บทที่ 19 - ความลับบนชั้นสี่ของโรงพยาบาล

บทที่ 19 - ความลับบนชั้นสี่ของโรงพยาบาล

ขาทั้งสองข้างของเขาถูกตัดขาดจนถึงโคน

เลือดจำนวนมหาศาลพุ่งกระฉูดออกมาจากรอยตัดทั้งสามจุด

ชั่วพริบตานั้นเลือดก็ไหลทะลักราวกับสายน้ำเจิ่งนองไปทั่วพื้น

"อ๊าก"

"นังแพศยา"

ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้เขากรีดร้องและดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้นอย่างควบคุมไม่ได้

ส่วนซอมบี้ระดับอีลีต หลังจากที่ได้ลงมือล้างแค้นจนสำเร็จ

แววตาของมันกลับเผยให้เห็นถึงความสงบสุขราวกับได้รับการปลดปล่อย

ซอมบี้ระดับอีลีตหันไปมองซูเยว่ที่ยืนอยู่ด้านข้าง ในที่สุดมันก็ค่อยๆ หลับตาลง

[ติง สังหารซอมบี้คลุ้มคลั่งระดับอีลีต เลเวล 4 สำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 80 แต้ม เหรียญทอง 8 เหรียญ]

[ติง สังหารซอมบี้คลุ้มคลั่งระดับอีลีต เลเวล 4 สำเร็จ ได้รับคะแนน 50 แต้ม]

"บางทีความตายอาจจะเป็นจุดจบที่ดีที่สุดสำหรับแกแล้วล่ะ"

ซูเยว่มองดูซอมบี้ระดับอีลีตแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

สิบปีในวันสิ้นโลก ซูเยว่มีหลักการใช้ชีวิตในแบบของตัวเอง

การทำแบบนี้ถือว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ทั้งช่วยให้ซอมบี้ระดับอีลีตได้ล้างแค้น และยังได้สังหารไอ้เดรัจฉานในร่างซอมบี้ตัวนี้ไปพร้อมๆ กัน

"น้องชาย"

"ขอร้องล่ะ"

"ช่วยพี่ชายคนนี้ด้วย"

หมอคนนั้นสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่กำลังหลุดลอยไป เขาตะเกียกตะกายคลานเข้าไปหาซูเยว่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดผวา ปากก็พร่ำร้องขอชีวิตไม่หยุด

ทว่าในเวลานี้ คันธนูของซูเยว่ได้เล็งตรงไปที่หัวของเขาแล้ว

"ช่วยแกงั้นเหรอ"

"แล้วผมจะได้ประโยชน์อะไร"

ซูเยว่มองดูหมอคนนั้นด้วยแววตาสนุกสนาน

อีกไม่นาน หมอนี่ก็จะกลายเป็นซอมบี้ ซอมบี้ที่ขาขาดไปถึงสามข้าง

"น้องชาย"

"ในโรงพยาบาลนี้มีความลับที่ยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่"

"มันอยู่บนชั้นสี่"

"อึก"

หมอคนนั้นพูดยังไม่ทันจบประโยค เขาก็ตาเหลือกค้าง

และในวินาทีที่เขากลายร่างเป็นซอมบี้ ลูกธนูดอกหนึ่งก็พุ่งเจาะทะลุสมองของเขาในทันที

เมื่อซอมบี้ระดับอีลีตสิ้นใจ จิตสังหารอันรุนแรงที่เคยแผ่ซ่านปกคลุมพื้นที่ก็พลันสลายหายไป

อาณาเขตที่เคยเป็นของซอมบี้ระดับอีลีตตัวนี้ กำลังจะถูกซอมบี้ตัวอื่นๆ เข้ามายึดครองในไม่ช้า

เมื่อฟังจากเสียงคำรามและเสียงฝีเท้าที่ดังมาจากโถงพักคอยของศูนย์รังสีวิทยาแล้ว คาดว่าน่าจะมีซอมบี้ไม่ต่ำกว่าหลายสิบตัว

และในตอนนี้พละกำลังของซูเยว่ก็ลดลงจนแทบจะหมดหลอด หากขืนปะทะกันตรงๆ เขาย่อมไม่มีทางชนะอย่างแน่นอน

สามสิบหกกลยุทธ์ หนีคือยอดกลยุทธ์

ซูเยว่ไม่มีเวลามามัวพิรี้พิไร เขารีบกวาดของรางวัลใส่ลงไปในกำไลข้อมือ

แล้ววิ่งตรงดิ่งกลับไปที่ห้องทำงานห้องเดิม พร้อมกับปิดประตูดังปัง

แต่ความเคลื่อนไหวของซูเยว่ก็ยังดึงดูดความสนใจของพวกซอมบี้อยู่ดี

ในเวลานี้ ฝูงซอมบี้กว่าสามสิบตัวพากันแห่กรูกันเข้ามา พวกมันพุ่งชนประตูห้องทำงานอย่างบ้าคลั่งราวกับคลื่นมนุษย์

ประตูห้องทำงานที่เดิมทีก็ไม่ได้แข็งแรงอะไรนัก ถูกฝูงซอมบี้พุ่งชนจนพังทลายลงมาอย่างรวดเร็ว

ซอมบี้แห่กันกรูกันเข้าไปจนห้องทำงานเล็กๆ แห่งนี้อัดแน่นไปด้วยฝูงซอมบี้จนแทบไม่มีที่ยืน

ทว่าสิ่งที่น่าแปลกก็คือ เมื่อกี้พวกมันเพิ่งจะเห็นผู้ชายคนหนึ่งหนีเข้ามาในห้องนี้แท้ๆ แต่ทำไมจู่ๆ ถึงหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเสียล่ะ

พวกมันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก และพยายามเดินค้นหาไปทั่วห้อง

พวกมันส่งเสียงคำรามในลำคอเป็นระยะเพื่อสื่อสารกัน แต่ก็หาตัวผู้ชายคนนั้นไม่พบเลยแม้แต่เงา

ปึ้ก

เมื่อสามร้อยกว่าปีก่อน มีแอปเปิลลูกหนึ่งหล่นใส่หัวนิวตัน เขาจึงค้นพบกฎแรงโน้มถ่วง

แต่ในวันนี้ มีเศษฝ้าเพดานแผ่นหนึ่งหล่นใส่หัวซอมบี้ตัวหนึ่ง

แต่มันกลับค้นพบอะไรไม่ได้เลย

พวกมันคงไม่มีทางคิดถึงหรอกว่า ซอมบี้ระดับอีลีตตัวเมื่อกี้ได้มอบแรงบันดาลใจให้กับซูเยว่

เขาได้แอบปีนขึ้นไปบนฝ้าเพดาน และหลบหนีออกจากห้องทำงานไปตามช่องว่างระหว่างกำแพงเรียบร้อยแล้ว

อย่างไรก็ตาม บนฝ้าเพดานก็ใช่ว่าจะเป็นพื้นที่ที่ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์

ฝ้าเพดานหลายจุดถูกทำลายลงอย่างหนักตั้งแต่ตอนที่วันสิ้นโลกมาเยือน จึงมีความเสี่ยงที่จะพังถล่มลงมาได้ทุกเมื่อ

สิ่งที่ซูเยว่ไม่รู้ก็คือ หลังจากจบการต่อสู้เมื่อครู่นี้ คะแนนสะสมของเขาก็พุ่งขึ้นไปถึง 62 แต้มแล้ว

เขาทิ้งห่างอันดับสองไปถึง 35 แต้ม ครองอันดับหนึ่งแบบไร้คู่แข่ง

นำโด่งไปไกลเลยทีเดียว

บริเวณหน้าโถงฉุกเฉิน กลุ่มของหลินเม่าหรงเพิ่งจะดรอปแคปซูลเสบียงมาได้หนึ่งแคปซูลอย่างยากลำบาก

และมันคือ อ้อยที่ไม่ค่อยหวานเท่าไหร่หนึ่งท่อน

ในตอนนี้ คนกว่าสิบคนนั่งเรียงแถวหน้ากระดานอยู่บนบันไดหน้าประตู ต่างคนต่างแทะอ้อยกันคนละท่อน

ลูกกระเดือกของพวกเขาขยับขึ้นลงอย่างยากลำบาก แม้แต่กากอ้อยก็ยังฝืนกลืนลงท้องไปด้วย

แต่ละคนหน้าดำคร่ำเครียด ตาเหลือกค้างเพราะกลืนกากอ้อยไม่ลง

"นายน้อย"

"ตารางอันดับอัปเดตแล้วครับ"

"เหล่าปา"

"ไม่ต้องถามก็รู้ว่าพวกเราน่าจะยังเป็นที่หนึ่งอยู่ใช่ไหม"

"นายน้อย"

"พวกเราถูกแซงแล้วครับ"

เหล่าปาตกใจจนแทบจะทำฟันที่เพิ่งอุดมาใหม่หักคาปาก

"หืม น่าสนใจนี่"

"ไหนเอามาดูซิ"

"หรือว่าจะเป็นฝีมือของพวกตระกูลหม่าแห่งเหอซีกันนะ"

เมื่อมองดูตารางอันดับ กล้ามเนื้อบนใบหน้าของหลินเม่าหรงก็กระตุกยิกๆ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าอ้อยในมือมันหมดความอร่อยไปเสียดื้อๆ

อันดับหนึ่งกลับถูกแทนที่ด้วยชื่อแปลกๆ คนเดินถนนหน้าตาธรรมดา

"62 แต้มเหรอ"

"แถมยังไม่ได้สังกัดทีมไหนอีก"

"มันทำได้ยังไงกัน"

"นายน้อยจำได้ไหมครับ"

"ที่ผู้จัดระเบียบบอกว่ามีตัวตึงมาเยือนโรงพยาบาล"

"หรือว่าจะเป็นเจ้านี่กันแน่"

"เหลวไหล"

"คนที่แข็งแกร่งที่สุดต้องเป็นนายน้อยอย่างฉันเท่านั้น"

"รีบกินให้หมด"

"เดี๋ยวต้องออกไปลุยกันต่อ"

ในขณะเดียวกัน ซูเยว่ก็พบพื้นที่ปูนที่ค่อนข้างแข็งแรงแห่งหนึ่ง การต่อสู้เมื่อครู่นี้สูบเรี่ยวแรงของเขาไปไม่น้อย

เขากำลังกินหมูเปรี้ยวหวานแสนอร่อยอย่างตะกรุมตะกราม สลับกับจิบน้ำควัซ และเรอออกมาเป็นระยะ

ทุกครั้งที่เขาเรอ เสียงนั้นจะดึงดูดความสนใจของพวกซอมบี้ในห้องทำงาน

พวกมันหันซ้ายหันขวามองหาต้นเสียง แต่ก็ไม่พบซูเยว่ที่ซ่อนตัวอยู่หลังเสาเลยแม้แต่น้อย

ก่อนกินข้าว ซูเยว่เพิ่งจะดื่มขวดฟ้าจิ๋วขวดสุดท้ายลงคอไป

ในชาติก่อน กว่าเขาจะเรียนรู้สกิลได้ก็ต้องรอจนถึงตอนเปลี่ยนอาชีพแล้ว ทำให้ในช่วงมือใหม่พละกำลังของเขาแทบจะเต็มเปี่ยมอยู่เสมอ

แต่ในตอนนี้ แค่ใช้สกิลไปสองสกิล พละกำลังของเขาก็ถูกสูบไปจนเกลี้ยงแล้ว

ในเวลานี้ เขาหวนนึกถึงคำพูดก่อนตายของหมอคนนั้น

คนโบราณว่าไว้ ก่อนตายคนเรามักจะพูดความจริง แต่ก็ไม่รู้ว่ามันจะจริงแค่ไหนกันเชียว

ความลับงั้นเหรอ บนชั้นสี่งั้นเหรอ

นี่มันวันสิ้นโลกแล้วนะ ยังจะมัวมาห่วงความลับอะไรอีก มันจะเอาไปขายได้สักกี่ตังค์เชียว

แต่ทว่า เรื่องนี้กลับกระตุ้นความสนใจของซูเยว่ได้ไม่น้อย

ช่างมันเถอะ ยังไงเขาก็ต้องบุกขึ้นไปข้างบนอยู่ดีนี่นา

เมื่ออิ่มหนำสำราญ ซูเยว่ก็หยิบของรางวัลที่ได้มาเมื่อครู่ออกมาตรวจสอบ

แคปซูลเสบียงหนึ่งแคปซูล เขาขี้เกียจเปิดดูจึงเก็บมันกลับเข้าไปในกำไลข้อมือทันที

ชิ้นต่อไปคือกุญแจโบราณที่มีลวดลายประณีตงดงาม

"กุญแจผีสารพัดนึก"

"แจ่มไปเลย"

[กุญแจผีสารพัดนึก] ของใช้สิ้นเปลืองระดับยอดเยี่ยม ราชาสะเดาะกุญแจแห่งโยโกฮาม่า ไม่มีกุญแจดอกไหนในโลกที่เขาไขไม่ออก เมื่อใช้งานแล้ว จะสามารถปลดล็อกกุญแจหรือกลไกที่อยู่ต่ำกว่าระดับยอดเยี่ยมได้ทั้งหมด

ไอเทมชิ้นนี้ถือว่ามีประโยชน์มากในการสำรวจดันเจี้ยนลับหรือปลดล็อกกลไกที่ซ่อนอยู่

ของแบบนี้ มีเท่าไหร่ก็เอามาให้หมดเลย

จากนั้นซูเยว่ก็หยิบอุปกรณ์ชิ้นสุดท้ายออกมา

"รองเท้าระดับชั้นเลิศ"

ซูเยว่แทบจะกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่

แต่เมื่อเขาเห็นสีแดงอันเป็นเอกลักษณ์ของรองเท้าคู่นี้ รอยยิ้มของเขาก็หุบลงทันที

"ทำไมต้องเป็นเจ้านี่ด้วยเนี่ย"

รองเท้าหนังสีแดงแปร๊ดสุดกวนโอ๊ย แต่กลับส่องประกายแสงสีฟ้าอันเป็นสัญลักษณ์ของอุปกรณ์ระดับชั้นเลิศออกมา

ด้านข้างของรองเท้ามีท่อเหล็กทรงกลมสองท่อติดอยู่ ดูคล้ายกับจรวดนำวิถีที่พร้อมจะพ่นไฟออกไปด้านหลัง

มันคืออุปกรณ์ที่ถูกเหล่าผู้รอดชีวิตตั้งฉายาให้ว่า รัสเซียนรูเล็ตต์ ซึ่งก็คือ รองเท้าบูตจรวดซูเปอร์ นั่นเอง

[รองเท้าบูตจรวดซูเปอร์] อุปกรณ์ระดับชั้นเลิศ ไอเทมเด็ดสำหรับใช้หลบหนี ไล่ล่า หรือปล้นฆ่า ดั่งคำกล่าวที่ว่า มาไร้เงา ไปไร้ร่องรอย สังหารคนนับพันลี้โดยไม่ทิ้งร่องรอยให้ตามตัว อาจจะมีอาการขัดข้องบ้างเป็นบางครั้ง แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร

คุณสมบัติ ความทนทานเพิ่มขึ้น 5 แต้ม ความคล่องตัวเพิ่มขึ้น 5 แต้ม ความเร็วในการเคลื่อนที่เพิ่มขึ้น 10 เปอร์เซ็นต์

สกิลกดใช้ จรวดน้อยมาแล้วจ้า สิ้นเปลืองพละกำลังจำนวนหนึ่งเพื่อจุดระเบิดรองเท้าบูตจรวด เพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่อย่างมหาศาลเป็นเวลา 3 วินาที ระยะเวลาคูลดาวน์ 10 นาที

ดูเหมือนจะน่าใช้ใช่ไหมล่ะ

แต่ความจริงแล้ว มันคือไอเทมสุดบรรลัยเลยต่างหาก

ด้วยอัตราการเกิดข้อผิดพลาดที่สูงถึง 1 ใน 6 ทุกครั้งที่เปิดใช้งานสกิลนี้ จึงไม่ต่างอะไรกับการเอาชีวิตไปแขวนไว้บนเส้นด้าย

บางครั้งมันก็ระเบิดตู้มตายคาที่ไปเลย

บางครั้งพอเปิดใช้งานแล้วก็หยุดไม่ได้ วิ่งเตลิดเปิดเปิงไปไหนก็ไม่รู้

และที่หนักสุดก็คือ บางคนถูกพุ่งทะยานขึ้นไปบนฟ้า แล้วตกลงมากระแทกพื้นจนแหลกเหลวไม่มีชิ้นดี

[จบแล้ว]