บทที่ 660 - หาผู้ใดเปรียบมิได้!

หลี่กู่จ้องมองท่อนแขนที่เผยให้เห็นกระดูกขาวโพลนทว่ายังคงกำกระบี่ยาวเอาไว้แน่นของมู่หยวน ในที่สุดดวงตาของเขาก็ปรากฏความเปลี่ยนแปลงขึ้นมาเล็กน้อย

ไม่ใช่ความตกตะลึง แต่เป็นความ ... สนใจเล็กน้อย

"ดีมาก ถ้าเช่นนั้น ... ต่อไปก็คือกระบวนท่าที่สอง!"

กล่าวจบ พลังอำนาจก็พลันแปรเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

พลังอำนาจที่ทำให้ฟ้าดินต้องกลับคืนสู่ความว่างเปล่าค่อยๆ พุ่งทะยานขึ้น

เขาค่อยๆ ยกมือขวาขึ้น รวบนิ้วชี้และนิ้วกลางเข้าด้วยกัน เล็งไปที่ท้องฟ้าเบื้องบนแล้วตวัดเบาๆ

ชั่วพริบตานั้นพลังเทวะทั้งหมดในร่างของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นลำแสงพุ่งตรงขึ้นสู่ชั้นเมฆ

ตู้ม!

ท้องฟ้าสั่นสะเทือน

ฟ้าดินไร้สีสัน

รอยแยกมิติสีดำสนิทที่มีความยาวถึงหนึ่งร้อยจั้งปรากฏขึ้นเหนือเส้นทางโบราณสายที่สิบราวกับถูกกระบี่เทวะผ่าออก!

ภายในรอยแยกนั้นเต็มไปด้วยพลังเทวะแห่งความโกลาหลที่สาดซัดไปมา!

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม ...

แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่ไม่อาจบรรยายได้ทะลักลงมาจากรอยแยก

ราวกับท้องฟ้ากำลังจะถล่มลงมา!

สิ่งที่ตามมาก็คือภาพเหตุการณ์ที่ทำให้จิตวิญญาณของม่อเจี้ยนหลี เยวี่ยเฉิงกัง หรือแม้กระทั่งเฟิงปู้เหมียนต้องสั่นสะท้าน!

ตรงกลางรอยแยกมิติความยาวร้อยจั้งนั้น นิ้วมือสีเทาขนาดใหญ่โตมโหฬารราวกับภูเขาค่อยๆ โผล่ออกมา

มันถูกสร้างขึ้นจากการควบแน่นของปราณแห่งความโกลาหลอย่างสมบูรณ์แบบ

แฝงไปด้วยพลังอำนาจแห่งการทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัวที่เก่าแก่ กว้างใหญ่ไพศาล และพร้อมจะบดขยี้ทุกสรรพสิ่ง ล็อกเป้าหมายไปที่มู่หยวนแล้วกดทับลงมา

ก้อนหินยักษ์นับไม่ถ้วนแตกสลาย!

มิติปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ!

นิ้วมือนี้ ... เปรียบดั่งทักษะวิญญาณที่ทำให้แม้แต่เทพเจ้ายังต้องหวาดผวา

มู่หยวนแหงนหน้าขึ้นมองนิ้วยักษ์ที่บดบังท้องฟ้าและแสงอาทิตย์ ความคิดในหัวหมุนวนอย่างรวดเร็ว

หลี่กู่ไม่ได้ออมมือเลย

แม้จะบอกว่าแค่สามกระบวนท่า แต่ทุกกระบวนท่าล้วนทุ่มเทอย่างสุดกำลัง

พลังอำนาจเช่นนี้ ต่อให้ใช้อัฐิของมหาจักรพรรดิสิ้นสูญปะทะตรงๆ พลังดรรชนีก็จะทะลวงผ่านทั่วทั้งร่างและฉีกทึ้งตนเองจนแหลกละเอียด

ดังนั้น ... จะรับไว้ไม่ได้!

แต่หากคิดจะหลบหนีก็ไร้ซึ่งหนทางให้หลบซ่อน

รัศมีครอบคลุมของนิ้วยักษ์นี้แทบจะครอบคลุมเส้นทางโบราณสายที่สิบเอาไว้ทั้งหมดแล้ว!

ในดวงตาของมู่หยวนปรากฏประกายความดุร้ายวาบผ่าน จู่ๆ เขาก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง ร่างของเขาพุ่งไปข้างหน้าอย่างกะทันหัน ถึงกับกระโดดลอยตัวพุ่งตรงไปยังทิศทางของหลี่กู่!

"อะไรนะ"

"เขาบ้าไปแล้วหรือ"

ม่อเจี้ยนหลีและเยวี่ยเฉิงกังสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน พวกเขาร้องอุทานออกมาแทบจะพร้อมกัน

"ถอย!" ทั้งสองคนตอบสนองได้อย่างรวดเร็วมาก พวกเขาแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสองสายล่าถอยออกไปไกลกว่าร้อยจั้งในพริบตา

เฟิงปู้เหมียนก็ตกใจจนหน้าถอดสี เขาพยายามวิ่งหนีออกไปด้านนอกอย่างสุดชีวิต

"คิดจะใช้ข้าเป็น 'โล่' เพื่อแบ่งเบาแรงกดดันจากดรรชนีนี้อย่างนั้นหรือ ความคิดไม่เลว แต่เจ้า ... ทำไม่ได้หรอก" หลี่กู่มองทะลุถึงความตั้งใจของมู่หยวนได้ในพริบตา ทว่าเขากลับไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

แม้ว่านิ้วยักษ์นั้นจะยังไม่ร่วงหล่นลงมาอย่างสมบูรณ์ แต่แรงกดดันที่แผ่ซ่านออกมาก็ถาโถมเข้ามาดั่งเกลียวคลื่นแล้ว

เขามั่นใจว่ามู่หยวนไม่มีทางเข้ามาใกล้ตนเองได้ทันเวลา และจะต้องถูกแรงกดดันนี้บดขยี้จนแหลกละเอียดเสียก่อน

วิง!

เป็นอย่างที่คิด!

ร่างของมู่หยวนเพิ่งจะกระโดดไปได้ไม่กี่จั้ง แรงกดดันอันเอ่อล้นที่แผ่ออกมาจากนิ้วยักษ์ก็ซัดสาดลงบนร่างของเขาอย่างแรงดั่งคลื่นคลั่ง

เขาส่งเสียงครางทุ้มในลำคอ ร่างกายทรุดฮวบลงอย่างแรง พื้นดินใต้เท้าแตกสลายไปตามแรงกระแทก เขาแทบจะคุกเข่าลงไป

ความเร็วในการเคลื่อนที่ก็ลดฮวบลงตามไปด้วย

ทว่าเขาไม่ได้หยุดยั้ง

ไม่ได้ล้มลง!

เขายังคงกัดฟันแน่น ก้าวเดินไปยังหลี่กู่ทีละก้าว ทีละก้าว

กระบวนท่านี้หลี่กู่จำเป็นต้องกระตุ้นพลังวิญญาณอย่างต่อเนื่องถึงจะสามารถปลดปล่อยแรงกดดันออกมาได้

ดังนั้นเขาจึงขยับตัวไม่ได้ และยิ่งไม่อาจหยุดชะงัก ทำได้เพียงเบิกตากว้างมองมู่หยวนค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใกล้

ทว่าแม้ในเวลานี้มู่หยวนจะอยู่ห่างจากเขาเพียงไม่กี่จั้ง แต่ระยะห่างตรงกลางนั้นกลับราวกับถูกกั้นไว้ด้วยหุบเหวลึกที่ไม่อาจข้ามผ่าน

นิ้วยักษ์ยิ่งเข้ามาใกล้

แรงกดดันก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ

"ยอมแพ้เถอะ ข้าจะเหลือศพที่สมบูรณ์ไว้ให้เจ้า!" หลี่กู่กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"เพียงแค่นี้ ... ก็คิดจะให้ข้ายอมแพ้งั้นหรือ ยังห่างไกลนัก!" มู่หยวนกัดฟันจนเลือดซึมออกมา ทุกย่างก้าวล้วนทิ้งรอยประทับสีเลือดเอาไว้ เขายังคงก้าวต่อไปข้างหน้า

ผิวหนังค่อยๆ ปริแตก

เลือดสดๆ ค่อยๆ ไหลรินออกมา

แรงกดดันนั้นแทบจะทำให้ความว่างเปล่าถล่มทลายลงมาแล้ว

ทว่า ... เขายังคงไม่เชื่องช้า ไม่หยุดยั้ง และไม่ยอมถอย ...

หลี่กู่ตกใจเล็กน้อย สบเข้ากับดวงตาคู่นั้นพอดี

ภายในนั้นมีเพียงความมุ่งมั่นอันแน่วแน่ราวกับหินผาที่ไม่สั่นคลอน

ในที่สุด!

ปัง!

มู่หยวนกระทืบเท้าลงเบื้องหน้าหลี่กู่อย่างแรง

แรงกดดันอันไร้เทียมทานที่กดทับร่างของเขาในที่สุดก็สลายหายไป

ในเวลานี้มู่หยวนได้หลุดพ้นจากรัศมีการร่วงหล่นของนิ้วยักษ์อย่างสมบูรณ์แล้ว

หลี่กู่ไม่ได้ดึงดันอีกต่อไป เขาเก็บกระบวนท่าและถอยหลังไป เอามือไพล่หลังจ้องมองอย่างเงียบๆ

มู่หยวนในเวลานี้ราวกับมาถึงขีดจำกัดแล้ว

เขาใช้มือข้างเดียวปักกระบี่อ่อนลงบนพื้นดินเพื่อพยุงร่างกายอันเหนื่อยล้า

ม่อเจี้ยนหลีและเยวี่ยเฉิงกังที่อยู่ไกลออกไปเห็นภาพนี้ต่างก็ใจสั่นสะท้าน

กระบวนท่าที่สอง ... มู่หยวนกลับสามารถรับมันเอาไว้ได้ด้วยวิธีการเช่นนี้!

"กระบวนท่านี้ ... เจ้าทนรับไหวหรือไม่" เยวี่ยเฉิงกังดัดเสียงต่ำเอ่ยถาม

"ทนรับไหว" ม่อเจี้ยนหลีเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะเอ่ยปากออกมาอย่างยากลำบาก

เยวี่ยเฉิงกังไม่ได้ส่งเสียงใด

เขารู้ดีแก่ใจว่าตัวเขาเองก็คงจะสามารถรับมันเอาไว้ได้เช่นกัน

เพียงแต่ ... หากต้องเผชิญหน้ากันจริงๆ เกรงว่าคงจะมีสภาพน่าเวทนากว่าชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้านี้เสียอีก!

"ไม่เลว! ไม่เลวเลยจริงๆ! เจ้าทำได้เหนือความคาดหมายของข้ามาก!" หลี่กู่กล่าวอย่างสงบ "ข้าไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าผู้ที่อยู่ในขั้นแสวงมรรคจะสามารถรับมือกับกระบวนท่าของข้าซึ่งๆ หน้าได้ถึงสองกระบวนท่าติดต่อกัน เจ้า ... หาผู้ใดเปรียบมิได้!"

"แต่ว่า ... กระบวนท่าที่สามนี้ ไม่ว่าอย่างไรเจ้าก็รับมันเอาไว้ไม่ได้หรอก เจ้ามาถึงขีดจำกัดแล้ว ไม่มีหวังแล้วล่ะ!"

ในพริบตาที่สิ้นเสียง

วิง!

เสียงสะท้อนแผ่วเบาดังกังวานขึ้น

ราวกับเป็นเสียงแรกเริ่มของมหาเต๋า!

เพียงชั่วพริบตามู่หยวนก็สัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวและชวนให้สิ้นหวังยิ่งกว่านิ้วยักษ์เมื่อครู่นี้ถาโถมเข้ามา

"พลังแห่งกฎเกณฑ์!" เขาหันขวับไปมองบนท้องฟ้าทันที

ทว่ากลับเห็นเงาร่างลางๆ ของเทพสวรรค์ปรากฏขึ้นมา

มันทอดสายตามองลงมายังมู่หยวนราวกับมองดูมดปลวก ภายในดวงตาที่คล้ายคลึงกับสุริยันและจันทรานั้น กลับมีอักขระยันต์และเคล็ดวิชาอันลึกล้ำไร้ที่สิ้นสุดสว่างวาบขึ้นมาอย่างรวดเร็ว!

"พลังแห่งกฎเกณฑ์นภา!" เพียงชั่วพริบตามู่หยวนก็ตอบสนองกลับมาในทันที

"อะไรนะ" ม่อเจี้ยนหลีและเยวี่ยเฉิงกังหน้าถอดสีด้วยความตกใจ

พลังแห่งกฎเกณฑ์นภาคือพลังแห่งกฎเกณฑ์ระดับสูงสุดที่ไม่ด้อยไปกว่าพลังแห่งกฎเกณฑ์กาลเวลาและพลังแห่งกฎเกณฑ์ดวงดาวเลย!

เมื่อพลังสายนี้ปรากฏขึ้น มันสามารถตัดสินความเป็นความตาย ทลายฟ้าดิน ควบคุมสังสารวัฏ และพลิกผันหยินหยางได้!

"เอ๊ะ เจ้ารู้จักพลังแห่งกฎเกณฑ์นภาด้วยงั้นหรือ!" หลี่กู่ประหลาดใจไม่น้อย

ทว่า ... เรื่องพวกนี้มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว

ภายใต้การจับจ้องของเทพสวรรค์ มู่หยวนถูกครอบคลุมเอาไว้ด้วยพลังอันลึกล้ำสูงสุด

ผิวหนังของเขาสูญเสียความเปล่งปลั่งและกลายเป็นสีเทาหม่นเหี่ยวเฉาลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

กลิ่นอายแห่งชีวิตไหลทะลักออกไปอย่างบ้าคลั่ง

วิญญาณสวรรค์ก็กำลังเหือดแห้งลงอย่างต่อเนื่อง

แม้กระทั่งชีพจรจักรพรรดิก็ยังได้รับผลกระทบ มันค่อยๆ ถูกหลุดลอกออกจากร่างกายทีละน้อย

พลังแห่งกฎเกณฑ์นภาไม่มีกระบวนท่าสังหารที่สะเทือนฟ้าดิน เพราะมันจะตัดขาดพลังชีวิตของผู้ฝึกตนวิญญาณจากรากฐานที่ลึกที่สุดโดยตรง!

มันเปรียบเสมือนพู่กันในมือของพญายม เพียงแค่ขีดเขียนเบาๆ ก็สามารถช่วงชิงชีวิตของทุกสรรพสิ่งได้แล้ว!

มู่หยวนสัมผัสได้ว่าสติสัมปชัญญะของตนเองกำลังเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว แม้แต่ความคิดก็ยังกลายเป็นเรื่องยากลำบากอย่างยิ่ง

เขากัดฟันแน่น ฝืนประคองสติอันเลือนรางเอาไว้ จู่ๆ เขาก็นั่งขัดสมาธิลง

"ยังไม่หนีอีกหรือ หรือว่าคิดจะปะทะกับพลังแห่งกฎเกณฑ์นภาสายนี้ตรงๆ" เยวี่ยเฉิงกังแค่นเสียงเย็นและกล่าว

"หนีงั้นหรือ จะหนีไปไหน ตราบใดที่ยังอยู่ภายใต้ท้องฟ้า เขาก็ไร้ซึ่งหนทางให้หนีรอด!" ม่อเจี้ยนหลีส่ายหน้า "จุดจบของเจ้านี่ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว!"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ในดวงตาของเฟิงปู้เหมียนก็เอ่อล้นไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจอย่างบ้าคลั่ง

จนถึงบัดนี้เขาเพิ่งจะตระหนักได้ว่าก่อนหน้านี้ตนเองนั้นไร้เดียงสาเพียงใด

"ไม่เสียแรงที่เป็นยอดอัจฉริยะอันดับหนึ่ง สามกระบวนท่านี้ กระบวนท่าใดบ้างที่ไม่สะเทือนฟ้าดิน ข้าถึงกับกล้าไปตั้งข้อสงสัยในตัวเขา ... "

เขาจ้องมองมู่หยวนที่นั่งขัดสมาธิอยู่เขม็ง มองดูร่างกายที่ค่อยๆ เหี่ยวเฉาและเน่าเปื่อยนั้น ความสะใจในดวงตากก็ยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้น

ทว่าในเวลานั้นเอง

ฟู่!

กลิ่นอายรอบกายของมู่หยวนก็แปรเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

ลำแสงแห่งความเป็นเทวะสายหนึ่ง ปะทุออกมาจากร่างกายของเขา

"หืม" สีหน้าอันเรียบเฉยของหลี่กู่เปลี่ยนไปเล็กน้อย

เห็นเพียงมู่หยวนลืมตาขึ้น ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน จากนั้น ... ก็ยกกระบี่อ่อนขึ้นมา แล้วก้าวเดินเข้าไปหาหลี่กู่ทีละก้าว ... ทีละก้าวอีกครั้ง