไม่ได้เป็นห่วงลู่เวยเลยสักนิด

ด้วยค่าสถานะในตอนนี้ แถมยังมีแหวนดูดเลือดอีก พลังรบของเธอก็พอฟัดพอเหวี่ยงกับซอมบี้อีลีตในเลเวลเดียวกันเลยทีเดียว

ถ้าเป็นการดวลเดี่ยวแบบตัวต่อตัว แล้วลู่เวยยังจัดการมนุษย์กระจอกๆ พวกนี้ไม่ได้

จะให้คุ้มค่ากับที่เขาอุตส่าห์ทุ่มเทลงทุนปั้นเธอมาได้ยังไงล่ะ

"พวกแกรีบฆ่าไอ้ผู้ชายคนนั้นซะ"

"แล้วก็รีบมาช่วยฉันเดี๋ยวนี้"

เหล่าปาหอบแฮกๆ หายใจถี่รัว น้ำเสียงสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด

แต่ในจังหวะที่เหล่าปากำลังเสียสมาธินั่นเอง ค้อนยักษ์ก็พุ่งแหวกลมเข้าใส่เขา

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาไหวตัวทัน ทิ้งโล่แล้ววิ่งหนีเอาชีวิตรอด ป่านนี้เขาก็คงกลายเป็นศพไปอีกคนแล้ว

แต่ทว่า โล่คู่กายใบนั้นกลับไม่ได้โชคดีแบบนั้น

โล่ระดับยอดเยี่ยมทนรับค้อนของลู่เวยได้เพียงแค่สามครั้ง ก่อนจะถูกทุบจนแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย พังพินาศไปโดยสมบูรณ์

จากนั้น ลู่เวยก็วิ่งไล่กวดเหล่าปาอย่างไม่ลดละ

ทุกครั้งที่เธอเงื้อค้อนขึ้นฟาด มันทำให้เขารู้สึกเหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากร่าง ขวัญหนีดีฝ่อไปหมด

ในขณะเดียวกัน ซูเยว่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมอย่างใจเย็น ค่อยๆ ง้างสายและปล่อยลูกธนูออกไปทีละดอก

ในสายตาของซูเยว่ กลุ่มขุนพลเดนตายของตระกูลหลินพวกนี้ อาจจะดูเหมือนทำงานกันเป็นทีม แต่ความจริงแล้วมีช่องโหว่เต็มไปหมด

ผ่านไปแค่ไม่กี่ดอก ลูกสมุนตระกูลหลินที่เหลือก็ถูกยิงเข้าที่หัวเข่าจนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทุกคน

เสียงร้องครวญครางขอความช่วยเหลือดังก้องไปทั่ว บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าบาดแผลนั้นสาหัสแค่ไหน

แต่ไม่นานนัก ค้อนเหล็กของลู่เวยก็มาช่วยปิดบัญชีชีวิตให้พวกมัน อย่างน้อยพวกมันก็ไม่ต้องทนเจ็บปวดอีกต่อไป

เหล่าปามองไปยังเจ้านายของตัวเองด้วยสายตาสิ้นหวัง ใบหน้าของอีกฝ่ายตอนนี้เขียวปัดด้วยความโกรธจัด

"ไอ้พวกสวะไม่ได้เรื่อง"

หลินเม่าหรงระบายอารมณ์ด้วยการหยิกว่านซินหรานที่อยู่ข้างๆ อย่างแรง

ในเมื่อลูกสมุนตายเรียบหมดแล้ว ในที่สุดเขาก็ต้องเป็นฝ่ายลงมือเองเสียที

สายลมโชยมาบางๆ พัดพากลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

ในเวลาเพียงแค่หนึ่งนาทีสั้นๆ ลูกน้องของหลินเม่าหรงทั้งหมด ก็ถูกส่งลงนรกไปตามๆ กัน

"มีคำสั่งเสียอะไรไหม"

"ฉันให้โอกาสแกแค่สองกระบวนท่าเท่านั้น"

ซูเยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

[จบแล้ว]