บทที่ 231 ความอับอายสีดำทมิฬ

บทที่ 231 ความอับอายสีดำทมิฬ

ปัง!

อินุอิ ล้มตึงลงกับพื้น ของเหลวสีเขียวเข้มไหลย้อยออกจากมุมปาก แถมยังมีซากแมลงไม่ทราบชนิดติดอยู่อีกต่างหาก

“เอาจริงดิ...”

มุมปากของ เรียวนัน กระตุกยิกๆ

ถ้าดูจากแผงข้อมูล ค่าสถานะบางอย่างของ อินุอิ เพิ่มขึ้นจริงๆ แม้จะแค่นิดเดียวก็ตาม

การกินเจ้านี่ต่อเนื่องช่วยเสริมสมรรถภาพทางกายได้จริงๆ แต่สูตรผสมมันหลุดโลกไปหน่อย

นอกจากผักและดอกไม้แปลกๆ สารพัดชนิด ยังมีซากแมลง เห็ด แล้วก็น้ำส้มสายชูสีน้ำเงินที่เป็นของแสลงสำหรับ ฟูจิ อีก

อย่าว่าแต่กินเลย แค่เห็นก็ขนลุกแล้ว

คิกุมารุ กับ ยามาโตะ ที่รู้กันอยู่แล้วว่า อินุอิ จะ ‘ฆ่าตัวตาย’ รีบวิ่งลงไปในสนาม ลากร่างไร้วิญญาณกลับมาที่ม้านั่ง

สมาชิก เฮียวเทย์ ได้แต่นั่งอึ้ง ทบทวนการกระทำก่อนหน้านี้ของ อินุอิ ยิ่งคิดก็ยิ่งมั่นใจว่าหมอนั่นจงใจชัดๆ

“เขา... เขาเป็นลมเหรอ?” อะคุตะงาวะ จิโร่ ชะโงกหน้ามาถามทางฝั่งกองเชียร์ เซย์งาคุ

“น่าจะตายแล้วมั้ง”

คิกุมารุ และคนอื่นๆ เอามือปิดปาก พยายามกลั้นขำสุดชีวิต

สิ้นเสียง

ยามาโตะ ก็หันไปตะโกนบอกกรรมการทันที “เซย์งาคุ ขอยอมแพ้ในแมตช์เดี่ยวสามครับ!”

กรรมการเองก็สังเกตเห็นความผิดปกติอยู่แล้ว แต่ไม่สะดวกจะเข้าไปยุ่ง พอได้ยินแบบนั้นก็เป่านกหวีดทันที “เนื่องจากผู้เล่น อินุอิ ซาดาฮารุ มีปัญหาสุขภาพกะทันหัน การแข่งขันแมตช์นี้จึงสิ้นสุดลง ผู้ชนะคือ โรงเรียนเฮียวเทย์!”

สิ้นเสียงประกาศ

อัฒจันทร์ก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที

ยังไงซะ นี่ก็เป็นรอบรองชนะเลิศทัวร์นาเมนต์คันโต ผู้ชมย่อมหนาตาเป็นธรรมดา

โดยเฉพาะแมตช์ของแชมป์เก่าที่ใครๆ ก็จับตามอง

หลายคนเคยดูการแข่งระดับเมืองมาก่อน จำเหตุการณ์นี้ได้แม่นยำ

“เอาอีกแล้วเหรอ?” ใครบางคนบ่นอย่างหัวเสีย

“ทุกครั้งที่ดื่มไอ้น้ำประหลาดนั่น ต้องมีเรื่องตลอด...”

“ฉันว่าไอ้แว่นขาวนั่นต้องมีปัญหาแน่ๆ แถมเป็นเฉพาะตอนเจอ เฮียวเทย์ ด้วย หรือว่าจะเป็นไส้ศึกที่ เฮียวเทย์ ส่งมา?”

“ฉันก็คิดงั้นเหมือนกัน”

คนรอบข้างพยักหน้าเห็นด้วย

ได้ยินเสียงวิจารณ์ แฟนคลับ เซย์งาคุ บางส่วนเริ่มมอง อินุอิ ซาดาฮารุ ด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย

พวกเขาเริ่มระแวง อินุอิ รู้สึกว่าหมอนี่ต้องมีซัมติงกับ เฮียวเทย์ แน่ๆ

โซนเก็บตัว เฮียวเทย์

“ชนะแบบนี้อีกแล้ว น่าอายชะมัด!”

นอกจาก อะคุตะงาวะ จิโร่ กับ อาคุสึ จิน แล้ว คนอื่นๆ หน้าบอกบุญไม่รับกันเป็นแถว

จิโร่ ใสซื่อบริสุทธิ์เป็นทุนเดิม

ส่วน อาคุสึ เขาไม่สนหรอกว่า เฮียวเทย์ จะแพ้หรือชนะ

เขาแค่ต้องการเวทีท้าดวล เท็ตสึกะ คุนิมิตสึ เท่านั้น ถ้าไม่ได้แข่งที่นี่ อย่างมากก็แค่บุกไปหาเรื่องที่ เซย์งาคุ อีกรอบ

เปาะ!

เสียงดีดนิ้วดังก้องสนาม

สมาชิก เฮียวเทย์ ชะงักไปครู่หนึ่ง

อาโทเบะ ลุกขึ้นยืน เดินเนิบๆ เข้าสู่สนาม รอยยิ้มอวดดีปรากฏบนใบหน้า สองนิ้วแตะที่หว่างคิ้ว “ออกมาซะ ฟูจิ ชูสุเกะ... ท่านอาโทเบะผู้นี้รออยู่นะ!”

มั่นใจและเย่อหยิ่ง

อาโทเบะ ยังคงรักษามาดจักรพรรดิไว้ได้อย่างเหนียวแน่น

ต่อให้แพ้กี่ครั้ง ความหยิ่งยโสของเขาก็ไม่มีวันมอดดับ

ในเวลาเดียวกัน

ฟูจิ ลุกจากที่นั่ง ชี้ไปที่ไม้เทนนิสแล้วถาม “อาโทเบะ นายไม่... วอร์มอัพเหรอ?”

ห๊ะ?

ได้ยินแบบนั้น รอยยิ้มของ อาโทเบะ แข็งค้าง ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “วอร์ม...”

พรืด~

เรียวนัน กลั้นขำไม่อยู่

จะว่าไป ฟูจิ นี่ก็ร้ายไม่เบา พูดจาแทงใจดำ ทำเอามาดเท่ๆ ของ อาโทเบะ อยู่ได้ไม่ถึง 3 วินาที

หลังจากวอร์มอัพ ทั้งสองฝ่ายเดินลงสู่สนาม

สิ้นเสียงกรรมการ นกหวีดก็แผดเสียงแหลม:

“รอบรองชนะเลิศทัวร์นาเมนต์คันโต เซย์งาคุ พบ เฮียวเทย์ การแข่งขันเดี่ยวสอง เริ่มได้! อาโทเบะ เคโงะ เป็นฝ่ายเสิร์ฟ!”

ยังไม่ทันสิ้นเสียงประกาศ เสียงดีดนิ้วก็ดังขึ้นอีกครั้ง

อาโทเบะ เคโงะ ยกไม้เทนนิสขึ้นชี้ไปที่ เท็ตสึกะ คุนิมิตสึ ฝั่งตรงข้าม แววตาเปี่ยมด้วยความมั่นใจและภาคภูมิใจ ตะโกนลั่น “เท็ตสึกะ ดูให้ดีล่ะว่าท่านผู้นี้จะชนะแมตช์นี้ยังไง! หลังจากโค่นคนตรงหน้าได้แล้ว รายต่อไปคือนาย!”

สนามที่จอแจเงียบกริบทันที

ผู้ชมมองหน้ากันเลิ่กลั่ก สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย หมอนี่ไม่อายบ้างหรือไงนะ?

เรียวนัน ยืนส่ายหัวอย่างปลงๆ

ก็นะ ตอนนี้ อาโทเบะ ยังไม่ได้เป็นประธานนักเรียน กองเชียร์ 200 คนก็ยังไม่มี

ถ้ามีกองเชียร์มาช่วยโห่ร้อง คำประกาศกร้าวเมื่อกี้คงดูไม่เด๋อด๋าขนาดนี้

“เริ่มการแข่งขัน!”

เสียงกรรมการประกาศก้อง

อาโทเบะ เคโงะ เงยหน้าขึ้นทันควัน สายตาจับจ้องไปที่ ฟูจิ ชูสุเกะ สีหน้าจริงจังผิดปกติ

บทเรียนอันเจ็บปวดนับครั้งไม่ถ้วนสอนให้เขารู้ซึ้งแล้วว่า ห้ามประมาทคู่ต่อสู้หน้าไหนเด็ดขาด และต้องทุ่มสุดตัวเพื่อรับมือ

“ฟูจิ ชูสุเกะ งั้นเหรอ...”

เขาพึมพำเบาๆ

พร้อมกันนั้นก็เหวี่ยงแขน โยนลูกขึ้นฟ้า ย่อเข่าแล้วกระโดดตามขึ้นไป

สองมือจับไม้แน่น กดลงเต็มแรง “ให้ท่านผู้นี้พิสูจน์หน่อยซิว่า นายมีดีพอจะสู้กับฉันหรือเปล่า!”

ปัง!

เสียงปะทะหนักหน่วงดังก้องสนาม

ซูเปอร์ไฮสปีดเสิร์ฟ!

ลูกเทนนิสพุ่งไปยังมุมลึกสุดด้วยความเร็วสูง และกระดอนขึ้นอย่างรวดเร็ว

“เร็วมาก~”

ฟูจิ ลืมตาโพลง ก้าวเท้าพุ่งเข้าใส่

สปีดบอลระดับนี้ยังไม่ต้องถึงมือ ‘เนตรจิต’

ก่อนที่ลูกจะลอยถึงจุดสูงสุดหลังกระดอน เขาเหวี่ยงไม้กวาดออกไป

‘ซูเปอร์ไฮสปีดเสิร์ฟ’ แฝงท็อปสปินรุนแรง

สำหรับ ฟูจิ นี่คือโอกาสทอง ลูกบอลหมุนติ้วอยู่บนหน้าไม้ครู่หนึ่ง ก่อนจะถูกดันกลับไป

ลูกเทนนิสกลายเป็นลำแสงสีทองพุ่งกลับไปฝั่ง อาโทเบะ

ตึก ตึก ตึก!

เสียงฝีเท้าเร่งรุด

ยังไม่ทันได้ตีโต้ อาโทเบะ ก็ใช้สายตาอินไซต์อ่านเกมออกแล้วว่า ‘ซูเปอร์ไฮสปีดเสิร์ฟ’ ใช้กับ ฟูจิ ไม่ได้ผล เขาเลยขยับมารอดักทางล่วงหน้า

ลูกเทนนิสตกพื้น

อาโทเบะ ตั้งท่าเตรียมตีโต้

แต่ทว่า...

ลูกเทนนิสกลับไม่กระดอนขึ้นมาเท่าไหร่ แต่มันไถลออกนอกสนามไปดื้อๆ

“โอ้~”

สมาชิก เฮียวเทย์ ตกตะลึง

แทบทุกคนในที่นี้เพิ่งเคยเห็น ฟูจิ ใช้ ‘นางแอ่นตวัดกลับ’  เป็นครั้งแรก

เทคนิคที่น่าทึ่งขนาดนี้

สร้างความตื่นตาตื่นใจไม่แพ้ ‘ซีโร่ชิกิเสิร์ฟ’ เลยทีเดียว

“ลูกเมื่อกี้”

รอยยิ้มบนหน้า อาโทเบะ เลือนหายไป แทนที่ด้วยความเคร่งขรึม

แค่เทคนิคเดียว เขาก็รู้แล้วว่า ฟูจิ ชูสุเกะ ไม่ใช่หมูในอวยแน่นอน

“คุณอาโทเบะ”

เสียงนุ่มนวลของ ฟูจิ ดังขึ้นในสนาม

อาโทเบะ เงยหน้ามองอย่างงุนงง

ฟูจิ ยื่นมือออกไป เหมือนสัมผัสอะไรบางอย่าง ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็พูดว่า “ลมแรงขึ้นแล้วนะ...”

“อะไรนะ?”

อาโทเบะ ขมวดคิ้ว

เขาไม่เข้าใจความหมายที่อีกฝ่ายจะสื่อ

แต่สมาชิก เซย์งาคุ ทุกคนเข้าใจดีว่าประโยคนี้หมายถึงอะไร... ท่าไม้ตายสุดอลังการกำลังจะปรากฏขึ้นอีกครั้ง

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน