บทที่ 161 ช็อกทั้งหมู่บ้าน! อุจิวะกำลังจะปิดฉากลงจากหน้าประวัติศาสตร์งั้นหรอ?

บทที่ 161 ช็อกทั้งหมู่บ้าน! อุจิวะกำลังจะปิดฉากลงจากหน้าประวัติศาสตร์งั้นหรอ?

“หนวดขาวไอ้สารเลวเอ๊ย! ไอ้โจรสลัดต่ำช้า!”

ดันโซที่แอบเผ่นหนีออกมาก่อนล่วงหน้า สบถด่ามาตลอดทาง:

“ชั้นยังไม่เห็นเนตรวงแหวนวงที่ชั้นอยากจะได้เลยสักวงเดียว! อย่าให้ชั้นหาโอกาสได้นะเว้ย ไม่งั้นชั้นจะฆ่าไอ้สารเลวนั่นให้ตายโหงไปเลย รวมทั้งลูกๆ ของมันด้วย”

อย่างไรก็ตาม ดันโซก็ไม่กล้าพูดคำขู่พวกนั้นออกมาดังๆ หรอกนะ

เขาถึงกับต้องกดเสียงให้ต่ำลงมากๆ ด้วยซ้ำ

มันแทบจะเหมือนกับการบ่นพึมพำกับตัวเองเลยล่ะ

แต่ในเวลานี้ จู่ๆ ดันโซก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ เพราะเขาได้ยินเสียงฝีเท้าของคนสองคนกำลังเดินอยู่

รูม่านตาของดันโซหดแคบลงเล็กน้อย เพราะเขาจำได้อย่างแม่นยำเลยว่ามีสมาชิกหน่วยรากแค่คนเดียวเท่านั้นที่กำลังเข็นรถให้เขาอยู่

แล้วเสียงฝีเท้าอีกคู่มันคือเสียงของใครกันล่ะ?

“เดี๋ยวก่อน! หยุดรถ!”

ดันโซรีบหันขวับกลับไปทันที ตาข้างเดียวของเขาจ้องเขม็งไปที่สมาชิกหน่วยรากที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นมา:

“อุจิวะ อิทาจิ?”

“การได้มาเป็นหนึ่งในผู้บริหารระดับสูงของโคโนฮะนี่มันไม่ง่ายเลยจริงๆ นะครับ ท่านดันโซ”

อิทาจิใช้มือข้างเดียวถอดหน้ากากหน่วยรากที่เขาเก็บได้ระหว่างทางออก

การปรากฏตัวของเขาทำให้นินจาหน่วยรากที่กำลังเข็นรถเข็นอยู่ถึงกับตกใจกลัว

เขารีบชักดาบออกมาและเตรียมพร้อมต่อสู้ทันที

แต่อุจิวะ อิทาจิ กลับเมินเฉยต่อเขาโดยสิ้นเชิง เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาของอิทาจิจ้องมองไปที่ดันโซ และสายตาอันเฉียบคมของทั้งสองคนก็เข้าปะทะกันกลางอากาศ

“อิทาจิ! นี่แกแอบปิดบังชั้นแล้วไปร่วมมือกับคนอื่นงั้นรึ?”

สีหน้าของดันโซดูน่าเกลียดเอามากๆ:

“ในเมื่อแกมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ ก็แปลว่าหนวดขาวไม่ได้กำลังต่อสู้กับแกสินะ”

“ก็ใช่น่ะสิครับ”

มาถึงจุดนี้แล้ว อิทาจิก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังอีกต่อไป:

“มันก็แค่ทำไปเพื่อให้แผนการดำเนินไปได้อย่างราบรื่นมากขึ้นก็เท่านั้นเอง”

“แต่สิ่งที่แกทำลงไปมันกำลังสร้างปัญหาใหญ่โตให้ชั้นนะโว้ย!”

ดันโซกัดฟันกรอด:

“กลุ่มนินจาหน่วยรากที่ชั้นส่งเข้าไปยังไม่ออกมาเลย! พวกมันน่าจะโดนลูกหลงจากการต่อสู้และอาจจะตายอยู่ข้างในนั้นไปแล้วก็ได้!”

อิทาจิพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย:

“เรื่องพวกนั้นมันไม่เกี่ยวอะไรกับผมเลยนี่ครับ ผมจำได้ว่าข้อตกลงของพวกเราก็คือ คืนนี้ผมจะฆ่าคนของตระกูลอุจิวะทุกคนในเขตที่อยู่อาศัยของอุจิวะ ยกเว้นซาสึเกะ แค่นั้นไม่ใช่หรอครับ”

“อันที่จริง ผมก็ทำตามนั้นแล้วนะครับ เพราะว่า... ตอนนี้ในเขตที่อยู่อาศัยของตระกูลอุจิวะ ไม่มีคนตระกูลอุจิวะหน้าไหนรอดชีวิตอยู่เลยแม้แต่คนเดียว”

อิทาจิหยุดไปชั่วครู่และพูดต่อว่า:

“แล้วผมก็ขอเตือนอะไรคุณไว้สักเรื่องนึงด้วยนะครับ”

“เรื่องอะไร?”

คิ้วที่ขมวดมุ่นของดันโซไม่เคยคลายลงเลย

แม้ว่าการกวาดล้างตระกูลอุจิวะจะเป็นเรื่องดีงามสำหรับเขามากๆ ก็เถอะ

แต่เขากลับไม่ได้ผลประโยชน์อะไรเลยนี่หว่า!

แล้วคิ้วของเขาจะคลายออกได้ยังไงกันล่ะ!

“เมื่อกี้นี้... ตอนที่ผมลงมือฆ่าคนไปได้เจ็ดสิบกว่าคน ผมก็พบว่าพวกเขาทั้งหมดหายตัวไปแล้วล่ะครับ”

อิทาจิพูดอย่างใจเย็น:

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าพวกเขาหายไปไหน เอาเป็นว่า ผมหาตัวพวกเขาในเขตที่อยู่อาศัยของอุจิวะไม่เจอเลยล่ะครับ”

“หา? แกหมายความว่ายังไง?!”

ดวงตาของดันโซเบิกกว้างขึ้น:

“นั่นหมายความว่ามีคนของตระกูลอุจิวะรอดชีวิตไปได้เจ็ดสิบกว่าคนงั้นหรอ? แล้วพวกมันก็หายตัวไปกันหมดเลยงั้นรึ?”

“ก็ใช่น่ะสิครับ”

อิทาจิตอบกลับ:

“ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกพลเรือนนั่นแหละครับ”

เมื่อได้ยินคำตอบของอุจิวะ อิทาจิ ดันโซก็แทบจะขบกรามจนแหลกละเอียด แบบนี้มันก็เท่ากับว่าเขาไม่เพียงแต่จะไม่ได้เนตรวงแหวนมาครอบครองเท่านั้น แต่เขายังไม่สามารถกำจัดเสี้ยนหนามอย่างตระกูลอุจิวะให้สิ้นซากไปได้โดยสมบูรณ์อีกด้วยไม่ใช่รึไง?

ดันโซอุตส่าห์วางแผนมาตั้งนานสองนาน คิดว่าตัวเองจะต้องเป็นฝ่ายชนะแท้ๆ?

แต่ผลลัพธ์ที่ออกมากลับกลายเป็นว่า เขา ชิมูระ ดันโซ เป็นฝ่ายพ่ายแพ้งั้นหรอ?

สภาพจิตใจของดันโซแทบจะพังทลายลงมาเลยทีเดียว!

เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีแดงฉานของอิทาจิ พยายามจะมองหาความจริงอะไรบางอย่างจากใบหน้าของอิทาจิ:

“อุจิวะ อิทาจิ! แกรับปากชั้นแล้วนี่นาว่าจะไม่มีใครรอดชีวิตอยู่ในเขตที่อยู่อาศัยของอุจิวะแม้แต่คนเดียว! แกผิดสัญญานะเว้ย! ไม่เชื่อลองดูสิ ชั้นจะส่งคนไปจับตัวน้องชายของแกมาเดี๋ยวนี้เลย!”

ดวงตาของอิทาจิหรี่ลงในพริบตา

“โคโนฮะมันก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากมายหรอกนะ ถ้าคุณสามารถหาตัวคนที่ซ่อนตัวอยู่พวกนั้นจนเจอ และส่งข้อมูลของพวกเขามาให้ผมล่ะก็ ผมจะตามไปฆ่าพวกเขาทิ้งให้หมดในภายหลังก็แล้วกัน”

“แต่ว่า...”

มือข้างหนึ่งของเขาวางลงบนด้ามดาบนินจาเรียบร้อยแล้ว:

“จำเอาไว้นะ อย่าให้ผมได้ยินคุณเอา ‘ซาสึเกะ’ มาขู่ผมอีก ผมรู้ความลับของคุณตั้งมากมาย ถ้าซาสึเกะเป็นอะไรไปแม้แต่นิดเดียวล่ะก็ ผมจะเอาความลับทั้งหมดของโคโนฮะไปแฉให้หมู่บ้านศัตรูรู้ให้หมดเลยคอยดู”

เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาที่มีลวดลายลูกน้ำสองชั้นอันเป็นเอกลักษณ์กำลังหมุนวนอย่างช้าๆ อุจิวะ ซาสึเกะ คือสิ่งที่อิทาจิเป็นห่วงมากที่สุดในเวลานี้อย่างไม่ต้องสงสัย

เขาสามารถลงมือฆ่าคนในตระกูลอุจิวะได้ทุกคน

แต่เขาจะไม่มีวันยอมให้น้องชายของตัวเองต้องได้รับบาดเจ็บเด็ดขาด

“ในระหว่างที่เอาความลับไปแฉให้หมู่บ้านศัตรูรู้ ผมก็จะใช้ดวงตาทั้งสองข้างนี้คอยหาจังหวะลอบสังหารคุณอยู่ตลอดเวลาด้วย!”

อิทาจิพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง:

“คุณจะถือว่านี่เป็นคำเตือนก็ได้นะ เพราะมันก็คือคำเตือนจริงๆ นั่นแหละ เผลอๆ มันอาจจะเป็นคำขู่สำหรับคุณด้วยซ้ำ ชิมูระ ดันโซ!”

หลังจากพูดจบ ร่างของอิทาจิจู่ๆ ก็กลายสภาพเป็นฝูงอีกาบินว่อนกระจายไปทั่วทุกทิศทุกทาง

ทิ้งให้ดันโซและสมาชิกหน่วยรากคนนั้นยืนอยู่กันตามลำพัง

แกรก...

ที่วางแขนด้านขวาของรถเข็นถูกดันโซที่กำลังโกรธจัดบีบจนแหลกคามือโดยตรง

ไอ้หมากกระดานตัวจ้อย มันถึงกับกล้ามาขู่คนเดินหมากอย่างเขางั้นรึ!

“บ้าที่สุด! ไอ้สารเลวเอ๊ย!!”

“ไปสืบดูซิ!”

จากนั้น เขาก็หันไปพูดด้วยน้ำเสียงดุดันกับสมาชิกหน่วยรากที่อยู่ข้างหลัง:

“ไปสืบมาให้ชั้นทีว่าทำไมคืนนี้ถึงมีคนของตระกูลอุจิวะหายตัวไปตั้งเจ็ดสิบกว่าคน!”

“หลังจากที่รู้เบาะแสของพวกมันแล้ว ก็ไปบอกไอ้สารเลวอุจิวะ อิทาจิ ให้มันจำสัญญาที่ให้ไว้ในวันนี้ให้ดีๆ แล้วสั่งให้มันไปตามฆ่าพวกอุจิวะที่เหลืออยู่ให้หมด!”

“เมื่อถึงเวลานั้น ถ้ามันไม่ยอมลงมือล่ะก็ มันก็จะเป็นฝ่ายที่ผิดสัญญาก่อน ถ้างั้นก็อย่ามาโทษชั้นก็แล้วกันที่ต้องฆ่าน้องชายของมันน่ะ”

หลังจากพูดประโยคเหล่านี้จบ ดันโซก็หอบหายใจอย่างหนัก

นี่ไม่ใช่ความเหนื่อยล้าทางร่างกายหรอกนะ แต่มันคือความเหนื่อยล้าทางจิตใจต่างหากล่ะ

ปอดของเขาแทบจะระเบิดอยู่แล้ว!

ทำไมทุกอย่างมันถึงได้ผิดแผนไปหมดเลยวะเนี่ย?

.....

กลางดึก

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ที่เหนื่อยล้ามาทั้งวัน ในที่สุดก็กลับถึงบ้าน เขาถอดชุดคลุมโฮคาเงะออก และถอนหายใจเฮือกใหญ่:

“เขตที่อยู่อาศัยของตระกูลอุจิวะทั้งเขตกลายเป็นหลุมหลบภัยไร้ก้นบึ้งไปซะแล้ว และก็ไม่มีคนตระกูลอุจิวะรอดชีวิตอยู่ข้างในนั้นเลยสักคน ยกเว้นชิซุยคนเดียว”

“ฮู่ว... แม้ว่าการก่อรัฐประหารจะถูกหยุดยั้งเอาไว้ได้จริงๆ ก็เถอะ แต่วิธีการนี้มันก็สุดโต่งเกินไปหน่อยมั้ย? อิทาจิ!”

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น หันหลังกลับไปและมองไปที่คนคนหนึ่งที่กำลังยืนอยู่ตรงมุมห้อง

นั่นก็คืออุจิวะ อิทาจิ ที่มาโผล่อยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้นั่นเอง

อิทาจิคุกเข่าข้างหนึ่ง ก้มหน้าลงและพูดว่า:

“โฮคาเงะครับ ผมเชื่อว่านี่คือวิธีเดียวที่จะสามารถจัดการกับปัญหานี้ให้จบสิ้นลงได้อย่างสมบูรณ์แบบครับ”

“...ดันโซเป็นคนสั่งให้นายทำแบบนี้ใช่มั้ย?”

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น เอ่ยถาม

“เป็นความคิดของพวกเราทั้งสองคนครับ”

อิทาจิตอบตามความจริง

“งั้นหรอ”

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น หลับตาลง ครุ่นคิดอยู่ไม่กี่วินาที จากนั้นก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น:

“อิทาจิ ชั้นเข้าใจถึงความพยายามอย่างหนักของนายนะ และชั้นก็รู้ดีด้วยว่าความจงรักภักดีที่นายมีต่อโคโนฮะนั้นมันมีมากกว่าใครๆ นายได้ช่วยชีวิตคนทั้งโคโนฮะเอาไว้เลยนะ ลำบากนายแย่เลย”

“ชั้นรู้สึกผิดต่อนายจริงๆ บางทีมันอาจจะมีวิธีที่ประนีประนอมกว่านี้ในการแก้ปัญหานี้ก็ได้ แต่ในท้ายที่สุด นายก็ถูกบีบบังคับให้ต้องใช้วิธีการที่สุดโต่งเอามากๆ แบบนี้จนได้”

“ส่วนอุจิวะ ซาสึเกะ น้องชายของนาย นินจาอนบุเจอตัวเขาอยู่ใกล้ๆ บริเวณนั้นตอนที่พวกเขากำลังค้นหาผู้บาดเจ็บน่ะ เขาถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาลโคโนฮะแล้วล่ะ นายไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกนะ”

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ทำใจยอมรับการกวาดล้างตระกูลอุจิวะได้เรียบร้อยแล้ว

แม้ว่าวิธีการมันจะสุดโต่งเกินไปหน่อย สุดโต่งซะจนโฮคาเงะรุ่นที่ 3 อย่างเขาถึงกับอึ้งไปเลยตอนที่รู้เรื่องนี้

แต่เมื่อเวลาผ่านไป ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ก็คิดได้ว่าการกวาดล้างตระกูลอุจิวะมันก็เป็นเรื่องที่ดีงามสำหรับโคโนฮะมากๆ เลยนี่นา

ท้ายที่สุดแล้ว ถ้าอิทาจิฆ่าแค่พวกอุจิวะหัวรุนแรงบางส่วนล่ะก็...

มันก็คงจะหยุดยั้งการก่อรัฐประหารในคืนนี้ได้จริงๆ นั่นแหละ

แต่พวกอุจิวะหัวรุนแรงเหล่านั้นก็ต้องมีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับพวกอุจิวะที่รอดชีวิตอยู่แล้วไม่ใช่รึไง?

ถึงตอนนั้น มันก็จะกลายเป็นความเกลียดชังที่ทับถมกันไปเรื่อยๆ

พวกอุจิวะที่ไม่เต็มใจจะเข้าร่วมการก่อรัฐประหาร ก็อาจจะกลายเป็นพวกอุจิวะหัวรุนแรงไปเลยก็ได้เพราะความเกลียดชังนี้

และเมื่อถึงเวลานั้น มันก็จะต้องมีการก่อรัฐประหารระลอกใหม่ตามมาอีกแน่ๆ

นี่คือภาพเหตุการณ์ที่ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ไม่อยากเห็นเลยจริงๆ ดังนั้นเขาจึงคิดว่าการที่อิทาจิลงมือฆ่าพวกอุจิวะทั้งหมด มันก็เป็นเรื่องที่ดีงามมากๆ แล้วล่ะ

อย่างน้อยๆ ก็สำหรับหมู่บ้านล่ะนะ

และสำหรับเขาซึ่งเป็นโฮคาเงะรุ่นที่ 3 แล้ว มันก็เป็นเรื่องดีเหมือนกัน

เพราะศัตรูทางการเมืองแทบจะไม่เหลืออีกต่อไปแล้ว

ไม่มีใครสามารถมาคุกคามเขาได้อีกแล้ว

“โฮคาเงะครับ... ไม่ใช่ทุกคนที่ตายหรอกนะครับ”

อิทาจิเอ่ยขอโทษ:

“ผมประมาทเองครับ ผมปล่อยให้คนในตระกูลหายตัวไปตั้งเจ็ดสิบกว่าคน พวกเขาน่าจะถูกลอบอพยพออกไปก่อนที่จะมีการก่อรัฐประหารน่ะครับ แต่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าใครเป็นคนพาพวกเขาไป และก็ไม่รู้ด้วยว่าพวกเขาถูกอพยพไปไว้ที่ไหน”

จู่ๆ เรื่องราวก็พลิกผันซะงั้น ทำเอาเอวแก่ๆ ของซารุโทบิ ฮิรุเซ็น แทบเคล็ดเลยทีเดียว

“เจ็ดสิบกว่าคนงั้นหรอ?!”

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น คิดว่าถ้าตระกูลอุจิวะมีคนรอดชีวิตอยู่แค่สองหรือสามคน มันก็ถือว่าปริ่มๆ ขีดจำกัดแล้วนะ อย่างมากสุดก็คงจะเหลือรอดอยู่แค่สี่หรือห้าคน ท้ายที่สุดแล้ว มันก็ต้องมีพวกดวงดีรอดมาได้บ้างแหละน่า

แต่นี่มันก็ไม่ได้เป็นอันตรายอะไรหรอก

ก็แค่พวกอุจิวะสี่ห้าคนเองนี่นา? ต่อให้มีพวกอุจิวะรอดชีวิตอยู่สักเจ็ดแปดคน มันก็ไม่เป็นไรหรอก เพราะมันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะฟื้นฟูตระกูลอุจิวะให้กลับมายิ่งใหญ่ได้อีกครั้งโดยไม่ใช้เวลาเป็นร้อยๆ ปีน่ะ

นั่นมันก็เป็นเรื่องของอีกร้อยปีข้างหน้าแล้วล่ะ ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น เชื่อว่าสติปัญญาของคนรุ่นหลังจะต้องสามารถแก้ปัญหานี้ได้อย่างง่ายดายแน่นอน

แต่ว่า...

อุจิวะ อิทาจิ ที่อยู่ตรงหน้าเขากลับบอกเขาว่ามีคนตระกูลอุจิวะรอดชีวิตไปได้ตั้งเจ็ดสิบกว่าคนเนี่ยนะ?

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ถึงกับอึ้งไปเลย!

“โปรดวางใจได้เลยครับ โฮคาเงะ ตราบใดที่ดันโซสามารถหาข้อมูลที่แน่ชัดมาให้ผมได้ ผมก็จะตามไปกวาดล้างพวกเขาทิ้งให้หมดเลยครับ”

อิทาจิหยุดไปชั่วครู่และพูดต่อว่า:

“โฮคาเงะครับ คุณน่าจะรู้เรื่องของคนสองคนในองค์กรแสงอุษาจากปากของหนวดขาวแล้วใช่มั้ยครับ?”

สีหน้าของซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ดูมึนงงเล็กน้อย เขาเพิ่งจะทำใจยอมรับการกวาดล้างตระกูลอุจิวะไปได้หมาดๆ แล้วหมอนี่ก็ดันมาบอกเขาว่ามีพวกอุจิวะรอดชีวิตไปได้ตั้งเยอะแยะ

นี่กะจะปั่นหัวเขารึไงเนี่ย?

แต่ทันทีที่อิทาจิพูดถึงองค์กรแสงอุษา ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ก็หูผึ่งขึ้นมาทันที:

“อิทาจิ นายรู้จักพวกมันงั้นหรอ? ไอ้คนที่อ้างตัวว่าเป็นอุจิวะ มาดาระน่ะ มันคืออุจิวะ มาดาระ ตัวจริงรึเปล่า?”

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ”

อิทาจิส่ายหัว:

“เหตุผลบอกผมว่าเขาไม่ใช่อุจิวะ มาดาระ หรอกครับ แต่ไอ้หมอนั่นมันแข็งแกร่งมากๆ แข็งแกร่งซะจนผมยังแอบหวั่นใจเลยล่ะครับ ผมก็เลยยึดถือคติที่ว่าเชื่อไว้ก่อนก็ไม่เสียหายน่ะครับ”

“โฮคาเงะครับ ผมตัดสินใจแล้วว่าจะไปเข้าร่วมกับองค์กรแสงอุษาครับ!”

“หา?”

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น เอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจนัก:

“ทำไมล่ะ?”

“ผมอยากจะสืบให้รู้แน่ชัดเพื่อโคโนฮะครับ ว่าองค์กรแสงอุษามันคือตัวตนแบบไหนกันแน่? แล้วไอ้คนที่อ้างตัวว่าเป็นอุจิวะ มาดาระน่ะ ตัวตนที่แท้จริงของเขามันคืออุจิวะ มาดาระ จริงๆ รึเปล่า?”

อิทาจิอธิบายเล็กน้อยและพูดต่อว่า:

“ผมจะไปเข้าร่วมกับองค์กรแสงอุษาในฐานะนินจาถอนตัวของโคโนฮะ จากนั้น... ผมก็จะแอบส่งข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับองค์กรแสงอุษากลับมาให้หมู่บ้านโคโนฮะรับรู้เป็นการลับครับ”

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ขมวดคิ้วและครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

“ถ้างั้นก็ไปเถอะ!”

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง:

“อิทาจิ! จำไว้นะ นายเป็นลูกหลานของโคโนฮะเสมอ ที่ใดมีใบไม้ร่วงหล่น ที่นั่นย่อมมีเปลวไฟลุกโชนไม่รู้จบ นายต้องระลึกถึงเจตจำนงแห่งไฟของโคโนฮะเอาไว้ในใจเสมอเลยนะ”

เขาถอนหายใจ:

“คืนนี้นายเหนื่อยมามากพอแล้ว และในอนาคตนายก็ยังจะต้องเหน็ดเหนื่อยต่อไปอีก ชั้นภูมิใจในตัวนายนะ โคโนฮะเองก็ภูมิใจในตัวนายเหมือนกัน นายไม่ใช่นินจาถอนตัวหรอกนะ แต่นายคือฮีโร่ของโคโนฮะต่างหากล่ะ”

“รับทราบครับ! โฮคาเงะ!”

อิทาจิหายตัวไป และมีอีกาบินออกมาจากตัวเขาทีละตัวๆ

ร่างของเขาจางหายไปพร้อมกับการหายตัวไปของฝูงอีกา

“ร่างแยกอีกางั้นหรอ...”

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น หัวเราะและส่ายหัว:

“อิทาจิ ไอ้เด็กคนนี้ เริ่มจะไม่ค่อยไว้ใจชั้นแล้วสินะ? แต่มันก็เรื่องปกติแหละน่า คืนนี้เขาคงได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจมาหนักเกินไปหน่อย”

....

วันรุ่งขึ้น

รุ่งเช้า

การต่อสู้อันดุเดือดที่เกิดขึ้นในเขตที่อยู่อาศัยของตระกูลอุจิวะเมื่อคืนนี้ ย่อมดึงดูดความสนใจของคนทั้งหมู่บ้านโคโนฮะโดยธรรมชาติ เพราะผลพวงของการต่อสู้ได้ส่งผลกระทบไปทั่วทั้งหมู่บ้านโคโนฮะเลยนี่นา บ้านเรือนหลายหลังในหมู่บ้านโคโนฮะตอนนี้ก็เต็มไปด้วยรอยแตกร้าวและกลายเป็นอาคารอันตรายไปซะแล้ว

แต่เนื่องจากอนบุของโคโนฮะได้ปิดล้อมเขตที่อยู่อาศัยของตระกูลอุจิวะเอาไว้ ก็เลยมีคนไม่มากนักที่จะรู้ว่าเมื่อคืนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

หลายคนรู้แค่เพียงว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นกับตระกูลอุจิวะเท่านั้นเอง

และมันก็เป็นเรื่องที่ใหญ่โตเอามากๆ ซะด้วย

จนกระทั่งวันนี้...

ข่าวข่าวหนึ่งก็ทำให้ทุกคนในหมู่บ้านโคโนฮะถึงกับช็อกไปตามๆ กัน ลูกชายคนโตของผู้นำตระกูลอุจิวะ อุจิวะ อิทาจิ ได้ทรยศต่อโคโนฮะและไปเข้าร่วมกับองค์กรแสงอุษา เพื่อดำเนินการกวาดล้างตระกูลอุจิวะให้สิ้นซาก คนในตระกูลที่อาศัยอยู่ในเขตที่อยู่อาศัยของตระกูลอุจิวะ ล้วนถูกสังหารหมู่จนหมดเกลี้ยง!

ตะลึง!

ไม่ใช่แค่พวกพลเรือนเท่านั้นนะที่ตะลึง

แม้แต่พวกนินจาเองก็ยังอึ้งไปเลย

“ตระกูลอุจิวะ... เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ก็คือเรื่องนี้เองหรอเนี่ย!”

ตอนนี้ เอบิสึ ซึ่งเป็นแค่โจนินระดับหัวกะทิในหมู่บ้านโคโนฮะ ถึงกับช็อกจนทำแว่นกันแดดหล่นจากจมูก:

“ตระกูลอุจิวะ... พวกเขา... พวกเขาถูกฆ่าล้างตระกูลเนี่ยนะ?”

เอบิสึรู้เรื่องความวุ่นวายเมื่อคืนนี้ดีอยู่แล้ว

ท้ายที่สุดแล้ว ถ้าเขาไม่สามารถสัมผัสได้ถึงความวุ่นวายระดับนั้นล่ะก็ เขาก็เอาหัวโขกกำแพงตายไปซะดีกว่า และเขาก็คงไม่ได้มาเป็นโจนินในหมู่บ้านโคโนฮะหรอก

“ใช่แล้วล่ะ!”

คนที่อยู่ข้างๆ เขาคือครูของโรงเรียนนินจา มิซึกินั่นเอง:

“ชั้นได้ยินมาว่ามีคนตายเยอะมากๆ เลยล่ะ ศพพวกนั้นไม่ได้ถูกหามออกมาทีละศพสองศพหรอกนะ แต่ถูกขนออกมาเป็นรถลากเลยล่ะ รถลากแบบที่ใส่ศพได้ทีละห้าหกศพน่ะ”

น้ำเสียงของมิซึกิดูเยาะเย้ยถากถางเล็กน้อย เขาไม่ชอบหน้าพวกอัจฉริยะที่เอาแต่พึ่งพาขีดจำกัดสายเลือดของตัวเองเลยสักนิด

เขายิ่งไม่ชอบขี้หน้าไอ้พวกที่มีภูมิหลังไม่ธรรมดาพวกนั้นเข้าไปใหญ่

ในห้องเรียนของเขา มีเด็กเปรตจากตระกูลอุจิวะอยู่สองคน ซึ่งวันๆ ก็เอาแต่ทำตัวหยิ่งยโสโอหัง และไม่เคยมองเห็นเขาอยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำ

วันนี้เด็กเปรตสองคนนั้นก็ไม่ได้มาปรากฏตัวที่โรงเรียนนินจาด้วย

มิซึกิแทบจะอดใจไม่ไหวอยากจะปรบมือรัวๆ และตะโกนร้องลั่นว่าตายซะได้ก็ดี!

ทางที่ดีก็น่าจะกวาดล้างพวกตระกูลฮิวงะ ตระกูลนารา ตระกูลยามานากะ ตระกูลอาคิมิจิ ตระกูลชิมูระ ไปด้วยเลย....

ส่งพวกตระกูลนินจาพวกนี้ลงนรกไปให้หมดเลยยิ่งดี!

“...ในห้องเรียนของผมก็มีเด็กอุจิวะอยู่คนนึงเหมือนกันครับ”

คนที่อยู่ข้างๆ มิซึกิก็คืออิรุกะ อิรุกะถอนหายใจเฮือกใหญ่:

“วันนี้เขาไม่ได้มาโรงเรียนนินจาครับ แต่ผมได้ยินมาว่าเขารอดชีวิตมาได้ และตอนนี้ก็กำลังรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลโคโนฮะครับ”

“เดี๋ยวพอเขาฟื้นแล้ว ผมจะซื้อผลไม้ไปเยี่ยมเขาสักหน่อย”

อิรุกะรู้สึกเสียใจกับซาสึเกะจริงๆ:

“เมื่อเด็กคนนี้ฟื้นขึ้นมาจากอาการโคม่า เขาจะต้องพบว่าเหลือเขาแค่คนเดียวในครอบครัวแล้ว และฆาตกรที่ฆ่าล้างตระกูลของเขาก็คือพี่ชายแท้ๆ ของเขาเอง...”

“ผมไม่รู้เลยว่าเขาจะสามารถทนรับความตระหนกตกใจครั้งนี้ได้รึเปล่า”

อิรุกะคิดว่าเส้นทางการเป็นครูของเขายังอีกยาวไกลนัก!

เมื่อซาสึเกะฟื้นขึ้นมา เขาจะต้องคอยชี้แนะสั่งสอนซาสึเกะให้ดีๆ

ซาสึเกะจะต้องไม่เดินหลงทางไปในทางที่ผิดเพราะการถูกฆ่าล้างตระกูลเด็ดขาด

ถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นมาล่ะก็ แม้ว่ามันจะไม่เกี่ยวอะไรกับเขาในฐานะครูเลยก็เถอะ แต่อิรุกะก็คงจะต้องโทษตัวเองอยู่ดี

“วันนี้ทุกคนในหมู่บ้านเอาแต่คุยกันเรื่องนี้ทั้งนั้นเลยล่ะ”

ครูโรงเรียนนินจาอีกคนวิเคราะห์ให้ฟัง:

“แต่มันก็ไม่น่าจะเหลือรอดอยู่กี่คนหรอกนะ ตระกูลอุจิวะล่มสลายไปโดยสมบูรณ์แล้วล่ะ พวกเขากำลังจะถูกถอดชื่อออกจาก ‘ตระกูลนินจา’ แล้วล่ะ”

“ตระกูลอุจิวะล่มสลายไปอย่างสมบูรณ์แบบ ปิดฉากลงจากหน้าประวัติศาสตร์ไปเรียบร้อยแล้วล่ะ!”

ครูโรงเรียนนินจาหลายคนต่างก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

โลกใบนี้มันเปลี่ยนแปลงเร็วเกินไปหน่อยมั้ยเนี่ย!

ใครจะไปคิดล่ะว่าตระกูลอุจิวะอันทรงเกียรติจะต้องมาปิดฉากลงจากกระแสประวัติศาสตร์ด้วยวิธีแบบนี้?

ไอ้หมอนั่นที่ชื่ออุจิวะ อิทาจิ...

ปกติมันไม่ได้เป็นคนโหดเหี้ยมอำมหิตขนาดนี้นี่นา!

ช่างเป็นคนที่น่าสะพรึงกลัวอะไรขนาดนี้!

....

ในขณะเดียวกัน

โรงพยาบาลโคโนฮะ

“คาคาชิ! คาคาชิ โธ่ คาคาชิเอ๊ย!”

เสียงร้องโหยหวนอย่างบ้าคลั่งดังก้องไปทั่วห้องพักผู้ป่วยในโรงพยาบาล:

“คาคาชิ! นายไปโดนคนอื่นอัดจนน่วมแบบนี้ได้ยังไงกันเนี่ย! ถ้านายยังไม่ฟื้นล่ะก็ ชั้นจะไปแก้แค้นให้นายเอง! โธ่... คาคาชิ โธ่! คาคาชิเอ๊ย!!!”

“ไก ถ้านายยังส่งเสียงดังโวยวายอยู่อีกนะ ชั้นเดาว่าอีกครึ่งนาที พยาบาลในโรงพยาบาลโคโนฮะจะต้องมาไล่นายออกไปแน่ๆ เลยว่ะ”

อีกเสียงหนึ่งดังขึ้น มันคือโฮชิงาคิ คิซาเมะ นั่นเอง

คิซาเมะรู้ดีว่าเมื่อคืนนี้มันเกิดอะไรขึ้น ท้ายที่สุดแล้ว พ่อและชิซุยที่กลับมาก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้ครอบครัวของพวกเขาฟังหมดแล้วนี่นา

คิซาเมะคิดว่าคาคาชิก็น่าสนใจดีเหมือนกันนะ แถมความแข็งแกร่งของเขาก็ไม่ธรรมดาซะด้วยสิ ก็เลยเหมาะมากๆ ที่จะดึงตัวมาร่วมกลุ่มโจรสลัดด้วย

แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า คาคาชิจะพ่ายแพ้ให้กับอิทาจิซะงั้น

ดังนั้น เขาก็เลยอยากจะมาเยี่ยมดูอาการสักหน่อย

นึกไม่ถึงเลยว่าจะดันมาบังเอิญเจอไกเข้าให้

ถึงตอนนั้นคิซาเมะถึงได้รู้ว่าไมโตะ ไก กับคาคาชิสนิทกันมากๆ และความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

คำเตือนของคิซาเมะในเวลานี้ทำให้ไกต้องรีบหยุดส่งเสียงดังโวยวายทันที

แม้ว่าทั่วทั้งตัวคาคาชิจะถูกพันด้วยผ้าพันแผลก็เถอะ แต่คิซาเมะก็พอมองออกว่าคาคาชิไม่ได้ล้มหมอนนอนเสื่อเพราะอาการบาดเจ็บทางร่างกายแบบนั้นหรอก

คิซาเมะอุทานออกมาว่า:

“เป็นวิชาภาพลวงตาที่น่าสะพรึงกลัวจริงๆ มันน่าจะสยบคาคาชิได้ในทีเดียวเลยสินะเนี่ย”

“...ชั้นก็ยังอุตส่าห์ฝืนทนยืนหยัดอยู่ได้ตั้งหลายวินาทีนะเว้ย”

คาคาชิที่นอนซมอยู่บนเตียง พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

คาคาชิเพิ่งจะฟื้นขึ้นมาเมื่อเช้านี้นี่เอง

แต่ต่อให้เขาจะฟื้นแล้ว เขาก็ยังลุกขึ้นนั่งไม่ได้อยู่ดี จิตวิญญาณของเขาได้รับความเสียหายอย่างหนัก และร่างกายของเขาก็ว่างเปล่าไร้เรี่ยวแรงไปหมด

เขาไม่สามารถแม้แต่จะลืมตาขึ้นมาได้เต็มตาสองข้างด้วยซ้ำ

เขาทำได้แค่ปรือตาขึ้นมานิดเดียวเท่านั้นเอง

“.....ไกมาเยี่ยมชั้นมันก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้วล่ะ แต่ชั้นไม่คิดเลยนะว่านายจะมาเยี่ยมชั้นด้วยน่ะ”

คาคาชิอยากจะหันหน้าไปมองคิซาเมะ แต่หัวของเขาก็ไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะหันไปได้เลย

“ฮะ!”

คิซาเมะฉีกยิ้มกว้าง:

“พ่อน่ะ ‘ถูกใจ’ นายมากๆ เลยนะ ฮาตาเกะ คาคาชิ! ชั้นมีลางสังหรณ์ว่านายจะได้กลายมาเป็นคนในครอบครัวของชั้นว่ะ”

“ในสถานการณ์แบบนี้ การวิ่งมาเยี่ยมนายมันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่รึไงกัน?”

เอาเป็นว่า คิซาเมะคิดว่ามันเป็นเรื่องปกตินั่นแหละ

“...”

คาคาชิไม่รู้จะพูดอะไรดี

เขานอนซมอยู่ที่นี่ เมื่อเทียบกับพวกเจ้าชายนิทราแล้ว เขาก็แค่มีสติรับรู้มากกว่านิดหน่อยเท่านั้นเอง

นี่ขนาดยังอยู่ในสภาพแบบนี้ พวกนายก็ยังอยากจะดึงตัวชั้นไปร่วมแก๊งด้วยอีกรึไงเนี่ย?

“เด็กผู้หญิงที่ชื่ออุจิวะ อิซึมิ คนนั้น...”

ดูเหมือนคาคาชิจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาเอ่ยถามขึ้นว่า:

“เธอรอดชีวิตมารึเปล่า? หรือว่าเธอตายด้วยน้ำมือของอิทาจิไปแล้วล่ะ?”

“เธอรอดชีวิตมาได้นะ”

ไกพูดขึ้น:

“แล้วก็ยังมีเด็กที่ชื่ออุจิวะ ซาสึเกะ รอดชีวิตมาได้อีกคนด้วย ตอนนี้พวกเขากำลังพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลโคโนฮะนี่แหละ และพวกเขาก็พักอยู่ห้องข้างๆ นายด้วยนะ”

“ฮู่ว... รอดมาได้ตั้งสองคนเลยหรอเนี่ย? อิทาจิ หมอนั่นมันบ้าไปแล้วจริงๆ”

คาคาชิยิ้มอย่างขมขื่น

โชคดีนะที่เขาช่วยชีวิตคนเอาไว้ได้คนนึง ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องโดนวิชาอ่านจันทราของเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาเล่นงานฟรีๆ แล้วล่ะ ขาดทุนย่อยยับเลยทีเดียว

....

ห้องพักผู้ป่วยข้างๆ

ปัง!

ประตูห้องพักผู้ป่วยถูกผลักเปิดออกอย่างหยาบคาย นารูโตะที่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ก็โดดเรียนอีกแล้วในวันนี้

และรีบรุดมาที่โรงพยาบาลโคโนฮะทันที

“ซาสึเกะ! นายเป็นอะไรมั้ย?!”

นารูโตะที่พรวดพราดเข้ามา ประโยคแรกที่เขาถามก็คือสถานการณ์ของซาสึเกะ จากนั้นเขาก็เห็นว่าซาสึเกะฟื้นขึ้นมาแล้ว และกำลังนั่งพิงหมอนกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง

แต่สภาพของซาสึเกะนั้นดูแย่เอามากๆ

ใบหน้าเล็กๆ ขาวผ่องนั่นเต็มไปด้วยความเหม่อลอยและว่างเปล่าสุดๆ

....

....

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน