บทที่ 26: ผู้ช่วยจำเป็นเฉพาะกิจ

【ตี๋ลี่เร่อปา】：กินหมดนั่นเลยเหรอ!?

【นาจา】：คืนนี้เราไปร้องคาราโอเกะกันมา พี่จางหยางแกล้งบอกว่าความสวยของฉันแลกมาด้วยพรสวรรค์ทางดนตรีที่หายไปน่ะสิ

【ตี๋ลี่เร่อปา】：ฮ่าๆ รุ่นพี่เธอนี่มีอารมณ์ขันจริงๆ แต่เธอก็ร้องเพี้ยนจริงๆ นั่นแหละ ฉันยังแปลกใจเลยว่าเธอกล้าถือไมค์ได้ยังไง

【นาจา】：นี่เธอรู้ด้วยเหรอว่าฉันร้องเพลงเพี้ยน?

【ตี๋ลี่เร่อปา】：เธอก็ควรจะรู้ตัวเองไม่ใช่เหรอ?

【นาจา】：ก็หัวหน้าคณะบอกว่าฉันอาจจะอยู่ในช่วงที่เสียงกำลังพัฒนานี่นา...

【ตี๋ลี่เร่อปา】：นาจา อย่าสงสัยเลย เธอร้องเพี้ยนจริงๆ นั่นแหละ

【นาจา】：ไม่คุยกับเธอแล้ว ยัยคนนิสัยไม่ดีที่หลอกกินมื้ออาหารฉันไปตั้งสิบมื้อ

【ตี๋ลี่เร่อปา】：พนันก็คือพนัน นาจาที่ฉันรู้จักไม่ใช่คนแพ้แล้วพาลหรอกจริงไหม?

【นาจา】：ใครว่าฉันพาล? ฉันแค่กำลังประณามเธอที่ร่วมมือกับพี่จางหยางมารุมแกล้งฉันต่างหาก แต่ในเมื่อแพ้ฉันก็ยอมรับ ตี๋ลี่เร่อปา เธอเปลี่ยนไปจริงๆ

เด็กสาวทั้งสองคนที่ไม่ได้เจอกันนานคุยกันอย่างสนุกสนานแลกเปลี่ยนประสบการณ์ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาและเรื่องราวที่ได้ไปพบเจอมาทั่วทุกสารทิศ จนกระทั่งผลอยหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้

เช้าวันรุ่งขึ้น นาจาถูกปลุกด้วยเสียงเพลงพื้นเมืองซึ่งเป็นเสียงเรียกเข้าที่เธอตั้งเอาไว้

"พี่เค?" เมื่อเห็นชื่อผู้โทร นาจาก็รีบกดรับสายทันที

"นาจา ยังไม่ตื่นอีกเหรอ?" น้ำเสียงของไช่อี้หนงเต็มไปด้วยความเอ็นดู

นาจาเหลือบมองนาฬิกาบนหน้าจอพบว่าแปดโมงครึ่งแล้ว เธอรู้สึกเขินเล็กน้อยจึงตอบไปว่า "ตื่นแล้วค่ะพี่เค หนูเพิ่งเข้าห้องน้ำอยู่น่ะค่ะ"

ไช่อี้หนงพอจะเดาคำตอบได้จึงไม่ได้ซักไซ้ต่อ และเข้าเรื่องทันที "พี่คิดดูอย่างละเอียดแล้ว ตัดสินใจว่าจะให้เจียงจิ้นฟูไปเรียนรู้กับหูเกอ ส่วนเธอวันนี้ให้เดินทางไปเหิงเตี้ยนกับจางหยาง แล้วคอยเรียนรู้จากเขาไปก่อนนะ"

"เอ๊ะ?" นาจาประหลาดใจ

ความจริงเธอจะไปเรียนรู้กับจางหยางหรือหูเกอก็ได้ทั้งนั้น แต่ถ้าให้เลือกจริงๆ เธอเลือกจางหยางแน่นอน เพราะอายุไล่เลี่ยกัน คุยกันง่ายกว่า และยังมีเพื่อนคนกลางอย่างตี๋ลี่เร่อปาด้วย

แต่ท่าทางของเธอทำให้ไช่อี้หนงเข้าใจผิดคิดว่าเธอไม่อยากไป จึงอธิบายเสริมว่า "เจียงจิ้นฟูเรียนการแสดงที่สถาบันมาเกือบสองปีแล้ว ให้เขาไปเรียนรู้มารยาทในกองถ่ายจากหูเกอได้เลย ส่วนเธอที่พื้นฐานยังเป็นศูนย์ พี่ว่าไปเริ่มเรียนรู้จากจางหยางจะดีกว่า"

"หนูไม่มีปัญหาค่ะพี่เค" นาจารีบแก้ความเข้าใจผิด

"ดีมาก" ไช่อี้หนงยิ้มอย่างพอใจ "พี่โทรบอกจางหยางแล้ว เธอแค่ไปเจอเขาให้ทันก่อนสิบโมงก็พอ"

"รับทราบค่ะพี่เค" นาจารับคำอย่างร่าเริง

หลังจากวางสาย เธอก็รีบลุกจากเตียง หยิบเสื้อผ้าสำรองออกมาแล้วตรงดิ่งเข้าห้องน้ำทันที

ไม่นานนัก เสียงสายน้ำจากฝักบัวก็ดังกลบเสียงอื่นๆ ไอน้ำเริ่มปกคลุมห้องน้ำจนกระจกกลายเป็นฝ้าขาว บดบังเรือนร่างสละสลวยที่มีส่วนโค้งเว้าชัดเจนให้เห็นเพียงเงาเลือนลาง

ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง นาจาเดินออกมาในชุดเดรสสีดำเข้ารูป ผมที่ยังเปียกชื้นระบ่าขับเน้นให้ไหปลาร้าดูโดดเด่นสะดุดตา เธอโน้มตัวเก็บเสื้อผ้าชุดเก่าลงกระเป๋าใบเล็ก ก่อนจะหยิบเครื่องสำอางเข้าไปแต่งหน้าอ่อนๆ

เพราะยังต้องไปกินมื้อเช้า เธอจึงยังไม่ทาลิปสติก หลังจากไดร์ผมจนแห้ง เธอก็ส่งข้อความหาจางหยาง

【รุ่นพี่คะ เราจะออกเดินทางกันตอนไหนดี?】

จางหยาง: 【พี่กำลังกินมื้อเช้าอยู่ที่ชั้นอาหาร เธอจะมากินที่นี่หรือจะซื้อจากข้างนอกล่ะ?】

นาจา: 【กำลังไปเดี๋ยวนี้ค่ะ】

จางหยาง: 【โอเค พี่อยู่โต๊ะริมหน้าต่างนะ】

นาจา: 【อื้ม!】

นาจาหยิบคีย์การ์ดรูดปิดห้องแล้วรีบตรงไปที่ห้องอาหารทันที

อีกด้านหนึ่ง จางหยางมองดูเจียงจิ้นฟูแล้วเอ่ยถาม "ทำไมล่ะ?"

"ผมอยากชนะนาย" เจียงจิ้นฟูวางตะเกียบลง แววตาจริงจัง "จางหยาง ผมอยากดังกว่านาย อยากได้รางวัลให้เร็วกว่านาย ผมจะพิสูจน์ให้เห็นว่าผมไม่ได้ด้อยไปกว่านายเลย"

"เพราะฉะนั้น ผมจะให้นายมาสอนผมไม่ได้"

พูดจบ เจียงจิ้นฟูก็ลุกเดินจากไปอย่างมาดมั่นตามประสาวัยรุ่นที่เปี่ยมด้วยพลัง

เมื่อแผ่นหลังนั้นลับสายตาไป จางหยางก็ลูบแก้มตัวเองพลางยิ้มกริ่ม "เหอะ ฉันนี่มันอัจฉริยะจริงๆ"

ถ้าเขาเป็นฝ่ายเสนอตัวพานาจาไปด้วยตัวเอง ด้วยนิสัยของไช่อี้หนง เธอคงไม่มีทางยอมตกลงแน่ๆ แต่การทำเป็นไม่ใส่ใจ ประกอบกับเจียงจิ้นฟูเป็นคนออกปากเองว่าไม่อยากตามเขา ไช่อี้หนงย่อมต้องนำเรื่องนี้มาพิจารณา

ถึงจะรับประกันไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าจะได้พานาจามาด้วย แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องคอยดูแลเจียงจิ้นฟู ถือว่าบรรลุวัตถุประสงค์แล้ว

"พี่จางหยาง"

ขณะที่จางหยางกำลังวางแผนจะไปสร้างความปั่นป่วนที่เหิงเตี้ยน เสียงของนาจาก็ดังขึ้นข้างหู

วันนี้เธอก็ยังงดงามจนน่าทึ่ง แม้แต่จางหยางที่เห็นสาวงามมานักต่อนักยังแอบตาพร่าไปวูบหนึ่ง เขายิ้มแล้วบอกว่า "ไปหาอะไรกินเถอะ กินเสร็จแล้วค่อยไป ไม่ต้องรีบ"

นาจาพยักหน้าอย่างว่างง่ายก่อนจะวิ่งไปตักมื้อเช้ามาสองจานใหญ่

"กินหมดเหรอเนี่ย?" จางหยางถามอย่างทึ่งๆ

"พี่ไม่เข้าใจหรอก นี่คือการลงโทษตี๋ลี่เร่อปาต่างหาก" นาจาหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปมื้อเช้าทั้งสองจานส่งไปให้เพื่อนรักทันที

【ตี๋ลี่เร่อปา】：นาจา รู้ไหมว่าการทำแบบนี้มันคืออาชญากรรม! (อิโมจิน้ำลายสอ)

เมื่อเห็นปฏิกิริยาที่ต้องการแล้ว นาจาก็เริ่มจัดการมื้อเช้าตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย

จางหยาง: "..."

โชคดีที่มื้อนี้บริษัทเป็นคนจ่าย

กว่าครึ่งชั่วโมงต่อมา จางหยางและนาจาก็นั่งรถตู้มุ่งหน้าสู่เหิงเตี้ยน

จางหยางเริ่มชวนคุยก่อน "เรื่องเมื่อคืนที่เธอร้องเพลงเสร็จแล้วพี่พูดแบบนั้น พี่ตั้งใจนะ"

"คะ?" นาจากะพริบตาปริบๆ ด้วยความสงสัย

จงใจทำให้ฉันขายหน้านี่มันดีตรงไหนกัน?

"พี่กำลังฝึกฝนเธออยู่ไง" จางหยางหยิบคำพูดที่เคยใช้กับหูเกอเมื่อคืนมาเล่าใหม่ พร้อมใส่สีตีไข่ให้น่าเชื่อถือขึ้น

"จริงเหรอคะ?" นาจายังรู้สึกแหม่งๆ

"จริงสิ" จางหยางตอบอย่างหนักแน่น "เดิมทีคำพูดพวกนี้พี่เกอต้องเป็นคนสอนเธอ แต่ในเมื่อพี่เคเปลี่ยนใจให้มาอยู่กับพี่ พี่ก็ต้องเป็นคนขัดเกลาเธอเอง อย่าคิดว่าพี่หาข้ออ้างล่ะ"

"ไม่คิดแบบนั้นหรอกค่ะ" เมื่อเห็นจางหยางพูดจาจริงจัง นาจาก็เลิกสงสัยแถมยังรู้สึกละอายใจเสียอีก "เฮ้อ พอนึกดูแล้ว เมื่อคืนหนูทำได้แย่จริงๆ นั่นแหละค่ะ"

"วงการบันเทิงมันคือลานกิเลสที่ไม่ได้เดินกันง่ายๆ เดี๋ยวเข้ากองถ่ายไปเห็นอะไรมากขึ้นเธอก็จะเข้าใจเอง" จางหยางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เพราะฉะนั้น พอถึงเหิงเตี้ยนแล้ว พี่จะบอกทุกคนว่าเธอคือผู้ช่วยส่วนตัวของพี่ คนจะได้ไม่ค่อยจับจ้องเธอมากนัก เธอจะได้สังเกตการณ์และเรียนรู้ไปเงียบๆ ได้"

"อ๋อ" นาจาพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะเริ่มเอะใจ "พี่จางหยาง พี่ไม่ได้กำลังหลอกให้หนูไปเป็นคนใช้ส่วนตัวจริงๆ ใช่ไหมคะ?"

"จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง" จางหยางโบกมือปัด "นั่นมันแค่ฐานะบังหน้า ลับหลังเราก็ปฏิบัติกันเหมือนเดิมนั่นแหละ"

เมื่อได้ยินแบบนั้น นาจาก็เลิกคิดมาก

"งั้นเดี๋ยวพี่จะเล่าสิ่งที่ต้องระวังเวลาเข้ากองถ่ายให้ฟังก่อนนะ เธอต้อง..."

จางหยางเริ่มถ่ายทอดวิชาให้นาจาอย่างใจเย็น โดยยกตัวอย่างจากประสบการณ์จริงที่เขาเคยเจอมา นาจาจึงฟังด้วยความเพลิดเพลินเหมือนกำลังฟังเรื่องซุบซิบ

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา รถก็มาถึงเหิงเตี้ยน จางหยางติดต่อทีมงานฝ่ายสวัสดิการของกองถ่ายเรื่อง 'ฮองเฮาผู้เลอโฉม' หลังจากเช็คอินเข้าโรงแรมตามสวัสดิการในสัญญาแล้ว พวกเขาก็รีบไปรายงานตัวที่กองถ่ายทันที

ผู้ประสานงานกองถ่ายดูตารางถ่ายทำของวันนี้ก่อนจะหยิบวิทยุสื่อสารออกมา "เรียกช่างแต่งหน้าด่วน นักแสดงที่จะมาเล่นเป็นซ่งไท่จู่มาถึงแล้ว พาตัวไปเตรียมตัวได้เลย"

จางหยางถูกส่งตัวไปนั่งในห้องแต่งหน้าทันที ระหว่างที่รอ นาจาก็กระซิบถาม "พี่จางหยาง มาถึงก็แต่งหน้าถ่ายทำเลยเหรอคะ?"

"ไม่ต้องไปทักทายผู้กำกับหรือนักแสดงนำก่อนเหรอ?"

จางหยางเงยหน้ามองเธอด้วยสายตาเรียบเฉย "การที่พี่สนิทกับพี่เกอ พี่ถังถัง หรือพี่ชี มันคงทำให้เธอเกิดภาพจำที่ผิดไปหน่อยนะ"

นาจา: ???