บทที่ 96 - มหาผลเก็บเกี่ยว

บทที่ 96 - มหาผลเก็บเกี่ยว

༺༻

ภูเขามดพันทัพขนาดยักษ์ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางถ้ำ

มันได้เริ่มผลิตมดดำออกมาอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสายแล้ว

"ถ้าหากมันหลุดรอดจากผนึกออกไปได้จริงๆ ฉันจะเป็นคนมาฆ่ามันทิ้งเป็นคนแรกเอง"

"มอนสเตอร์ระดับล่มสลาย จะปล่อยให้พวกมันมาเดินเพ่นพ่านอยู่บนโลกนี้ไม่ได้เด็ดขาด"

ถ้ามันอยู่ในดันเจี้ยนก็ยังพอว่า แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่ปล่อยให้พวกมันหลุดออกมาล่ะก็

คำว่า ล่มสลาย สองคำนั้น มันไม่ได้เป็นแค่ชื่อเรียกเท่ๆ หรอกนะ

"ครับ ผมเข้าใจครับ"

ลู่ชางสะบัดมือ ทะเลเพลิงและพุ่มไม้หนามหนาแน่นก็ปรากฏขึ้นรอบๆ ภูเขามด ล้อมรอบไว้เป็นวงกลม

ทันทีที่มดดำฟักออกมา พวกมันก็จะถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านไปในทันที

ต่อจากนี้ไป เขาก็จะสามารถมาเก็บเกี่ยวิญญาณที่นี่ได้ตลอดเวลาแล้ว

"ตอนนี้ว่ายังไงต่อล่ะ?" ชื่อเฉิงกอดท้ายทอยพลางถามด้วยรอยยิ้ม

"พี่ชื่อเฉิงมีแผนอะไรไหมครับ"

ชื่อเฉิงถกแขนเสื้อขึ้น: "ก็ต้องออกไปตะลุยดันเจี้ยนต่อสิ!"

"เมื่อกี้ตอนที่เดินออกมา ฉันแอบสำรวจภูมิประเทศรอบๆ มาด้วย ดันเจี้ยนขั้นสี่แถวๆ นี้ ฉันจำตำแหน่งไว้หมดแล้วล่ะ"

ลู่ชางยิ้มอย่างร่าเริง: "ตกลงครับ"

เมื่อปัญหาเรื่องวิญญาณถูกแก้ไขไปได้แล้ว ในใจเขาก็รู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมามาก

ทั้งสองคนเดินออกมาจากถ้ำ หลังจากออกมาแล้วชื่อเฉิงก็โยนประตูเหล็กดำปิดทางออกไว้ แล้วก็หยิบม้วนคัมภีร์ออกมาแผ่นหนึ่งเพื่อทำการผนึกที่นี่ไว้

ม้วนคัมภีร์ของอิซนี่มันใช้ดีจริงๆ เลยแฮะ

ไอ้สิ่งที่เรียกว่าม้วนคัมภีร์เนี่ย มันทำให้คนที่ใช้เวทมนตร์ไม่เป็นสามารถปล่อยเวทมนตร์ออกมาได้

ส่วนพลังของม้วนคัมภีร์นั้น ก็จะขึ้นอยู่กับคนที่สร้างมันขึ้นมา

ม้วนคัมภีร์ที่อิซพารัลต์ทิ้งเอาไว้เนี่ย เกรงว่าต่อให้มีเงินก็คงจะหาซื้อตามท้องตลาดไม่ได้แน่นอน

หลังจากผนึกที่นี่ไว้อย่างแน่นหนาแล้ว

เขาก็ไปตะลุยดันเจี้ยนกับชื่อเฉิงต่ออีกหลายสิบแห่ง

เมื่อมีภูเขามดพันทัพเป็นทุนสำรอง ลู่ชางก็ทำการสังเวยได้อย่างใจป้ำมากขึ้นเยอะ จากเดิมที่มักจะกังวลว่าถ้าสังเวยมากเกินไป วิญญาณจะไม่พอใช้

ถึงแม้มอนสเตอร์ที่อ่อนแอก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย

แต่มันก็ยังยากที่จะคุ้มทุนอยู่ดี

แต่ตอนนี้ เมื่อเจอเข้ากับดันเจี้ยนขั้น 4 แห่งหนึ่ง เขาก็สังเวยวิญญาณห้าหมื่นดวงในรวดเดียวไปเลย

จะลดทอนก็ลดทอนไปเถอะ ใจความสำคัญคือเขามีวิญญาณให้ใช้ถมถืด

ส่วนเรื่องการสังเวยวิญญาณหนึ่งแสนดวงนั้น ลู่ชางเคยลองไปครั้งหนึ่งแล้ว การลดทอนมันรุนแรงเกินไปจริงๆ

มันสร้างมอนสเตอร์ระดับล่มสลายออกมาได้เพียงสิบสองตัวเท่านั้น สังเวยเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว แต่กลับได้เพิ่มมาแค่สองตัว มันช่างไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย

การออกมากับชื่อเฉิงนับเป็นทางเลือกที่ถูกต้องจริงๆ

ถ้าหากเขาต้องลงมือสังหารมอนสเตอร์ระดับล่มสลายขั้น 4 พวกนั้นด้วยตัวเองล่ะก็ คงต้องเหนื่อยแทบตายแน่นอน

ตอนนี้มีนักรบเลเวล 6 มานำทีม

ลู่ชางมีหน้าที่แค่คอยตามหลังและคอยเก็บเงินก็พอแล้ว

คนหนึ่งเป็นคนเปิดแผนที่ อีกคนเป็นคนปั๊มเงิน

แบ่งงานกันได้อย่างชัดเจน

ผ่านไปไม่นาน ทั้งสองคนก็กวาดล้างดันเจี้ยนขั้นสี่ในแถบถ้ำพันคูหาสุดแดนจนเรียบเกือบหมดทุกแห่ง

พวกเขากวาดล้างดันเจี้ยนขั้นสี่ไปทั้งหมดห้าสิบหกแห่ง

วัสดุที่เก็บเกี่ยวมาได้ มีมูลค่ารวมกว่าหนึ่งร้อยยี่สิบล้านเหรียญทอง……

ทั้งสองคนแบ่งคนละครึ่ง ก็ได้ไปคนละหกสิบล้าน

"พระเจ้าช่วย……"

ชื่อเฉิงมองดูพื้นที่เก็บของที่เต็มพิกัด มันคือวัสดุที่กองพูนกันเป็นภูเขาเลากาจริงๆ

"นี่มันรวยเละเทะไปแล้วนะเนี่ย"

ปกติเหนื่อยแทบตายออกไปหามาเป็นเดือนๆ ยังใช่ว่าจะเจอมอนสเตอร์ระดับล่มสลายสักตัวเลย

แต่ตอนนี้ รอบเดียวได้มาถึงสิบตัว

พวกพื้นที่รกร้างที่ไร้ผู้คนน่ะ มันอาจจะมีมอนสเตอร์ระดับสี่ระดับห้าเกิดขึ้นตามธรรมชาติก็จริง แต่ที่ถึงระดับราชาน่ะก็นับว่าหาได้ยากยิ่งแล้ว

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงระดับล่มสลายเลย

ถึงแม้จะบอกว่าระดับล่มสลายมันอันตรายต่อมนุษย์มาก แต่มันก็เป็นสิ่งที่หาเจอได้ยากยิ่งจริงๆ

ปกติพวกดันเจี้ยนขั้นห้าก็หายากอยู่แล้วด้วย

หลังจากนั้น ลู่ชางก็ไปยังดันเจี้ยนขั้นสาม และใช้วิญาณเพื่อทดลองความคิดใหม่ๆ ดูบ้าง

การสังเวยวิญญาณ ยังสามารถเสริมพลังให้มอนสเตอร์ได้โดยตรงด้วย

แต่ว่า หลังจากเสริมพลังแล้วมันก็ไม่ได้มาอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา และก็ไม่สามารถเพิ่มระดับขั้นหรือเกรดของอีกฝ่ายได้โดยตรง

ผลตอบแทนที่ได้ก็ไม่ได้เพิ่มมากขึ้น

มันเหมือนกับการร่ายเวทคลั่งใส่เฉยๆ ซึ่งดูแล้วตอนนี้มันยังไม่มีประโยชน์อะไร

นอกจากภูเขามดพันทัพแล้ว เขาก็ยังได้เจอมอนสเตอร์เฉพาะช่วงเดือนแห่งสงครามอีกสองสามตัว แต่พวกมันก็ไม่มีคุณลักษณะที่โดดเด่นเหมือนกับภูเขามดพันทัพเลยสักนิด

หลังจากการทดลองหลายต่อหลายรอบ ดวงตะวันก็เริ่มลาลับขอบฟ้าไปแล้ว

ถ้าจะให้นับจริงๆ นี่นับเป็นวันที่ชื่อเฉิงออกล่าได้สะใจที่สุดวันหนึ่งเลยทีเดียว

น่าเสียดาย ที่มันไม่ใช่เดือนแห่งการเก็บเกี่ยว!

ถ้าหากนี่เป็นเดือนแห่งการเก็บเกี่ยวล่ะก็ ผลตอบแทนคงจะต้องเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตัวแน่นอน

ลู่ชางเองก็มีความรู้สึกเสียดายเช่นเดียวกับชื่อเฉิง

ความจริงเลยนะ พอได้สัมผัสกับเดือนแห่งการเก็บเกี่ยวมาแล้ว ก็ไม่สามารถลืมรสชาตินั้นได้ลงจริงๆ

"ฉลองกันหน่อยไหม?"

ลู่ชาง: "ไปกันเลยครับ"

"แต่ก่อนจะไป ขอแวะไปเก็บวิญญาณก่อนนะครับ"

ชื่อเฉิงพาลู่ชางกลับไปยังสถานที่ที่ผนึกไว้

ลู่ชางเปิดประตูผนึกออก

ตรงหน้า คือฝูงมดดำที่ดำมืดไปหมดที่พุ่งเข้าใส่

คลื่นอัคคีถูกผลักเข้าไปด้านในทันที ทะเลเพลิงแผ่ซ่านไปตามทุกซอกทุกมุมของปากถ้ำ และลุกลามเข้าไปแผดเผาด้านใน

วิญญาณพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

การสังเวยให้กับดันเจี้ยนขั้นสี่ห้าสิบหกแห่ง ใช้จ่ายวิญญาณไป 2.8 ล้านดวง

ตอนนี้เพียงชั่วพริบตาเดียวเขาก็เติมทุนคืนมาได้หมดแล้ว

[วิญญาณ——10,000,000]

[วิญญาณ——20,000,000]

[วิญญาณ——30,000,000]

[วิญญาณ——35,220,000]

……

ไม่นึกเลยว่าในช่วงเวลาสั้นๆ แค่นี้ จะมีมดดำฟักออกมาถึงสามสิบล้านกว่าตัวแล้ว

เจภูเขามดพันทัพนี่ มอนสเตอร์ระดับล่มสลายเนี่ยสมคำร่ำลือจริงๆ

ถ้าหากปล่อยมันไว้ข้างนอกให้เจริญเติบโตสักพักล่ะก็ คงจะเกิดกองทัพมดนับร้อยล้านตัวที่ปกคลุมไปทั่วท้องฟ้าและพื้นดินจนฆ่าไม่หวาดไม่ไหว และล่มสลายแผ่นดินอาณาจักรไปได้เลยจริงๆ

น่าเสียดาย ถึงแม้มดดำพวกนี้จะมีจำนวนมหาศาล แต่คุณภาพของพวกมันกลับอ่อนแอเกินไป

ตัวที่แข็งแกร่งที่สุดที่เกิดมาก็เป็นแค่ขั้น 3 เท่านั้นเอง

ก็นั่นแหละ ถ้าหากมันสร้างมดดำขั้นที่สูงกว่านี้ออกมาได้ล่ะก็ มันคงจะน่ากลัวเกินไปแล้ว

ความแข็งแกร่งของมอนสเตอร์ขั้น 4 กับขั้น 3 น่ะ มันต่างกันมากเกินไป

"แต่ว่านะ คลื่นมอนสเตอร์แถวนี้มันเจือจางลงอีกแล้วหรือเปล่า?"

ลู่ชางมองไปรอบๆ แล้วเอ่ยขึ้น

ชื่อเฉิงเองก็มองไปบนท้องฟ้า

"นั่นสินะ เจภูเขามดพันทัพนี่ถึงกับมีผลพลอยได้ที่ประหลาดแบบนี้ด้วยแฮะ"

ลู่ชาง: "บางทีมันอาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้นะครับ"

ถ้าหากพื้นที่แห่งไหนมีคลื่นมอนสเตอร์หนาแน่นเกินไป เราก็สามารถเอาภูเขามดพันทัพไปวางไว้ที่นั่น เพื่อให้มันเปลี่ยนคลื่นมอนสเตอร์เหล่านั้นให้กลายเป็นมดดำระดับต่ำแทน

มันยังช่วยป้องกันไม่ให้คลื่นมอนสเตอร์ไปรวมตัวกันจนเกิดเป็นมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งขึ้นมาได้อีกด้วย

นี่มันเรียกว่าอะไรนะ? การควบคุมทางชีวภาพงั้นเหรอ?

แต่หลังจากที่คลื่นมอนสเตอร์เจือจางลง ความเร็วในการผลิตของภูเขามดพันทัพก็ช้าลงไปไม่น้อยเลย

แต่ยังดีที่นี่คือพื้นที่รกร้าง คลื่นมอนสเตอร์ก็เหมือนกับอากาศนั่นแหละ ความเร็วในการเติมเต็มนั้นรวดเร็วมาก

จึงไม่ต้องเป็นกังวลมากนัก

และตราบเท่าที่มันยังผลิตมดดำออกมาอย่างต่อเนื่อง ผลผลิตก็คงจะไม่ช้าลงไปเท่าไหร่หรอก

ในช่วงเวลาไม่กี่วันที่กำลังจะมาถึงนี้ การเก็บเกี่ยววิญญาณสักสองสามร้อยล้านดวงคงจะเป็นเรื่องง่ายๆ แล้วล่ะ

วิญญาณของพวก "มดดำ" เหล่านี้

ระดับขั้นคือ: จิตวิญญาณที่ว่างเปล่าราวกับหุ่นเชิด

ซึ่งน่าจะเป็นระดับที่ต่ำที่สุดแล้วล่ะมั้ง

ลู่ชางลองไม่เปิดใช้งานจิตวิญญาณอันสูงส่ง และใช้เพียงผลลัพธ์ของวิญญาณเดิมของพวกมันมาจุดชนวน "ระเบิดวิญญาณ"

ผลคือกลางอากาศไม่มีอะไรระเบิดออกมาเลยสักนิด

เทียบได้กับเสียงตดที่ไม่มีเสียงเลยด้วยซ้ำ แม้แต่แรงสั่นสะเทือนก็ยังไม่มี

แต่พอกดใช้ระเบิดวิญญาณ 1 ดวงด้วยจิตวิญญาณอันสูงส่ง กลับสามารถระเบิดกิ่งของต้นไม้ยักษ์จนหักสะบั้นได้โดยตรง

หากนับเฉพาะพลังทำลายแล้ว มันแข็งแกร่งกว่าเวทมนตร์ขั้นสองทั่วๆ ไปมากทีเดียว

แต่ถ้าหากใช้ 10 ดวง พลังทำลายกลับเป็นแค่ 5 เท่าของ 1 ดวงเท่านั้นเอง

ถ้า 100 ดวง พลังทำลายประมาณ 25 เท่าของ 1 ดวง

ถ้า 1,000 ดวง พลังทำลายประมาณ 75 เท่าของ 1 ดวง

และถ้า 5,000 ดวง พลังทำลายถึงจะเป็น 150 เท่า

ถึงแม้วิญาณยิ่งเยอะพลังทำลายจะยิ่งมาก แต่การลดทอนนั้นเห็นได้ชัดเลยว่ามันรวดเร็วมาก เกี่ยวกับการใช้งานวิญญาณนี้ ดูท่าคงยังมีรายละเอียดอีกมากที่ต้องศึกษากันต่อไป

ถ้าหากเป็นปุโรหิตแห่งความตายทั่วๆ ไปที่ต้องมาเสาะหาความลี้ลับนี้ด้วยตัวเองล่ะก็……

ไม่รู้ว่าต้องฆ่าคนไปตั้งเท่าไหร่ถึงจะเอามาทดลองได้ขนาดนี้กันนะ

……

เก็บวิญญาณ, ผนึก

รอจนถึงพรุ่งนี้ ค่อยมาเก็บวิญญาณชุดใหม่แล้วกัน

เมื่อกลับมาถึงเมืองวงแหวนแล้ว เขาก็ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย

ช่างเป็นการเก็บเกี่ยวที่ยิ่งใหญ่จริงๆ……

༺༻