บทที่ 291 คิวพี ปะทะ เท็ตซึกะ

บทที่ 291 คิวพี ปะทะ เท็ตซึกะ

“ทำไม รุ่นพี่คิวพี ถึงท้าดวล เท็ตซึกะ ล่ะ?”

แม่ศรีเรือนโออิชิ ทำหน้างง

การถูกท้าดวลนอกเวลาท้าดวลปกติ หมายความว่าผู้ถูกท้าสามารถปฏิเสธได้

แต่สิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงคือ เท็ตซึกะ ดันรับคำท้าของคิวพี

ในความเข้าใจของ โออิชิ และคนอื่น ๆ ต่อให้ เท็ตซึกะ จะเก่งแค่ไหน ก็ไม่มีทางเทียบชั้นกับคิวพีได้เลย

ยิ่งไปกว่านั้น เวิลด์คัพ ก็ใกล้เข้ามาทุกที ถ้าบาดเจ็บขึ้นมาจะทำยังไง?

การแข่งกับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งอย่างคิวพี มีโอกาสบาดเจ็บได้ง่ายมาก

เรียวนันอธิบายอย่างใจเย็น “คิวพีมีเหตุผลที่ต้องแข่งกับ เท็ตซึกะ ให้ได้ ประจวบเหมาะกับช่วงนี้ เท็ตซึกะ ราบรื่นเกินไป เขาต้องการความพ่ายแพ้บ้าง”

เหตุผลที่ต้องแข่งให้ได้?

ทุกคนงุนงง

ยูกิมุระ สังเกตเห็นอย่างรวดเร็วว่าแมตช์นี้ดูเหมือนจะดึงดูดผู้ชมจำนวนมาก

แม้แต่บอร์กและฮิตเตสที่ปกติจะมุดหัวอยู่แต่กับการฝึกซ้อมก็ยังโผล่มา และ เฮดโค้ชเรโทร ก็อยู่ในกลุ่มผู้ชมด้วย

“เป็นอะไรไป เซอิจิ?”

สังเกตเห็นท่าทีผิดปกติของเพื่อน ซานาดะ แสดงสีหน้าสงสัย

คนอื่น ๆ ก็หันมามองเขาเช่นกัน

ยูกิมุระ ส่ายหน้า “ฉันแค่รู้สึกว่าการจัดฉากนี้มันดูเวอร์ไปหน่อย ขนาด เฮดโค้ช ยังมาเลย”

พวกเขาอยู่ที่นี่มาหนึ่งเดือนแล้ว เคยเห็นเรโทรแค่ตอนพิธีต้อนรับเท่านั้น

แต่วันนี้ แมตช์ท้าดวลกลับดึงเขาออกมาได้

เรียวนันไม่อธิบาย

ศิษย์เอกของเขากำลังจะบรรลุ คุณภาพสมบูรณ์แบบ ในฐานะอาจารย์ เรโทรจะไม่มาได้ยังไง?

ในสนาม คอร์ต

“พร้อมรึยัง เท็ตซึกะ?”

คิวพีถามอย่างเรียบเฉย

ในฐานะผู้ครอบครอง แสงแห่งความทรหด  เพียงคนเดียวที่ปรากฏตัวในตอนนี้ ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาก็ต้องเจอกัน

จะรอให้เจอ โอนิ จูจิโร่ ก็คงนานเกินไป

เวิลด์คัพ ใกล้เข้ามาแล้ว เขาต้องวิวัฒนาการให้สำเร็จก่อน เวิลด์คัพ จะเริ่มขึ้น

“ครับ รุ่นพี่ ผมพร้อมแล้ว”

เท็ตซึกะ พยักหน้า กำไม้ เทนนิส แน่น แล้วเดินไปที่เส้นท้ายคอร์ต

คิวพีไม่พูดอะไร เพียงแค่โยนลูก เทนนิส ข้ามสนาม คอร์ต ให้สิทธิ์เสิร์ฟแก่อีกฝ่าย

การที่รุ่นพี่ท้าดวลรุ่นน้องก็ถือเป็นเรื่องเสียศักดิ์ศรีพออยู่แล้ว

คิวพีไม่อยากเอาเปรียบ

เมื่อเห็นดังนั้น กรรมการสนามก็เป่านกหวีดเริ่มการแข่งขัน “ปรี๊ดดด การท้าดวลเริ่มต้น หนึ่งเซตแมตช์ เท็ตซึกะ คุนิมิตสึ เป็นฝ่ายเสิร์ฟก่อน!”

ปัง ~ ปัง ~ ปัง ~

เท็ตซึกะ เดาะลูก เทนนิส ลงพื้นเบา ๆ

สายตาที่เดิมทีสงบนิ่งเริ่มฉายแววคมกริบระหว่างการเดาะลูก และออร่าที่ไม่สมกับวัยของเขาก็ค่อย ๆ แผ่ซ่านออกมา

สัมผัสได้ถึงสิ่งนี้ คิวพีพยักหน้าเล็กน้อย

นี่แหละคือท่าทีที่เขาต้องการ

ฟึ่บ-!

เมื่อลูก เทนนิส หลุดจากปลายนิ้ว ลูกก็ลอยสูงขึ้นไปเหนือศีรษะ

เขางอเข่า กระโดด ยืดตัว และเหวี่ยงไม้

ท่วงท่าการเสิร์ฟอันงดงามปรากฏแก่สายตาทุกคน การเคลื่อนไหวที่ลื่นไหลชวนมอง

เสียง ‘ปัง’ จากการปะทะดังก้องสนาม คอร์ต

ลูก เทนนิส เปลี่ยนเป็นเส้นแสงสีทอง เจาะทะลุสนาม คอร์ต และกระแทกเข้ามุมใกล้

“เร็วมาก!”

ผู้สังเกตการณ์แสดงสีหน้าประหลาดใจ

แต่ต่างจากผู้ชมทั่วไป สมาชิก เซย์งาคุ กลับขมวดคิ้ว

“เอ๊ะ?”

คิคุมารุ เอจิ ถามด้วยความงุนงง “ทำไมเขาไม่ใช้ ซีโร่ชิกิเสิร์ฟ  ล่ะ? เท็ตซึกะ กำลังเจอกับ รุ่นพี่คิวพี อยู่นะ เมี๊ยว~”

ยูกิมุระ ขมวดคิ้วและพูดว่า “สไตล์การเล่นของ เท็ตซึกะ คล้ายกับ รุ่นพี่เรียวนัน มาก เขาจะไม่ทำเรื่องไร้ความหมาย บางทีเขาอาจกังวลเรื่องภาระที่ ซีโร่ชิกิเสิร์ฟ ส่งผลต่อแขนของเขาก็ได้”

ได้ยินแบบนั้น ทุกคนก็อึ้งไป

เพราะในสายตาของคนส่วนใหญ่ แมตช์ระหว่าง เท็ตซึกะ กับคิวพีควรจะเป็นการทำแต้มให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่ใช่การวางแผนกลยุทธ์อะไร

ช่องว่างความแข็งแกร่งของทั้งสองคนห่างกันเกินไป กลยุทธ์ใด ๆ ก็ไร้ผล

“ความเร็วลูกสูงมาก แต่ยังไม่พอ”

ร่างของคิวพีไหววูบ

เพียงชั่วพริบตา เขาก็ไปปรากฏตัวที่จุดตกของลูก เหวี่ยงไม้เข้าสกัดกั้น

ลูก เทนนิส ยังไม่ทันถึงจุดสูงสุดหลังการกระดอน ก็ถูกเงาไม้ตีสวนกลับไป

ลำแสงสีทองพาดผ่านสนาม คอร์ต

ความเร็วลูกสูงมาก จุดตกและมุมก็ยุ่งยากสุด ๆ

ด้วยเสียง ‘ปัง’ เมื่อตกพื้น ลูก เทนนิส วาบแสง พุ่งออกนอกเส้นไป

“เร็วมาก”

ผู้ชมข้างสนามกลืนน้ำลาย

ในหมู่พวกเขา ส่วนใหญ่รู้ว่าคิวพีคือผู้เล่น No.4 แต่พวกเขาไม่เข้าใจความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเขา มีเพียงแนวคิดคร่าว ๆ เท่านั้น

แต่จากที่เห็นตอนนี้ คุณภาพของลูกรีเทิร์นนั้นสูงกว่าลูกเสิร์ฟของ เท็ตซึกะ เสียอีก

ในทางตรงกันข้าม ผู้เล่นรุ่นเยาว์กลับแสดงสีหน้าครุ่นคิด

ความเร็วลูกนั้นเร็วมากจริง ๆ แต่ตามความเข้าใจที่พวกเขามีต่อความแข็งแกร่งของคิวพี มันน่าจะเร็วกว่านี้ได้อีก เร็วชนิดที่สายตามนุษย์ปกติมองตามไม่ทัน

ซานาดะ พูดเสียงทุ้ม “เท็ตซึกะ คาดการณ์ไว้แล้วเหรอว่า รุ่นพี่คิวพี จะไม่ออมมือ?”

“หายากนะเนี่ย”

อินูอิ ซาดาฮารุ ขมวดคิ้ว

ในข้อมูลที่เขาบันทึกไว้ คิวพีมักจะจริงจังกับการแข่งขันเสมอและแทบไม่เคยออมมือ ไม่ว่าจะแข่งกับใครก็ตาม

บางทีอาจมีแค่เรียวนันและเรโทรเท่านั้นที่รู้เหตุผล

คิวพีต้องการกระตุ้น เท็ตซึกะ ต่อไป บีบให้เขาค่อย ๆ เปิดใช้งาน แสงแห่งการควบคุมตนเอง เพื่อรีดประสิทธิภาพออกมาสูงสุด

ปัง-!

ฟุตเวิร์กของ เท็ตซึกะ เร็วมาก

เขายังเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่รักษาคุณภาพการตีโต้ได้หลังจากใช้ ‘การเคลื่อนที่ระเบิดความเร็วระยะสั้น’ ของคิริกายะ

แต่ลูกรีเทิร์นของคิวพีไม่เพียงแต่เร็ว แต่ยังทรงพลังมาก

ในสถานการณ์นี้ การบล็อกของ เท็ตซึกะ ทำให้วิถีลูกสูงมาก ลอยโด่งขึ้นไปในอากาศ

ลูกยังไม่ข้ามตาข่าย

เงาร่างหนึ่งทาบทับขึ้นมาจากพื้น จนปกคลุมร่างของ เท็ตซึกะ ไว้จนมิด

“นายพลาดแล้ว เท็ตซึกะ!”

คิวพีพูดเสียงเย็นชา

แขนข้างที่ถือไม้กดลงด้วยแรงมหาศาล ฟาดลูกสแมช!

ปัง-!

หน้าไม้ปะทะเข้ากับลูก เทนนิส

ลูกบอลยุบตัวลงอย่างรวดเร็ว ระเบิดแรงปะทะมหาศาลออกมา

ในวินาทีนี้เอง เท็ตซึกะ อาศัยสัมผัสบอล คาดการณ์จุดตก ถือไม้ด้วยแบ็กแฮนด์ และสไลซ์ลูก เทนนิส ที่กำลังตกลงมาในมุม 45 องศา

คาวามุระ ทาคาชิ ชี้ไปที่สนาม คอร์ต อย่างตื่นเต้น “ท่านั้นมัน!”

“ซีโร่ชิกิดรอป !”

ลูก เทนนิส ถูกดูดติดแน่นอยู่กลางหน้าไม้ของ เท็ตซึกะ

โออิชิ พูดอย่างไม่อยากเชื่อ “เท็ตซึกะ สกัดลูกสแมชของ รุ่นพี่คิวพี ได้จริง ๆ!”

“ไม่!”

ฟูจิ ส่ายหน้าปฏิเสธ “เป็นเพราะ รุ่นพี่คิวพี ไม่ได้ตบลูกไปที่ท้ายคอร์ตต่างหาก เปิดโอกาสให้ เท็ตซึกะ ตีโต้ได้ และความเร็วกับพลังก็ไม่ได้มาตรฐานปกติของเขาด้วย”

วูบ~

ลูก เทนนิส โค้งข้ามตาข่ายอย่างงดงาม และทันทีที่ข้ามตาข่าย มันก็ทิ้งตัวลงสู่พื้นอย่างรวดเร็ว

“ต้านทานพลังลูกสแมชของฉันพร้อมกับทำ ซีโร่ชิกิดรอป ได้ นายพัฒนาขึ้นมากนะ”

ปัง-!

คำพูดของเขาดังก้องพร้อมกับเสียงหวดลูก

ก่อนที่ลูกจะตกถึงพื้น มันก็ถูกคิวพีงัดลอยขึ้นฟ้า

“ฉันเชื่อมาตลอดว่า รุ่นพี่คิวพี ต้องรับได้!”

เสียงเย็นชาดังก้องสนาม คอร์ต

เห็น เท็ตซึกะ กระโดดลอยตัวขึ้นไปรอล่วงหน้า ตบลูกสแมชไปยังตำแหน่งสูงท้ายคอร์ต และทั้งสองก็สลับบทบาทรุกรับกันในพริบตา!

เห็นดังนั้น คิคุมารุ พูดอย่างตื่นเต้น “เขาจะทำแต้มแล้ว!”

แต่ยังพูดไม่ทันจบ เรียวนันก็ขัดขึ้น “นายประเมินคิวพีต่ำไป เขาแค่ออมมือให้ แต่เขาก็ไม่ชอบเสียแต้มเหมือนกันนะ”

ในสนาม คอร์ต

ลูกสแมชเพิ่งตกพื้นและเด้งขึ้น

เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่ท้ายคอร์ต สกัดกั้นลูก เทนนิส ไว้

“ยังไม่พอหรอก เท็ตซึกะ!”

ปัง-!

เสียงปะทะดังสนั่นก้องสนาม คอร์ต ลูกพุ่งผ่าน เท็ตซึกะ ไปในพริบตาและตกที่ท้ายคอร์ต

“สกอร์ 15:0!”

“คิวพีได้แต้ม!”

กรรมการประกาศคะแนน

เท็ตซึกะ หันไปมองลูก เทนนิส ที่ออกนอกเส้น กำไม้แน่นขึ้น “เข้าใจแล้วครับ”

สิ้นเสียงของเขา แสงสว่างกระจายออก แล้วกลับมารวมตัวกันใหม่

ส่วนหนึ่งของแสงเปลี่ยนเป็นละอองแสงปกคลุมร่างกายท่อนบน ขณะที่แสงอีกส่วนเปลี่ยนเป็นหมอกสีขาวปกคลุมแขนของเขา

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล