บทที่ 25 จะได้เลื่อนตำแหน่งอีกแล้วหรือ? วีรบุรุษระดับพิเศษ?

ในช่องสุดท้ายของประวัติส่วนตัวระบุว่า ก่อนที่เฉินซือถิงจะไปมอสโก เธอเคยศึกษาด้านการแพทย์และเภสัชกรรมในประเทศมาก่อน

“เคยเรียนอยู่ไม่กี่ปีค่ะ ความรู้พื้นฐานทางการแพทย์และเภสัชกรรมพอจะเข้าใจอยู่บ้าง”

เฉินซือถิงตอบกลับเบาๆ

ต้องเข้าใจก่อนว่า... การแพทย์และเภสัชกรรมเป็นสองสาขาที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง การแพทย์เน้นไปที่การรักษาผู้ป่วยในฐานะแพทย์ ส่วนเภสัชกรรมเป็นสาขาวิชาการวิจัยที่ต้องขลุกอยู่ในห้องแล็บเพื่อคิดค้นยาใหม่ๆ และต้องทำการทดลองสารพัดอย่าง...

ในประเทศเราคนที่มีความรู้ด้านการแพทย์นั้นมีไม่น้อย แต่คนที่มีความรู้ด้านเภสัชกรรมนั้นถือว่าหาได้ยากยิ่ง

“ผมสงสัยนิดหน่อย... ในเมื่อคุณเรียนจบด้านเภสัชกรรมมา ทำไมถึงไปเรียนต่อต่างประเทศในสาขาอุตสาหกรรมทหารแทนล่ะ?”

ซูหมิงถามขึ้นมา ผู้หญิงคนหนึ่งเรียนด้านยาถือเป็นเรื่องปกติ แต่การมาเรียนด้านอุตสาหกรรมทหารนั้นค่อนข้างน่าแปลกใจ

“คุณพ่อบอกฉันว่า... การเรียนแพทย์ช่วยประเทศหลงกั๋วไม่ได้ ท่านเลยให้ฉันมาเรียนด้านอุตสาหกรรมทหารค่ะ!”

ซูหมิงพยักหน้าเบาๆ “มิน่าล่ะ!”

คนในยุคนี้ของประเทศหลงกั๋ว... ความคิดนั้นเรียบง่ายและบริสุทธิ์ใจ เป้าหมายมีเพียงอย่างเดียวคือการสร้างชาติให้เข้มแข็ง... ประเทศต้องการอะไร ฉันก็จะเรียนสิ่งนั้น

ไม่เหมือนกับยุคสมัยแห่งสันติภาพในอนาคต... ที่หากเป็นสาขาที่ตนไม่ชอบ ต่อให้ตายก็ไม่มีทางยอมเรียน

หลังจากเข้าใจสถานการณ์ของเฉินซือถิงแล้ว ซูหมิงก็เข้าประเด็นทันทีโดยไม่รอช้า:

“ในเมื่อคุณเคยเรียนด้านเภสัชกรรม... งั้นคุณรู้จักเพนิซิลลิน หรือที่เรียกว่ายาปฏิชีวนะไหม...?”

เฉินซือถิงเม้มริมฝีปากบาง พยักหน้าตอบ: “รู้จักแน่นอนค่ะ”

“เพนิซิลลินเป็นยาปฏิชีวนะที่มีค่ามาก สามารถกำจัดเชื้อแบคทีเรียได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยการทำลายผนังเซลล์ของแบคทีเรีย ทำให้พวกมันสูญเสียเกราะป้องกันจนแตกสลายและตายไปในที่สุด ยานี้มีผลการรักษาที่ดีเยี่ยมต่อการติดเชื้อแบคทีเรียหลายชนิด”

“ไม่ว่าจะเป็นโรคปอดบวม โรคหนองใน โรคซิฟิลิส... หรือโรคอื่นๆ ที่เคยรักษาไม่ได้ เพนิซิลลินก็สามารถรักษาให้หายขาดได้”

“มันไม่เพียงแต่เป็นยาช่วยชีวิตชาวบ้านเท่านั้น แต่ยังเป็นยุทธปัจจัยที่สำคัญยิ่ง มูลค่าของมันสูงกว่าทองคำเสียอีก...”

“น่าเสียดายที่ประเทศเราถูกปิดล้อมจากชาติตะวันตก ทำให้ไม่สามารถจัดซื้อเทคโนโลยีการผลิต วัตถุดิบ หรืออุปกรณ์ได้... จนถึงตอนนี้เราก็ยังไม่สามารถวิจัยเพนิซิลลินที่ผลิตเองในประเทศได้เลย...”

“แต่ว่า! ท่านผู้อำนวยการคะ คุณถามถึงเรื่องนี้ทำไมหรือคะ?”

เฉินซือถิงที่ยังไม่เข้าใจสถานการณ์เบิกตากลมโตมองซูหมิงด้วยความฉงน

ซูหมิงยิ้มบางๆ แล้วกล่าวถึงสถานการณ์ปัจจุบันของประเทศหลงกั๋ว:

“ในตอนนี้... สงครามยังไม่จบสิ้น ในบางมณฑลที่ประสบภัยพิบัติ... โรคระบาดแพร่กระจาย เชื้อโรคและไวรัสเกาะกินชาวบ้าน มีผู้ป่วยอยู่เต็มไปหมด”

“เหล่าทหารในแนวหน้าที่ได้รับบาดเจ็บ เมื่อติดเชื้อแบคทีเรียก็ต้องเสียชีวิตหรือถูกตัดอวัยวะทิ้งไปนับไม่ถ้วน...” เขาเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจัง:

“เพนิซิลลินสำคัญต่อประเทศเรามาก... บังเอิญว่าผมพอจะมีความรู้เรื่องนี้อยู่บ้าง ตอนนี้กำลังขาดผู้ช่วยที่มีความรู้ด้านเภสัชกรรม คุณสนใจจะมาร่วมสร้างเพนิซิลลินไปกับผมไหม...?”

สร้างเพนิซิลลิน?

เฉินซือถิงชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความเหลือเชื่อ

เพราะเธอเรียนด้านเภสัชกรรมมา จึงรู้ดีว่าการพัฒนาด้านนี้ในประเทศเป็นอย่างไร

เธอจำได้แม่นว่า... กรมส่งกำลังบำรุงกลางเคยออกคำสั่งระดมผู้เชี่ยวชาญด้านเภสัชกรรมระดับแนวหน้าของประเทศนับร้อยชีวิตมารวมตัวกันที่โรงงานผลิตยาในเมืองเซี่ยงไฮ้เพื่อวิจัยเพนิซิลลินร่วมกัน...

น่าเสียดาย... จนถึงทุกวันนี้ ข่าวคราวเรื่องเพนิซิลลินก็เงียบหายไปราวกับหินที่จมลงสู่ก้นมหาสมุทร

เมื่อไม่กี่วันก่อน เธอยังติดต่อกับเพื่อนร่วมรุ่นและอาจารย์เพื่อถามความคืบหน้าอยู่เลย... ผลปรากฏว่าอาจารย์บอกเธอว่า อย่างเร็วที่สุดก็ต้องรออีก 10 เดือนถึงจะมีโอกาสสกัดเพนิซิลลินชุดแรกออกมาได้

ผู้เชี่ยวชาญมากมายขนาดนั้นยังไม่มีความคืบหน้า ความยากของงานนี้จึงไม่ต้องพูดถึง...!

“ท่านผู้อำนวยการ! คุณไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหมคะ... คุณจะสร้างเพนิซิลลินเนี่ยนะ?”

“ใช่แล้ว!”

ซูหมิงตอบกลับด้วยท่าทีสงบนิ่งและมั่นใจ

หากเฉินซือถิงไม่เต็มใจ เขาก็จะไม่บังคับ... อย่างมากก็แค่ใช้เวลาวิจัยด้วยตัวเองช้าลงหน่อยเท่านั้น

ตอนที่มาที่นี่ เฉินซือถิงได้ยินเรื่องราวของซูหมิงมาบ้าง... รู้ว่าเขาคือผู้ประดิษฐ์ปืนไรเฟิลแบบ 49, กระสุนเหล็กหุ้มทองแดง, แบบแปลนเครื่องจักรกล FNND, จรวดหลายลำกล้อง 107 แบบ 49, ปืนกลหนักแบบ 49 และเครื่องยิงจรวดแบบ 49...

อธิบดีจ้าวลี่ฉินกำชับไว้ว่า ซูหมิงเป็นคนที่มีความคิดก้าวกระโดดมาก ให้เธอให้ความร่วมมือกับงานของเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข

แต่! โรงงานอุตสาหกรรมทหารจะมาสร้างเพนิซิลลิน นี่มันดูจะก้าวกระโดดเกินไปหน่อยไหม...?

“แต่ว่า! นี่มันโรงงานอุตสาหกรรมทหารนะคะ... คุณก็เชี่ยวชาญด้านอุตสาหกรรมทหาร ไม่มีอุปกรณ์ ไม่มีวัตถุดิบ ไม่มีเทคโนโลยี จู่ๆ จะมาสร้างเพนิซิลลิน มันดูเหมือนเรื่องล้อเล่นเกินไปหรือเปล่าคะ...?”

เฉินซือถิงเรียนเภสัชกรรมมา ย่อมรู้ดีว่าการผลิตเพนิซิลลินนั้นยากเพียงใด

เพนิซิลลินที่ได้ชื่อนี้เพราะสกัดมาจากเชื้อราเพนิซิลเลียม... ซึ่งเป็นเชื้อราที่มักขึ้นอยู่บนผลส้มที่เน่าเสีย เป็นเส้นใยฟูๆ ที่เราเห็นนั่นแหละ...

เชื้อรานี้มักพบได้ตามผลไม้ ผัก เนื้อสัตว์ที่เน่าเสีย รวมถึงเสื้อผ้าและรองเท้า... ส่วนใหญ่จะมีสีเขียวอมเทา

แต่ไม่ใช่ว่าเชื้อราทุกชนิดจะสกัดเพนิซิลลินได้... เชื้อรากลุ่มนี้มีหลายสายพันธุ์ มีเพียงบางชนิดเท่านั้น เช่น เชื้อราสีดำและสีเหลืองที่สามารถสกัดได้ และผลผลิตของแต่ละสายพันธุ์ก็แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว...

ดังนั้น... เชื้อราอาจจะหาง่าย แต่สายพันธุ์ที่ให้ผลผลิตสูงนั้นหายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร...

ต้องอาศัยการทดลองซ้ำแล้วซ้ำเล่า... เชื้อราดูเหมือนจะเป็นเรื่องธรรมดาที่ขึ้นอยู่ทั่วไป แต่จริงๆ แล้วมัน “บอบบาง” มาก การจะดูแลมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

เมื่อเผชิญกับความสงสัยของเฉินซือถิง ซูหมิงไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงยิ้มและลุกขึ้นไปรื้อค้นตู้ ก่อนจะหยิบแบบแปลนขั้นตอนการผลิตเพนิซิลลินออกมาวางกองไว้บนโต๊ะทำงาน

“ท่านผู้อำนวยการ นี่คือ...?” เฉินซือถิงงุนงง

“ขั้นตอนการผลิตเพนิซิลลินแบบครบวงจร คุณดูแล้วพอจะเข้าใจไหม...?”

หืม?

ขั้นตอนการผลิตเพนิซิลลินแบบครบวงจร...?

เดี๋ยวสิ!

คุณไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?

คุณเป็นถึงผู้อำนวยการโรงงานอุตสาหกรรมทหาร จะมีขั้นตอนการผลิตเพนิซิลลินแบบครบวงจรได้อย่างไร?

สีหน้าของเฉินซือถิงแข็งค้าง เธอเดินเข้าไปใกล้ด้วยความกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย ก่อนจะเปิดแบบแปลนเหล่านั้นขึ้นมาดูอย่างละเอียด

ไม่ดูไม่รู้!

พอได้ดูเท่านั้นแหละ ตกใจจนแทบสิ้นสติ...!

บนแบบแปลนเหล่านั้นบันทึกไว้อย่างชัดเจน ทั้งเวลาในการเพาะเชื้อ อุณหภูมิ อัตราส่วนผสม จังหวะเวลาในการสกัดผลึกจากถังหมัก และอื่นๆ อีกมากมาย...

แม้กระทั่งอุปกรณ์ทดลอง การจัดเก็บวัตถุดิบ ขั้นตอนการเตรียมเชื้อรา การเตรียมวัตถุดิบ การฆ่าเชื้อในถังหมัก ไปจนถึงข้อกำหนดของผลิตภัณฑ์สำเร็จรูป ทุกอย่างมีครบถ้วน...

กระบวนการละเอียดจนน่าเหลือเชื่อ!

ยิ่งเธอดู ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นและเร้าใจ... จนหัวใจเต้นรัว มือที่พลิกแบบแปลนสั่นเทา!

เธอรู้ดีว่าแบบแปลนเหล่านี้สำคัญเพียงใด!

หากขั้นตอนที่บันทึกไว้นี้... เป็นความจริงและใช้ได้ผล นั่นหมายความว่าทหารนับหมื่นนับพันในแนวหน้า และประชาชนนับร้อยล้านในประเทศจะมีทางรอด...!

นี่ไม่ใช่แค่แบบแปลน! แต่มันคือชีวิตอันมีค่าอีกนับไม่ถ้วน และเป็นเสาหลักของครอบครัวอีกมากมาย...

“ท่าน... ท่านผู้อำนวยการคะ นี่... นี่... คุณรู้วิธีสร้างเพนิซิลลินด้วยหรือคะ...?”

เฉินซือถิงมองแบบแปลนสลับกับมองซูหมิง เธอตื่นเต้นจนพูดจาติดขัด...

ซูหมิงหาเหตุผลมาอ้างอย่างแนบเนียน: “สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ผมเคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับการแพทย์และเคยวิจัยเรื่องนี้อยู่ช่วงหนึ่งน่ะ...”

“เป็นไงบ้าง ดูแบบแปลนเข้าใจไหม...?”

เฉินซือถิงพยักหน้าแล้วก็ส่ายหน้า:

“เข้าใจค่ะ... แต่ข้อมูลและขั้นตอนที่คุณบันทึกไว้ ดูเหมือนจะไม่เหมือนกับที่ชาติตะวันตกบันทึกไว้เลยนะคะ...?”

“อย่างเช่นวัตถุดิบในการเพาะเชื้อเพนิซิลลิน... ฉันจำได้ว่าประเทศตะวันตกอย่างสหรัฐอเมริกาและอังกฤษใช้กากข้าวโพดและแลคโตส... แต่ที่คุณแนะนำที่นี่กลับเป็นผงถั่วลิสง ผงถั่วลิสงก็สามารถเพาะเชื้อเพนิซิลลินได้ด้วยหรือคะ?”

ด้วยข้อจำกัดของยุคสมัย เนื้อหาบางอย่างในแบบแปลน... สำหรับเฉินซือถิงแล้วถือว่าล้ำสมัยเกินไป

ซึ่งก็ไม่แปลก เพราะขั้นตอนและวิธีการที่ “แตกต่าง” เหล่านั้น คือสิ่งที่ซูหมิงคัดกรองมาจากระบบเพื่อหาแนวทางที่ดีที่สุด

มันทั้งสอดคล้องกับพื้นฐานทางเทคโนโลยีของประเทศหลงกั๋วในยุคปัจจุบัน และสามารถผลิตจำนวนมากได้รวดเร็ว...

“ชาวต่างชาติไม่จำเป็นต้องใช้วิธีเดียวกับเราเสมอไป การเพาะเพนิซิลลินเราควรมีวัตถุดิบของเราเอง...”

“กากข้าวโพดและแลคโตสสำหรับน้ำหมักล้วนต้องนำเข้า วัตถุดิบเหล่านี้ถูกปิดล้อมและห้ามส่งออกโดยประเทศทุนนิยม ต่อให้เพาะเชื้อสำเร็จ การผลิตในอนาคตก็จะเป็นปัญหาใหญ่...”

กากข้าวโพดอุดมไปด้วยกรดอะมิโน เปปไทด์ และแร่ธาตุ ซึ่งเป็นแหล่งไนโตรเจนที่เหมาะสำหรับการเติบโตของเชื้อเพนิซิลลิน... แต่เนื่องจากเป็นผลพลอยได้จากอุตสาหกรรมแป้งข้าวโพด และปัจจุบันในประเทศยังไม่มีอุตสาหกรรมแปรรูปข้าวโพดเชิงลึก จึงไม่สามารถผลิตเองได้

แลคโตสในฐานะแหล่งคาร์บอนที่ค่อยๆ ปล่อยออกมา ช่วยหลีกเลี่ยงผลกระทบจากการย่อยสลายของกลูโคส ทำให้เพนิซิลลินสังเคราะห์ได้อย่างต่อเนื่อง แต่แลคโตสต้องสกัดจากนม

ด้วยเหตุผลเดียวกับกากข้าวโพด... อุตสาหกรรมนมในประเทศยังอ่อนแอ ทำให้ต้องพึ่งพาการนำเข้าแลคโตสสูงมากและมีต้นทุนมหาศาล

หากใช้กากข้าวโพดและแลคโตสเป็นวัตถุดิบ ต่อให้สกัดเพนิซิลลินได้ ต้นทุนก็จะสูงเกินกว่าจะผลิตจำนวนมากได้ แต่ผงถั่วลิสงนั้นต่างออกไป!

กากถั่วลิสงและกากเมล็ดฝ้ายเป็นของเหลือทิ้งจากการเกษตร กากถั่วลิสงเป็นผลพลอยได้จากการสกัดน้ำมัน มีโปรตีนสูงถึง 45% และมีการปลูกอย่างแพร่หลายในประเทศ

สารสกัดจากมันสามารถให้กรดอะมิโนที่จำเป็นได้ แม้ประสิทธิภาพการหมักจะต่ำกว่ากากข้าวโพดเล็กน้อย แต่ต้นทุนการผลิตกลับเหลือเพียงหนึ่งในสิบของวัตถุดิบนำเข้า...

หากผลิตจำนวนมาก ต้นทุนจะลดลงเหลือเพียงหนึ่งในร้อย

“พูดแบบนั้นก็ถูกค่ะ แต่ผงถั่วลิสง... จะสกัดเพนิซิลลินได้จริงๆ หรือคะ?”

เฉินซือถิงขมวดคิ้ว แสดงความกังขาต่อแผนการของซูหมิง

“เพราะงั้นเราถึงต้องลองไงครับ! ไม่ลองแล้วจะรู้ได้ยังไง... จำไว้นะครับ วิธีการของชาวต่างชาติบางครั้งก็ไม่เหมาะกับเรา การทำตามตำราไม่ใช่การวิจัย การรู้จักปรับเปลี่ยนต่างหากคือความก้าวหน้า...”

ซูหมิงเปลี่ยนท่านั่งให้สบายขึ้นและกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

‘การทำตามตำราไม่ใช่การวิจัย การรู้จักปรับเปลี่ยนต่างหากคือความก้าวหน้า...’

เฉินซือถิงพึมพำประโยคนี้ในใจ... ก่อนจะตาสว่าง:

“ท่านผู้อำนวยการ คุณพูดถูกค่ะ... ประเทศหลงกั๋วของเราจะมัวแต่เดินตามก้นชาวต่างชาติไม่ได้ แผนการของคุณ... ฉันอยากจะลองดูค่ะ”

“ดี! งั้นก็ตามนี้... คุณมาช่วยผมวิจัยเพนิซิลลินนะ”

เมื่อตกลงกันได้แล้ว

ซูหมิงก็ไม่รอช้า เริ่มลงมือทันที

ขั้นแรก... ซูหมิงกั้นพื้นที่โรงงานบางส่วนทำเป็นห้องเพาะเชื้อแบบง่ายๆ จากนั้นก็ผลิตอุปกรณ์เพาะเชื้อตามแบบแปลนที่ระบบจัดหามาให้...

เช่น ถังหมัก, ถังเพาะเชื้อ, อุปกรณ์ทดลองสกัดผลึก, อุปกรณ์จัดเก็บวัตถุดิบ, อุปกรณ์เตรียมเชื้อรา, อุปกรณ์วิเคราะห์และตรวจสอบผลิตภัณฑ์สำเร็จรูป...

เมื่ออุปกรณ์พร้อม ขั้นต่อมาคือวัตถุดิบ... ผงถั่วลิสงหาได้ง่ายในประเทศหลงกั๋ว มีขายอยู่ทั่วไปตามตลาด

ด้วยเหตุนี้ ภายใต้ความช่วยเหลือของเฉินซือถิง... งานเพาะเชื้อเพนิซิลลินจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

เพนิซิลลินนั้นบอบบางมาก ทั้งอุณหภูมิ การระบายอากาศ สารอาหาร... ล้วนมีข้อกำหนดเฉพาะ

เริ่มจากอุณหภูมิ อุณหภูมิที่เหมาะสมสำหรับการเติบโตคือ 24 องศาเซลเซียส สูงไปหรือต่ำไปไม่ได้ ดังนั้นจึงต้องสร้างห้องควบคุมอุณหภูมิ 24 องศาโดยเฉพาะ...

ในด้านการระบายอากาศ มันต้องการออกซิเจนเพียงพอสำหรับการหายใจ และเติบโตได้เฉพาะบนพื้นผิวที่สัมผัสอากาศเท่านั้น ดังนั้น... จึงต้องใช้ขวดแก้วแบนและขวดก้นสามเหลี่ยมในการเพาะเชื้อ

สุดท้ายคือสารอาหาร... แค่อาหารเลี้ยงเชื้อทั่วไปไม่เพียงพอ ต้องมีการเสริมสารอาหารให้มันด้วย...

กระบวนการเพาะเชื้อทั้งหมดเหนื่อยยากมาก... ซูหมิงและเฉินซือถิงเฝ้าติดตามผลแทบจะตลอดเวลา

โชคดีที่ทุกอย่างราบรื่น... หลังจากผ่านไปช่วงระยะเวลาหนึ่ง

เพนิซิลลินก็ถูกสกัดออกมาได้สำเร็จ...

ภายในห้องเพาะเชื้อ เฉินซือถิงตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น:

“ท่านผู้อำนวยการ! ท่านผู้อำนวยการคะ!... สำ... สำเร็จแล้วค่ะ ฮ่าๆ เราเพาะเชื้อเพนิซิลลินได้สำเร็จแล้ว!”

“ท่านผู้อำนวยการ! คุณเก่งมากจริงๆ ฉันนับถือคุณจากใจเลยค่ะ... ไม่นึกเลยว่าวิธีสกัดจากผงถั่วลิสงของคุณจะทำได้จริงๆ!”

ซูหมิงตบไหล่เธอเบาๆ:

“รู้จักนำความรู้มาปรับใช้ รู้จักยืดหยุ่น... เราไม่ด้อยไปกว่าชาวต่างชาติ สิ่งที่พวกเขาทำได้ เราก็ทำได้เหมือนกัน!”

“ค่ะ”

เฉินซือถิงรู้สึกจุกในอก... พยักหน้าพร้อมน้ำตาแห่งความปิติ... เธอรู้ดีว่าทหารนับหมื่นนับพันในแนวหน้ามีทางรอดแล้ว! ประชาชนนับร้อยล้านในประเทศก็มีทางรอดแล้วเช่นกัน!

เมื่อสกัดเพนิซิลลินได้สำเร็จ ขั้นตอนต่อไปคือการผลิตจำนวนมาก

หากจะผลิตจำนวนมาก... อุปกรณ์ วัตถุดิบ เงินทุน และทรัพยากรที่ต้องใช้ย่อมมีมหาศาล... และยังต้องการบุคลากรที่มีความรู้ด้านเภสัชกรรมเพิ่มขึ้นอีก

ปัจจุบัน... ทั้งโรงงาน 82 มีเพียงซูหมิงและเฉินซือถิงที่เข้าใจเรื่องยา การจะผลิตจำนวนมากคงเป็นเรื่องเพ้อฝัน

เรื่องนี้คงต้องขอความช่วยเหลือจากกรมอุตสาหกรรมทหารแล้ว

“ท่านผู้อำนวยการคะ! อธิบดีจ้าวจากกรมอุตสาหกรรมทหารบอกว่า... ให้คุณไปประชุมที่กรมในอีกสองวันข้างหน้าค่ะ”

เว่ยเจี้ยนกั๋ววิ่งหน้าตั้งเข้ามาในโรงงานเพื่อรายงานซูหมิง

“ประชุมงั้นหรือ? ดีเลย ผมเองก็กำลังวางแผนจะไปที่กรมอุตสาหกรรมทหารพอดี”

...-.....-.....-......-....

(จบบท)